Սուրբ Զենոբ եպիսկոպոսի ճառը՝ ասված Ավագ չորեքշաբթի օրը Հուդայի՝ անօրեն մատնիչ աշակերտի դեմ

Экономика

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է դրամավարկային քաղաքականության դերին տնտեսության պետական կարգավորման համակարգում՝ Հայաստանի Հանրապետության օրինակով, այն դիտարկելով որպես մակրոտնտեսական կայունության ապահովման հիմնական գործիքներից մեկը։ Նյութում վերլուծվում են դրամավարկային քաղաքականության հիմնական նպատակները՝ գնաճի վերահսկում, ազգային արժույթի կայունության պահպանում, ֆինանսական համակարգի կայունության ապահովում և տնտեսական աճի խթանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Հանրապետության կենտրոնական բանկի գործառույթներին, տոկոսադրույքային քաղաքականությանը, բաց շուկայի գործառնություններին և պարտադիր պահուստավորման մեխանիզմներին, որոնք կիրառվում են դրամական զանգվածի կարգավորման նպատակով։ Քննարկվում են նաև արտաքին և ներքին գործոնների ազդեցությունը դրամավարկային քաղաքականության արդյունավետության վրա՝ ներառյալ փոխարժեքային տատանումները, համաշխարհային շուկաների ազդեցությունը և ֆինանսական դոլարիզացիայի մակարդակը։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ արդյունավետ դրամավարկային քաղաքականությունը պահանջում է ճկուն գործիքակազմ, կանխատեսելիություն և հարկաբյուջետային քաղաքականության հետ սերտ համակարգում՝ ապահովելու համար երկարաժամկետ մակրոտնտեսական կայունություն և տնտեսական զարգացման կայուն տեմպեր Հայաստանի Հանրապետությունում։

История

Պատմահնագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է պատմական Սյունիքի Սոթք գավառի միջնադարյան պատմության, բնակավայրերի և նյութական մշակույթի համալիր ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում վաղ, զարգացած և ուշ միջնադարի ժամանակաշրջաններին վերաբերող պատմական աղբյուրներն ու հնագիտական տվյալները՝ հնարավորություն տալով վերականգնել գավառի պատմական զարգացման ընդհանուր պատկերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնակատեղիներին, ամրոցներին, եկեղեցիներին, վանական համալիրներին, գերեզմանոցներին, խաչքարերին, արձանագրություններին և նյութական մշակույթի այլ հուշարձաններին։ Վերլուծվում են բնակավայրերի տեղաբաշխման, բնակեցման շարունակականության, տնտեսական գործունեության, հաղորդակցության ուղիների և պաշտպանական համակարգերի առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև գրավոր սկզբնաղբյուրների հաղորդած տեղեկությունների և հնագիտական նյութերի համադրման հնարավորությունները՝ գավառի վարչական, հասարակական և մշակութային կյանքի տարբեր կողմերը բացահայտելու նպատակով։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է միջնադարյան Սոթքի պատմական աշխարհագրության և մշակութային ժառանգության առավել ամբողջական ներկայացմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, հնագիտության, միջնադարագիտության, պատմական աշխարհագրության և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Культура

Այս մատենագիտական ցանկը ընդգրկում է կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ նորագույն գրականության համակարգված ներկայացում՝ նպատակ ունենալով ապահովել ոլորտի ժամանակակից տեսական և գործնական զարգացումների ամբողջական պատկերացում։ Նյութում ներառված են աշխատություններ, որոնք վերաբերում են արվեստի պատմության, տեսության և քննադատության արդի խնդիրներին, ինչպես նաև մշակութային գործընթացների սոցիոլոգիական և փիլիսոփայական մեկնաբանություններին։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից արվեստի ձևերի ուսումնասիրությանը՝ ներառյալ վիզուալ արվեստները, թատրոնը, կինոն, երաժշտությունը և նոր մեդիա արվեստը, ինչպես նաև դրանց փոխազդեցությունը գլոբալացման և թվայնացման պայմաններում։ Մատենագիտական ցանկում առանձնացված են նաև աշխատություններ, որոնք քննարկում են ազգային մշակութային ինքնության պահպանման և զարգացման խնդիրները, ավանդական և ժամանակակից արվեստի հարաբերակցությունը, ինչպես նաև մշակութային քաղաքականության հիմնական ուղղությունները։ Այս ցանկը կարող է ծառայել որպես գիտահետազոտական հիմք ուսանողների, արվեստաբանների և մշակութային ոլորտի մասնագետների համար՝ նպաստելով արդի տեսական մոտեցումների յուրացմանն ու հետազոտական աշխատանքի կազմակերպմանը։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի ձևավորման, զարգացման և պատմական նշանակության ուսումնասիրությանը Օսմանյան կայսրության քաղաքական ու հասարակական միջավայրում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում XIX դարի երկրորդ կեսից հատկապես սրված այն խնդիրներն են, որոնք կապված էին Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության իրավական, սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական դրության, անվտանգության ապահովման և բարեփոխումների անհրաժեշտության հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Հայկական հարցը ոչ միայն որպես հայ ժողովրդի ներքին խնդիր, այլև որպես միջազգային հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչ, որը XIX դարի վերջին աստիճանաբար դարձավ եվրոպական տերությունների և Օսմանյան կայսրության միջև դիվանագիտական քննարկումների առարկա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել Օսմանյան կայսրության հայաբնակ նահանգներում տիրող իրավիճակը, վարչական կառավարման առանձնահատկությունները, հայ բնակչության իրավունքների սահմանափակումները, բարեփոխումների պահանջները և դրանց իրականացման հետ կապված դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1877–1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմից հետո ձևավորված միջազգային իրավիճակին, Սան Ստեֆանոյի պայմանագրին և Բեռլինի վեհաժողովին, որոնց արդյունքում Հայկական հարցը ստացավ միջազգային-դիվանագիտական հստակ ձևակերպում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հայկական քաղաքական և հասարակական շարժումների զարգացմանը, ազգային ինքնագիտակցության աճին և այն կազմակերպություններին ու գործիչներին, որոնք տարբեր եղանակներով փորձում էին բարձրացնել հայ բնակչության անվտանգության և իրավունքների պաշտպանության հարցերը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև եվրոպական տերությունների քաղաքականությունը, քանի որ նրանց միջամտությունը և Օսմանյան կայսրության նկատմամբ իրականացվող դիվանագիտական ճնշումները նշանակալի ազդեցություն ունեցան խնդրի միջազգայինացման գործընթացի վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել իշխանությունների քաղաքականությունը, բռնությունների և հալածանքների դրսևորումները, ինչպես նաև 1890-ական թվականների զանգվածային բռնությունների պատմական համատեքստը։ Հայկական հարցի հետագա զարգացումը սերտորեն կապված է XX դարի սկզբի քաղաքական իրադարձությունների և 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության հետ, որից հետո խնդիրը ձեռք բերեց նոր՝ պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային ճանաչման հարթություն։ Աշխատանքը կարող է նաև անդրադառնալ հետագա ժամանակաշրջանում խնդրի ընկալման փոփոխություններին, պատմագրական տարբեր մոտեցումներին և հայ-թուրքական հարաբերություններում դրա շարունակական նշանակությանը։ Այս տեսանկյունից նյութը արժեքավոր է ոչ միայն պատմական փաստերի ուսումնասիրության, այլև ազգային, քաղաքական և միջազգային գործընթացների փոխկապակցվածությունը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ուսանողներին և Օսմանյան կայսրության ու Հայկական հարցի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է Եղիշե Չարենցի կյանքի, ստեղծագործական ժառանգության և գրականագիտական ուսումնասիրման հետ կապված հարցերի քննությանը՝ ընդգծելով չարենցագիտական հետազոտությունների զարգացման համար նոր նյութերի, մեկնաբանությունների և գիտական մոտեցումների նշանակությունը։ Հետազոտության առանցքում բանաստեղծի ստեղծագործական աշխարհի բազմակողմ ուսումնասիրությունն է՝ նրա պոեզիայի թեմատիկ, գաղափարական, գեղարվեստական և լեզվաոճական առանձնահատկությունների բացահայտմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում գրողի ստեղծագործական տարբեր շրջանների փոխկապակցվածությանը, աշխարհայացքի փոփոխություններին, գրական ուղղությունների ազդեցությանը և անհատական բանաստեղծական համակարգի ձևավորմանը։ Քննվում են հայրենիքի, պատմության, մարդու, ժամանակի, հեղափոխության, մշակույթի, սիրո և անհատական ճակատագրի թեմաների արտահայտման առանձնահատկությունները՝ դրանք դիտարկելով 20-րդ դարի հայ գրականության և ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային միջավայրի համատեքստում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում գրողի լեզվի ուսումնասիրությունը՝ բառապաշարի, պատկերային համակարգի, խորհրդանշական շերտերի, ռիթմի, բանաստեղծական կառուցվածքի և ժանրային նորարարությունների տեսանկյունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրական ավանդույթի և նորարարության փոխհարաբերությանը՝ բացահայտելով հայ դասական գրականության, համաշխարհային գրական շարժումների և ժամանակակից մշակութային երևույթների հետ ստեղծագործական կապերը։ Հետազոտությունը կարող է կարևորել ձեռագրերի, նամակների, արխիվային փաստաթղթերի, ժամանակակիցների հուշերի, մամուլի հրապարակումների և ստեղծագործությունների տարբեր հրատարակությունների ուսումնասիրությունը՝ որպես գրողի կենսագրության ու ստեղծագործական պատմության որոշ հարցերի ճշգրտման միջոց։ Առանձին նշանակություն ունի գրական քննադատության և չարենցագիտության պատմության դիտարկումը, որը հնարավորություն է տալիս հասկանալ, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչպես են մեկնաբանվել գրողի ստեղծագործությունները և ինչպես են փոխվել նրա ժառանգության գիտական գնահատման մոտեցումները։ Ուշադրություն է դարձվում նաև խորհրդային ժամանակաշրջանի գաղափարական միջավայրի ազդեցությանը գրողի ստեղծագործությունների ընկալման, հրատարակման և ուսումնասիրության վրա։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է չարենցագիտությունը որպես շարունակաբար զարգացող գրականագիտական ուղղություն, որտեղ նոր աղբյուրների շրջանառությունը, տեքստաբանական աշխատանքը և տարբեր մեկնաբանական մոտեցումների համադրումը հնարավորություն են տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել Եղիշե Չարենցի ստեղծագործական անհատականության և հայ գրականության պատմության մեջ նրա ժառանգության մասին։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական Բարեգործական Ընդհանուր Միության ձևավորման, զարգացման և բազմակողմանի գործունեության պատմությանը։ Ուսումնասիրությունը ներկայացնում է կազմակերպության ստեղծման նախադրյալները, նրա գործունեության հիմնական փուլերը և այն դերը, որը միությունը կատարել է հայ ժողովրդի սոցիալական, կրթական, մշակութային և ազգային կյանքի տարբեր ոլորտներում։ Աշխատանքի հիմքում բարեգործական գործունեության պատմությունն է, սակայն թեման չի սահմանափակվում միայն նյութական օգնության կազմակերպմամբ․ միության գործունեությունը դիտարկվում է որպես հայ համայնքների համախմբման, կրթության և մշակույթի պահպանման, սոցիալական աջակցության և ազգային ինքնության ամրապնդման ավելի լայն գործընթացի բաղադրիչ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կազմակերպության գործունեության աշխարհագրական ընդլայնմանը և տարբեր երկրներում հայկական համայնքների հետ դրա կապերի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում ներկայացվում են կրթական հաստատությունների, մշակութային ծրագրերի, սոցիալական աջակցության նախաձեռնությունների և այլ բարեգործական ծրագրերի զարգացման ուղղությունները, որոնց միջոցով կազմակերպությունը նպաստել է համայնքային կյանքի կազմակերպմանը և հասարակական կարիքների բավարարմանը։ Աշխատանքը կարևորում է նաև միության գործունեությունը Հայաստանի և սփյուռքի միջև կապերի պահպանման ու զարգացման համատեքստում՝ ցույց տալով, թե ինչպես են փոխվել կազմակերպության առաջնահերթությունները քաղաքական և սոցիալական տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Առանձին նշանակություն ունի հայ ժողովրդի համար հատկապես ծանր պատմական իրադարձությունների և ճգնաժամային ժամանակաշրջանների ընթացքում իրականացված օգնությունը, երբ բարեգործական կառույցները ստանձնել են բնակչության աջակցության, որբերի և կարիքավորների խնամքի, կրթության կազմակերպման և սոցիալական վերականգնման կարևոր գործառույթներ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես է կազմակերպությունը հարմարվել տարբեր երկրների քաղաքական, տնտեսական և հասարակական պայմաններին՝ պահպանելով իր հիմնական բարեգործական և ազգային առաքելությունը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում կառույցի ներքին կազմակերպմանը, մասնաճյուղերի ձևավորմանը, նվիրատուների և անդամների ներգրավմանը և բարեգործական գործունեության համակարգման մեխանիզմներին։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ կազմակերպության պատմությունը ներկայացվում է հայ սփյուռքի և ազգային հասարակական կյանքի ավելի լայն պատմական համատեքստում։ Այն հնարավորություն է տալիս դիտարկել բարեգործությունը որպես հասարակական ինքնակազմակերպման կարևոր ձև և գնահատել դրա ազդեցությունը կրթության, մշակույթի, սոցիալական պաշտպանության և համայնքային համերաշխության զարգացման վրա։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, բարեգործական կազմակերպությունների պատմությամբ և հայկական համայնքների հասարակական կյանքով հետաքրքրվող պատմաբաններին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է հայկական բարեգործական շարժման կարևորագույն կառույցներից մեկի պատմական ուղին՝ բացահայտելով դրա ձևավորման պատճառները, գործունեության հիմնական ուղղությունները և երկարաժամկետ նշանակությունը հայ ժողովրդի և սփյուռքի կյանքում։