Տնտեսական մրցակցության կարգավորման հիմնախնդիրները ՀՀ բանկային համակարգում (տեսություն և մեթոդաբանություն)

Культура

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեության և XX դարի հայկական ազգային երաժշտական-կատարողական մշակույթի փոխհարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Այն նպատակ ունի լրացնել հայ երաժշտական կատարողական արվեստի պատմության մեջ առկա կարևոր բացը՝ ներկայացնելով սիմֆոնիկ նվագախմբի ձևավորման, զարգացման և ազգային մշակութային գործընթացներում ունեցած դերի ամբողջական պատկերը։ Ազգային գրադարանի շտեմարանի տվյալներով՝ աշխատությունը Նարեկ Վալենտինի Թովմասյանի 2002 թվականի արվեստագիտության թեկնածուի գիտական աստիճանի համար պատրաստված ատենախոսությունն է, որը հրատարակվել է ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտի կողմից։ Հետազոտության հիմնական առանցքը սիմֆոնիկ նվագախմբի և ազգային մշակույթի փոխազդեցությունն ու փոխադարձ ազդեցությունն է։ Աշխատության մեջ նվագախումբը դիտարկվում է ոչ միայն որպես երաժշտական ստեղծագործությունների կատարող կոլեկտիվ, այլև որպես ազգային երաժշտական մշակույթի ձևավորման, պահպանման, տարածման և զարգացման կարևոր հաստատություն։ Հեղինակը ուսումնասիրում է այն պատմական ու մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում Հայաստանում ձևավորվել և զարգացել է պրոֆեսիոնալ սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը, ինչպես նաև այն դերակատարությունը, որ ունեցել են նվագախմբերը հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի ձեռքբերումները հանրությանը ներկայացնելու և ազգային երաժշտության նկատմամբ հետաքրքրություն ձևավորելու գործում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարմանը և դրանց մեկնաբանության առանձնահատկություններին։ Նվագախմբային կատարումը ներկայացվում է որպես այն միջավայրը, որտեղ ազգային երաժշտական լեզուն կարող է դրսևորվել մեծածավալ սիմֆոնիկ և գործիքային ստեղծագործություններում՝ միաժամանակ մտնելով համաշխարհային դասական երաժշտության հետ ստեղծագործական երկխոսության մեջ։ Հետազոտության կարևոր հատվածներից մեկը նվագախմբի գեղարվեստական ղեկավարների և դիրիժորների գործունեության ուսումնասիրությունն է, քանի որ նրանց մասնագիտական սկզբունքներն էապես ազդել են երկացանկի ձևավորման, կատարողական ոճի և ազգային երաժշտության մեկնաբանման վրա։ Մասնավորապես, ուսումնասիրություններում ընդգծվում է Դավիթ Խանջյանի նշանակալի ներդրումը հայ ժամանակակից կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների մեկնաբանման և նվագախմբի գործունեության նոր որակների ձևավորման գործում։ Աշխատությունը կարևորում է նաև ազգային և համաշխարհային երաժշտական ժառանգության համադրությունը։ Սիմֆոնիկ նվագախմբի երկացանկում հայկական ստեղծագործությունների ընդգրկումը դիտարկվում է ոչ թե որպես մեկուսացված ազգային մշակութային դրսևորում, այլ որպես հայ երաժշտության՝ համաշխարհային սիմֆոնիկ ավանդույթի մեջ ներկայանալու միջոց։ Այս տեսանկյունից նվագախմբի գործունեությունը նպաստում է ինչպես ազգային երաժշտության պահպանմանը, այնպես էլ դրա նոր մեկնաբանությունների և կատարողական ավանդույթների ձևավորմանը։ Թեմայի շրջանակում կարևոր է նաև տարբեր ժամանակաշրջանների երաժշտական քաղաքականության և մշակութային միջավայրի ազդեցությունը նվագախմբային կյանքի վրա, քանի որ պետական և մշակութային հաստատությունների գործունեությունը մեծապես պայմանավորել է համերգային կյանքի կազմակերպումը, կատարողների պատրաստումը, երկացանկի ընտրությունը և նոր ստեղծագործությունների ներկայացումը։ Պատմական համատեքստում հարկ է տարբերակել ներկայիս Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբը ավելի վաղ գոյություն ունեցած նույնանուն կոլեկտիվներից. ներկայիս նվագախումբը հիմնադրվել է Սերգեյ Սմբատյանի կողմից 2005 թվականին, մինչդեռ խորհրդային շրջանում «Հայաստանի պետական սիմֆոնիկ նվագախումբ» անվանումը գործածվել է այլ նվագախմբի համար։ Ներկայիս կոլեկտիվի պետական կարգավիճակը ձևավորվել է ՀՀ կառավարության 2014 թվականի որոշմամբ, որտեղ նրա գործունեության նպատակների թվում ամրագրված են երաժշտարվեստի նկատմամբ հասարակության հոգևոր պահանջների բավարարումը և ազգային երաժշտական-կատարողական արվեստի ավանդույթների պահպանումն ու զարգացումը։ Աշխատության ընդհանուր նշանակությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս սիմֆոնիկ կատարողական արվեստը դիտարկել հայկական մշակույթի ավելի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Այն ցույց է տալիս, թե ինչպես է նվագախմբային կատարումը դարձել ազգային կոմպոզիտորական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման կարևոր միջոց, ինչպես են դիրիժորներն ու երաժիշտները մասնակցել ազգային կատարողական դպրոցի ձևավորմանը, և ինչպես է հայկական երաժշտությունը սիմֆոնիկ ժանրի միջոցով հաղորդակցվել համաշխարհային երաժշտական մշակույթի հետ։ Ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երաժշտագետների, արվեստագետների, երաժշտական բուհերի ուսանողների, կատարողների և հայկական ազգային երաժշտական մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար, քանի որ համադրում է պատմական, երաժշտագիտական և մշակութաբանական մոտեցումները և սիմֆոնիկ նվագախմբի գործունեությունը ներկայացնում է որպես ազգային մշակութային ինքնության պահպանման ու զարգացման կարևոր բաղադրիչ։

Литература

Պոլ Էլյուար (1895–1952) համարվում է ֆրանսիական սիմվոլիզմից մինչև էքզիստենցիալիզմը զարգացած ժամանակակից պոեզիայի ամենաազդեցիկ ներկայացուցիչներից մեկը, որի բանաստեղծություններում արտացոլվում են մարդու ներքին աշխարհը, սիրո, ազատության և մարդկային գոյության հարցերը։ Նրա ստեղծագործությունների լեզուն վառ, պատկերավոր և երաժշտական է, իսկ բանաստեղծությունների կառուցվածքը հաճախ ազատ՝ անկանոն ստրոֆաների և տարբեր ռիթմերի միջոցով արտահայտում է հոգեբանական և զգացմունքային խորությունը։ Էլյուարի պոեզիայում համատեղված են հակասական զգացմունքներ՝ սիրո, տառապանքի, հոգևոր ազատության ձգտման և ժամանակի անցման թեմաները, որոնք արտացոլում են մարդկային կյանքի բարդությունները։ Նա մեծապես ազդեց է սիրողական և քաղաքական թեմաների խառը մշակմամբ՝ օգտագործելով սոցիալական քննադատություն, անհատի ինքնության որոնում և համամարդկային արժեքների անդրադարձ։ Նրա հայտնի ստեղծագործություններից են «Ոսկրերի երգը», «Սեր և պատերազմ», որոնք համադրում են անհատի ներաշխարհի վերլուծությունը, սիրո և մարդու էթիկական պայքարի թեմաները։ Էլյուարի բանաստեղծությունները դարձրել են նրան ֆրանսիական և համաշխարհային պոեզիայի նշանավոր ձայն, որն ազդել է հետագա սերունդների գրողների ու բանաստեղծների վրա, պահպանելով իր ժամանակակիցության, խորության և նորարարության արժեքները։ Նա համարվում է նաև անհատի ազատության և մարդասիրության գաղափարների լեգենդար ներկայացուցիչ՝ պոեզիայի միջոցով քննարկելով մարդու ներքին աշխարհը և սոցիալական արդարությունը։

Медицина

Աշխատությունը նվիրված է լապարոտոմիկ և լապարոսկոպիկ խոլեցիստէկտոմիայի ընթացքում սրտի և իմունային համակարգի ֆունկցիոնալ փոփոխությունների համեմատական ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով վիրահատական միջամտության տարբեր մեթոդների ազդեցությունը օրգանիզմի հոմեոստազի վրա։ Հեղինակը վերլուծում է վիրահատական սթրեսի պատասխան մեխանիզմները՝ հեմոդինամիկ փոփոխություններ, սիմպաթիկ-ադրենալ համակարգի ակտիվացում և սրտային գործունեության դինամիկ ցուցանիշների տատանումներ։ Գրքում դիտարկվում են նաև իմունային համակարգի արձագանքները՝ բորբոքային ցիտոկինների մակարդակի փոփոխություններ, բջջային իմունիտետի ճնշում կամ ակտիվացում և հետվիրահատական իմունային դիսֆունկցիաների ռիսկերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու վիրաբուժական մոտեցումների՝ բաց (լապարոտոմիկ) և նվազ ինվազիվ (լապարոսկոպիկ) մեթոդների համեմատական գնահատմանը՝ հեմոդինամիկ կայունության, իմունային արձագանքի և վերականգնման արագության տեսանկյունից։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև կլինիկական ցուցանիշների մոնիտորինգի տվյալները՝ սրտային ռիթմ, արյան ճնշում, լեյկոցիտային և ցիտոկինային պրոֆիլներ։ Աշխատությունը ընդգծում է նվազ ինվազիվ վիրաբուժության առավելությունները՝ կապված օրգանիզմի սթրեսային արձագանքի նվազեցման և վերականգնման բարելավման հետ։ Այն օգտակար է վիրաբույժների, սրտաբանների և կլինիկական իմունոլոգների համար։

Биология

Աշխատությունը նվիրված է Սևանա լճի ֆիտոպլանկտոնային համակեցության փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ լճի ջրի մակարդակի բարձրացման պայմաններում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ջրի մակարդակի փոփոխության ազդեցությունը ֆիտոպլանկտոնի տեսակային կազմի, քանակական ցուցանիշների, տարածական բաշխման և կենսազանգվածի վրա, ինչպես նաև գնահատել այդ փոփոխությունների նշանակությունը լճի էկոլոգիական վիճակի համար։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են ֆիտոպլանկտոնային օրգանիզմների հիմնական խմբերը, դրանց տեսակային բազմազանությունը և հարաբերական առատությունը՝ լճի տարբեր հատվածներում և տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ջրի մակարդակի բարձրացման հետևանքով լճի հիդրոլոգիական, ֆիզիկաքիմիական և լուսային պայմանների հնարավոր փոփոխություններին և դրանց ազդեցությանը առաջնային արտադրության գործընթացների վրա։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել ջրի ջերմաստիճանի, թափանցիկության, հանքայնության, սննդանյութերի պարունակության, թթվածնային ռեժիմի և այլ էկոլոգիական գործոնների փոփոխությունները՝ դրանց կապը ֆիտոպլանկտոնի կառուցվածքի հետ բացահայտելու նպատակով։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ջրի մակարդակի բարձրացման պայմաններում ֆիտոպլանկտոնային համակեցության սեզոնային դինամիկային, տեսակների միջև փոխհարաբերություններին և որոշ խմբերի կամ տեսակների գերակայության փոփոխություններին։ Հետազոտությունը կարող է ներառել նաև տարբեր տարիների կամ տարբեր ջրաբանական պայմանների տվյալների համեմատական վերլուծություն՝ բացահայտելու համար երկարաժամկետ էկոլոգիական միտումները։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում աղքատության հաղթահարման քաղաքականության սոցիալ-տնտեսական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել աղքատության ձևավորման հիմնական պատճառները, դրա դրսևորումները և սոցիալական ու տնտեսական հետևանքները, ինչպես նաև գնահատել աղքատության նվազեցմանն ուղղված քաղաքականության արդյունավետությունը։ Հետազոտության շրջանակում աղքատությունը դիտարկվում է որպես բազմակողմանի երևույթ, որը պայմանավորված է ոչ միայն բնակչության եկամուտների անբավարար մակարդակով, այլև զբաղվածության, կրթության, առողջապահության, սոցիալական պաշտպանության, բնակարանային պայմանների և տնտեսական հնարավորությունների անհավասար հասանելիությամբ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է ՀՀ-ում աղքատության մակարդակի և դինամիկայի ուսումնասիրությունը՝ տարբեր սոցիալական և ժողովրդագրական խմբերի, բնակավայրերի և տարածաշրջանների կտրվածքով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել քաղաքային և գյուղական բնակչության միջև տարբերություններին, բազմազավակ ընտանիքների, տարեցների, գործազուրկների և սահմանափակ տնտեսական հնարավորություններ ունեցող այլ խմբերի սոցիալական վիճակին։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև եկամուտների բաշխվածությունը, գործազրկությունը, ցածր վարձատրվող զբաղվածությունը, սոցիալական տրանսֆերտների դերը և տնտեսական աճի ազդեցությունը բնակչության կենսամակարդակի վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սոցիալական պաշտպանության համակարգի ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ նպաստների, կենսաթոշակների, սոցիալական աջակցության և զբաղվածության խթանման ծրագրերի ազդեցությունը աղքատության նվազեցման վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն խնդրին, թե որքանով են սոցիալական աջակցության ծրագրերը նպաստում ոչ միայն աղքատության հետևանքների մեղմացմանը, այլև դրա պատճառների երկարաժամկետ հաղթահարմանը։ Այդ համատեքստում կարևոր են աշխատաշուկայի զարգացման, նոր աշխատատեղերի ստեղծման, մասնագիտական կրթության և վերապատրաստման, փոքր ձեռնարկատիրության խթանման և բնակչության տնտեսական ակտիվության բարձրացման միջոցառումները։ Հետազոտության մեջ կարող է կարևորվել նաև մարդկային կապիտալի զարգացումը, քանի որ կրթության և մասնագիտական հմտությունների հասանելիության բարելավումը երկարաժամկետ հեռանկարում կարող է բարձրացնել անձի զբաղվածության և եկամուտների հնարավորությունները և նվազեցնել աղքատության վերարտադրման ռիսկը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են տնտեսական աճի և սոցիալական արդարության փոխհարաբերությունները՝ պարզելու համար, թե տնտեսական զարգացման արդյունքները որքանով են հասանելի բնակչության տարբեր խմբերին։ Աշխատությունը կարող է ներառել աղքատության հաղթահարման քաղաքականության կատարելագործման հնարավոր ուղղություններ՝ սոցիալական ծրագրերի հասցեականության բարձրացում, զբաղվածության խթանում, կրթական և առողջապահական ծառայությունների հասանելիության ընդլայնում, տարածաշրջանային անհավասարությունների նվազեցում և սոցիալական պաշտպանության համակարգի արդյունավետության բարձրացում։ Կարևոր է նաև պետական քաղաքականության տարբեր բաղադրիչների փոխկապակցված դիտարկումը, քանի որ աղքատության կայուն նվազեցումը պահանջում է ոչ միայն սոցիալական աջակցության, այլև տնտեսական զարգացման, զբաղվածության և մարդկային կապիտալի զարգացման միջոցառումների համադրում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, սոցիալական քաղաքականության մասնագետների, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, սոցիոլոգների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու ՀՀ-ում աղքատության սոցիալ-տնտեսական պատճառների և հետևանքների, աղքատության հաղթահարման քաղաքականության առկա մոտեցումների և դրանց արդյունավետության խնդիրների մասին՝ ընդգծելով այնպիսի համակարգային միջոցառումների անհրաժեշտությունը, որոնք միաժամանակ կնպաստեն բնակչության եկամուտների աճին, զբաղվածության ընդլայնմանը, սոցիալական անհավասարության նվազեցմանը և կյանքի որակի կայուն բարելավմանը։

Культура

Աշխատությունը նվիրված է գրադարանային ոլորտում աշխատողների մասնագիտական գիտելիքների, կարողությունների և հմտությունների շարունակական զարգացման կազմակերպման սկզբունքների ու մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ ազգային գրադարանի գործունեության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում մասնագիտական շարունակական զարգացումը դիտարկվում է որպես աշխատակիցների որակավորման պահպանման և բարձրացման համակարգված գործընթաց, որը հատկապես կարևոր է տեղեկատվական տեխնոլոգիաների արագ զարգացման, գրադարանային ծառայությունների թվայնացման և օգտվողների պահանջների փոփոխության պայմաններում։ Քննվում են մասնագիտական վերապատրաստման, ինքնակրթության, փորձի փոխանակման, սեմինարների, դասընթացների, աշխատաժողովների և մասնագիտական համագործակցության հնարավորությունները՝ որպես գրադարանավարների կարողությունների զարգացման փոխլրացնող ձևեր։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն նոր գիտելիքներին և հմտություններին, որոնք անհրաժեշտ են ժամանակակից գրադարանային գործունեության համար՝ թվային տեղեկատվական ռեսուրսների կառավարում, էլեկտրոնային շտեմարանների օգտագործում, թվայնացված հավաքածուների կազմակերպում, տեղեկատվական որոնում, մատենագիտական սպասարկում և օգտվողների հետ արդյունավետ հաղորդակցություն։ Կարևորվում է աշխատակիցների մասնագիտական կարիքների պարբերական գնահատումը, քանի որ շարունակական զարգացման ծրագրերի արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է դրանց համապատասխանությամբ իրական աշխատանքային խնդիրներին և տարբեր մասնագիտական խմբերի պահանջներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է կազմակերպության ղեկավարության դերի ուսումնասիրությունը՝ մասնագիտական զարգացման համար անհրաժեշտ պայմանների, մոտիվացիոն միջավայրի և գիտելիքի փոխանակման մշակույթի ձևավորման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրվում են նաև նոր աշխատակիցների մասնագիտական հարմարվողականության, փորձառու մասնագետների գիտելիքների փոխանցման և տարբեր սերունդների աշխատակիցների համագործակցության հնարավորությունները։ Ազգային գրադարանի առանձնահատուկ կարգավիճակը հնարավորություն է տալիս շարունակական մասնագիտական զարգացումը դիտարկել ոչ միայն մեկ կազմակերպության ներքին կառավարման խնդիր, այլև գրադարանային ոլորտում մասնագիտական փորձի տարածման և մեթոդական աջակցության կարևոր բաղադրիչ։ Առանձին նշանակություն ունի միջազգային մասնագիտական փորձի ուսումնասիրությունը, նոր գրադարանային չափորոշիչներին ու տեխնոլոգիական փոփոխություններին ծանոթացումը և համապատասխան մոտեցումների տեղայնացման հնարավորությունների գնահատումը։ Քննվում են նաև իրականացվող վերապատրաստումների արդյունքների գնահատման մեխանիզմները՝ պարզելու համար, թե ձեռք բերված գիտելիքներն ու հմտությունները որքանով են կիրառվում առօրյա աշխատանքում և նպաստում ծառայությունների որակի բարձրացմանը։ Աշխատությունը մասնագիտական շարունակական զարգացումը ներկայացնում է որպես երկարաժամկետ և շարունակական գործընթաց, որը փոխկապակցված է կազմակերպության ռազմավարական նպատակների, մարդկային ռեսուրսների կառավարման և գրադարանային ծառայությունների արդիականացման հետ։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի գրադարանագիտության և մշակութային հաստատությունների կառավարման համար՝ նպաստելով այնպիսի կազմակերպական միջավայրի ձևավորմանը, որտեղ մասնագետների գիտելիքների պարբերական թարմացումը դառնում է գրադարանի կայուն զարգացման կարևոր նախապայման։