Թուրքական քաղաքական վեպի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները (XX դարի 70-80-ական թթ.)

Политология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է քաղաքական երկխոսության հիմնախնդրի ուսումնասիրությանը արդի հասարակական-քաղաքական փոխակերպումների պայմաններում՝ դիտարկելով երկխոսությունը որպես քաղաքական գործընթացների, հասարակության տարբեր խմբերի փոխգործակցության և հակասությունների կարգավորման կարևոր մեխանիզմ։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել քաղաքական երկխոսության էությունը, դրա ձևավորման և զարգացման պայմանները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք ժամանակակից հասարակությունների արագ փոփոխությունների պայմաններում նպաստում կամ խոչընդոտում են արդյունավետ քաղաքական հաղորդակցությանը։ Աշխատության շրջանակում քաղաքական երկխոսությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես իշխանության և ընդդիմության կամ տարբեր քաղաքական ուժերի միջև հաղորդակցության ձև, այլև որպես հասարակության, պետական ինստիտուտների, քաղաքացիական հասարակության, փորձագիտական շրջանակների և տարբեր սոցիալական խմբերի միջև փոխըմբռնման հասնելու գործընթաց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ժամանակակից հասարակական-քաղաքական վերափոխումների ազդեցությանը քաղաքական հաղորդակցության բնույթի վրա։ Տեխնոլոգիական զարգացումը, տեղեկատվական միջավայրի արագ փոփոխությունը, սոցիալական ցանցերի տարածումը, հասարակական մասնակցության նոր ձևերը և քաղաքական գործընթացների թվայնացումը փոխում են ինչպես քաղաքական դերակատարների հաղորդակցության եղանակները, այնպես էլ հանրային կարծիքի ձևավորման մեխանիզմները։ Այս պայմաններում երկխոսությունը կարող է նպաստել հասարակական վստահության ամրապնդմանը, տարբեր շահերի համադրմանը և քաղաքական հակասությունների խաղաղ կարգավորմանը, սակայն միաժամանակ կարող է բախվել բևեռացման, ապատեղեկատվության, փոխադարձ անվստահության և քաղաքական մանիպուլյացիաների խնդիրներին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է քաղաքական երկխոսության և ժողովրդավարական կառավարման փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը։ Արդյունավետ երկխոսությունը ենթադրում է ոչ միայն տարբեր տեսակետների արտահայտման հնարավորություն, այլև դրանց լսելու, քննարկելու և քաղաքական որոշումների կայացման գործընթացում հաշվի առնելու պատրաստակամություն։ Այդ տեսանկյունից ուսումնասիրվում են քաղաքական մասնակցության, ներկայացուցչականության, հանրային քննարկումների, փոխզիջումների և կոնսենսուսի ձևավորման խնդիրները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև քաղաքական երկխոսության տարբեր մակարդակները՝ պետական ինստիտուտների ներսում իրականացվող քննարկումներից մինչև հասարակական և միջազգային հարթակներում տեղի ունեցող բանակցություններ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի ճգնաժամային իրավիճակներում երկխոսության դերը, երբ հասարակական լարվածության, քաղաքական հակասությունների կամ ինստիտուցիոնալ անվստահության պայմաններում հաղորդակցության արդյունավետ մեխանիզմների առկայությունը կարող է էապես ազդել կայունության պահպանման և հակամարտությունների խորացման կանխարգելման վրա։ Աշխատության տեսական նշանակությունն այն է, որ քաղաքական երկխոսության երևույթը դիտարկվում է ժամանակակից հասարակական փոփոխությունների ավելի լայն համատեքստում՝ կապելով այն իշխանության, քաղաքական մշակույթի, հանրային մասնակցության, հաղորդակցության և ժողովրդավարական կառավարման հիմնախնդիրների հետ։ Գործնական առումով ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքական գործընթացների մասնակիցների, պետական կառավարման մարմինների, հասարակական կազմակերպությունների, վերլուծաբանների և քաղաքական հաղորդակցության ոլորտում աշխատող մասնագետների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը քաղաքական երկխոսությունը ներկայացնում է որպես ժամանակակից հասարակության մեջ փոխըմբռնման, քաղաքական մասնակցության, հակասությունների կարգավորման և կայուն հասարակական հարաբերությունների ձևավորման կարևոր գործիք՝ ուսումնասիրելով դրա հնարավորություններն ու սահմանափակումները արագ փոփոխվող հասարակական-քաղաքական միջավայրում։

Экономика

Ինչպես հայտնի է, յուրաքանչյուր պետության բյուջետային քաղաքականության ռազմավարական կարևորագույն ուղղություններից է հանդիսանում բյուջետային ծախսերի կառավարման արդյունավետության բարձրացումը, առավել ևս ռեսուրսների սղության պայմաններում / Управление расходами государства является одной из важнейших составляющих бюджетнои политики государства. Бюджетная политика реализируется управлением следующими бюджетными процедурами: планирование бюджета, утверждение бюджета и контролирование исполнения расходной части бюджета Հրատ.՝ ՀՀ ԳԱԱ Մ. Քոթանյանի անվան տնտեսագիտության ինստիտուտ, Երևան, 2009, Սեղմագիր՝ 17 էջ [src=123456789/5885] [dspace.nla.am]

История

Աշխատությունը նվիրված է 1990-ական թվականներին ԱՄՆ-ի արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը Իսրայելա-Պաղեստինյան հակամարտության համատեքստում՝ վերլուծելով ամերիկյան մոտեցումների ձևավորումը, հիմնական նպատակները և դրանց ազդեցությունը տարածաշրջանային քաղաքական գործընթացների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են այդ ժամանակաշրջանի միջազգային և տարածաշրջանային զարգացումները, որոնք պայմանավորեցին ԱՄՆ-ի ակտիվ ներգրավվածությունը հակամարտության կարգավորման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ամերիկյան դիվանագիտության միջնորդական դերակատարությանը, Իսրայելի և պաղեստինյան կողմի հետ հարաբերություններին, խաղաղության բանակցություններին և կողմերի միջև համաձայնության հասնելու ուղղությամբ իրականացված նախաձեռնություններին։ Աշխատանքը ներկայացնում է նաև ԱՄՆ-ի քաղաքականության վրա ազդող ռազմավարական, քաղաքական և անվտանգային շահերը, ինչպես նաև ներքաղաքական և միջազգային գործոնները, որոնք կարող էին ձևավորել Վաշինգտոնի դիրքորոշումները։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում 1990-ականների խաղաղության գործընթացին, դրա ձեռքբերումներին և հակասություններին՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպիսի արդյունքներ տվեց ամերիկյան միջնորդությունը և ինչ խոչընդոտներ սահմանափակեցին հակամարտության վերջնական կարգավորման հնարավորությունները։ Հեղինակը անդրադառնում է նաև ԱՄՆ-ի հարաբերություններին տարածաշրջանի այլ դերակատարների հետ և դրանց ազդեցությանը Մերձավոր Արևելքում ուժերի հարաբերակցության ու խաղաղության գործընթացի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու 1990-ականների ընթացքում ձևավորված ամերիկյան քաղաքականության տրամաբանությունը և գնահատելու դրա երկարաժամկետ ազդեցությունը Իսրայելա-Պաղեստինյան հակամարտության հետագա զարգացման վրա։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել քաղաքագետներին, պատմաբաններին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, արևելագետներին, դիվանագիտության ոլորտի հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բարբառների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հայոց լեզվի տարածքային տարբերակների ձևավորման, զարգացման և առանձնահատկությունների վերաբերյալ լեզվաբանական դիտարկումներ։ Հետազոտության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում բարբառների հնչյունական, բառային, քերականական և շարահյուսական առանձնահատկություններին, դրանց փոխհարաբերություններին գրական հայերենի և միմյանց միջև։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հայերենի բարբառային բազմազանության, տարբեր տարածաշրջաններում լեզվական առանձնահատկությունների ձևավորման և դրանց պահպանման պայմանների մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բարբառների պատմական զարգացման ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանց լեզվական կառուցվածքում հաճախ պահպանվում են հայերենի ավելի վաղ փուլերին վերաբերող արժեքավոր տվյալներ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բարբառների տարածման աշխարհագրությանը, դրանց կրողների խոսքային առանձնահատկություններին և լեզվական փոփոխությունների վրա սոցիալական ու մշակութային գործոնների ազդեցությանը։ Բարբառային նյութի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն հայոց լեզվի ներքին կառուցվածքն ու պատմությունը հասկանալու, այլև հայկական տարբեր համայնքների մշակութային ժառանգությունը, բանավոր ավանդույթներն ու լեզվական ինքնատիպությունը պահպանելու տեսանկյունից։ Հետազոտությունը հատկապես հետաքրքրական է հայերենագիտությամբ, բարբառագիտությամբ, պատմական լեզվաբանությամբ և հայկական լեզվամշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվողների համար։

Другие предметы

Ժողովածուն ներկայացնում է պետական մասսայական գրադարանների ցանցի կենտրոնացված կազմակերպման, կառավարման և գործունեության կարգավորման համար նախատեսված ղեկավար ու մեթոդական փաստաթղթերի համակարգված ամբողջություն։ Նյութերի հիմնական ուղղվածությունը կապված է առանձին գրադարանների միասնական կազմակերպական համակարգում միավորման, կենտրոնական և մասնաճյուղային գրադարանների միջև գործառույթների բաշխման, աշխատանքի համակարգման և բնակչության գրադարանային սպասարկման արդյունավետ կազմակերպման հետ։ Կենտրոնացումը դիտարկվում է որպես գրադարանային ռեսուրսների, գրքային ֆոնդերի, մասնագիտական ներուժի և տեղեկատվական հնարավորությունների համատեղ օգտագործման միջոց, որը հնարավորություն է տալիս նվազեցնել առանձին հաստատությունների աշխատանքի կրկնությունները և ձևավորել միասնական սպասարկման համակարգ։ Ներկայացվող փաստաթղթերը կարող են սահմանել կենտրոնացված գրադարանային համակարգերի կառուցվածքը, կառավարման մարմինների իրավասությունները, կենտրոնական գրադարանի և մասնաճյուղերի պարտականությունները, ինչպես նաև աշխատանքի պլանավորման, հաշվառման և վերահսկման ընդհանուր սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գրքային ֆոնդերի կենտրոնացված համալրմանը, մշակմանը, հաշվառմանը և բաշխմանը։ Նման կազմակերպման պայմաններում գրականության ձեռքբերումը և գրադարանային մշակումը կարող են իրականացվել միասնական սկզբունքներով՝ ապահովելով ֆոնդերի առավել նպատակային ձևավորում և տարբեր մասնաճյուղերի ընթերցողական պահանջների հաշվառում։ Կարևորվում է միասնական տեղեկատու-մատենագիտական ապարատի ստեղծումը, կատալոգների կազմակերպումը և գրադարանների միջև տեղեկատվության փոխանակումը։ Ընթերցողների սպասարկման ոլորտում դիտարկվում են բնակչության տարբեր խմբերի պահանջների ուսումնասիրության, գրականության հասանելիության ընդլայնման և մասնաճյուղերի միջև գրքային ռեսուրսների փոխօգտագործման կազմակերպական հնարավորությունները։ Կենտրոնացված համակարգը հնարավորություն է տալիս առանձին գրադարանների ֆոնդերը դիտարկել որպես ընդհանուր տեղեկատվական ռեսուրս և անհրաժեշտության դեպքում ընթերցողներին տրամադրել այլ մասնաճյուղերում առկա գրականությունը։ Ժողովածուում ընդգրկված ղեկավար փաստաթղթերի կարևոր ուղղություններից է աշխատակիցների գործառույթների և պատասխանատվության սահմանումը։ Դիտարկվում են կենտրոնական գրադարանի ղեկավարության, մեթոդական և մատենագիտական ստորաբաժանումների, համալրման ու մշակման ծառայությունների, ինչպես նաև մասնաճյուղերի աշխատակիցների գործունեության հիմնական սկզբունքները։ Կարևորվում է մեթոդական ղեկավարումը, որի միջոցով կենտրոնական գրադարանը կարող է աջակցել մասնաճյուղերին աշխատանքի կազմակերպման, ընթերցողների սպասարկման, զանգվածային միջոցառումների իրականացման և մասնագիտական խնդիրների լուծման հարցերում։ Առանձին նշանակություն է տրվում աշխատանքի պլանավորմանն ու հաշվետվողականությանը՝ միասնական ցուցանիշների և չափանիշների կիրառմամբ։ Վիճակագրական տվյալների հավաքագրումը և գործունեության արդյունքների պարբերական վերլուծությունը հնարավորություն են տալիս գնահատել գրադարանային ցանցի աշխատանքի արդյունավետությունը, բացահայտել առանձին ստորաբաժանումների խնդիրները և կատարելագործել սպասարկման կազմակերպումը։ Ներկայացվում են նաև նյութատեխնիկական ապահովման, աշխատատեղերի կազմակերպման և գրադարանային գույքի օգտագործման հետ կապված կառավարչական մոտեցումներ։ Կենտրոնացման գործընթացը դիտարկվում է ոչ միայն որպես վարչական վերակազմավորում, այլև որպես գրադարանային աշխատանքի բովանդակության և մեթոդների միասնականացման միջոց։ Այն ենթադրում է մասնաճյուղերի միջև համագործակցության խորացում, մասնագիտական աշխատանքի համակարգում և կենտրոնական գրադարանի մեթոդական ու կազմակերպական դերի ուժեղացում։ Փաստաթղթերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այն նորմատիվ և կազմակերպական սկզբունքների մասին, որոնց հիման վրա իրականացվել է պետական մասսայական գրադարանների կենտրոնացված համակարգերի ձևավորումն ու գործունեությունը։ Ժողովածուն ունի նաև պատմական աղբյուրագիտական նշանակություն, քանի որ արտացոլում է որոշակի ժամանակաշրջանի գրադարանային քաղաքականությունը, կառավարման մոդելները, մասնագիտական չափանիշները և բնակչության մշակութային ու տեղեկատվական սպասարկման կազմակերպման պատկերացումները։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էր գրադարանային ցանցի կառուցվածքային վերափոխումը կապվում ֆոնդերի արդյունավետ օգտագործման, ծառայությունների ընդլայնման և գրադարանային աշխատանքի միասնական մեթոդաբանության ձևավորման հետ։ Նյութերը կարող էին ծառայել որպես գործնական և մեթոդական ուղեցույց կենտրոնացված համակարգերի ղեկավարների ու աշխատակիցների համար՝ օգնելով կազմակերպել կառավարման, համալրման, մատենագիտական, մեթոդական և ընթերցողների սպասարկման աշխատանքները միասնական պահանջների համաձայն։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության, գրադարանային գործի պատմության, մշակութային հաստատությունների կառավարման և տեղեկատվական սպասարկման զարգացման ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրադարանավարների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Культура

Այս տեղեկատվական ցանկը ներկայացնում է Հայաստանի մասին նոր լույս տեսած գրականության համակարգված ակնարկ՝ ընդգրկելով պատմության, մշակույթի, հասարակական-քաղաքական կյանքի, տնտեսության, իրավունքի, կրթության, արվեստի և բնական գիտությունների ոլորտներին նվիրված հրատարակություններ։ Ցանկում ներառված աշխատությունները արտացոլում են Հայաստանի ժամանակակից զարգացումները, պետականության կայացման գործընթացները, տարածաշրջանային դիրքավորումը և սոցիալ-տնտեսական փոփոխությունները, ինչպես նաև երկրի պատմամշակութային ժառանգության ուսումնասիրության նոր մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի վերաբերյալ գիտական մոնոգրաֆիաներին, հետազոտական ժողովածուներին, վիճակագրական և վերլուծական նյութերին, որոնք նպաստում են երկրի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը։ Ներկայացված գրքերը նախատեսված են հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների, վերլուծաբանների և լայն ընթերցողական շրջանակի համար՝ ծառայելով որպես տեղեկատվական աղբյուր Հայաստանի մասին նոր գիտական և հրապարակային գրականության վերաբերյալ։