Թուրքերեն առածներ՝ թարգմանված գերմաներեն

История

Այս գիրքը գիտական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Ստեփաննոս Երեց Տերտերյանի (Հազարջրիբեցու) «Պատմագիրքը» («Հանգիտագիրքը»)՝ որպես կարևոր սկզբնաղբյուր XVII–XVIII դարերի Իրանի և իրանահայ համայնքի պատմության ուսումնասիրության համար։ Աշխատությունում ներկայացվում է աղբյուրի պատմական արժեքը, կառուցվածքը և բովանդակային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրա միջոցով վերականգնվող ժամանակաշրջանի քաղաքական, սոցիալական և մշակութային իրականությունը։ Հեղինակը անդրադառնում է Սեֆյան և հետսեֆյան Իրանի ներքին զարգացումներին, հայ համայնքների դիրքին և գործունեությանը Իրանի տարածքում, ինչպես նաև առևտրական, կրոնական և վարչական հարաբերություններին։ Գրքում ընդգծվում է «Պատմագրքի» դերը որպես եզակի վավերագրական նյութ, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու իրանահայության կյանքը տեղական և տարածաշրջանային գործընթացների համատեքստում։ Աշխատությունը համադրում է աղբյուրագիտությունը և պատմագիտական վերլուծությունը՝ ընթերցողին տալով խորքային պատկերացում տվյալ դարաշրջանի պատմական իրողությունների մասին։

Философия

Պատմագիտական և եկեղեցագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է V դարի հայ մատենագրության մեջ եկեղեցու և պետական իշխանության փոխհարաբերությունների արտացոլման ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ժամանակաշրջանի հայ պատմագրական և կրոնական բնույթի սկզբնաղբյուրներում հոգևոր ու աշխարհիկ իշխանությունների փոխգործակցության վերաբերյալ ներկայացված պատկերացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցու հասարակական և քաղաքական դերակատարությանը, հոգևորականության ու աշխարհիկ իշխանության ներկայացուցիչների հարաբերություններին, ինչպես նաև պետական և եկեղեցական շահերի համադրման կամ հակադրության դրսևորումներին։ Վերլուծվում են մատենագիրների մոտեցումները պետականության, քրիստոնեական արժեքների, ազգային ինքնության և եկեղեցական կառույցների նշանակության վերաբերյալ։ Քննարկվում է նաև պատմաքաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը եկեղեցու դիրքի և գործառույթների վրա, ինչպես նաև հոգևոր կառույցների մասնակցությունը հասարակական կյանքի կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս V դարի հայ մատենագրությունը դիտարկել որպես կարևոր աղբյուր՝ ժամանակաշրջանի եկեղեցի-պետություն հարաբերությունների պատմական ընկալման և գաղափարական առանձնահատկությունների բացահայտման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, եկեղեցու պատմության, հայ հին մատենագրության և միջնադարագիտության ոլորտների հետազոտողների համար։

Литература

Գիրքը նվիրված է XVII դարի հայկական ուղեգրությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հայ հեղինակների ճանապարհորդական գրառումները որպես գրական, պատմական, աշխարհագրական և ազգագրական արժեքավոր աղբյուրներ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են հայ ճանապարհորդների ու ուղեգիրների նկարագրությունները, նրանց այցելած վայրերը, ճանապարհորդությունների նպատակները և այն հասարակական ու մշակութային միջավայրը, որն արտացոլված է այդ երկերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուղեգրությունների՝ որպես պատմական սկզբնաղբյուրների նշանակությանը, քանի որ դրանք հաճախ պարունակում են անմիջական դիտարկումներ քաղաքների, բնակավայրերի, առևտրական ճանապարհների, ժողովուրդների կենցաղի, սովորույթների, տնտեսական կյանքի և քաղաքական իրադրության վերաբերյալ։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու XVII դարի հայկական աշխարհընկալման և ճանապարհորդական փորձառության մասին՝ միաժամանակ բացահայտելով այդ ժամանակաշրջանի հայ համայնքների ու տարբեր երկրների միջև գոյություն ունեցող կապերը։ Ուսումնասիրվում են նաև ուղեգրությունների լեզվական և գրական առանձնահատկությունները, պատմողական ձևերը, նկարագրական մեթոդները, հեղինակների վերաբերմունքը տարբեր ժողովուրդների ու մշակույթների նկատմամբ և օտար միջավայրի ընկալման եղանակները։ Առանձին տեղ է հատկացվում Հայաստանից դուրս գտնվող հայկական համայնքների կյանքին, առևտրական ու մշակութային փոխհարաբերություններին և հայերի միջազգային կապերին։ Ուղեգրությունների միջոցով ներկայացվում են տարբեր տարածաշրջանների քաղաքային կյանքը, պատմական հուշարձանները, կրոնական հաստատությունները, տեղական սովորույթներն ու հասարակական հարաբերությունները՝ դրանք համադրելով XVII դարի ընդհանուր պատմական իրողությունների հետ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայ ճանապարհորդական գրականության զարգացման ընթացքն ուսումնասիրելու համար, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես է ճանապարհորդական նկարագրությունը միավորում փաստագրական տեղեկությունը, անձնական տպավորությունը և գրական պատումը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, աշխարհագրագետներին, ազգագրագետներին, մշակութաբաններին, մատենագետներին, ինչպես նաև հայ միջնադարյան և վաղ նոր շրջանի գրական-պատմական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է արևմտահայ գրականության մեջ պատմական ողբերգության ժանրի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում այն դրամատիկական ստեղծագործությունները, որոնցում ազգային պատմության նշանակալի իրադարձությունները, հասարակական հակասությունները և պատմական անհատների ճակատագրերը վերածվում են ողբերգական բախումների գեղարվեստական հիմքի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում պատմական փաստի և գրական երևակայության հարաբերակցությանը՝ պարզաբանելով, թե հեղինակներն ինչպես են սկզբնաղբյուրներից, պատմագրական ավանդույթից և ազգային հիշողությունից վերցված նյութը վերափոխել դրամատիկական գործողության։ Ուսումնասիրվում են սյուժեի կառուցման, կերպարների ստեղծման, հակամարտությունների զարգացման և ողբերգական հանգուցալուծման սկզբունքները, ինչպես նաև պատմական միջավայրի վերարտադրման լեզվաոճական միջոցները։ Կարևորվում է անհատի և պատմական անհրաժեշտության, անձնական ընտրության և հասարակական պարտքի, իշխանության և բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունների քննությունը, որոնք ժանրի գաղափարական կառուցվածքում հաճախ ստանում են առանցքային նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայրենիքի, ազգային ինքնության, ազատության, պատմական հիշողության և հասարակական պատասխանատվության թեմաների գեղարվեստական մեկնաբանությանը։ Պատմական հերոսների կերպարները դիտարկվում են ոչ միայն իրենց ժամանակաշրջանի իրադարձությունների մասնակիցներ, այլև որոշակի բարոյական ու գաղափարական խնդիրներ մարմնավորող գրական կերպարներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում եվրոպական դրամատուրգիական ավանդույթների և հայկական պատմագրական ու գրական ժառանգության փոխազդեցությանը՝ բացահայտելով դրանց նշանակությունը արևմտահայ դրամայի ժանրային զարգացման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու նաև պատմական նյութի գեղարվեստական մեկնաբանության փոփոխություններին տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում և հասկանալու, թե ինչպես է անցյալի վերաիմաստավորումը ծառայել ժամանակակից հասարակական ու մշակութային հարցերի արտահայտմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, ժանրաբանական և պատմամշակութային մոտեցումները՝ նպաստելով արևմտահայ դրամատուրգիայի զարգացման, պատմական թեմատիկայի և ազգային գրական հիշողության փոխհարաբերությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։

Технология

Աշխատությունը նվիրված է օրգանական թափոնների արդյունավետ մշակման և վերամշակման տեխնոլոգիական գործընթացների, ինչպես նաև դրանց իրականացման համար նախատեսված մեքենաների ու սարքավորումների կատարելագործման և նախագծման գիտական հիմունքների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գյուղատնտեսական, սննդային և այլ կենսածին ծագման թափոնների ֆիզիկամեխանիկական ու տեխնոլոգիական հատկությունները, դրանց նախնական մշակման, մանրացման, խառնման, տեղափոխման, տարանջատման և հետագա վերամշակման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեխնոլոգիական գործընթացների արդյունավետության բարձրացմանը, էներգատարության նվազեցմանը, նյութական ռեսուրսների խնայողությանը և վերամշակման արդյունքում օգտակար արտադրանքի ստացման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են մեքենասարքավորումների կառուցվածքային և աշխատանքային պարամետրերը, առանձին հանգույցների փոխազդեցությունը, արտադրողականությունը, հուսալիությունը և մշակվող նյութի հատկությունների ազդեցությունը դրանց աշխատանքի վրա։ Քննարկվում են սարքավորումների հաշվարկման, մոդելավորման և նախագծման մեթոդները, որոնց կիրառմամբ հնարավոր է հիմնավորել կառուցվածքային օպտիմալ լուծումներ և համապատասխան աշխատանքային ռեժիմներ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև օրգանական թափոնների կոմպոստացման, կենսաբանական մշակման և երկրորդային ռեսուրսների վերականգնման համար կիրառվող տեխնոլոգիական մոտեցումներին։ Կարևորվում է թափոնների անվնաս կառավարման, շրջակա միջավայրի վրա բացասական ազդեցության նվազեցման և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքներին համապատասխան դրանց կրկնակի օգտագործման հնարավորությունների ընդլայնումը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հիմք հանդիսանալ բարձր արտադրողականությամբ, էներգախնայող և տեխնոլոգիապես արդյունավետ մեքենասարքավորումների ստեղծման ու գործող համակարգերի կատարելագործման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գյուղատնտեսական ճարտարագիտության, մեքենաշինության, բնապահպանության և թափոնների կառավարման ոլորտների մասնագետների, նախագծողների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է հայ նշանավոր գրող Րաֆֆու գրական գործունեության, ստեղծագործական զարգացման և հայ գրականության մեջ նրա ունեցած նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են գրողի ստեղծագործական ուղու հիմնական փուլերը, նրա աշխարհայացքի ձևավորումը, գրական հետաքրքրությունների շրջանակը և այն պատմական ու հասարակական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել է նրա գրական ժառանգությունը։ Վերլուծվում են արձակ ստեղծագործությունների թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, կերպարների կառուցման սկզբունքները, պատմական նյութի գեղարվեստական մշակումը և հասարակական խնդիրների արտացոլումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային ինքնագիտակցության, ազատության, կրթության, հասարակական առաջընթացի, հայրենասիրության և ժողովրդի պատմական ճակատագրի թեմաներին, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում գրողի ստեղծագործական աշխարհում։ Քննարկվում են նրա գեղարվեստական մեթոդի, պատմողական ոճի, լեզվի և կերպարային համակարգի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պատմավեպի ու հասարակական վեպի զարգացման գործում ունեցած ներդրումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրողի ստեղծագործությունների կապին XIX դարի հայ հասարակական և մշակութային կյանքի հետ՝ ցույց տալով գրականության միջոցով ժամանակաշրջանի կարևոր խնդիրների արտահայտման ձևերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Րաֆֆու գրական ժառանգության զարգացման, գաղափարական ուղղվածության և հետագա հայ գրականության վրա ունեցած ազդեցության մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, բանասերների, ուսուցիչների, ուսանողների և հայ դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։