Ժէ դարի հայկական ուղեգրությունները

Այլ առարկաներ

Այս ռեֆերատը վերաբերում է կառավարվող p-n անցումով դաշտային տրանզիստորի (JFET) աշխատանքի սկզբունքներին և դրա հաշվարկման մեթոդներին, որտեղ հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է հոսանքի կառավարման վրա էլեկտրական դաշտի միջոցով՝ առանց ուղղակի հոսանքի ներարկման կառավարման էլեկտրոդով։ Այդպիսի տրանզիստորներում հաղորդիչ ալիքի լայնությունը և հետևաբար հոսանքի մեծությունը որոշվում է p-n անցման հակառակ բևեռման լարմամբ, որը փոխում է սպառման շերտի հաստությունը և սահմանափակում է կրիչների անցումը աղբյուրից դեպի արտահոսք։ Հաշվարկային մասում սովորաբար կիրառվում են Շոկլիի հավասարումները, որոնց միջոցով որոշվում է արտահոսքի հոսանքը՝ կախված կառավարման լարումից, մասնավորապես Id = Idss(1 − Vgs/Vp)^2 ձևով, որտեղ Idss-ը առավելագույն հոսանքն է բաց վիճակում, Vgs-ը դարպաս-աղբյուր լարումն է, իսկ Vp-ն փակման լարումն է։ Ռեֆերատում նաև դիտարկվում են ստատիկ և դինամիկ ռեժիմները, փոխանցման բնութագրերը, ինչպես նաև բեռնվածության գծի կառուցման մեթոդը, որը թույլ է տալիս վերլուծել աշխատանքային կետը կոնկրետ սխեմայում։ Բացի այդ, կարևոր է հասկանալ ջերմաստիճանային ազդեցությունները, որոնք փոխում են կիսահաղորդչի դիմադրությունը և կարող են ազդել կայունության վրա, ինչպես նաև փոքր ազդանշանային մոդելները, որոնց միջոցով հաշվարկվում են ուժեղացման գործակիցը և ներքին դիմադրությունները։ Այս ամենը միասին թույլ է տալիս գնահատել տրանզիստորի արդյունավետությունը, ընտրել համապատասխան աշխատանքային ռեժիմ և կիրառել այն ուժեղացուցիչ սխեմաներում կամ էլեկտրոնային անջատիչներում։

Իրավաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քրեական դատավարությունում քրեական վարույթ նախաձեռնելու հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են քրեական դատավարության սկզբունքները, քրեական վարույթի մեկնարկի իրավական հիմքերը և իրավասու մարմինների լիազորությունների շրջանակը։ Հեղինակը վերլուծում է քրեական գործի հարուցման նախադրյալները, հաղորդումների ընդունման և ստուգման ընթացակարգերը, ինչպես նաև ապացույցների նախնական գնահատման առանձնահատկությունները վարույթ նախաձեռնելու փուլում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև վարույթ նախաձեռնելու իրավաչափության, մարդու իրավունքների պաշտպանության և դատավարական երաշխիքների ապահովման խնդիրները, ինչպես նաև սխալ կամ անհիմն վարույթների կանխարգելման մեխանիզմները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավակիրառ պրակտիկային, քննիչի և դատախազի դերին, ինչպես նաև եվրոպական իրավական չափանիշների ազդեցությանը ազգային օրենսդրության վրա։ Գիրքը նախատեսված է իրավաբանների, քննիչների, դատախազների, դատավորների, քրեական իրավունքի հետազոտողների և ուսանողների համար՝ առաջարկելով համակողմանի վերլուծություն քրեական վարույթ նախաձեռնելու իրավական և գործնական խնդիրների վերաբերյալ ՀՀ քրեական դատավարությունում։

Իրավաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է մարդուն օրգանների և հյուսվածքների փոխպատվաստման ոլորտում առաջացող քրեաիրավական հիմնախնդիրների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բժշկական միջամտության այս առանձնահատուկ ոլորտի և քրեական իրավունքի փոխկապակցվածությունն է՝ հաշվի առնելով մարդու կյանքի, առողջության, մարմնական անձեռնմխելիության և արժանապատվության պաշտպանության անհրաժեշտությունը։ Ուսումնասիրվում են օրգանների և հյուսվածքների փոխպատվաստման հետ կապված իրավահարաբերությունների առանձնահատկությունները, դրանց իրավաչափության պայմանները, ինչպես նաև այն իրավիճակները, երբ բժշկական կամ այլ գործողությունները կարող են հանգեցնել քրեական պատասխանատվության։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դոնորի և ռեցիպիենտի կամքի ազատ արտահայտմանը, տեղեկացված համաձայնությանը, բժշկական միջամտության իրավական սահմաններին և մարդու իրավունքների պաշտպանության երաշխիքներին։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև օրգանների ապօրինի շրջանառության, հարկադրանքի, խաբեության, շահագործման և փոխպատվաստման ոլորտում հնարավոր այլ իրավախախտումների քրեաիրավական բնութագրերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հանցակազմերի սահմանազատմանը, դրանց օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի վերլուծությանը, պատասխանատվության հիմքերի և հնարավոր սուբյեկտների որոշմանը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բժշկական մասնագետների իրավական պատասխանատվության հարցերին, երբ մասնագիտական գործունեության ընթացքում խախտվում են սահմանված պահանջները և դրա հետևանքով առաջանում են ծանր հետևանքներ։ Քննարկվում են քրեական իրավունքի և բժշկական իրավունքի փոխազդեցության խնդիրները, ինչպես նաև միջազգային իրավական մոտեցումների և այլ երկրների օրենսդրական փորձի նշանակությունը ազգային իրավակարգավորման կատարելագործման համար։ Աշխատության կարևոր նպատակներից է բացահայտել գործող իրավական կարգավորման հնարավոր բացերն ու հակասությունները և առաջարկել դրանց հաղթահարման ուղղություններ՝ միաժամանակ ապահովելով փոխպատվաստման բժշկական գործընթացների օրինականությունը և մարդու հիմնարար իրավունքների արդյունավետ պաշտպանությունը։ Թեման առանձնահատուկ նշանակություն ունի ժամանակակից բժշկության զարգացման պայմաններում, երբ օրգանների և հյուսվածքների փոխպատվաստումը կարող է կենսական նշանակություն ունենալ հիվանդների համար, սակայն միաժամանակ առաջացնում է բարդ իրավական և էթիկական հարցեր։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի և բժշկական իրավունքի մասնագետներին, իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, բժիշկներին, իրավագիտության ուսանողներին և հետազոտողներին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է հանքահումքի համալիր օգտագործմամբ զբաղվող ձեռնարկությունների հարկման համակարգի կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով բնական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման և պետական եկամուտների ձևավորման միջև առկա փոխկապակցվածությունը։ Հեղինակը վերլուծում է հանքարդյունաբերական ոլորտի հարկային բեռի կառուցվածքը, գործող հարկատեսակների կիրառման արդյունավետությունը և դրանց ազդեցությունը ձեռնարկությունների տնտեսական վարքագծի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հանքային ռեսուրսների օգտագործման ռոյալթի համակարգին, շահութահարկի առանձնահատկություններին, ինչպես նաև բնապահպանական վճարների և ռեսուրսների վերականգնման ծախսերի հաշվառման մեխանիզմներին։ Գրքում դիտարկվում են նաև համալիր վերամշակման տեխնոլոգիաների ներդրման հարկային խթանման հնարավորությունները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել հումքի օգտագործման խորությունը և նվազեցնել թափոնների ծավալը։ Հեղինակը համեմատական վերլուծությամբ ուսումնասիրում է միջազգային փորձը՝ հատկապես այն երկրներում, որտեղ հանքահումքային ոլորտի հարկումը ուղղված է ոչ միայն եկամուտների ապահովմանը, այլև կայուն զարգացման խթանմանը։ Աշխատությունը ընդգծում է հարկային քաղաքականության բարելավման անհրաժեշտությունը՝ որպես գործիք հանքահումքային համալիրի արդյունավետության բարձրացման, ներդրումային միջավայրի բարելավման և բնապահպանական ռիսկերի նվազեցման համար։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, հարկային մասնագետների և հանքարդյունաբերության ոլորտի քաղաքականություն մշակողների համար։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության հումանիտար մասնագիտությունների ուսանողների համար նախատեսված ռուսերենի էլեկտրոնային դասագրքերի ստեղծման լեզվադիդակտիկական հիմունքների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով թվային կրթական միջավայրում լեզվի ուսուցման արդի մոտեցումները։ Հեղինակը վերլուծում է ռուսերենի դասավանդման առանձնահատկությունները ոչ լեզվաբանական մասնագիտությունների համատեքստում՝ հաշվի առնելով ուսանողների մասնագիտական հաղորդակցական կարիքները և լեզվական պատրաստվածության մակարդակը։ Գրքում դիտարկվում են էլեկտրոնային ուսումնական նյութերի կառուցման սկզբունքները՝ մոդուլայնություն, ինտերակտիվություն, բազմամեդիա բաղադրիչների ինտեգրում և ինքնուրույն ուսուցման խթանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական նյութի ընտրության և կազմակերպման դիդակտիկական չափանիշներին՝ բառապաշարային նվազագույններ, քերականական կառուցվածքների աստիճանական յուրացում և մասնագիտական տեքստերի ներմուծում ուսուցման գործընթացում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև թվային հարթակների և ուսուցման կառավարման համակարգերի կիրառման հնարավորությունները՝ ուսուցման արդյունավետությունը բարձրացնելու նպատակով։ Աշխատությունը ընդգծում է էլեկտրոնային դասագրքերի դերը ժամանակակից կրթական գործընթացի արդիականացման, ուսանողների ինքնուրույն աշխատանքի կազմակերպման և հաղորդակցական հմտությունների զարգացման գործում։ Այն օգտակար է լեզվաբանների, մանկավարժների և կրթական տեխնոլոգիաների մասնագետների համար։

Գրականություն

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է Ումբերտո Էկոյի ստեղծագործության մեջ Միջնադարի գեղարվեստական և փիլիսոփայական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ հատկապես երկու վեպերի համադրական վերլուծության միջոցով։ Հեղինակը Միջնադարը դիտարկում է ոչ միայն որպես պատմական ժամանակաշրջան կամ վեպերի գործողությունների ֆոն, այլ որպես մշակութային, մտավոր և նշանային համակարգ, որը Էկոն վերակառուցում է ժամանակակից ընթերցողի համար։ Էկոյի մոտ Միջնադարը ներկայացվում է բազմաշերտ և հակասական աշխարհ, որտեղ կրոնը, փիլիսոփայությունը, գիտությունը, քաղաքականությունը, իշխանությունը, հերետիկոսությունը, գրականությունը և առասպելը մշտապես փոխազդում են միմյանց հետ։ Նրա պատմական վեպերի ուսումնասիրության մեջ հատկապես կարևոր է այն հանգամանքը, որ գրողը չի փորձում պարզապես վերարտադրել անցյալը. նա ստեղծում է անցյալի մի մոդել, որի միջոցով հնարավոր է հարցեր բարձրացնել նաև պատմության, ճշմարտության, գիտելիքի և ժամանակակից մշակույթի մասին։ Գիտական ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ Էկոյի միջնադարյան վեպերում պատմական ժամանակը կառուցվում է հետմոդեռնիստական սկզբունքներով՝ անցյալի և ներկայի փոխներթափանցմամբ, միջտեքստայնությամբ, պատմողի դիրքի ընդգծմամբ և պատմության նկատմամբ իրատեսական ու միաժամանակ հեգնական վերաբերմունքով։ Առաջին վեպում Միջնադարի պատկերը ձևավորվում է հիմնականում ինտելեկտուալ և կրոնական միջավայրի միջոցով։ Գործողությունները տեղի են ունենում տասնչորսերորդ դարի բենեդիկտյան վանքում, իսկ հետաքննության դետեկտիվ կառուցվածքը զուգակցվում է միջնադարյան աստվածաբանության, փիլիսոփայության, տրամաբանության և գրքային մշակույթի լայն ներկայացման հետ։ Վանքը այստեղ դառնում է ամբողջ միջնադարյան հասարակության յուրօրինակ մոդել, որտեղ իշխանության, հավատքի և գիտելիքի շուրջ պայքարը բացահայտում է դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Հատկապես կարևոր է գրքի և գրադարանի թեման. գիտելիքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես մարդու ազատագրման միջոց, այլև որպես իշխանության գործիք, որը կարող է վերահսկվել, սահմանափակվել կամ նույնիսկ ոչնչացվել։ Էկոյի միջնադարյան աշխարհում ճշմարտությունը երբեք ամբողջությամբ և անմիջականորեն հասանելի չէ․ այն ընթերցվում է նշանների, ձեռագրերի, մեկնությունների և տարբեր տեսանկյունների միջոցով։ Այդ պատճառով էլ սեմիոտիկան՝ նշանների և դրանց մեկնաբանության տեսությունը, դառնում է Էկոյի միջնադարյան աշխարհի ընկալման կարևոր բանալին։ Հետազոտություններում առաջին վեպը հաճախ դիտարկվում է որպես Էկոյի սեմիոտիկական և մշակութաբանական գաղափարների գեղարվեստական իրականացում։ Երկրորդ վեպում Միջնադարի պատկերը զգալիորեն փոխվում է։ Եթե առաջին դեպքում գերակշռում է փակ, գրքային, վանական և ինտելեկտուալ միջավայրը, ապա այստեղ ընթերցողը հայտնվում է շարժուն, բազմազան և արկածային աշխարհում, որտեղ իրական պատմական դեմքերն ու իրադարձությունները միախառնվում են առասպելների, կեղծ փաստաթղթերի, հրաշապատումների և երևակայական աշխարհագրության հետ։ Գործողությունների պատմական հիմքը կապված է Ֆրիդրիխ Բարբարոսայի ժամանակաշրջանի, խաչակրաց արշավանքների և հատկապես 1204 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավման հետ, սակայն պատմական նյութը վերածվում է ավելի լայն խաղի՝ փաստի և հորինվածքի սահմանների շուրջ։ Այստեղ առանցքային նշանակություն է ստանում գլխավոր հերոսի՝ Բաուդոլինոյի կերպարը։ Նա օժտված է պատմություններ ստեղծելու, փաստերը վերափոխելու և համոզիչ սուտ հորինելու բացառիկ կարողությամբ, ինչի հետևանքով ընթերցողը մշտապես ստիպված է հարցնել՝ ներկայացված պատմության որ մասն է իրական, իսկ որը՝ հորինված։ Այդ անորոշությունը կարևոր է ամբողջ աշխատության համար, քանի որ ցույց է տալիս Էկոյի վերաբերմունքը պատմության նկատմամբ․ պատմությունը միայն անցյալում տեղի ունեցած փաստերի ամբողջություն չէ, այլ նաև պատմողների, փաստաթղթերի, հիշողությունների և մեկնաբանությունների միջոցով ստեղծվող պատկեր։ Ժամանակակից հետազոտությունները հենց այս առանձնահատկությունն են կապում «անվստահելի պատմողի» և այսպես կոչված «պատմագրական ժամանակի» գաղափարի հետ։ Երկու վեպերի համադրությունը թույլ է տալիս տեսնել Էկոյի Միջնադարի հայեցակարգի գլխավոր առանձնահատկությունը․ նրա համար Միջնադարը ստատիկ և միատարր անցյալ չէ։ Այն բազմակարծիք, փոփոխվող, շարժուն և մշակութային տարբեր շերտերի փոխազդեցությամբ ձևավորվող ժամանակաշրջան է։ Մի գիտական աշխատություն Էկոյի «սեփական» Միջնադարը բնութագրում է որպես անցումային, բազմազանության և բազմակարծության դարաշրջան՝ ընդգծելով նաև դրա շարժունությունն ու ապագային ուղղվածությունը։ Այդ պատճառով Էկոն միաժամանակ հրաժարվում է ինչպես Միջնադարի իդեալականացումից, այնպես էլ այն միայն խավարի, սնահավատության և հետամնացության դարաշրջան ներկայացնելուց։ Նրա գեղարվեստական աշխարհում գիտական միտքը կարող է հարևան լինել միստիկային, բարձր աստվածաբանությունը՝ ժողովրդական հավատալիքներին, իսկ պատմական փաստը՝ գիտակցված կեղծիքին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Միջնադարը ներկայացնել որպես մշակութային լաբիրինթոս, որտեղ յուրաքանչյուր պատմություն կարող է ունենալ բազմաթիվ մեկնաբանություններ։ Հետազոտության կարևոր թեմաներից է նաև միջտեքստայնությունը․ Էկոյի վեպերը կառուցված են բազմաթիվ պատմական, փիլիսոփայական, կրոնական և գրական աղբյուրների հետ երկխոսության միջոցով։ Այդ պատճառով նրա Միջնադարը միաժամանակ և՛ պատմական իրականության վերակառուցում է, և՛ արդեն գոյություն ունեցող տեքստերի վերամշակում։ Երկրորդ վեպում այս սկզբունքը հատկապես ակնհայտ է, քանի որ գլխավոր հերոսի պատմությունները, միջնադարյան առասպելները և պատմական իրադարձությունները մշտապես փոխակերպվում են միմյանց ազդեցությամբ։ Արդյունքում աշխատանքը Միջնադարը ներկայացնում է որպես Էկոյի ստեղծագործության հիմնարար գեղարվեստական տարածք, որտեղ հեղինակը կարողանում է միավորել պատմական վեպը, դետեկտիվը, փիլիսոփայական վեպը, արկածային պատմությունը, առասպելը և սեմիոտիկական խաղը։ Երկու վեպերի համադրությամբ բացահայտվում է, որ Էկոյի նպատակը պարզապես ընթերցողին անցյալ տեղափոխելը չէ. նա ստիպում է վերանայել այն, թե ինչպես ենք մենք ընդհանրապես պատկերացնում անցյալը և ինչպես է ձևավորվում պատմական ճշմարտության մասին մեր պատկերացումը։ Այս տեսանկյունից Միջնադարը Էկոյի մոտ դառնում է ոչ միայն նկարագրվող պատմական դարաշրջան, այլև միջոց՝ ուսումնասիրելու մարդկային գիտելիքի սահմանները, ճշմարտության հարաբերականությունը, հիշողությունը, լեզուն, նշանները և պատմություն ստեղծելու մեխանիզմները։