ՎԱԶԳԵՆ ՕՎՅԱՆ-ՂԱՐԱԲԱՂԻ ԱՐԾԻՎԸ (պատմավեպ)

History

Այս աշխատությունը նվիրված է Կովկասում գործող հայկական բարեգործական ընկերության (հասարակության) կանոնադրության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով դրա իրավական հիմքերը, կազմակերպչական կառուցվածքը և գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Հեղինակը վերլուծում է կազմակերպության ստեղծման պատմական պայմանները՝ ընդգծելով XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի Կովկասյան բազմազգ միջավայրում հայկական հասարակական կյանքի ակտիվացումը, երբ բարեգործական կազմակերպությունները ստանձնում էին կրթական, սոցիալական և մշակութային աջակցության կարևոր դեր։ Աշխատության մեջ մանրամասն ներկայացվում են կանոնադրական դրույթները՝ անդամակցության կարգը, կառավարման մարմինների ձևավորումը, ֆինանսական միջոցների հավաքագրման և բաշխման մեխանիզմները, ինչպես նաև հաշվետվողականության սկզբունքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ընկերության գործունեության հիմնական նպատակներին՝ աղքատների և կարիքավորների օգնություն, դպրոցների և կրթական հաստատությունների աջակցություն, հիվանդանոցների և առողջապահական նախաձեռնությունների ֆինանսավորում, ինչպես նաև ազգային մշակույթի պահպանման ծրագրերի իրականացում։ Նշվում է, որ նման կազմակերպությունները կարևոր դեր են ունեցել հայկական համայնքային ինքնակազմակերպման գործընթացում, հատկապես Կովկասի քաղաքներում՝ Թիֆլիսում, Բաքվում և այլ կենտրոններում, որտեղ ձևավորվել են ակտիվ բարեգործական և կրթական ցանցեր։ Աշխատության մեջ ընդգծվում է նաև բարեգործական ընկերությունների կապը հայկական եկեղեցական և մտավորական շրջանակների հետ, ինչպես նաև նրանց ներդրումը ազգային ինքնության պահպանման և հասարակական համերաշխության ամրապնդման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Կովկասի հայկական բարեգործական ընկերության կանոնադրությունը որպես կարևոր իրավական և հասարակական փաստաթուղթ, որը արտացոլում է ազգային ինքնակազմակերպման և սոցիալական պատասխանատվության զարգացումը տվյալ ժամանակաշրջանում։

History

Կարապետ Հ. Փանոսյանի այս աշխատությունը 19-րդ դարի արևմտահայ գրականության նմուշներից է։ Վերնագրում հիշատակվող Գայսերիեն՝ Կեսարիան, պատմական հայկական բնակավայրերից է, և ստեղծագործության անվանումը հուշում է, որ գործողությունների կամ նկարագրությունների շրջանակը կապված է այդ քաղաքի հետ։ Հեղինակի գրական մոտեցման, լեզվական առանձնահատկությունների և ժամանակաշրջանի հասարակական միջավայրի ուսումնասիրության տեսանկյունից աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել արևմտահայ գրականության պատմությամբ զբաղվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու 19-րդ դարի հայ գրավոր խոսքի զարգացմանը, Կոստանդնուպոլսի հայ գրական միջավայրում ստեղծված երկերին և տարածաշրջանային բնակավայրերի՝ գրականության մեջ արտացոլման ձևերին։ Ստեղծագործության վերնագրի և ծավալի հիման վրա այն կարելի է դիտարկել որպես առանձին, համեմատաբար կարճ գրական երկ, սակայն առանց բովանդակային լրացուցիչ տվյալների նպատակահարմար չէ վերագրել նրան որոշակի սյուժե կամ ժանրային առանձնահատկություններ։ Գիրքը արժեքավոր է Կարապետ Փանոսյանի գրական ժառանգության, արևմտահայ լեզվամշակութային միջավայրի և Կեսարիայի՝ հայ գրական հիշողության մեջ ունեցած տեղը ուսումնասիրելու համար։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական բանավեճի լեզվամշակույթի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով քաղաքական հաղորդակցության ընթացքում լեզվի գործածության, խոսքի կառուցվածքի, արտահայտչական միջոցների և հաղորդակցական վարքագծի առանձնահատկությունները։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական բանավեճն է՝ որպես հանրային խոսքի առանձնահատուկ ձև, որտեղ լեզուն ոչ միայն տեղեկատվություն փոխանցելու, այլև դիրքորոշում ձևավորելու, հակառակորդին համոզելու, քննադատելու և լսարանի վրա ազդեցություն գործելու գործիք է։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել քաղաքական գործիչների խոսքում կիրառվող բառապաշարը, դարձվածքները, հռետորական հարցերը, կրկնությունները, համեմատությունները, փոխաբերությունները և այլ արտահայտչական միջոցներ՝ գնահատելով դրանց ազդեցությունը խոսքի բովանդակության և ընկալման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել բանավեճի մասնակիցների կողմից լեզվական նորմերի պահպանմանը, խոսքի հստակությանը, տրամաբանական հաջորդականությանը, փաստարկվածությանը և հաղորդակցական էթիկային։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է նաև քաղաքական բանավեճում հակադրության և քննադատության լեզվական դրսևորումների վերլուծությունը, ներառյալ գնահատողական բառապաշարի, պիտակավորման, հուզական արտահայտությունների և այլ ազդեցության մեխանիզմների կիրառումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ այն հարցին, թե ինչպես են քաղաքական նպատակները, գաղափարական դիրքորոշումները և լսարանի առանձնահատկությունները պայմանավորում խոսքի ընտրությունը և կառուցվածքը։ Քաղաքական բանավեճի լեզվամշակույթի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել նաև հրապարակային խոսքի որակը, բանավեճի կառուցողականության աստիճանը և քաղաքական հաղորդակցության մեջ փոխադարձ հարգանքի պահպանման կարևորությունը։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև զանգվածային լրատվության միջոցների և թվային հարթակների ազդեցությունը քաղաքական խոսքի լեզվական առանձնահատկությունների վրա, քանի որ ժամանակակից քաղաքական հաղորդակցությունը հաճախ տարածվում է կարճ, հուզական և լայն լսարանի համար նախատեսված հաղորդագրությունների միջոցով։ Հետազոտությունը կարող է բացահայտել քաղաքական խոսքի այն առանձնահատկությունները, որոնք նպաստում են հանրային երկխոսության արդյունավետությանը, ինչպես նաև այն լեզվական երևույթները, որոնք կարող են խոչընդոտել կառուցողական քննարկմանը կամ նպաստել հասարակական բևեռացմանը։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ քաղաքական հաղորդակցության մշակույթի բարձրացման, հրապարակային խոսքի կատարելագործման և հանրային բանավեճի ավելի արդյունավետ ու քաղաքակիրթ ձևերի զարգացման համար։ Այն կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, լրագրողներին, քաղաքական հաղորդակցության մասնագետներին, քաղաքագետներին, հռետորաբանության և խոսքի մշակույթի ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև հասարակական հաղորդակցության ոլորտում սովորող ուսանողներին։

Linguistics

Գիրքը ընդգրկում է՝ քաղաքական խոսքում լեզվական միջոցների կիրառության առանձնահատկությունները, արտալեզվական գործոնների դերը (ձայնի ինտոնացիա, ժեստեր, դիմախաղ, խոսքի տեմպ), խոսքի ազդեցիկության և համոզչականության մեխանիզմները, քաղաքական հաղորդակցության ոճական և հոգեբանական կողմերը, կոնկրետ ելույթների վերլուծության օրինակներ։ Այն օգտակար է՝ լեզվաբանության և հաղորդակցության տեսության ուսումնասիրողների համար, քաղաքագիտության և լրագրության ուսանողների համար, հրապարակախոսների, վերլուծաբանների և քաղաքական գործիչների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են արդյունավետ հանրային խոսքի կառուցմամբ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են լեզվական և ոչ լեզվական միջոցները միասին ձևավորում քաղաքական խոսքի ազդեցությունն ու ընկալումը լսարանի կողմից։

Agriculture

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է կարտոֆիլի առողջ տնկանյութի ստացման, բազմացման և արտադրության կենսատեխնոլոգիական ու ագրոտեխնիկական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի տարբեր բնակլիմայական պայմանների հաշվառմամբ։ Աշխատանքի հիմնական նպատակն է ներկայացնել կարտոֆիլի բարձրորակ և ֆիտոսանիտարապես առողջ տնկանյութի արտադրության այն մեթոդներն ու տեխնոլոգիական մոտեցումները, որոնք կարող են նպաստել բերքատվության բարձրացմանը, սորտային հատկանիշների պահպանմանը և կարտոֆիլի արտադրության արդյունավետության ավելացմանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից մեկը բույսերի կենսատեխնոլոգիական բազմացումն է, որը հնարավորություն է տալիս ստանալ հիվանդություններից հնարավորինս զերծ, գենետիկորեն կայուն և միատարր տնկանյութ։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի կարտոֆիլի միկրոբազմացումը՝ in vitro պայմաններում առողջ սկզբնական նյութի ստացման և հետագա բազմացման նպատակով։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում նաև միկրոկլոնալ բազմացման, բույսերի կտրոնավորման, մինի-պալարների և այլ բարձրակարգ տնկանյութի ստացման տեխնոլոգիական փուլերին, ինչպես նաև դրանց արտադրական պայմաններում կիրառման հնարավորություններին։ Միաժամանակ ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է առողջ տնկանյութի հետագա ագրոտեխնիկան, քանի որ կենսատեխնոլոգիական եղանակով ստացված բարձրորակ նյութի առավելությունները լիարժեք դրսևորվում են միայն համապատասխան հողային, կլիմայական և մշակության պայմանների ապահովման դեպքում։ Հայաստանի բնակլիմայական բազմազանությունը՝ բարձրությունների, ջերմաստիճանային ռեժիմների, տեղումների, խոնավության և հողային պայմանների տարբերություններով, պահանջում է կարտոֆիլի մշակության տեխնոլոգիայի տեղայնացում և յուրաքանչյուր գոտու առանձնահատկություններին համապատասխան ագրոտեխնիկական միջոցառումների ընտրություն։ Աշխատանքը կարող է ընդգրկել տնկման ժամկետների, տնկանյութի չափերի և որակի, բույսերի սնուցման, ոռոգման, հողի մշակության, միջշարային խնամքի, հիվանդությունների և վնասատուների դեմ պայքարի, ինչպես նաև բերքահավաքի և պահպանության հետ կապված հարցեր։ Առանձին նշանակություն ունի այն խնդիրը, թե տարբեր բնակլիմայական գոտիներում ինչ պայմաններ են առավել նպաստավոր առողջ տնկանյութի արագ բազմացման և բարձր բերքատվության ապահովման համար։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտագործվել կարտոֆիլի սերմնաբուծության և արտադրության համակարգերի կատարելագործման, առողջ տնկանյութի տեղական արտադրության ընդլայնման և ներմուծվող տնկանյութից կախվածության նվազեցման նպատակով։ Աշխատությունը միավորում է բույսերի կենսատեխնոլոգիայի, բուսաբուծության, ագրոնոմիայի, բույսերի պաշտպանության և գյուղատնտեսական արտադրության կազմակերպման խնդիրները՝ ներկայացնելով կարտոֆիլի առողջ տնկանյութի ստացման ամբողջական շղթան՝ լաբորատոր փուլից մինչև դաշտային արտադրություն։ Այն կարող է հետաքրքրել գյուղատնտեսության մասնագետներին, բույսերի կենսատեխնոլոգներով զբաղվող հետազոտողներին, ագրոնոմներին, սերմնաբույծներին, ֆերմերներին, գյուղատնտեսական խորհրդատուներին, ասպիրանտներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։ Հայաստանի պայմանների վրա կենտրոնացված ուսումնասիրությունը հատկապես արժեքավոր է երկրի տարբեր գյուղատնտեսական գոտիներում կարտոֆիլի արտադրության տեխնոլոգիաների գիտականորեն հիմնավորված ընտրության և բարձրորակ, առողջ ու արդյունավետ տնկանյութի արտադրության զարգացման տեսանկյունից։

Religion

Աշխատանքը պատկանում է հայ քրիստոնեական ծիսական և հոգևոր գրականության այն երկերի շարքին, որոնք նախատեսված են օրհնության արարողությունների ու եկեղեցական պաշտամունքի տարբեր դրսևորումների համար։ Այն ներկայացնում է օրհնությունների հետ կապված աղոթական և ծիսական նյութեր, որոնց միջոցով արտահայտվում են Աստծո փառաբանությունը, շնորհակալությունը, բարեմաղթանքը և աստվածային օրհնության հայցումը։ Օրհնությունը քրիստոնեական ավանդության մեջ կարևոր հոգևոր գործողություն է, որով սրբագործվում են մարդու կյանքին, ընտանիքին, համայնքին և եկեղեցական արարողություններին առնչվող տարբեր իրադարձություններ ու հանգամանքներ։ Նման ժողովածուները նպաստում են ծիսական կարգի պահպանմանը, հոգևոր խոսքի միասնականությանը և եկեղեցական արարողությունների պատշաճ կատարմանը։ Դրանցում ընդգրկված աղոթական ձևակերպումները կարևոր են ոչ միայն իրենց կրոնական նշանակությամբ, այլև որպես հայ հոգևոր լեզվի, գրական ոճի և եկեղեցական արտահայտչամիջոցների պահպանման ու փոխանցման նյութ։ Վերնագրում առկա «նվագարան» բնորոշումը կարող է մատնանշել նաև օրհնությունների երգեցիկ կամ երաժշտական կիրառությունը՝ ընդգծելով հոգևոր խոսքի և եկեղեցական երաժշտության փոխկապակցվածությունը։ Գիրքը արժեքավոր է հայ եկեղեցու ծիսական ժառանգության, աղոթական գրականության և հոգևոր երաժշտության պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու օրհնության ավանդույթի տեղը հայ քրիստոնեական պաշտամունքում, ծիսական լեզվի առանձնահատկությունները և այն հոգևոր մշակույթը, որի միջոցով եկեղեցին դարերի ընթացքում ձևավորել ու փոխանցել է հավատքի, օրհնության և աստվածապաշտության արտահայտման եղանակները։