Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է միգրացիոն գործընթացների ներկայացման և մեկնաբանման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության ժամանակակից քաղաքական դիսկուրսում, ինչպես նաև դրանց կապին ազգային անվտանգության օրակարգի ձևավորման հետ։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպես են արտագաղթը, ներգաղթը, վերադարձը, վերաինտեգրումը, աշխատանքային միգրացիան, փախստականների և տեղահանված անձանց խնդիրները, ժողովրդագրական շարժերը և մարդկային կապիտալի տեղաշարժը ներառվում պետական մարմինների, քաղաքական դերակատարների և հանրային քաղաքականության վերաբերյալ քննարկումների լեզվական ու գաղափարական կառուցվածքներում։ Քաղաքական դիսկուրսը դիտարկվում է ոչ միայն որպես միգրացիոն իրողությունների նկարագրության միջոց, այլև որպես այն միջավայր, որտեղ որոշվում է, թե միգրացիայի որ կողմերն են ներկայացվում որպես սոցիալական, տնտեսական, ժողովրդագրական, մարդասիրական կամ անվտանգության խնդիրներ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել պաշտոնական ելույթները, ռազմավարական փաստաթղթերը, խորհրդարանական քննարկումները, քաղաքական հայտարարությունները և հանրային հաղորդակցության այլ նյութեր՝ բացահայտելու հիմնական հասկացությունները, փաստարկման ձևերը և ժամանակի ընթացքում դրանց փոփոխությունները։ Միգրացիայի և ազգային անվտանգության փոխկապակցվածությունը դիտարկվում է բազմակողմանի՝ ներառելով ժողովրդագրական կայունությունը, աշխատուժի և մասնագիտական ներուժի պահպանումը, սահմանների և միգրացիոն հոսքերի կառավարումը, վերադարձողների վերաինտեգրումը, ներգաղթողների սոցիալական ներառումը և պետական կառավարման ինստիտուցիոնալ կարողությունները։ Հայաստանի պաշտոնական քաղաքականության մեջ միգրացիայի կառավարումը ներկայում դիտարկվում է զարգացման օրակարգի կարևոր ուղղություն, իսկ պետական փաստաթղթերում և պաշտոնական քննարկումներում այն կապվում է նաև կառավարման համակարգի դիմակայունության, անվտանգ և կանոնավոր միգրացիայի, մարդկային կապիտալի ու անվտանգության խնդիրների հետ։ Միաժամանակ ուսումնասիրության համար կարևոր է տարբերակել իրական միգրացիոն միտումները դրանց քաղաքական ներկայացումից, քանի որ քաղաքական խոսույթում որոշ երևույթների շեշտադրումը կարող է պայմանավորված լինել տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական օրակարգով։ Այս տեսանկյունից դիսկուրսային վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչպես են միգրացիային վերաբերող հասկացություններն աստիճանաբար ընդգրկվում պետական ռազմավարությունների և ազգային անվտանգության վերաբերյալ պատկերացումների մեջ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքագիտության, միգրացիոն ուսումնասիրությունների, քաղաքական դիսկուրսի վերլուծության և անվտանգության ուսումնասիրությունների մոտեցումները՝ բացահայտելով միգրացիոն գործընթացների հանրային-քաղաքական ընկալման և պետական ռազմավարական առաջնահերթությունների ձևավորման միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությունները։

Աշխատությունը նվիրված է V դարի հայ գրականության ձևավորման և զարգացման հիմնական ուղղությունների համառոտ, բայց համակարգված ներկայացմանը՝ այն դիտարկելով հայ գրավոր մշակույթի սկզբնավորման, քրիստոնեական կրթության տարածման և ազգային պատմամշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդման համատեքստում։ Դարաշրջանի գրական կյանքը սերտորեն կապված էր հայոց գրերի ստեղծման, թարգմանական գործունեության ծավալման և ինքնուրույն մատենագրության զարգացման հետ, որոնք հիմք ստեղծեցին հայերենով աստվածաբանական, պատմագրական, վարքագրական և մեկնողական երկերի ստեղծման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում Մեսրոպ Մաշտոցի և Սահակ Պարթևի գործունեությանը, նրանց շուրջ ձևավորված թարգմանական ու կրթական շարժմանը և այն մշակութային միջավայրին, որտեղ հայերենը հաստատվեց որպես գրականության, կրթության և եկեղեցական կյանքի կարևոր լեզու։ Քննվում է թարգմանական գրականության նշանակությունը՝ հատկապես աստվածաշնչյան և քրիստոնեական բնագրերի հայերեն փոխանցման տեսանկյունից, ինչը նպաստեց գրական լեզվի զարգացմանը, բառապաշարի հարստացմանը և տարբեր գրական ժանրերի ձևավորմանը։ Միաժամանակ կարևոր տեղ է հատկացվում ինքնուրույն պատմագրության սկզբնավորմանն ու զարգացմանը՝ Եղիշեի, Ղազար Փարպեցու և դարաշրջանի այլ մատենագիրների ստեղծագործությունների միջոցով։ Նրանց երկերում պատմական իրադարձությունների նկարագրությունը հաճախ միահյուսվում է բարոյական, կրոնական և հասարակական գաղափարների հետ՝ արտահայտելով ժամանակաշրջանի աշխարհընկալումն ու արժեքային համակարգը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև Կորյունի «Վարք Մաշտոցի» երկի պատմամշակութային նշանակությունը, վաղ հայկական վարքագրության առանձնահատկությունները և գրական ստեղծագործության կապը կրթական ու եկեղեցական գործունեության հետ։ Առանձին ուշադրության են արժանանում V դարի հետ ավանդաբար կապվող պատմագրական երկերի թվագրման և հեղինակության շուրջ գիտական քննարկումները, քանի որ դրանց վերաբերյալ հայագիտության մեջ գոյություն ունեն տարբեր մոտեցումներ։ Գրական նյութը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական կամ պատմական ժառանգություն, այլև որպես հայ միջնադարյան մտավոր մշակույթի հետագա զարգացման հիմք։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է գրականագիտության, հայագիտության, պատմագրության և մշակույթի պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով V դարը որպես հայ գրավոր մշակույթի հիմնարար ձևավորման ժամանակաշրջան։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքային տնտեսության զարգացման տնտեսական, կառավարչական և ենթակառուցվածքային հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Իրանի խոշոր քաղաքային կենտրոններից մեկի օրինակով։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված համակարգ, որը ներառում է բնակարանային և կոմունալ ծառայությունները, տրանսպորտային ենթակառուցվածքները, ջրամատակարարումն ու ջրահեռացումը, թափոնների կառավարումը, քաղաքային տարածքների բարեկարգումը, սոցիալական ենթակառուցվածքները և բնակչությանը մատուցվող հանրային ծառայությունների կազմակերպումը։ Ուսումնասիրվում է բնակչության թվաքանակի և քաղաքային տարածքի ընդլայնման ազդեցությունը ենթակառուցվածքների ծանրաբեռնվածության, ծառայությունների պահանջարկի, քաղաքային բյուջեի և տարածքային զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում քաղաքային կառավարման արդյունավետությանը, տեղական ֆինանսական ռեսուրսների ձևավորմանը և դրանց բաշխման առաջնահերթություններին, քանի որ քաղաքային տնտեսության կայուն զարգացումը մեծապես պայմանավորված է կառավարման մարմինների ֆինանսական և կազմակերպական հնարավորություններով։ Կարևոր ուղղություն է տրանսպորտային համակարգի, ճանապարհային ենթակառուցվածքների և հասարակական տրանսպորտի զարգացման ուսումնասիրությունը՝ քաղաքային շարժունակության և տնտեսական ակտիվության հետ դրանց փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Քննության են առնվում նաև բնակարանաշինության, հողօգտագործման և քաղաքային տարածքների պլանավորման խնդիրները, հատկապես արագ ընդլայնվող քաղաքային միջավայրում բնակելի, առևտրային, արտադրական և հանրային տարածքների հավասարակշռված կազմակերպման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարևորվում են բնապահպանական գործոնները՝ օդի որակը, ջրային ռեսուրսների կառավարումը, կանաչ տարածքների պահպանումը և քաղաքային թափոնների արդյունավետ կառավարումը։ Քաղաքային տնտեսության բարելավման հնարավոր ուղղությունները կապվում են կառավարման համակարգի արդյունավետության բարձրացման, ենթակառուցվածքային ներդրումների նպատակային կազմակերպման, ծառայությունների որակի բարելավման, նոր տեխնոլոգիաների կիրառման և երկարաժամկետ քաղաքային պլանավորման հետ։ Միաժամանակ կարևոր է տնտեսական զարգացման և բնակչության սոցիալական պահանջների համադրումը, որպեսզի քաղաքային բարեփոխումները նպաստեն ոչ միայն տնտեսական ակտիվության աճին, այլև բնակության պայմանների և հանրային ծառայությունների հասանելիության բարելավմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է քաղաքային տնտեսագիտության, տարածքային պլանավորման, հանրային կառավարման և ենթակառուցվածքների զարգացման մոտեցումները՝ բացահայտելով խոշոր քաղաքային համակարգի զարգացման հիմնական խնդիրներն ու դրանց լուծման հնարավոր ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է հեռաբժշկական ցանցերի հաղորդակցական միջոցների կառուցման և արդյունավետ օգտագործման մեթոդների ուսումնասիրմանն ու կատարելագործմանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն տեղեկատվահաղորդակցական ենթակառուցվածքներն են, որոնց միջոցով հնարավոր է ապահովել բժշկական տվյալների, ախտորոշիչ պատկերների, կենսաբժշկական ազդանշանների, փաստաթղթերի և տեսաձայնային տեղեկատվության փոխանցումը տարածականորեն հեռացված բժշկական հաստատությունների ու մասնագետների միջև։ Հեռաբժշկական համակարգերում կապի միջոցների արդյունավետ կազմակերպումը դիտարկվում է որպես ծառայությունների հասանելիության, տվյալների ժամանակին փոխանցման և հեռավար մասնագիտական համագործակցության կարևոր տեխնիկական նախադրյալ։ Ուսումնասիրվում են ցանցային ճարտարապետության ընտրության, հաղորդակցական հանգույցների փոխգործակցության, տվյալների փոխանցման թողունակության, ուշացման, հուսալիության և կապի կայունության հետ կապված խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տարբեր բնույթի բժշկական տեղեկատվության փոխանցման պահանջներին, քանի որ տեքստային տվյալները, բժշկական պատկերները և իրական ժամանակում փոխանցվող տեսաձայնային հոսքերը կարող են էապես տարբերվել անհրաժեշտ կապուղու թողունակությամբ և սպասարկման որակի պահանջներով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է ցանցային ռեսուրսների արդյունավետ բաշխումը և տվյալների հոսքերի կառավարումը՝ հաղորդակցական ենթակառուցվածքի հնարավորությունները հնարավորինս արդյունավետ օգտագործելու նպատակով։ Միաժամանակ դիտարկվում են համակարգի ընդլայնելիության և տարբեր սարքավորումների ու տեղեկատվական ենթահամակարգերի փոխգործունակության խնդիրները, որոնք կարևոր են բազմաբաղադրիչ հեռաբժշկական միջավայրերի ձևավորման համար։ Բժշկական տեղեկատվության առանձնահատուկ բնույթի պատճառով նշանակալի տեղ է զբաղեցնում նաև տվյալների գաղտնիության, ամբողջականության, հասանելիության և փոխանցման անվտանգության ապահովումը՝ համապատասխան պաշտպանական մեխանիզմների և հասանելիության վերահսկման սկզբունքների կիրառմամբ։ Հաղորդակցական միջոցների արդյունավետության գնահատումը կարող է հիմնվել ցանցի արտադրողականության, փոխանցման որակի, հուսալիության, ռեսուրսների օգտագործման և ծառայությունների հասանելիության ցուցանիշների համադրման վրա։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը միավորում է հեռահաղորդակցության, համակարգչային ցանցերի, բժշկական ինֆորմատիկայի և տեղեկատվական անվտանգության մոտեցումները՝ ուղղված հեռաբժշկական ծառայությունների համար կայուն, արդյունավետ և անվտանգ հաղորդակցական ենթակառուցվածքների ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության առևտրային բանկերում շահույթի ձևավորման, հաշվառման և վերահսկման գործընթացներում աուդիտի նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում բանկի ֆինանսական արդյունքների արժանահավատության գնահատումն է, քանի որ շահույթի ցուցանիշը կարևոր նշանակություն ունի կազմակերպության գործունեության արդյունավետության, ֆինանսական կայունության և կառավարման արդյունքների գնահատման համար։ Բանկային գործունեության առանձնահատկություններից ելնելով՝ շահույթի ձևավորումը կապված է տոկոսային և ոչ տոկոսային եկամուտների, գործառնական ծախսերի, ֆինանսական գործիքների հետ կապված արդյունքների, ակտիվների արժեզրկման և այլ ֆինանսական գործոնների հետ, ինչի պատճառով դրանց ճիշտ հաշվառումն ու ներկայացումը պահանջում են հետևողական վերահսկողություն։ Աուդիտի շրջանակում կարևորվում է եկամուտների և ծախսերի ճանաչման, դասակարգման և համապատասխան հաշվետու ժամանակաշրջաններին վերագրման հիմնավորվածության ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև ֆինանսական հաշվետվություններում ներկայացված արդյունքների համապատասխանության գնահատումը կիրառելի հաշվապահական սկզբունքներին և պահանջներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն ոլորտներին, որտեղ մասնագիտական գնահատականները և հաշվարկային ենթադրությունները կարող են էական ազդեցություն ունենալ վերջնական ֆինանսական արդյունքի վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է ներքին վերահսկողության համակարգի ուսումնասիրությունը՝ պարզելու համար, թե բանկում գործող ընթացակարգերն ինչ չափով են նպաստում հաշվապահական տվյալների ամբողջականությանը, սխալների ժամանակին հայտնաբերմանը և ֆինանսական տեղեկատվության արժանահավատության ապահովմանը։ Աուդիտը դիտարկվում է նաև որպես բանկի ղեկավարության, բաժնետերերի, վերահսկող մարմինների և ֆինանսական հաշվետվություններից օգտվող այլ կողմերի համար վստահելի տեղեկատվության ապահովմանը նպաստող գործիք։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են ներքին և արտաքին աուդիտի գործառույթների տարբերություններն ու փոխկապակցվածությունը, աուդիտորական ռիսկերի գնահատումը և ֆինանսական արդյունքների վերաբերյալ բավարար աուդիտորական ապացույցների ձևավորման նշանակությունը։ ՀՀ բանկային համակարգի առանձնահատկությունների համատեքստում խնդիրը կարող է դիտարկվել նաև ֆինանսական վերահսկողության, բանկերի հաշվետվողականության և վերահսկողական միջավայրի զարգացման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է բանկային գործի, հաշվապահական հաշվառման, ֆինանսական վերլուծության և աուդիտի մոտեցումները՝ բացահայտելով շահույթի վերաբերյալ տեղեկատվության արժանահավատության ապահովման և բանկային կառավարման արդյունավետության բարձրացման գործում աուդիտի նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է հանքաքարի մանրացման համար կիրառվող աղացների էլեկտրաբանեցման համակարգերի աշխատանքային ռեժիմների ուսումնասիրությանը և դրանց տեխնիկատնտեսական ցուցանիշների բարելավման խնդիրներին։ Հետազոտության կենտրոնում էլեկտրական շարժաբերի, սնուցման համակարգի և մեխանիկական բեռնվածքի փոխազդեցությունն է հանքաքարի մանրացման տեխնոլոգիական գործընթացի տարբեր պայմաններում։ Աղացի աշխատանքը բնութագրվում է զգալի և փոփոխական մեխանիկական բեռնվածքներով, ինչի պատճառով էլեկտրաշարժիչի ու կառավարման համակարգի աշխատանքային ռեժիմների ճիշտ ընտրությունը կարևոր նշանակություն ունի սարքավորման հուսալիության, արտադրողականության և էներգաարդյունավետության համար։ Ուսումնասիրվում են գործարկման, հաստատված աշխատանքի, բեռնվածքի փոփոխության և անցումային գործընթացների ժամանակ էլեկտրական ու մեխանիկական հիմնական մեծությունների փոփոխությունները՝ հնարավորություն տալով գնահատել շարժաբերի համապատասխանությունը տեխնոլոգիական պահանջներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում էլեկտրաէներգիայի սպառման, շարժիչի բեռնվածության, հզորության գործակցի, պտտման արագության և տեխնոլոգիական ծանրաբեռնվածության միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ոչ արդյունավետ աշխատանքային ռեժիմների բացահայտումը և կառավարման այնպիսի սկզբունքների հիմնավորումը, որոնք կարող են նպաստել ավելորդ էներգածախսի նվազեցմանը և սարքավորումների շահագործման կայունության բարձրացմանը։ Դիտարկվում են նաև էլեկտրական շարժաբերի պաշտպանության, վերահսկման և ավտոմատ կառավարման համակարգերի դերը, ինչպես նաև տեխնոլոգիական պարամետրերի փոփոխություններին շարժաբերի հարմարվողականության հնարավորությունները։ Աշխատանքային ռեժիմների վերլուծությունը կարող է իրականացվել հաշվարկային մոդելների, արտադրական չափումների և համակարգի բնութագրերի համեմատական գնահատման միջոցով՝ բացահայտելով էլեկտրական և մեխանիկական ենթահամակարգերի փոխադարձ ազդեցությունները։ Բարելավման ուղղությունները կապված են շարժաբերի ռացիոնալ կառավարման, սարքավորումների աշխատանքային ծանրաբեռնվածության համաձայնեցման, էներգետիկ կորուստների սահմանափակման և տեխնոլոգիական գործընթացի կայունացման հետ։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է էլեկտրական շարժաբերի, հանքարդյունաբերական սարքավորումների, ավտոմատ կառավարման և էներգաարդյունավետության վերաբերյալ մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել հանքաքարի մանրացման համակարգերի տեխնիկական հուսալիությունը, շահագործման արդյունավետությունը և էներգետիկ ցուցանիշները։

Աշխատությունը նվիրված է V–VIII դարերի հայկական կանոնական բնագրերի ուսումնասիրությանը և դրանց նշանակությանը հայ եկեղեցական իրավունքի վաղ պատմության վերակազմության համար։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավական ու եկեղեցական նորմերն են, որոնց միջոցով կարգավորվում էին եկեղեցու ներքին կազմակերպությունը, հոգևորականների կարգավիճակը, եկեղեցական կարգապահությունը, ծիսական կյանքի որոշ կողմերը, ամուսնաընտանեկան հարաբերություններին վերաբերող հարցերը և քրիստոնեական համայնքի անդամների վարքագիծը։ Կանոնական բնագրերը դիտարկվում են միաժամանակ որպես իրավական, պատմական և եկեղեցագիտական սկզբնաղբյուրներ, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու վաղ միջնադարյան Հայաստանում եկեղեցական իրավակարգավորման ձևավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանոնների ծագման, հեղինակության, ժամանակագրության, ձեռագրային փոխանցման և տարբեր խմբագրությունների հարաբերակցության խնդիրներին, քանի որ առանձին կանոնների իրական պատմական միջավայրը և դրանց հետագա վերամշակումները որոշելը կարևոր նշանակություն ունի սկզբնաղբյուրների ճիշտ մեկնաբանման համար։ Ուսումնասիրվում է տեղական եկեղեցական ժողովների, հայրապետական կարգադրությունների և ավելի լայն քրիստոնեական աշխարհից փոխանցված կանոնական ավանդույթների փոխհարաբերությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին արտաքին իրավաեկեղեցական սկզբունքները յուրացվում և հարմարեցվում հայկական միջավայրին։ Կարևոր ուղղություն է նաև եկեղեցական և աշխարհիկ իրավակարգավորման հարաբերակցության քննությունը, քանի որ վաղ միջնադարյան հասարակությունում կրոնական, ընտանեկան, բարոյական և հասարակական հարաբերությունների կարգավորումը հաճախ ձևավորվում էր տարբեր նորմատիվ ավանդույթների փոխազդեցությամբ։ Կանոնական նյութի պատմահամեմատական և աղբյուրագիտական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու եկեղեցական հաստատությունների իրավասությունների զարգացումը, հոգևոր իշխանության կազմակերպումը և իրավական մտածողության աստիճանական համակարգումը։ Առանձին նշանակություն ունի կանոնական ժողովածուների ձևավորման խնդիրը, քանի որ տարբեր ժամանակներում ստեղծված նորմերի մեկտեղումը նպաստել է հայ եկեղեցական իրավունքի գրավոր ավանդույթի պահպանմանն ու հետագա զարգացմանը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է իրավունքի պատմության, հայագիտության, ձեռագրագիտության, աղբյուրագիտության և եկեղեցու պատմության մեթոդները՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել վաղ միջնադարյան հայկական եկեղեցական իրավական մշակույթի ձևավորման և զարգացման մասին։

Աշխատությունը նվիրված է կրթական գործընթացում տեխնոլոգիական գործոնների դերի և դրանց՝ ուսուցման որակի վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ժամանակակից տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների, թվային կրթական ռեսուրսների, էլեկտրոնային ուսուցման միջավայրերի և տեխնիկական միջոցների կիրառման հնարավորություններն են՝ սովորողների գիտելիքների յուրացումը, ներգրավվածությունը և ուսուցման արդյունավետությունը բարձրացնելու տեսանկյունից։ Տեխնոլոգիաները դիտարկվում են ոչ միայն որպես տեղեկատվության փոխանցման գործիքներ, այլև որպես ուսուցման կազմակերպման նոր ձևերի զարգացման միջոց, որը կարող է նպաստել ինտերակտիվ, անհատականացված և համագործակցային ուսուցման ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում դասավանդողի թվային և մանկավարժական կարողությունների փոխկապակցվածությանը, քանի որ տեխնիկական միջոցների առկայությունն ինքնին չի ապահովում կրթության բարձր որակ․ դրանց արդյունավետությունը մեծապես կախված է ուսումնական նպատակներին համապատասխան ընտրությունից և մեթոդապես հիմնավորված կիրառումից։ Ուսումնասիրվում են մուլտիմեդիա նյութերի, առցանց կրթական հարթակների, վիրտուալ ուսումնական միջավայրերի, թվային գնահատման գործիքների և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների կիրառման հնարավորությունները։ Կարևոր ուղղություն է տեխնոլոգիաների ազդեցությունը սովորողների ինքնուրույն աշխատանքի, տեղեկատվության որոնման և գնահատման, խնդիրների լուծման, ստեղծագործական մտածողության և համագործակցային հմտությունների զարգացման վրա։ Միաժամանակ քննության են առնվում տեխնոլոգիական միջավայրի հետ կապված հնարավոր դժվարությունները՝ թվային անհավասարությունը, տեխնիկական ենթակառուցվածքների սահմանափակումները, ուսուցիչների ոչ բավարար պատրաստվածությունը, տեղեկատվական գերբեռնվածությունը և տեխնոլոգիական գործիքների ոչ նպատակային կիրառումը։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր է նաև ավանդական և թվային ուսուցման մեթոդների արդյունավետ համադրումը, որի դեպքում տեխնոլոգիաները լրացնում են մանկավարժական գործընթացը՝ առանց ուսուցիչ-սովորող անմիջական հաղորդակցության նշանակությունը նվազեցնելու։ Ուսուցման որակի գնահատման տեսանկյունից դիտարկվում են ոչ միայն ակադեմիական արդյունքները, այլև սովորողների մասնակցությունը, մոտիվացիան, հետադարձ կապի արդյունավետությունը և կրթական ռեսուրսների հասանելիությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մանկավարժության, կրթական տեխնոլոգիաների, թվային ուսուցման և կրթության որակի կառավարման մոտեցումները՝ ներկայացնելով տեխնոլոգիական գործոնները որպես ժամանակակից ուսումնական միջավայրի արդյունավետ կազմակերպման կարևոր բաղադրիչ։

Աշխատությունը նվիրված է ազոտի մոնօքսիդի փոխազդեցության ուսումնասիրությանը օքսի-կոբոգլոբինի ակտիվ կենտրոնը մոդելավորող համակարգերի հետ՝ նպատակ ունենալով բացահայտել մետաղ պարունակող կենսամոլեկուլային կենտրոններում տեղի ունեցող կապման և փոխակերպման գործընթացների ֆիզիկաքիմիական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության հիմքում ընկած է հեմային սպիտակուցների ակտիվ կենտրոնների մոդելավորման մոտեցումը, որը հնարավորություն է տալիս համեմատաբար պարզ համակարգերի միջոցով ուսումնասիրել մետաղական իոնի, թթվածնի և փոքր ազդանշանային մոլեկուլների միջև փոխազդեցությունների բնույթը։ Ազոտի մոնօքսիդը կենսաբանական համակարգերում մասնակցում է մի շարք կարգավորիչ գործընթացների, իսկ մետաղապորֆիրինային կենտրոնների հետ դրա փոխազդեցությունը կարևոր նշանակություն ունի այդ մոլեկուլի կապման և քիմիական փոխակերպումների մեխանիզմները հասկանալու համար։ Ուսումնասիրության կենտրոնում կոբալտ պարունակող մոդելային համալիրների էլեկտրոնային և կառուցվածքային հատկություններն են, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունները թթվածնի և ազոտի մոնօքսիդի հետ փոխազդեցության պայմաններում։ Նման մոդելային համակարգերը հնարավորություն են տալիս գնահատելու կենտրոնական մետաղի դերը լիգանդների կապման գործընթացներում և պարզելու, թե ակտիվ կենտրոնի անմիջական քիմիական միջավայրն ինչպես կարող է ազդել առաջացող համալիրների կայունության ու ռեակցիոն հատկությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում փոխազդեցության ընթացքում տեղի ունեցող էլեկտրոնային վերադասավորումներին, մետաղ–լիգանդ կապերի բնույթին և հնարավոր միջանկյալ վիճակների ընդհանուր բնութագրմանը։ Ստացված երևույթների ուսումնասիրության համար կարևոր նշանակություն ունեն սպեկտրադիտական և ֆիզիկաքիմիական վերլուծության մեթոդները, որոնք թույլ են տալիս հետևել մոդելային համակարգի վիճակի փոփոխություններին և համեմատել տարբեր պայմաններում ձևավորվող միացությունների հատկությունները։ Հետազոտության արդյունքների մեկնաբանությունը կարող է նպաստել հեմոգլոբինի և հարակից մետաղապրոտեինների ակտիվ կենտրոններում փոքր գազային մոլեկուլների փոխազդեցությունների վերաբերյալ ընդհանուր պատկերացումների զարգացմանը։ Միաժամանակ մոդելային մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակելու կենտրոնական մետաղի և շրջապատող մոլեկուլային կառուցվածքի ազդեցությունները՝ առանց ամբողջական կենսաբանական մակրոմոլեկուլի բարդության։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է կենսաանօրգանական քիմիայի, կոորդինացիոն քիմիայի, սպեկտրադիտության և մոլեկուլային կենսաֆիզիկայի մոտեցումները՝ մետաղ պարունակող ակտիվ կենտրոններում ազոտի մոնօքսիդի փոխազդեցության հիմնարար օրինաչափությունները պարզաբանելու նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է պարսկական թառափի (Acipenser persicus) աճի հորմոնի գենի մոլեկուլային բնութագրմանը, դրա ռեկոմբինանտ արտահայտման ուսումնասիրությանը, ստացված սպիտակուցի մաքրմանն ու կենսաբանական հատկությունների գնահատմանը։ Հետազոտությունն իրականացվել է մոլեկուլային և բջջային կենսաբանության շրջանակում և ուղղված է թառափազգիների աճի կարգավորման մոլեկուլային մեխանիզմների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։ Աճի հորմոնը կարևոր դեր ունի ձկների աճի, զարգացման և նյութափոխանակության կարգավորման գործընթացներում, ուստի դրա գենային կառուցվածքի և արտահայտման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի ինչպես հիմնարար կենսաբանության, այնպես էլ ձկնաբուծության կենսատեխնոլոգիական հետազոտությունների համար։ Աշխատանքի շրջանակում ուսումնասիրվել է համապատասխան գենետիկական հաջորդականությունը և դրա արտահայտման հնարավորությունը Escherichia coli բակտերիալ համակարգում՝ ռեկոմբինանտ սպիտակուց ստանալու նպատակով։ Հետազոտական աշխատանքը ներառել է ստացված սպիտակուցի նույնականացման և բնութագրման փուլեր, որոնք հնարավորություն են տվել գնահատելու գենային արտահայտման արդյունքը և դրա համապատասխանությունը ուսումնասիրվող հորմոնին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվել ռեկոմբինանտ սպիտակուցի առանձնացման և մաքրման խնդրին, քանի որ արտահայտման համակարգում ձևավորված սպիտակուցի հետագա ուսումնասիրության համար անհրաժեշտ է տարբերակել այն բջջային այլ բաղադրիչներից և գնահատել դրա կառուցվածքային ու կենսաբանական հատկությունները։ Հետազոտության մեկ այլ ուղղություն է ստացված նյութի կենսաբանական ակտիվության փորձարարական գնահատումը՝ պարզելու համար, թե ռեկոմբինանտ եղանակով արտադրված աճի հորմոնը որքանով է պահպանում բնական հորմոնին բնորոշ գործառական հատկությունները։ Աշխատանքում նաև կարևորվում է տարբեր թառափազգի ձկների աճի հորմոնի գենային և սպիտակուցային առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությունը, որը կարող է նպաստել դրանց էվոլյուցիոն պահպանվածության և տեսակային տարբերությունների ընկալմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է մոլեկուլային գենետիկայի, գենային արտահայտման, սպիտակուցների կենսաքիմիայի և ձկների ֆիզիոլոգիայի մոտեցումները՝ պարսկական թառափի աճի հորմոնի մոլեկուլային առանձնահատկությունների և կենսաբանական նշանակության համալիր գնահատման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենում երկխոսության լեզվական կառուցվածքի, հաղորդակցական առանձնահատկությունների և գործառական դրսևորումների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Երկխոսությունը դիտարկվում է որպես խոսքային հաղորդակցության հիմնական ձևերից մեկը, որի ընթացքում երկու կամ ավելի հաղորդակիցների խոսքային գործողությունները փոխկապակցվում են և կազմում իմաստային ու կառուցվածքային ամբողջություն։ Հետազոտության կենտրոնում երկխոսական միավորների ձևավորման սկզբունքներն են, խոսակիցների հերթագայումը, հարցի և պատասխանի փոխհարաբերությունը, նախորդ և հաջորդ խոսքային միավորների իմաստային կապը, ինչպես նաև հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությունը արտահայտությունների կառուցվածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հարցական նախադասություններին և հարցուպատասխանական կառույցներին, որոնք կարևոր դեր ունեն երկխոսական խոսքի կազմակերպման մեջ։ Ուսումնասիրվում են նաև թերի և զեղչված նախադասությունները, բառ-նախադասությունները, կրկնությունները, դիմելաձևերը, ձայնարկությունները, եղանակավորող բառերը և խոսակցական լեզվին բնորոշ այլ միջոցներ, որոնց շնորհիվ երկխոսությունը ձեռք է բերում բնականություն, շարժունություն և արտահայտչականություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հնչերանգի ուսումնասիրությունը, քանի որ նույն բառային կազմ ունեցող արտահայտությունը տարբեր հնչերանգային պայմաններում կարող է ունենալ տարբեր հաղորդակցական նշանակություն։ Քննության են առնվում առօրյա-խոսակցական, գեղարվեստական, հրապարակախոսական և այլ գործառական միջավայրերում հանդիպող երկխոսական կառույցները՝ բացահայտելով դրանց լեզվաոճական տարբերությունները։ Գեղարվեստական խոսքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սովորական հարցուպատասխանային կառուցվածքների հետ մեկտեղ ներքին, միակողմանի, անպատասխան և ոչ խոսքային արձագանքով ուղեկցվող երկխոսությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ուղղակի խոսքի և հեղինակային խոսքի փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ գեղարվեստական երկխոսությունը կարող է ծառայել կերպարների անհատականացմանը, նրանց մտածողության ու վերաբերմունքի բացահայտմանը և պատումի զարգացմանը։ Երկխոսական խոսքի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նաև ուսումնասիրելու լեզվական միջոցների ընտրության կախվածությունը խոսակիցների հարաբերություններից, հաղորդակցության նպատակից և կոնկրետ իրադրությունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է շարահյուսական, ոճաբանական, գործաբանական և հաղորդակցական լեզվաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով երկխոսությունը որպես ժամանակակից հայերենի խոսքային համակարգի բազմաշերտ և դինամիկ երևույթ։

Աշխատությունը նվիրված է 1990–1997 թվականներին Հայաստանի Հանրապետությունում սոցիալական ապահովության ոլորտի պետական կառավարման մարմինների ձևավորման, գործունեության և իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվող ժամանակահատվածը բնութագրվում է պետական կառավարման համակարգի վերակազմավորմամբ և նախկին խորհրդային սոցիալական ապահովության մեխանիզմներից ինքնուրույն ազգային համակարգի ձևավորմանն ուղղված անցմամբ, ինչի պայմաններում անհրաժեշտ էր ստեղծել սոցիալական քաղաքականության իրականացման համապատասխան իրավական և կազմակերպական հիմքեր։ Հետազոտության կենտրոնում սոցիալական ապահովության ոլորտում լիազորված պետական մարմինների կարգավիճակը, իրավասությունները, գործառույթները, կառուցվածքային փոփոխությունները և փոխհարաբերություններն են պետական կառավարման մյուս օղակների հետ։ Ուսումնասիրվում է այն իրավական դաշտի ձևավորումը, որի շրջանակում կազմակերպվում էին կենսաթոշակային ապահովությունը, սոցիալական օգնությունը, բնակչության սոցիալապես խոցելի խմբերի աջակցությունը և սոցիալական պաշտպանության համակարգին վերաբերող պետական այլ գործառույթներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անկախ պետականության հաստատման պայմաններում կառավարման ինստիտուտների վերափոխմանը, նախկին կառույցների իրավասությունների փոփոխությանը և նոր սոցիալ-տնտեսական իրողություններին համապատասխան պետական կառավարման մեխանիզմների ստեղծմանը։ Կարևոր ուղղություն է իրավական ակտերի և կազմակերպական կառուցվածքի փոխկապակցվածության ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելու համար, թե ինչպես էին օրենսդրական և ենթաօրենսդրական կարգավորումները սահմանում պետական մարմինների խնդիրները, իրավասությունների շրջանակը և պատասխանատվությունը։ Միաժամանակ դիտարկվում են կենտրոնական և տարածքային կառավարման մակարդակների փոխհարաբերությունները, սոցիալական ծրագրերի իրականացման կազմակերպական մեխանիզմները և պետական մարմինների գործունեության համակարգման խնդիրները։ Ժամանակաշրջանի սոցիալ-տնտեսական բարդ պայմանները կարևոր համատեքստ են պետական սոցիալական քաղաքականության ուսումնասիրության համար, քանի որ տնտեսական վերափոխումները, զբաղվածության կառուցվածքի փոփոխությունները և բնակչության սոցիալական պաշտպանության նոր պահանջները մեծացնում էին կառավարման համակարգի վերակազմավորման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու սոցիալական ապահովության պետական կառավարման ինստիտուցիոնալ զարգացման սկզբնական փուլին և գնահատելու, թե ինչպիսի իրավական ու կազմակերպական հիմքեր էին ձևավորվում հետագա սոցիալական պաշտպանության համակարգի համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է վարչական իրավունքի, սոցիալական ապահովության իրավունքի, պետական կառավարման և նորագույն պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայաստանի անկախության առաջին տարիներին սոցիալական ապահովության կառավարման համակարգի ձևավորման հիմնական առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է թվային պատկերների ջրանշման մեթոդների ուսումնասիրությանը՝ տարբեր գունային տարածությունների և երկչափ դիսկրետ վեյվլետային փոխակերպման կիրառմամբ։ Հետազոտության հիմնական խնդիրը թվային պատկերի մեջ լրացուցիչ տեղեկատվության ներդրման այնպիսի եղանակների վերլուծությունն է, որոնք հնարավորություն են տալիս պահպանել պատկերի տեսողական որակը և միաժամանակ ապահովել ներդրված ջրանշանի բավարար կայունությունը սովորական թվային մշակման գործողությունների նկատմամբ։ Գունային պատկերների դեպքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի համապատասխան գունային տարածության ընտրությունը, քանի որ պատկերի լուսավորության և գունային բաղադրիչների տարանջատման ձևը կարող է ազդել ինչպես ջրանշանի աննկատելիության, այնպես էլ դրա վերականգնման հուսալիության վրա։ Հետազոտության շրջանակում տարբեր գունային ներկայացումներ կարող են համեմատվել՝ պարզելու համար, թե դրանց առանձին բաղադրիչներն ինչպիսի հատկություններ են ցուցաբերում ջրանշման տեսանկյունից։ Երկչափ դիսկրետ վեյվլետային փոխակերպումը հնարավորություն է տալիս պատկերը ներկայացնելու տարբեր տարածահաճախականային բաղադրիչներով և ուսումնասիրելու տեղեկատվության ներդրման ազդեցությունը տարբեր ենթատիրույթներում։ Այս մոտեցման կարևոր առավելություններից է պատկերի տեղային և հաճախականային հատկությունները միաժամանակ հաշվի առնելու հնարավորությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում աննկատելիության, կայունության և ներդրվող տեղեկատվության ծավալի միջև հավասարակշռությանը, քանի որ մեկ չափանիշի բարելավումը կարող է ազդել մյուսների վրա։ Ջրանշված և սկզբնական պատկերների որակի համեմատության համար կարող են կիրառվել թվային գնահատման չափանիշներ, իսկ ներդրված տեղեկատվության վերականգնման արդյունքները՝ օգտագործվել մեթոդների հարաբերական արդյունավետությունը գնահատելու նպատակով։ Ուսումնասիրվում է նաև պատկերի սեղմման, աղմուկի, չափափոխման, զտման և թվային մշակման այլ սովորական գործողությունների ազդեցությունը ջրանշանի պահպանման վրա։ Նման համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս որոշելու, թե գունային տարածության և վեյվլետային ներկայացման ընտրությունն ինչպես է անդրադառնում ամբողջ համակարգի հատկությունների վրա։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է թվային պատկերների մշակման, ազդանշանների վեյվլետային վերլուծության և տեղեկատվության պաշտպանության մոտեցումները՝ թվային պատկերների հեղինակային պատկանելության հաստատման, իսկության ստուգման և մեդիա բովանդակության պաշտպանության համար կիրառելի ջրանշման մեթոդների գնահատման նպատակով։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի կետադրական համակարգի կառուցվածքի, գործառույթների և կիրառության օրինաչափությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կետադրական նշանների դերն է գրավոր խոսքի կառուցվածքային, իմաստային և հնչերանգային կազմակերպման գործում։ Կետադրությունը դիտարկվում է որպես գրավոր լեզվի կարևոր համակարգ, որի միջոցով արտահայտվում են նախադասությունների և դրանց բաղադրիչների միջև քերականական ու իմաստային հարաբերությունները, առանձնացվում են խոսքի կառուցվածքային միավորները և ընթերցողին փոխանցվում են բանավոր խոսքին բնորոշ որոշ հնչերանգային առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրվում են հայերենի կետադրական նշանների հիմնական խմբերը, դրանց գործառական առանձնահատկությունները և փոխհարաբերությունները՝ պարզաբանելով տարբեր շարահյուսական կառույցներում դրանց ընտրության սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում տրոհության նշանների կիրառությանը պարզ և բարդ նախադասություններում, համադաս և ստորադաս բաղադրիչների սահմանազատմանը, համասեռ անդամների, բացահայտիչների, միջանկյալ ու ներդրյալ կառույցների և շարահյուսական այլ միավորների կետադրական ձևավորմանը։ Քննվում են նաև հայերենին բնորոշ առոգանության և բացահայտության նշանների գործառույթները, որոնց կիրառությունը սերտորեն կապված է արտահայտության իմաստի, հաղորդակցական նպատակի և հնչերանգի հետ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կետադրական նորմի և իրական լեզվագործածության հարաբերակցության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով այն դեպքերը, երբ նույն կամ նմանատիպ շարահյուսական կառույցներում կետադրական ընտրությունը կարող է կախված լինել հեղինակային մտադրությունից, իմաստային շեշտադրումից կամ նախադասության կառուցվածքային առանձնահատկությունից։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են նաև կետադրության պատմական զարգացման որոշ միտումներ և արդի գրական հայերենում նորմավորման խնդիրները՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու ավանդական կանոնների և ժամանակակից գրավոր հաղորդակցության պահանջների փոխհարաբերությունը։ Կետադրական համակարգի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն տեսական քերականության, այլև ուղղագրության, խմբագրության, լեզվի դասավանդման և գրավոր խոսքի մշակույթի համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է շարահյուսական, իմաստաբանական, հնչերանգային և նորմատիվ մոտեցումները՝ ներկայացնելով կետադրությունը որպես արդի հայերենի գրավոր խոսքի կազմակերպման ամբողջական և փոխկապակցված համակարգ։