Готовые материалы

Աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրության վարչատարածքային միավորներից մեկի՝ Վանի վիլայեթի պատմական, աշխարհագրական, վարչական, ժողովրդագրական և սոցիալ-տնտեսական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում է տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքը, բնական պայմանները, բնակավայրերի համակարգը և վարչական բաժանումը՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել նրա տարածքային կառուցվածքի և բնակչության տեղաբաշխման մասին։ Հիմնական ուշադրությունը հատկացվում է Վան քաղաքի և վիլայեթի մյուս քաղաքային ու գյուղական բնակավայրերի պատմական նշանակությանը, հաղորդակցության ուղիներին, տնտեսական գործունեության հիմնական ուղղություններին և տարածաշրջանի տեղին Օսմանյան կայսրության արևելյան նահանգների համակարգում։ Քննության են առնվում բնակչության ազգային և կրոնական կազմը, տարբեր համայնքների տարածքային տեղաբաշխումը, զբաղմունքները և հասարակական հարաբերությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում հայ բնակչության պատմական ներկայությանը, բնակավայրերին, եկեղեցական ու կրթական հաստատություններին, տնտեսական գործունեությանը և տարածաշրջանի մշակութային կյանքում ունեցած դերակատարությանը։ Վերլուծվում են գյուղատնտեսության, անասնապահության, արհեստագործության և առևտրի զարգացման պայմանները, ինչպես նաև բնական միջավայրի ազդեցությունը բնակչության տնտեսական գործունեության ձևերի վրա։ Անդրադարձ է կատարվում վարչական կառավարման համակարգին, տեղական իշխանությունների գործունեությանը, հարկային հարաբերություններին և պետական կառավարման առանձնահատկություններին։ Տարածաշրջանի պատմությունը դիտարկվում է նաև XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի քաղաքական ու հասարակական գործընթացների համատեքստում, երբ Օսմանյան կայսրության ներքին ճգնաժամերը, բարեփոխումների փորձերը, ազգային շարժումները և միջազգային քաղաքական զարգացումները զգալի ազդեցություն էին ունենում արևելյան նահանգների կյանքի վրա։ Կարևորվում են հայ բնակչության անվտանգության, իրավական վիճակի, սեփականության և հասարակական կյանքի հետ կապված խնդիրները՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի ընդհանուր քաղաքական պայմանների շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարածաշրջանում տեղի ունեցած ժողովրդագրական փոփոխություններին և դրանց պատմական պատճառներին՝ հնարավորություն տալով համադրել տարբեր ժամանակաշրջանների բնակչության վերաբերյալ տվյալները։ Պատմական աշխարհագրության տեսանկյունից կարևոր նշանակություն ունեն բնակավայրերի տեղադրության, վարչական սահմանների, ճանապարհների, բնական ռեսուրսների և տնտեսական կենտրոնների վերաբերյալ տեղեկությունները։ Նյութը արժեքավոր է նաև հայագիտական ուսումնասիրությունների համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Արևմտյան Հայաստանի կարևոր տարածաշրջաններից մեկի բնակչության առօրյա կյանքը, տնտեսական հարաբերությունները, կրթական ու կրոնական հաստատությունները և մշակութային ժառանգությունը։ Տարբեր վիճակագրական, վարչական, աշխարհագրական և պատմական տվյալների համադրումը նպաստում է տարածաշրջանի զարգացման ավելի ամբողջական պատկերի ձևավորմանը։ Միաժամանակ նման ուսումնասիրությունները կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունեն Օսմանյան կայսրության արևելյան տարածքների վարչական կառավարման, ժողովրդագրական կառուցվածքի և միջհամայնքային հարաբերությունների պատմության ուսումնասիրման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Օսմանյան կայսրության պատմության, պատմական աշխարհագրության, ժողովրդագրության, ազգագրության և հայագիտության խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերեն գիտական տեքստերի թարգմանության ուսուցման տեսական և մեթոդական հիմքերի մշակմանը մասնագիտական կողմնորոշում ունեցող կրթական դասընթացի շրջանակում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է սովորողների այն լեզվական, թարգմանական և մասնագիտական կարողությունների ձևավորման վրա, որոնք անհրաժեշտ են գիտական տեղեկատվությունը ճիշտ ընկալելու, մեկնաբանելու և մեկ լեզվից մյուսը բովանդակային ու ոճական համապատասխանությամբ փոխանցելու համար։ Քննության են առնվում գիտական խոսույթի բառապաշարային, քերականական, շարահյուսական և ոճական առանձնահատկությունները, մասնագիտական տերմինաբանության կիրառումը, բարդ կառուցվածքների մեկնաբանությունը և գիտական տեքստերին բնորոշ տրամաբանական կապերի բացահայտումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում թարգմանության ընթացքում մասնագիտական տերմինների համարժեքների ընտրությանը, բազմիմաստ բառերի իմաստային տարբերակմանը, տերմինաբանական հետևողականության պահպանմանը և սկզբնաղբյուրի գիտական բովանդակության հնարավորինս ճշգրիտ փոխանցմանը։ Գիտական տեքստի թարգմանությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվական փոխակերպում, այլև որպես մասնագիտական տեղեկատվության ընկալման, վերլուծության և վերարտադրման բազմաստիճան գործընթաց։ Կարևորվում է նախաթարգմանական վերլուծությունը, որի ընթացքում սովորողը պետք է որոշի տեքստի թեման, կառուցվածքը, հիմնական հասկացությունները, մասնագիտական տերմինները և հեղինակի մտքի տրամաբանական հաջորդականությունը։ Ուսումնասիրվում են ուսուցման այնպիսի մեթոդներ, որոնք նպաստում են բառարանների, տերմինաբանական աղբյուրների, մասնագիտական տեղեկատուների և համապատասխան լեզվական ռեսուրսների նպատակային օգտագործման կարողությունների զարգացմանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գիտական ոճին բնորոշ լեզվական կառույցների թարգմանությանը՝ հաշվի առնելով տարբեր լեզուներում գիտական շարադրանքի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Մասնագիտական կողմնորոշման սկզբունքը հնարավորություն է տալիս ուսուցման նյութերը համապատասխանեցնել սովորողների ապագա մասնագիտությանը և ընտրել այնպիսի գիտական տեքստեր, որոնց բառապաշարն ու բովանդակությունը անմիջականորեն կապված են նրանց մասնագիտական հետաքրքրությունների հետ։ Այդ մոտեցումը նպաստում է միաժամանակ օտար լեզվի իմացության, թարգմանական հմտությունների և մասնագիտական գիտելիքների զարգացմանը։ Առանձին նշանակություն է տրվում վարժությունների համակարգի մշակմանը՝ ներառելով տերմինների ճանաչման և համարժեքների ընտրության, նախադասությունների կառուցվածքային վերլուծության, առանձին հատվածների թարգմանության, ամբողջական տեքստի մշակման, խմբագրման և թարգմանությունների համեմատական գնահատման առաջադրանքներ։ Կարևորվում է նաև սովորողների ինքնուրույն աշխատանքի կազմակերպումը, քանի որ գիտական նյութերի թարգմանությունը պահանջում է տեղեկատվության որոնման, աղբյուրների գնահատման և սեփական լեզվական ընտրությունները հիմնավորելու կարողություններ։ Ուսուցման արդյունավետությունը կարող է գնահատվել թարգմանության ճշգրտության, տերմինաբանական համապատասխանության, գիտական ոճի պահպանման, տեքստային կապակցվածության և մասնագիտական բովանդակության ճիշտ փոխանցման չափանիշներով։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է այնպիսի մեթոդական համակարգի ձևավորման անհրաժեշտությամբ, որը հնարավորություն է տալիս ապագա մասնագետներին անգլերեն գիտական գրականությունից արդյունավետորեն օգտվել և մասնագիտական տեղեկատվության հետ ինքնուրույն աշխատել։ Նյութը կարող է օգտակար լինել օտար լեզուների դասավանդման մեթոդիկայի և թարգմանագիտության մասնագետների, անգլերենի դասախոսների, մասնագիտական լեզվի դասընթացներ կազմակերպողների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում խոզերի մոտ միաժամանակ հանդիպող աղիքային նեմատոդային վարակների տարածվածության, համաճարակաբանական առանձնահատկությունների, կլինիկական նշանակության և բուժման արդյունավետ մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ասկարիդների, տրիխոցեֆալների և էզոֆագոստոմների հարուցած մակաբուծային հիվանդությունների համակցված ընթացքի վրա՝ հաշվի առնելով դրանց տարածման պայմանները, կենդանիների վարակման աղբյուրները և տնտեսություններում պահպանմանը նպաստող գործոնները։ Քննության են առնվում տարբեր տարիքային խմբերի կենդանիների վարակվածության մակարդակը, հիվանդությունների տարածման սեզոնային առանձնահատկությունները, պահվածքի և կերակրման պայմանների ազդեցությունը, ինչպես նաև արտաքին միջավայրի դերը մակաբույծների կենսաշրջանի պահպանման և վարակի փոխանցման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում խառը վարակների առանձնահատկություններին, քանի որ մի քանի տեսակի աղիքային նեմատոդների համատեղ առկայությունը կարող է ավելի զգալի ազդեցություն ունենալ կենդանիների ընդհանուր ֆիզիոլոգիական վիճակի, աճի, զարգացման և մթերատվության վրա։ Ուսումնասիրվում են մակաբույծների հայտնաբերման և վարակվածության աստիճանի գնահատման անասնաբուժական ու լաբորատոր մեթոդները, որոնք հնարավորություն են տալիս որոշել առանձին հարուցիչների տարածվածությունը և համակցված ներխուժումների կառուցվածքը։ Համաճարակաբանական վերլուծության շրջանակում կարևորվում են կենդանիների տարիքը, տնտեսության սանիտարահիգիենիկ վիճակը, պահվածքի տեխնոլոգիան, կենդանիների խմբավորման սկզբունքները և մակաբույծների զարգացման համար նպաստավոր արտաքին պայմանները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև աղիքային նեմատոդների ազդեցությանը կենդանիների օրգանիզմի վրա՝ գնահատելով մարսողական համակարգի գործունեության խանգարումները, սննդանյութերի յուրացման փոփոխությունները և ընդհանուր արտադրողականության նվազման հնարավոր հետևանքները։ Բուժական ուղղությամբ քննության են առնվում հակամակաբուծային միջոցների կիրառման սկզբունքները և դրանց արդյունավետության գնահատման չափանիշները՝ հատկապես միաժամանակ մի քանի տեսակի նեմատոդներով վարակված կենդանիների դեպքում։ Կարևորվում է բուժման սխեմաների ընտրությունը՝ հաշվի առնելով մակաբույծների տեսակային կազմը, վարակվածության մակարդակը, կենդանիների տարիքը և տնտեսության պայմանները։ Առանձին նշանակություն է տրվում բուժական միջոցառումների և կանխարգելման համակցմանը, քանի որ միայն կենդանիների դեղորայքային բուժումը կարող է բավարար չլինել արտաքին միջավայրում պահպանվող վարակի աղբյուրների վերահսկման բացակայության դեպքում։ Այդ համատեքստում դիտարկվում են անասնաբուժասանիտարական միջոցառումները, կենդանիների պահման պայմանների բարելավումը, տարածքների մաքրության ապահովումը և պարբերական մակաբուծաբանական վերահսկողությունը։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է խոզաբուծական տնտեսություններում մակաբուծային հիվանդությունների հետևանքով առաջացող տնտեսական կորուստների նվազեցման, կենդանիների առողջության պահպանման և արտադրության արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությամբ։ Հայաստանի բնակլիմայական և տնտեսավարման պայմանների հաշվառումը հնարավորություն է տալիս մշակել տեղական առանձնահատկություններին համապատասխան համաճարակաբանական վերահսկման, բուժման և կանխարգելման մոտեցումներ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել անասնաբույժների, մակաբուծաբանների, համաճարակաբանների, խոզաբուծական տնտեսությունների մասնագետների, անասնաբուժական հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ոչ գծային բազմաչափ կառավարման համակարգերի կառուցման և սինթեզի տեսական ու մեթոդական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ տատանողականության ցուցանիշը որպես համակարգի դինամիկ հատկությունների գնահատման հիմնական չափանիշ կիրառելու հիման վրա։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է բազմամուտք և բազմաելք ունեցող դինամիկ օբյեկտների կառավարման այնպիսի օրենքների ձևավորման վրա, որոնք հնարավորություն են տալիս ապահովել համակարգի կայունությունը, պահանջվող անցումային գործընթացները և տատանումների թույլատրելի մակարդակը։ Քննության են առնվում ոչ գծայնության ազդեցությունը համակարգի վարքագծի վրա, տարբեր կառավարման կապուղիների փոխազդեցությունը և այն առանձնահատկությունները, որոնք բազմաչափ համակարգերի վերլուծությունն ու նախագծումը տարբերում են միաչափ համակարգերի համապատասխան խնդիրներից։ Տատանողականության ցուցանիշը դիտարկվում է որպես կառավարման որակի կարևոր բնութագիր, որի միջոցով հնարավոր է գնահատել անցումային գործընթացների բնույթը, համակարգի հակվածությունը տատանումների առաջացմանը և կառավարման պարամետրերի ազդեցությունը ընդհանուր դինամիկ վարքագծի վրա։ Ուսումնասիրվում են մաթեմատիկական մոդելների ձևավորման, համակարգի վիճակի փոփոխականների նկարագրման և կառավարման ազդեցությունների ընտրության սկզբունքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կառավարման համակարգի պարամետրերի այնպիսի ընտրությանը, որի դեպքում միաժամանակ հնարավոր է ապահովել կայունություն, բավարար արագագործություն և անցանկալի տատանումների սահմանափակում։ Քննարկվում են ոչ գծային տարրերի, հետադարձ կապերի և տարբեր կարգավորող ազդեցությունների դերը համակարգի դինամիկ հատկությունների ձևավորման գործում։ Կարևորվում է բազմաչափ համակարգերում առանձին փոփոխականների փոխադարձ ազդեցության հաշվառումը, քանի որ մեկ կառավարման կապուղում կատարված փոփոխությունը կարող է էականորեն անդրադառնալ մյուս ելքային մեծությունների վարքագծի վրա։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են համակարգի կայունության գնահատման և կառավարման օրենքների սինթեզի մաթեմատիկական պայմանները՝ նպատակ ունենալով ձևավորել նախագծման այնպիսի մեթոդներ, որոնք կիրառելի կլինեն տարբեր կառուցվածք և բարդության աստիճան ունեցող կառավարման օբյեկտների համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև համակարգի պարամետրերի փոփոխությունների և արտաքին խանգարումների նկատմամբ կառավարման արդյունավետության պահպանման խնդրին։ Տեսական արդյունքների հիման վրա հնարավոր է գնահատել մշակված ալգորիթմների կիրառելիությունը տեխնիկական համակարգերի կառավարման խնդիրներում և համեմատել տարբեր կարգավորման սկզբունքների արդյունավետությունը։ Առանձին նշանակություն ունի համակարգի ցանկալի դինամիկական հատկությունների նախնական սահմանման և դրանց համապատասխան կառավարման պարամետրերի որոշման միջև կապի բացահայտումը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է ոչ գծային բազմաչափ համակարգերի կառավարման տեսության զարգացման և դրանց սինթեզի համար նոր կամ կատարելագործված չափանիշների կիրառման հնարավորությամբ։ Կիրառական տեսանկյունից ներկայացվող մոտեցումները կարող են նշանակություն ունենալ ավտոմատացման, ռոբոտատեխնիկայի, տեխնոլոգիական գործընթացների կառավարման, էլեկտրամեխանիկական և այլ բարդ դինամիկ համակարգերի նախագծման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել ավտոմատ կառավարման տեսության, համակարգային վերլուծության, կիրառական մաթեմատիկայի և կառավարման ճարտարագիտության ոլորտների հետազոտողների, ինժեներների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հանրակրթության գործընթացում սովորողների բարոյական և իմացական պահանջմունքների ձևավորման մանկավարժական պայմանների, միջոցների ու մեթոդների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է ուսուցման և դաստիարակության փոխկապակցվածության վրա՝ կրթությունը դիտարկելով ոչ միայն որպես գիտելիքների ու կարողությունների փոխանցման գործընթաց, այլև որպես սովորողի արժեքային համակարգի, ճանաչողական հետաքրքրությունների, ինքնուրույն մտածողության և պատասխանատու վարքագծի զարգացման կարևոր միջավայր։ Քննության են առնվում բարոյական պահանջմունքների ձևավորման հոգեբանական և մանկավարժական հիմքերը, դրանց կապը անձի համոզմունքների, արժեքային կողմնորոշումների, հասարակական վարքի և սեփական գործողությունների նկատմամբ պատասխանատվության հետ։ Իմացական պահանջմունքները դիտարկվում են որպես նոր գիտելիքներ ձեռք բերելու, երևույթների պատճառահետևանքային կապերը հասկանալու, ինքնուրույն ուսումնասիրելու և մտավոր գործունեություն իրականացնելու ներքին ձգտում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հանրակրթական տարբեր առարկաների բովանդակության դաստիարակչական և զարգացնող հնարավորություններին՝ բացահայտելով, թե ինչպես կարող են լեզվի, գրականության, պատմության, բնագիտական, հասարակագիտական և այլ առարկաների ուսուցման ընթացքում միաժամանակ զարգանալ սովորողների ճանաչողական հետաքրքրություններն ու բարոյական պատկերացումները։ Կարևորվում է ուսուցչի դերը՝ որպես կրթական միջավայրի կազմակերպողի, սովորողների ճանաչողական ակտիվությունը խթանող և արժեքային կողմնորոշումների ձևավորմանը նպաստող մասնագետի։ Քննարկվում են խնդրահարույց ուսուցման, բանավեճերի, ինքնուրույն աշխատանքների, ստեղծագործական առաջադրանքների, խմբային գործունեության և առօրյա կյանքի հետ կապված ուսումնական իրավիճակների կիրառման հնարավորությունները։ Այս մեթոդները նպաստում են ոչ միայն ուսումնական նյութի յուրացմանը, այլև սեփական դիրքորոշումը հիմնավորելու, ուրիշների կարծիքը գնահատելու, համագործակցելու և պատասխանատու որոշումներ կայացնելու կարողությունների զարգացմանը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում սովորողների տարիքային և անհատական առանձնահատկությունների հաշվառմանը, քանի որ բարոյական և ճանաչողական պահանջմունքների ձևավորման արդյունավետությունը պայմանավորված է ուսումնական նյութի մատչելիությամբ, հետաքրքրությամբ և անձնական նշանակությամբ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև ուսումնական մոտիվացիայի խնդրին՝ ուսումնասիրելով ներքին հետաքրքրության, հաջողության զգացման, ինքնուրույնության և ուսուցչի խրախուսող վերաբերմունքի ազդեցությունը սովորելու պահանջմունքի զարգացման վրա։ Բարոյական դաստիարակության տեսանկյունից կարևորվում են արդարության, պատասխանատվության, փոխադարձ հարգանքի, համագործակցության և հասարակական պարտքի վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորումը։ Ուսուցման գործընթացը ներկայացվում է որպես միջավայր, որտեղ գիտելիքի յուրացումը կարող է զուգակցվել անձի սոցիալական և բարոյական զարգացման հետ։ Ուսումնասիրության կիրառական նշանակությունը կապված է դասավանդման այնպիսի մեթոդական համակարգի ձևավորման հետ, որը հնարավորություն է տալիս կրթական բովանդակությունն առավել արդյունավետ օգտագործել սովորողի համակողմանի զարգացման նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, ուսուցիչների, կրթության կազմակերպիչների, դպրոցական հոգեբանների, մանկավարժական հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է միջնադարյան Հայաստանի նշանավոր եկեղեցական, աստվածաբան և մտավորական Հովհան Իմաստասեր Օձնեցու կյանքի, հոգևոր գործունեության և հայ եկեղեցական մտքի զարգացման գործում ունեցած դերի ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են նրա ապրած ժամանակաշրջանի պատմաքաղաքական և կրոնական պայմանները՝ հնարավորություն տալով հասկանալ այն միջավայրը, որտեղ ձևավորվել են նրա աստվածաբանական հայացքներն ու եկեղեցական գործունեության հիմնական ուղղությունները։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում նրա՝ Հայոց կաթողիկոսի պաշտոնում ծավալած գործունեությանը, եկեղեցական կառավարման ամրապնդմանն ուղղված քայլերին և Հայոց եկեղեցու ներքին կազմակերպման խնդիրներին։ Քննության են առնվում եկեղեցական կարգապահության, ծիսական կյանքի, դավանաբանական սկզբունքների և հոգևորականության գործունեության կարգավորման հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում է նրա մասնակցությունը ժամանակաշրջանի դավանական բանավեճերին և Հայոց եկեղեցու աստվածաբանական դիրքորոշումների հիմնավորմանն ու պաշտպանությանը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև քրիստոնեական տարբեր եկեղեցիների և դավանական ուղղությունների միջև գոյություն ունեցող հարաբերություններին՝ ցույց տալով, թե քաղաքական և կրոնական բարդ պայմաններում ինչ նշանակություն ուներ եկեղեցական ինքնուրույնության պահպանումը։ Ուսումնասիրվում է նրա գրական և աստվածաբանական ժառանգությունը, մեկնողական ու դավանաբանական մտածողությունը և եկեղեցական իրավունքի զարգացման գործում ունեցած ներդրումը։ Առանձին նշանակություն է տրվում կանոնական նյութերի համակարգմանն ու եկեղեցական կանոնների կիրառմանը, որոնք կարևոր դեր էին կատարում ոչ միայն հոգևոր կյանքի, այլև միջնադարյան հայ հասարակության մի շարք հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Նրա գործունեությունը դիտարկվում է նաև կրթական և մշակութային տեսանկյունից՝ հաշվի առնելով հոգևոր գիտելիքի տարածման, գրավոր մշակույթի պահպանման և եկեղեցական մտավոր ավանդույթի զարգացման նշանակությունը։ Քննության են առնվում նրա աշխատություններում արտահայտված գաղափարները մարդու բարոյական վարքի, հավատքի, եկեղեցու առաքելության և քրիստոնեական համայնքի կազմակերպման վերաբերյալ։ Կարևորվում է նաև եկեղեցական ու աշխարհիկ իշխանությունների փոխհարաբերությունների խնդիրը և այն քաղաքական միջավայրը, որտեղ Հայոց եկեղեցին ստիպված էր պահպանել իր կառույցներն ու ինքնությունը։ Պատմական աղբյուրների և մատենագրական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել հոգևոր առաջնորդի կենսագրության հիմնական փուլերը և գնահատել նրա գործունեության ազդեցությունը հետագա դարերի հայ եկեղեցական կյանքի վրա։ Նրա կերպարը ներկայացվում է որպես եկեղեցական առաջնորդի և գիտնական-մտավորականի համադրություն, որի գործունեությունը կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջնադարյան հայկական աստվածաբանական և իրավական մտքի պատմության մեջ։ Աշխատությունը նպաստում է նաև VIII դարի Հայաստանի կրոնական, մշակութային և հասարակական կյանքի առավել ամբողջական ընկալմանը՝ անհատի գործունեությունը դիտարկելով ժամանակաշրջանի լայն պատմական գործընթացների համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, միջնադարյան Հայաստանի պատմության, աստվածաբանության, եկեղեցական իրավունքի, հայ միջնադարյան մատենագրության և հայագիտության խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, հոգևորականների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ինստիտուցիոնալ տնտեսագիտության տեսական և մեթոդաբանական հիմքերի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև շուկայական հարաբերությունների անցման պայմաններում տնտեսական ու հասարակական ինստիտուտների ձևավորման առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության փորձի հիման վրա։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն կանոնների, նորմերի, կազմակերպությունների և վարքագծային մեխանիզմների վրա, որոնք ձևավորում են տնտեսական գործունեության ինստիտուցիոնալ միջավայրը և ազդեցություն ունեն տնտեսավարող սուբյեկտների որոշումների, շուկայական փոխհարաբերությունների և տնտեսական զարգացման արդյունավետության վրա։ Քննության են առնվում ինստիտուցիոնալիզմի հիմնական տեսական ուղղությունները, ինստիտուտների տնտեսական նշանակությունը, դրանց առաջացման ու փոփոխության օրինաչափությունները և պետական ու շուկայական կառույցների փոխազդեցությունը։ Ինստիտուտները դիտարկվում են ինչպես պաշտոնական կանոնների՝ օրենսդրության, սեփականության իրավունքների, պայմանագրային հարաբերությունների և պետական կարգավորման համակարգի, այնպես էլ ոչ պաշտոնական նորմերի՝ ավանդույթների, հասարակական վստահության, գործարար մշակույթի և վարքագծային սովորույթների համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում անցումային տնտեսություններում ինստիտուցիոնալ վերափոխումների առանձնահատկություններին, երբ նախկին տնտեսական համակարգի կառույցների փոխարեն կամ դրանց հիմքի վրա ձևավորվում են շուկայական տնտեսությանը բնորոշ նոր մեխանիզմներ։ Վերլուծվում են սեփականության հարաբերությունների վերափոխումը, մասնավոր հատվածի ձևավորումը, ձեռնարկատիրության զարգացումը, մրցակցային միջավայրի ստեղծումը, ֆինանսական համակարգի կայացումը և պետական կառավարման նոր սկզբունքների ներդրումը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ շուկայական ինստիտուտների արդյունավետ գործունեությունը կախված է ոչ միայն համապատասխան օրենքների ընդունումից, այլև դրանց իրական կիրարկումից, հասարակական վստահությունից և տնտեսական հարաբերությունների մասնակիցների կողմից նոր կանոնների ընդունումից։ Հայաստանի օրինակով ուսումնասիրվում են տնտեսական համակարգի վերափոխման ընթացքում առաջացած ինստիտուցիոնալ խնդիրները և դրանց ազդեցությունը տնտեսական զարգացման վրա։ Քննության են առնվում պետական կառավարման արդյունավետության, սեփականության իրավունքների պաշտպանության, պայմանագրերի կատարման, մրցակցության, գործարար միջավայրի և շուկայական ենթակառուցվածքների զարգացման հետ կապված հարցերը։ Առանձին նշանակություն է տրվում ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների հաջորդականությանը և փոխկապակցվածությանը, քանի որ առանձին ոլորտներում իրականացվող բարեփոխումների արդյունքները կարող են կախված լինել մյուս ինստիտուտների զարգացման աստիճանից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պետության դերին անցումային փուլում՝ որպես նոր տնտեսական կանոնների ձևավորման, դրանց իրականացման և շուկայական համակարգի կայուն գործունեության համար անհրաժեշտ պայմանների ապահովման կարևոր մասնակցի։ Ուսումնասիրվում է արդյունավետ ինստիտուտների և երկարաժամկետ տնտեսական աճի, ներդրումային ակտիվության, ձեռնարկատիրության ու հասարակական բարեկեցության միջև կապը։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է այնպիսի ինստիտուցիոնալ քաղաքականության մշակման անհրաժեշտությամբ, որը կարող է նպաստել տնտեսական հարաբերությունների կանխատեսելիությանը, գործարար միջավայրի բարելավմանը, պետական կառավարման արդյունավետության բարձրացմանը և կայուն տնտեսական զարգացման համար անհրաժեշտ պայմանների ձևավորմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս Հայաստանի տնտեսական վերափոխումները դիտարկել ոչ միայն մակրոտնտեսական ցուցանիշների, այլև տնտեսական համակարգի հիմքում գործող կանոնների, կազմակերպությունների և հասարակական հարաբերությունների փոփոխության տեսանկյունից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, պետական կառավարման մասնագետների, ինստիտուցիոնալ և անցումային տնտեսությունների խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է նեմատիկ հեղուկ բյուրեղներում լազերային ճառագայթման ազդեցությամբ առաջացող ջերմային, մեխանիկական և օպտիկական երևույթների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է լազերային էներգիայի կլանման հետևանքով միջավայրում առաջացող ջերմաստիճանային փոփոխությունների և դրանց ազդեցությամբ հեղուկ բյուրեղի կառուցվածքային ու ֆիզիկական հատկությունների փոփոխության մեխանիզմների բացահայտման վրա։ Նեմատիկները բնութագրվում են մոլեկուլների ուղղորդված դասավորվածությամբ, որի պատճառով արտաքին ազդեցությունները կարող են առաջացնել դրանց կողմնորոշման փոփոխություններ և համապատասխանաբար փոփոխել նյութի օպտիկական ու մեխանիկական հատկությունները։ Քննության է առնվում լազերային ճառագայթման տարածման և նյութի հետ փոխազդեցության գործընթացը՝ հաշվի առնելով ճառագայթման ինտենսիվությունը, կլանման առանձնահատկությունները, ջերմահաղորդականությունը և միջավայրում ձևավորվող ջերմաստիճանային գրադիենտները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տեղային տաքացման հետևանքով առաջացող մեխանիկական լարումներին, դեֆորմացիաներին, հոսքային երևույթներին և մոլեկուլային կողմնորոշման փոփոխություններին։ Ուսումնասիրվում է ջերմային և մեխանիկական գործընթացների փոխկապակցվածությունը, քանի որ լազերային ազդեցությամբ առաջացած ջերմաստիճանային անհամասեռությունը կարող է պայմանավորել ինչպես նյութի տեղային կառուցվածքային վերադասավորումներ, այնպես էլ միջավայրի շարժում և օպտիկական պարամետրերի փոփոխություն։ Կարևորվում է նեմատիկ միջավայրի անիզոտրոպ բնույթը, որի պատճառով ջերմային և մեխանիկական արձագանքը կարող է կախված լինել մոլեկուլների սկզբնական կողմնորոշումից և լազերային ճառագայթի տարածման ուղղությունից։ Անդրադարձ է կատարվում նաև լույսի բևեռացման, բեկման ցուցիչի և նյութի օպտիկական անիզոտրոպության փոփոխություններին, որոնք հնարավորություն են տալիս փորձարարական եղանակներով ուսումնասիրել ճառագայթման ազդեցությամբ ընթացող գործընթացները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են գնահատվել լազերային ճառագայթի հզորության, ազդեցության տևողության, նմուշի հաստության, ջերմաստիճանի և նյութի ֆիզիկական պարամետրերի ազդեցությունները դիտվող երևույթների բնույթի և ինտենսիվության վրա։ Առանձին նշանակություն ունի ջերմային ազդեցության և հեղուկ բյուրեղի կողմնորոշման միջև հետադարձ կապի ուսումնասիրությունը, քանի որ կառուցվածքային փոփոխություններն իրենց հերթին կարող են փոխել լույսի տարածման և էներգիայի կլանման պայմանները։ Տեսական և փորձարարական արդյունքների համադրումը հնարավորություն է տալիս ձևավորել լազերային ճառագայթմամբ մակածված ջերմամեխանիկական գործընթացների նկարագրության մոդելներ և պարզաբանել դրանց զարգացման հիմնական օրինաչափությունները։ Աշխատության գիտական նշանակությունը կապված է հեղուկ բյուրեղներում լույսի, ջերմության և մեխանիկական գործընթացների փոխազդեցության վերաբերյալ պատկերացումների խորացման հետ։ Կիրառական տեսանկյունից նման երևույթների ուսումնասիրությունը կարևոր է հեղուկբյուրեղային օպտիկական համակարգերի, լազերային կառավարվող տարրերի, զգայուն տվիչների և ֆոտոնային սարքերի մշակման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հեղուկ բյուրեղների ֆիզիկայի, լազերային ֆիզիկայի, օպտիկայի, նյութագիտության և ֆոտոնիկայի ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, ֆիզիկոսների, ինժեներների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության օրենսդիր մարմնի սահմանադրաիրավական դիրքի, լիազորությունների, պետական իշխանության համակարգում նրա դերի և երկրում պառլամենտարիզմի հետագա զարգացման հիմնական ուղղությունների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է խորհրդարանի՝ որպես ներկայացուցչական և օրենսդիր մարմնի իրավական բնույթի, ձևավորման սկզբունքների, ներքին կառուցվածքի և սահմանադրությամբ ամրագրված գործառույթների վերլուծության վրա։ Քննության են առնվում օրենսդրական գործունեության կազմակերպումը, օրենքների ընդունման ընթացակարգերը, պատգամավորների իրավական կարգավիճակը, խորհրդարանական խմբակցությունների գործունեությունը և մշտական հանձնաժողովների նշանակությունը օրենսդրական գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում իշխանությունների բաժանման և հավասարակշռման համակարգում խորհրդարանի զբաղեցրած տեղին՝ ուսումնասիրելով նրա հարաբերությունները գործադիր և դատական իշխանությունների, ինչպես նաև պետական այլ սահմանադրական մարմինների հետ։ Կարևորվում են կառավարության ձևավորման, նրա գործունեության նկատմամբ խորհրդարանական վերահսկողության, քաղաքական պատասխանատվության և հաշվետվողականության մեխանիզմները։ Վերլուծվում են հարցապնդումների, խորհրդարանական լսումների, հանձնաժողովների գործունեության և վերահսկողական այլ գործիքների նշանակությունը՝ պետական կառավարման թափանցիկության և պատասխանատվության բարձրացման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրվում է նաև պատգամավորական մանդատի բնույթը, պատգամավորների իրավունքներն ու պարտականությունները, անձեռնմխելիության իրավական սահմանները և նրանց գործունեության կազմակերպական երաշխիքները։ Պառլամենտարիզմը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պետական կառավարման ինստիտուցիոնալ ձև, այլև որպես քաղաքական մշակույթի, ներկայացուցչական ժողովրդավարության, քաղաքական բազմակարծության և հանրային շահերի արտահայտման համակարգ։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի սահմանադրական զարգացման տարբեր փուլերում խորհրդարանի կարգավիճակի փոփոխություններին և դրանց ազդեցությանը պետական իշխանության կառուցվածքի վրա։ Կարևորվում է սահմանադրական բարեփոխումների դերը խորհրդարանի լիազորությունների և քաղաքական նշանակության վերափոխման գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել հայկական և արտասահմանյան խորհրդարանական համակարգերի փորձը՝ բացահայտելու համար այն ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները, որոնք նպաստում են ներկայացուցչական մարմինների արդյունավետ գործունեությանը։ Առանձին նշանակություն է տրվում քաղաքական կուսակցությունների և խորհրդարանական խմբակցությունների դերին, ընդդիմության իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմներին և քաղաքական մեծամասնության ու փոքրամասնության միջև հարաբերությունների իրավական կարգավորմանը։ Քննության են առնվում նաև ընտրական համակարգի և խորհրդարանի ներկայացուցչական բնույթի փոխկապակցվածությունը, քաղաքացիների քաղաքական մասնակցության հնարավորությունները և օրենսդիր մարմնի նկատմամբ հասարակական վստահության ամրապնդման խնդիրները։ Պառլամենտարիզմի զարգացման հեռանկարները դիտարկվում են խորհրդարանական վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման, օրենսդրական աշխատանքի որակի բարելավման, քաղաքական պատասխանատվության ամրապնդման և ժողովրդավարական հաստատությունների կայուն զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել խորհրդարանի սահմանադրական նշանակության և արդյունավետ ներկայացուցչական կառավարման ձևավորման համար անհրաժեշտ իրավական ու քաղաքական նախադրյալների մասին։ Նյութը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման, քաղաքագիտության և պառլամենտարիզմի խնդիրներով զբաղվող իրավաբանների, հետազոտողների, պետական կառավարման մասնագետների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մակրոտնտեսական կանխատեսումների մշակման մեթոդաբանության կատարելագործմանը և այդ գործընթացն ապահովող ինստիտուցիոնալ ու կազմակերպական համակարգերի արդյունավետության բարձրացմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է տնտեսական զարգացման հիմնական ցուցանիշների կանխատեսման մեթոդների, դրանց տեղեկատվական հիմքերի և պետական կառավարման համակարգում կանխատեսումների կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում համախառն ներքին արդյունքի, տնտեսական աճի, գնաճի, զբաղվածության, ներդրումների, սպառման, արտաքին առևտրի, պետական ֆինանսների և այլ կարևոր մակրոտնտեսական ցուցանիշների գնահատման ու կանխատեսման մոտեցումները։ Կարևորվում է տնտեսական ցուցանիշների միջև փոխկապակցվածության բացահայտումը և այնպիսի մոդելների կիրառումը, որոնք հնարավորություն են տալիս գնահատել տնտեսության հնարավոր զարգացումները տարբեր ներքին և արտաքին գործոնների ազդեցության պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում կանխատեսումների ճշգրտության և հուսալիության բարձրացման խնդիրներին, սկզբնական վիճակագրական տվյալների որակին, տեղեկատվական բազաների ամբողջականությանը և տարբեր պետական մարմինների կողմից օգտագործվող տվյալների համադրելիությանը։ Ուսումնասիրվում են տնտեսական կանխատեսման քանակական և որակական մեթոդների կիրառման հնարավորությունները, ժամանակային շարքերի վերլուծությունը, տնտեսաչափական մոդելավորումը, սցենարային գնահատումները և այլ մեթոդական գործիքներ, որոնք կարող են օգտագործվել տնտեսական քաղաքականության տարբերակների գնահատման համար։ Հատուկ նշանակություն է տրվում անորոշությունների և ռիսկերի հաշվառմանը, քանի որ տնտեսական զարգացումների վրա կարող են ազդել արտաքին շուկաների փոփոխությունները, գների տատանումները, ֆինանսական պայմանները, ներդրումային ակտիվությունը և այլ դժվար կանխատեսելի գործոններ։ Ինստիտուցիոնալ տեսանկյունից քննության են առնվում մակրոտնտեսական կանխատեսումների մշակմանը մասնակցող պետական կառույցների գործառույթները, նրանց միջև տեղեկատվության փոխանակումը և աշխատանքների համակարգման մեխանիզմները։ Կարևորվում է կանխատեսումների մշակման միասնական սկզբունքների ձևավորումը և պետական կառավարման տարբեր մակարդակներում կիրառվող գնահատականների փոխհամաձայնեցումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև կանխատեսումների և պետական բյուջեի պլանավորման, հարկաբյուջետային քաղաքականության, դրամավարկային միջավայրի և սոցիալ-տնտեսական զարգացման ծրագրերի միջև կապին։ Մակրոտնտեսական կանխատեսումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ապագա տնտեսական ցուցանիշների հաշվարկման տեխնիկական գործընթաց, այլև որպես պետական տնտեսական քաղաքականության մշակման և որոշումների հիմնավորման կարևոր գործիք։ Ուսումնասիրվում են կազմակերպական այն մոտեցումները, որոնք կարող են նպաստել կանխատեսումների պատրաստման գործընթացի թափանցիկության, շարունակականության և մասնագիտական պատասխանատվության բարձրացմանը։ Կարևորվում է նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրությունն ու Հայաստանի տնտեսական առանձնահատկություններին համապատասխան արդյունավետ մեթոդների տեղայնացումը։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է տնտեսական քաղաքականության պլանավորման համար առավել հիմնավորված կանխատեսումների ձևավորման, պետական ֆինանսական ծրագրերի արդյունավետության բարձրացման և տնտեսական հնարավոր ռիսկերի ժամանակին գնահատման անհրաժեշտությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել մակրոտնտեսագետների, տնտեսաչափական վերլուծությամբ զբաղվող մասնագետների, պետական կառավարման մարմինների աշխատակիցների, ֆինանսական վերլուծաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը հայ եկեղեցական կյանքի, կրոնական կազմակերպման և դավանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը նվիրված ակադեմիական բնույթի ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Հայոց եկեղեցու վիճակը հեղինակի ժամանակաշրջանի պատմական և աստվածաբանական պատկերացումների շրջանակում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է եկեղեցու կառուցվածքի, հոգևոր իշխանության կազմակերպման, դավանաբանական սկզբունքների, ծիսական ավանդույթների և քրիստոնեական այլ եկեղեցիների հետ ունեցած հարաբերությունների վրա։ Ներկայացվում են հայ քրիստոնեական ավանդույթի ձևավորման պատմական նախադրյալները և այն առանձնահատկությունները, որոնց շնորհիվ Հայոց եկեղեցին պահպանել է իր ինքնուրույն եկեղեցական ու մշակութային դիմագիծը տարբեր քաղաքական և կրոնական միջավայրերում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում եկեղեցական նվիրապետությանը, հոգևորականության տարբեր աստիճաններին, կաթողիկոսական իշխանության նշանակությանը և համայնքային կրոնական կյանքի կազմակերպման սկզբունքներին։ Քննության են առնվում նաև պաշտամունքային արարողությունները, եկեղեցական տոները, ծիսական սովորույթները, խորհուրդների վերաբերյալ պատկերացումները և հոգևոր կյանքի այլ դրսևորումներ՝ դրանք համադրելով արևելյան ու արևմտյան քրիստոնեական ավանդույթների հետ։ Դավանական հարցերի ուսումնասիրության շրջանակում անդրադարձ է կատարվում Հայոց եկեղեցու քրիստոսաբանական դիրքորոշումների պատմական ձևավորմանը և եկեղեցական ժողովների հետ կապված խնդիրներին, որոնք կարևոր դեր են ունեցել տարբեր քրիստոնեական համայնքների միջև հարաբերությունների զարգացման մեջ։ Հետազոտությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև այն պատճառով, որ արտացոլում է եվրոպական ակադեմիական միջավայրում հայ քրիստոնեության վերաբերյալ ձևավորված գիտելիքներն ու մեկնաբանությունները։ Այդ պատճառով ներկայացված գնահատականները կարևոր է դիտարկել ոչ միայն որպես Հայոց եկեղեցու վերաբերյալ տեղեկությունների ամբողջություն, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի գիտական, դավանական և մշակութային ընկալումների արտահայտություն։ Աշխատության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել, թե եվրոպացի հեղինակներն ինչ աղբյուրների և տեղեկությունների հիման վրա էին ներկայացնում հայկական եկեղեցական իրականությունը և ինչպիսի համեմատական մոտեցումներ էին կիրառում քրիստոնեական տարբեր ավանդույթների ուսումնասիրության ժամանակ։ Կարևորվում են նաև եկեղեցու և հայ հասարակության փոխհարաբերությունները, հոգևոր հաստատությունների դերը կրթության, մշակույթի և համայնքային ինքնության պահպանման գործում։ Եկեղեցական կառույցը դիտարկվում է ոչ միայն կրոնական հաստատության, այլև պատմական պայմաններում ազգային մշակույթի և հասարակական շարունակականության պահպանմանը մասնակցող կարևոր ինստիտուտի տեսանկյունից։ Աղբյուրագիտական առումով նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել որոշակի ժամանակաշրջանում Հայոց եկեղեցու վերաբերյալ շրջանառվող տեղեկությունները և գնահատել դրանց փոխանցման ու մեկնաբանման առանձնահատկությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել Հայոց եկեղեցու պատմության, քրիստոնեության պատմության, հայագիտության, աստվածաբանության, կրոնագիտության և եվրոպական հայագիտական մտքի զարգացման ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է վահանաձև գեղձի գերակտիվությամբ պայմանավորված հիվանդության դեպքում սրտամկանի ֆունկցիոնալ վիճակի և արյան շրջանառության հիմնական ցուցանիշների փոփոխությունների ուսումնասիրմանը՝ հատկապես վիրաբուժական բուժման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է վահանաձև գեղձի հորմոնների ավելցուկային ազդեցության և սրտանոթային համակարգի գործունեության միջև գոյություն ունեցող փոխկապակցվածության վրա։ Քննության են առնվում սրտի աշխատանքի այն փոփոխությունները, որոնք կարող են զարգանալ հորմոնային հավասարակշռության խանգարման պայմաններում՝ անդրադառնալով սրտամկանի կծկողականությանը, սրտի ռիթմին, արյան շրջանառության ինտենսիվությանը և օրգանիզմի ընդհանուր հեմոդինամիկ վիճակին։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հիվանդների սրտանոթային համակարգի վիճակի գնահատմանը վիրաբուժական միջամտությունից առաջ և հետո՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրել բուժման ազդեցությունը սրտի ֆունկցիոնալ ցուցանիշների վրա։ Վերլուծվում են կենտրոնական հեմոդինամիկայի հիմնական բնութագրերը, սրտի աշխատանքի արդյունավետությունը և դրանց փոփոխությունների հնարավոր կապը հիվանդության ծանրության ու տևողության հետ։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ վահանաձև գեղձի ֆունկցիայի արտահայտված բարձրացումը կարող է զգալի ծանրաբեռնվածություն ստեղծել սրտանոթային համակարգի համար, ուստի սրտի վիճակի գնահատումը կարևոր բաղադրիչ է բուժման ընդհանուր ռազմավարության ընտրության ժամանակ։ Ուսումնասիրվում է նաև, թե վիրաբուժական բուժումից հետո հորմոնային վիճակի կարգավորումն ինչպես կարող է անդրադառնալ սրտամկանի գործունեության և արյան շրջանառության ցուցանիշների վերականգնման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել կլինիկական, էլեկտրասրտագրական և հեմոդինամիկ տվյալները՝ սրտանոթային փոփոխությունների առավել ամբողջական գնահատման նպատակով։ Առանձին նշանակություն է տրվում նախավիրահատական շրջանում հիվանդների վիճակի գնահատմանը, քանի որ սրտանոթային համակարգի ֆունկցիոնալ հնարավորությունների իմացությունը կարևոր է վիրաբուժական բուժման պլանավորման և հետվիրահատական ընթացքի գնահատման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև սրտամկանի ֆունկցիոնալ փոփոխությունների հետադարձելիության խնդրին՝ ուսումնասիրելով, թե հիմնական էնդոկրին խանգարման բուժումից հետո որքանով են կարգավորվում սրտի աշխատանքի և հեմոդինամիկայի փոփոխված ցուցանիշները։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է էնդոկրին և սրտանոթային համակարգերի փոխազդեցության մեխանիզմների ավելի ամբողջական բացահայտմամբ և վիրաբուժական բուժման արդյունքների բազմակողմանի գնահատմամբ։ Կլինիկական տեսանկյունից նման հետազոտությունները նպաստում են հիվանդների վիճակի գնահատման չափանիշների կատարելագործմանը, բուժման տարբեր փուլերում սրտանոթային փոփոխությունների վերահսկմանը և հիվանդության ընթացքի վերաբերյալ առավել ամբողջական պատկերացման ձևավորմանը։ Հետազոտությունը միջառարկայական նշանակություն ունի՝ միավորելով էնդոկրինոլոգիայի, սրտաբանության, ֆունկցիոնալ ախտորոշման և վիրաբուժության խնդիրները։ Նյութը կարող է օգտակար լինել էնդոկրինոլոգների, սրտաբանների, վիրաբույժների, կլինիկական հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան բժշկական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության և ազգերի ու ժողովուրդների ինքնորոշման իրավունքի փոխհարաբերության տեսական ու միջազգային-իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հարցի վրա, թե միջազգային իրավունքի շրջանակում ինչպես են համադրվում մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանությունը, ժողովուրդների ազատ կամարտահայտությունը, պետական ինքնիշխանությունը և պետությունների տարածքային ամբողջականության սկզբունքը։ Քննության է առնվում ինքնորոշման իրավունքի ձևավորման և զարգացման պատմաիրավական ընթացքը՝ այն դիտարկելով ժամանակակից միջազգային իրավունքի հիմնարար սկզբունքների համակարգում։ Վերլուծվում են ժողովուրդների քաղաքական կարգավիճակն ազատորեն որոշելու, սեփական տնտեսական, սոցիալական և մշակութային զարգացումն ապահովելու հնարավորությունների միջազգային-իրավական հիմքերը, ինչպես նաև դրանց իրացման տարբեր ձևերի վերաբերյալ իրավական մոտեցումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ներքին և արտաքին ինքնորոշման հասկացությունների տարբերակմանը։ Ներքին ինքնորոշումը դիտարկվում է պետական համակարգի շրջանակում քաղաքական մասնակցության, ինքնակառավարման, մշակութային ինքնության պահպանման և հասարակական կյանքի կազմակերպման հնարավորությունների տեսանկյունից, իսկ արտաքին ինքնորոշման խնդիրը՝ միջազգային իրավունքում առավել բարդ և վիճահարույց իրավիճակների համատեքստում։ Ուսումնասիրվում է ինքնորոշման սկզբունքի հարաբերակցությունը տարածքային ամբողջականության հետ՝ ներկայացնելով միջազգային իրավական համակարգում դրանց համադրման և մեկնաբանման խնդիրները։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ ինքնորոշման իրավունքի կիրառման հարցերը չեն կարող գնահատվել մեկուսացված՝ առանց տվյալ իրավիճակի պատմական, իրավական և քաղաքական առանձնահատկությունների, ինչպես նաև մարդու իրավունքների պաշտպանության իրական վիճակի ուսումնասիրության։ Անդրադարձ է կատարվում Միավորված ազգերի կազմակերպության համակարգում ձևավորված իրավական սկզբունքներին, միջազգային պայմանագրերին, հռչակագրերին և միջազգային մարմինների գործունեությանը՝ որպես մարդու իրավունքների ու ժողովուրդների իրավունքների պաշտպանության միջազգային մեխանիզմների կարևոր բաղադրիչների։ Քննության են առնվում նաև ազգային, էթնիկական, լեզվական և մշակութային խմբերի իրավունքների պաշտպանության հետ կապված հարցերը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով խտրականության բացառմանը, ինքնության պահպանմանը և հասարակական ու քաղաքական կյանքին մասնակցության հնարավորություններին։ Մարդու իրավունքների զանգվածային կամ համակարգային խախտումների պայմաններում ինքնորոշման խնդիրը դիտարկվում է որպես միջազգային իրավունքի տեսության և պրակտիկայի առավել բարդ ու վիճելի ոլորտներից մեկը, որտեղ տարբեր իրավական սկզբունքների մեկնաբանությունները կարող են էապես տարբերվել։ Հետազոտության շրջանակում կարևոր նշանակություն ունի նաև միջազգային կազմակերպությունների, դատական և այլ իրավական մարմինների դիրքորոշումների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանց պրակտիկան նպաստում է համապատասխան նորմերի բովանդակության և կիրառման սահմանների պարզաբանմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ինքնորոշման իրավունքը դիտարկել ոչ միայն պետականության կամ տարածքային կարգավիճակի հարցերի, այլև մարդու արժանապատվության, հավասարության, քաղաքական մասնակցության, մշակութային ինքնության և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության համատեքստում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության, միջազգային հարաբերությունների և հակամարտությունների իրավական կարգավորման խնդիրներով զբաղվող իրավաբանների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է գյուղական գրադարանի գործունեության փորձի ներկայացմանը և կոլտնտեսային տնտեսության զարգացմանը գրադարանային ու տեղեկատվական աշխատանքի միջոցով աջակցելու հնարավորությունների լուսաբանմանը։ Նյութը հիմնված է Շամշադինի շրջանի Ղրղի գյուղական գրադարանի գործնական աշխատանքի վրա և ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող էր գրադարանը ներգրավվել գյուղի տնտեսական ու հասարակական կյանքում՝ գյուղատնտեսության վերաբերյալ մասնագիտական գրականությունը հասցնելով կոլտնտեսականներին, արտադրության կազմակերպիչներին և գյուղատնտեսական մասնագետներին։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է գրքային ֆոնդերի նպատակային օգտագործման, ընթերցողների պահանջներին համապատասխան գրականության ընտրության և գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածման կազմակերպման վրա։ Ներկայացվում են աշխատանքի այն ձևերը, որոնց միջոցով հնարավոր էր ընթերցողներին ծանոթացնել բուսաբուծության, անասնաբուծության, գյուղատնտեսական տեխնիկայի, աշխատանքի կազմակերպման և արտադրական փորձի վերաբերյալ հրատարակություններին։ Կարևորվում է գրադարանավարի կապը կոլտնտեսության աշխատողների և մասնագետների հետ, քանի որ նրանց գործնական պահանջների ուսումնասիրությունը հնարավորություն էր տալիս առավել նպատակային կազմակերպել գրականության ընտրությունը և տեղեկատվական սպասարկումը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ գրադարակների, մատենագիտական տեսությունների, ընթերցանությունների, զրույցների և տեղեկատվական այլ միջոցառումների կազմակերպմանը, որոնք նպաստում էին գյուղատնտեսական գիտելիքների տարածմանը։ Գրադարանը ներկայացվում է ոչ միայն որպես գրքերի պահպանման և տրամադրման հաստատություն, այլև որպես գյուղի արտադրական ու մշակութային կյանքին մասնակցող տեղեկատվական կենտրոն։ Դիտարկվում է առաջավոր գյուղատնտեսական փորձի տարածման նշանակությունը՝ մասնագիտական գրականության և համապատասխան տեղեկատվական նյութերի միջոցով կոլտնտեսականներին նոր մեթոդների, աշխատանքի կազմակերպման ձևերի և արտադրողականության բարձրացման հնարավորությունների մասին տեղեկություններ հաղորդելու տեսանկյունից։ Կարևորվում է նաև անհատական աշխատանքը ընթերցողների հետ, երբ գրականության ընտրությունը կատարվում է տվյալ աշխատողի մասնագիտության, զբաղվածության և արտադրական խնդիրների հաշվառմամբ։ Նման մոտեցումը հնարավորություն էր տալիս գրադարանային սպասարկումն առավել սերտորեն կապել գյուղատնտեսական աշխատանքի առօրյա պահանջների հետ։ Հրատարակության մեջ ներկայացվող փորձը կարևոր է նաև գրադարանագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում է խորհրդային ժամանակաշրջանում գյուղական գրադարաններին վերապահված կրթական, տեղեկատվական, գաղափարական և հասարակական գործառույթները։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել, թե ինչ մեթոդներով էին գրադարանները համագործակցում գյուղատնտեսական կազմակերպությունների հետ, ինչպես էին ձևավորում թեմատիկ գրքային ֆոնդերը և ինչպիսի միջոցներով էին փորձում բարձրացնել մասնագիտական գրականության օգտագործման արդյունավետությունը։ Ղրղի գյուղական գրադարանի օրինակով ներկայացված աշխատանքային փորձը կարող էր ծառայել նաև որպես մեթոդական օրինակ այլ գյուղական գրադարանների համար՝ նպաստելով ընթերցողների սպասարկման և արտադրական թեմաներով տեղեկատվական աշխատանքի կատարելագործմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրադարանագիտության, գյուղական մշակութային հաստատությունների պատմության, խորհրդային Հայաստանի սոցիալ-տնտեսական կյանքի և գյուղատնտեսական տեղեկատվության տարածման պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրադարանավարների, դասախոսների և ուսանողների համար։