Право

Քրեաիրավական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հանցագործությունների ռեցիդիվի պայմաններում պատժի նշանակման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում կրկնակի հանցավոր վարքագծի քրեաիրավական գնահատման առանձնահատկությունները, պատժի անհատականացման սկզբունքները և պատասխանատվության սահմանման վրա ազդող հանգամանքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախկին դատվածության, նոր հանցագործության բնույթի և հանրային վտանգավորության աստիճանի հաշվառմանը, ինչպես նաև պատժի տեսակի ու չափի ընտրության չափանիշներին։ Վերլուծվում են արդարության, համաչափության և պատժի անհատականացման սկզբունքների կիրառման հետ կապված խնդիրները՝ ռեցիդիվի տարբեր դրսևորումների պարագայում։ Քննարկվում են նաև դատական պրակտիկայում առաջացող դժվարությունները, իրավական նորմերի մեկնաբանման հարցերը և պատժի նպատակների իրականացման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված ներկայացնելու ռեցիդիվի դեպքում քրեական պատասխանատվության և պատժի նշանակման փոխկապակցված խնդիրները՝ ընդգծելով իրավական կարգավորման կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի, քրեակատարողական համակարգի և դատական պրակտիկայի հարցերով զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է խաբեության կամ վստահությունը չարաշահելու միջոցով գույքային վնաս պատճառելու համար քրեական պատասխանատվության տեսական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ արարքի քրեաիրավական բնութագիրը, հանցակազմի հիմնական տարրերը և քրեական պատասխանատվության առաջացման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խաբեության և վստահության չարաշահման հասկացությունների բովանդակությանը, դրանց դրսևորման ձևերին և գույքային վնասի առաջացման հետ պատճառական կապի գնահատմանը։ Վերլուծվում են արարքի օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ հատկանիշները, մեղքի ձևը, հանցագործության կատարման եղանակները և քրեաիրավական որակման ընթացքում առաջացող խնդիրները։ Քննարկվում են նաև տվյալ արարքը սեփականության դեմ ուղղված այլ հանցագործություններից սահմանազատելու չափանիշները, քրեական օրենսդրության կիրառման առանձնահատկությունները և իրավակիրառ պրակտիկայում հանդիպող վիճահարույց հարցերը։ Ուշադրություն է հատկացվում քրեական պատասխանատվության համապատասխան կառուցակարգերի կատարելագործման և գույքային հարաբերությունների քրեաիրավական պաշտպանության արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քրեական իրավունքի ոլորտի հետազոտողների, իրավաբանների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Իրավագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում հողային հարաբերությունների ընթացքում առաջացող վեճերի իրավական բնույթի, դրանց առաջացման պատճառների և լուծման ընթացակարգերի ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հողամասերի սեփականության, օգտագործման և տիրապետման իրավունքների, հողամասերի սահմանների, գործարքների, ժառանգության, պետական կամ համայնքային հողերի տրամադրման և այլ հողային հարաբերությունների հետ կապված վիճելի հարցերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հողային վեճերի տեսակների դասակարգմանը, դրանց մասնակիցների իրավունքներին ու պարտականություններին և իրավական պաշտպանության հասանելի միջոցներին։ Վերլուծվում են վեճերի արտադատական և դատական կարգով լուծման առանձնահատկությունները, իրավասու պետական ու տեղական ինքնակառավարման մարմինների դերը, ինչպես նաև դատարան դիմելու և խախտված իրավունքները վերականգնելու հետ կապված դատավարական հարցերը։ Քննարկվում են հողային օրենսդրության կիրառման ընթացքում առաջացող գործնական խնդիրները, իրավական նորմերի մեկնաբանման առանձնահատկությունները և հողային իրավունքների արդյունավետ պաշտպանության ապահովման անհրաժեշտությունը։ Աշխատանքը կարող է նպաստել հողային հարաբերությունների իրավական կարգավորման և վեճերի լուծման մեխանիզմների վերաբերյալ գիտական ու գործնական պատկերացումների խորացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, փաստաբանների, դատավորների, պետական և համայնքային կառավարման ոլորտի մասնագետների, հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում պաշտպանության ոլորտում ձևավորվող հասարակական հարաբերությունների սահմանադրական կարգավորման տեսական և իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում պաշտպանության կազմակերպման սահմանադրաիրավական հիմքերը, պետական իշխանության մարմինների լիազորությունների սահմանազատումը և պաշտպանության ոլորտում դրանց փոխգործակցության իրավական մեխանիզմները։ Վերլուծվում են պետության պաշտպանունակության ապահովման, զինված ուժերի կառավարման և քաղաքացիական վերահսկողության հետ կապված սահմանադրական սկզբունքները, ինչպես նաև համապատասխան իրավական նորմերի համակարգային փոխկապակցվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պաշտպանության ոլորտում Հանրապետության նախագահի, կառավարության, Ազգային ժողովի և իրավասու պետական մարմինների սահմանադրական կարգավիճակի ու գործառույթների իրավական բնույթին՝ դրանք դիտարկելով համապատասխան ժամանակաշրջանի իրավակարգավորումների համատեքստում։ Քննարկվում են ռազմական և արտակարգ բնույթի հատուկ իրավական ռեժիմների սահմանադրական հիմքերը, պետական մարմինների լիազորությունների իրականացման սահմանները և մարդու հիմնական իրավունքների ու ազատությունների իրավաչափ սահմանափակումների հետ կապված ընդհանուր իրավական հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև զինվորական ծառայության սահմանադրաիրավական հիմքերին, քաղաքացիների պարտականությունների և պետական պաշտպանության գործառույթի փոխհարաբերությանը։ Կարևորվում են օրենսդրական կարգավորումների հստակությունը, իրավական նորմերի փոխհամաձայնեցվածությունը և պետական կառավարման տարբեր օղակների պատասխանատվության սահմանների որոշակիությունը։ Համեմատական և տեսական վերլուծության միջոցով հնարավոր է բացահայտել գործող իրավակարգավորումների զարգացման օրինաչափությունները և պաշտպանության ոլորտի սահմանադրաիրավական մեխանիզմների կատարելագործման ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, պետական կառավարման և պաշտպանության ոլորտի իրավական կարգավորման մասնագետների, իրավաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է բանկերի անվճարունակության և սնանկության գործընթացների իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են բանկերի ֆինանսական դժվարությունների առաջացման դեպքում կիրառվող իրավական մեխանիզմները, սնանկության գործընթացի նախաձեռնման հիմքերը, համապատասխան ընթացակարգերը և դրանց տարբերությունները սովորական առևտրային կազմակերպությունների սնանկության կարգավորումից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանկերի գործունեության հանրային նշանակությանը, ավանդատուների և պարտատերերի շահերի պաշտպանությանը, ֆինանսական համակարգի կայունության պահպանմանը և բանկային գործունեության նկատմամբ պետական վերահսկողության անհրաժեշտությանը։ Քննարկվում են կարգավորող և վերահսկող մարմինների լիազորությունները, բանկի ֆինանսական վիճակի գնահատման, գործունեության սահմանափակման, վերականգնման կամ լուծարման հետ կապված իրավական ընթացակարգերը։ Ուսումնասիրվում են բանկի պարտավորությունների կատարման, պահանջների ներկայացման և բավարարման, գույքի կառավարման ու պարտատերերի միջև միջոցների բաշխման հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև բանկային համակարգում ճգնաժամային իրավիճակների կանխարգելման, ֆինանսական առողջացման միջոցների կիրառման և սնանկության հետևանքների նվազեցման իրավական հնարավորություններին։ Կարևորվում է ավանդատուների իրավունքների պաշտպանության և ֆինանսական շուկայի նկատմամբ վստահության պահպանման համար արդյունավետ օրենսդրական մեխանիզմների ձևավորումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել բանկերի սնանկության իրավական բնույթի, ընթացակարգային առանձնահատկությունների և ֆինանսական համակարգի ընդհանուր կայունության հետ դրա փոխկապակցվածության մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, բանկային և ֆինանսական ոլորտների մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանադրական մշտադիտարկման ինստիտուտի ձևավորման, իրավական բովանդակության և զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Սահմանադրական մշտադիտարկումը գիտական գրականության մեջ դիտարկվում է որպես սահմանադրականության իրական վիճակի շարունակական և համակարգային բացահայտման ու գնահատման մեխանիզմ, որը կապված է սահմանադրական հավասարակշռության պահպանման և խախտումների հայտնաբերման հետ։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են սահմանադրական վերահսկողության, սահմանադրական արդարադատության և մշտադիտարկման փոխհարաբերությունները՝ առանձնացնելով դրանց գործառույթները և կիրառման առանձնահատկությունները։ Ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով հնարավոր է գնահատել Սահմանադրության սկզբունքների ու արժեքների իրացումը պետական կառավարման և հասարակական հարաբերությունների տարբեր ոլորտներում։ Քննության են առնվում պետական իշխանության մարմինների գործունեության սահմանադրականության գնահատման, իրավական բացերի և անորոշությունների բացահայտման, մարդու հիմնական իրավունքների պաշտպանության և իրավունքի գերակայության ապահովման հետ կապված հարցերը։ Հայաստանում սահմանադրական մշտադիտարկման հայեցակարգը մասնագիտական քննարկման առարկա է դարձել նաև սահմանադրական արդարադատությանը նվիրված միջազգային հարթակներում. մասնավորապես, 2016 թվականին Երևանում անցկացված միջազգային խորհրդաժողովում քննարկվել են իրավունքի գերակայության չափանիշների կիրառումը սահմանադրական մշտադիտարկման ընթացքում և սահմանադրական դատարանների դերը իրավական բացերի ու անորոշությունների հաղթահարման գործում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մշտադիտարկման իրականացման համար անհրաժեշտ ինստիտուցիոնալ և մեթոդաբանական հիմքերի ուսումնասիրությունը, ներառյալ սահմանադրական ախտորոշման չափանիշների և գնահատման ցուցիչների ձևավորումը։ Հայաստանում այս ուղղությամբ գիտական ուսումնասիրությունները ներառում են նաև սահմանադրականության մակարդակի գնահատման ցուցիչների և համապատասխան մեթոդաբանական մոտեցումների մշակման խնդիրները։ Վերլուծվում են ինստիտուտի կայացմանը խոչընդոտող իրավական և կազմակերպական խնդիրները, տարբեր պետական մարմինների գործառույթների փոխկապակցվածությունը և մշտադիտարկման արդյունքների գործնական կիրառման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի սահմանադրական իրավունքի տեսության զարգացման, սահմանադրական վերահսկողության մեխանիզմների ուսումնասիրության և Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանադրականության վիճակի համակարգային գնահատման գիտական ու իրավական հիմքերի կատարելագործման տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքի նշանակության և Եվրոպայի խորհրդի անդամ պետությունների ներպետական իրավական համակարգերի վրա դրա ազդեցության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում մարդու իրավունքների եվրոպական պաշտպանության համակարգի իրավական հիմքերը, Եվրոպական կոնվենցիայի դրույթների մեկնաբանման առանձնահատկությունները և դատական որոշումների դերը մարդու հիմնարար իրավունքների ու ազատությունների պաշտպանության միասնական չափանիշների ձևավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են դատարանի իրավական դիրքորոշումները ներառվում ազգային իրավական համակարգերում և ինչ ազդեցություն են ունենում օրենսդրության, դատական պրակտիկայի, իրավակիրառ գործունեության և պետական մարմինների որոշումների վրա։ Վերլուծվում են միջազգային և ներպետական իրավունքի փոխհարաբերությունները, դատարանի վճիռների պարտադիր կատարման սկզբունքները և անդամ պետությունների կողմից դրանց իրականացման համար կիրառվող անհատական ու ընդհանուր բնույթի միջոցները։ Քննության են առնվում ազգային դատարանների կողմից նախադեպային իրավունքի օգտագործման եղանակները, իրավական նորմերի մեկնաբանման վրա դրա ազդեցությունը և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով եվրոպական իրավական չափանիշները կարող են նպաստել ներպետական իրավունքի զարգացմանը։ Կարևորվում է նաև պետությունների իրավական համակարգերի և սահմանադրական ավանդույթների բազմազանությունը, որի պայմաններում նույն սկզբունքների ներպետական կիրառումը կարող է ունենալ տարբեր առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրվում են մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում ազգային մարմինների հայեցողության սահմանները, միջազգային պարտավորությունների կատարման հետ կապված խնդիրները և դատական նախադեպերի կիրառման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև այն դեպքերին, երբ դատական որոշումների արդյունքում պետությունները փոփոխություններ են կատարում օրենսդրության կամ իրավակիրառ պրակտիկայի մեջ՝ նպատակ ունենալով կանխել նմանատիպ խախտումները հետագայում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր անդամ պետություններում նախադեպային իրավունքի ընկալման և կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի միջազգային և սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և ազգային իրավական համակարգերի զարգացման ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել եվրոպական դատական չափանիշների և ներպետական իրավունքի փոխազդեցության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է խորհրդարանական հանձնաժողովների իրավական կարգավիճակի տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի հանձնաժողովների կազմակերպման և գործունեության օրինակով։ Հետազոտության առանցքում հանձնաժողովների տեղն է խորհրդարանի ներքին կառուցվածքում, դրանց ձևավորման սկզբունքները, իրավասությունների շրջանակը, գործունեության կազմակերպման ձևերը և խորհրդարանի հիմնական գործառույթների իրականացմանը մասնակցության առանձնահատկությունները։ Իրավահամեմատական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս Հայաստանի խորհրդարանական համակարգը համադրել այլ պետություններում գործող համապատասխան ինստիտուտների հետ՝ բացահայտելով ընդհանուր օրինաչափություններն ու ազգային կարգավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել մշտական, ժամանակավոր և քննիչ հանձնաժողովների իրավական բնույթի տարբերություններին, դրանց կազմավորման հիմքերին և գործունեության նպատակներին։ Մշտական հանձնաժողովները դիտարկվում են որպես օրենսդրական աշխատանքի կարևոր կառուցվածքային օղակներ, որոնց շրջանակում իրականացվում են օրենքների նախագծերի և խորհրդարանի իրավասությանը վերաբերող այլ հարցերի նախնական քննարկումը, մասնագիտական ուսումնասիրությունը և համապատասխան եզրակացությունների ձևավորումը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է հանձնաժողովների մասնակցությունը խորհրդարանական վերահսկողությանը, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու օրենսդիր և գործադիր իշխանությունների փոխհարաբերությունների ինստիտուցիոնալ մեխանիզմները։ Քննության առարկա կարող են լինել հանձնաժողովների կազմի ձևավորման սկզբունքները, խորհրդարանական խմբակցությունների ներկայացվածությունը, հանձնաժողովների նախագահների և անդամների իրավական դիրքը, նիստերի կազմակերպման կարգը և որոշումների ընդունման ընթացակարգերը։ Իրավահամեմատական վերլուծության միջոցով կարող են համադրվել տարբեր խորհրդարանական համակարգերում հանձնաժողովներին վերապահված լիազորությունները և խորհրդարանական մեծամասնության ու փոքրամասնության մասնակցության երաշխիքները։ Կարևորվում է նաև հանձնաժողովների գործունեության հրապարակայնության, մասնագիտական փորձաքննության և օրենսդրական գործընթացի արդյունավետության փոխկապակցվածությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ իրավական կարգավորման կատարելագործման խնդիրներին՝ գնահատելով, թե հանձնաժողովների իրավասությունների և ընթացակարգերի հստակ սահմանումը որքանով է նպաստում խորհրդարանի օրենսդրական ու վերահսկողական գործառույթների արդյունավետ իրականացմանը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է սահմանադրական իրավունքի, խորհրդարանական իրավունքի և համեմատական իրավագիտության մոտեցումները՝ համակարգված պատկերացում ձևավորելով խորհրդարանական հանձնաժողովների իրավական բնույթի, կազմակերպման սկզբունքների և Ազգային ժողովի գործունեության մեջ դրանց ինստիտուցիոնալ նշանակության վերաբերյալ։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի կենսագործման տեսական և գործնական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ իրավական նորմերի իրական ազդեցությունը հասարակական հարաբերությունների վրա բացահայտելու տեսանկյունից։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացն է, որի միջոցով իրավական նորմերում ամրագրված պահանջները, թույլտվությունները և պարտավորությունները վերածվում են իրավահարաբերությունների մասնակիցների իրական վարքագծի և իրավական գործունեության։ Քննվում են իրավունքի կենսագործման հիմնական ձևերը՝ իրավական արգելքների պահպանումը, պարտականությունների կատարումը, սուբյեկտիվ իրավունքների օգտագործումը և իրավական նորմերի կիրառումը իրավասու պետական մարմինների կողմից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավունքի կենսագործման և իրավակիրառ գործունեության հարաբերակցությանը, քանի որ իրավական կարգավորումների մի մասը կարող է իրականացվել անձանց անմիջական վարքագծով, իսկ որոշ դեպքերում անհրաժեշտ է իրավասու մարմնի անհատական որոշում կամ այլ իրավական գործողություն։ Ուսումնասիրվում են իրավական նորմերի արդյունավետ իրականացման նախադրյալները՝ օրենսդրության հստակությունը և ներքին համաձայնեցվածությունը, իրավական կարգավորման համապատասխանությունը հասարակական հարաբերություններին, իրավական գիտակցության մակարդակը, իրավական մշակույթը և պետական ինստիտուտների գործունեության արդյունավետությունը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրավունքի նորմի և դրա գործնական իրականացման միջև հնարավոր տարբերությունների վերլուծությունը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտել իրավական կարգավորման արդյունավետությունը սահմանափակող գործոնները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննարկվել նաև իրավական բացերի, նորմերի հակասությունների, մեկնաբանման դժվարությունների և իրավակիրառ պրակտիկայի անհամաչափության ազդեցությունները իրավունքի կենսագործման վրա։ Առանձին նշանակություն ունի իրավաչափ վարքագծի ձևավորման խնդիրը, քանի որ իրավունքի իրական արդյունավետությունը կախված է ոչ միայն պետական հարկադրանքի հնարավորությունից, այլև իրավական նորմերի հասարակական ընկալումից և դրանց կամավոր պահպանման աստիճանից։ Տեսական դրույթների և իրավական պրակտիկայի համադրումը հնարավորություն է տալիս իրավունքի կենսագործումը դիտարկել որպես բազմաստիճան գործընթաց, որտեղ փոխկապակցված են իրավաստեղծ գործունեությունը, իրավական մեկնաբանությունը, իրավահարաբերությունները, իրավակիրառումը և իրավական պատասխանատվությունը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է պետության և իրավունքի տեսության, իրավակիրառման, իրավական վարքագծի և իրավական կարգավորման արդյունավետության վերաբերյալ մոտեցումները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել իրավական նորմերի գործնական իրականացման հիմնական օրինաչափություններն ու կատարելագործման հնարավորությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սոցիալական և իրավական պետության սահմանադրական մոդելի ձևավորման, զարգացման և գործնական իրականացման տեսական ու իրավական հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում սոցիալական պետության և իրավական պետության հասկացությունների բովանդակությունն է, դրանց փոխադարձ կապը, ինչպես նաև այդ սկզբունքների դերը սահմանադրական կարգի ընդհանուր համակարգում։ Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրությունն ամրագրում է երկիրը որպես ինքնիշխան, ժողովրդավարական, սոցիալական և իրավական պետություն, ինչի հիման վրա ուսումնասիրվում են պետական իշխանության կազմակերպման, իրավունքի գերակայության, մարդու արժանապատվության, հիմնական իրավունքների ու ազատությունների պաշտպանության և սոցիալական քաղաքականության սահմանադրական հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում սահմանադրական սկզբունքների և դրանց գործնական իրականացման փոխհարաբերությանը՝ դիտարկելով, թե ինչպիսի իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներ են անհրաժեշտ սահմանադրորեն ամրագրված արժեքների արդյունավետ կենսագործման համար։ Քննության են առնվում իշխանության սահմանափակման և օրինականության սկզբունքները, դատական պաշտպանության նշանակությունը, պետական մարմինների իրավական պատասխանատվությունը և անձի իրավունքների երաշխավորման մեխանիզմները։ Սոցիալական պետության բաղադրիչի շրջանակում կարևորվում են սոցիալական ապահովության, աշխատանքի, առողջապահության, արժանապատիվ կենսապայմանների և հասարակության տարբեր խմբերի պաշտպանության սահմանադրաիրավական հիմքերը։ Գործող սահմանադրական կարգավորումները նախատեսում են սոցիալական ապահովության և առողջության պահպանման իրավունքներ, ինչպես նաև տնտեսական, սոցիալական և մշակութային ոլորտներում պետական քաղաքականության հիմնական նպատակներ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությանը պետական կառավարման համակարգի, իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմների և սոցիալական պարտավորությունների իրավական ձևակերպման վրա՝ համադրելով տարբեր ժամանակաշրջանների սահմանադրական կարգավորումները։ Կարևոր ուղղություն է սոցիալական արդարության և իրավական որոշակիության սկզբունքների հարաբերակցության ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև պետության սոցիալական պարտավորությունների և անհատի ազատության միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը սոցիալ-իրավական պետության կայացումը դիտարկում է որպես շարունակական սահմանադրական և ինստիտուցիոնալ գործընթաց՝ միավորելով սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության, սոցիալական քաղաքականության և պետական կառավարման հիմնահարցերը։

Աշխատությունը նվիրված է բնական իրավունքի գաղափարների ձևավորման և զարգացման պատմատեսական ուսումնասիրությանը արևմտաեվրոպական իրավական ու քաղաքական մտքի շրջանակում։ Հետազոտության կենտրոնում այն պատկերացումների էվոլյուցիան է, որոնց համաձայն իրավունքի հիմքում կարող են ընկած լինել ոչ միայն պետության կողմից սահմանված նորմերը, այլև մարդու բնությունից, բանականությունից, արդարությունից և համընդհանուր բարոյական սկզբունքներից բխող չափանիշները։ Քննության են առնվում բնական իրավունքի գաղափարի պատմական նախադրյալները, դրա վերաիմաստավորումը տարբեր դարաշրջաններում և փոխհարաբերությունը դրական իրավունքի վերաբերյալ ուսմունքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անտիկ փիլիսոփայական ժառանգությունից և միջնադարյան իրավաքաղաքական մտածողությունից մինչև Վերածննդի, Ռեֆորմացիայի և Նոր ժամանակների տեսությունների զարգացող գաղափարական շարունակականությանը։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են մարդու բնական իրավունքների, ազատության, հավասարության, սեփականության, հասարակական պայմանագրի, պետական իշխանության սահմանափակման և իշխանության օրինականության վերաբերյալ պատկերացումները աստիճանաբար դարձել արևմտաեվրոպական իրավական մտքի կարևոր բաղադրիչներ։ Հետազոտության մեջ կարող են համեմատվել տարբեր մտածողների և իրավագիտական դպրոցների մոտեցումները՝ բացահայտելով բնական իրավունքի հասկացության բովանդակային փոփոխությունները և տեսական հակասությունները։ Կարևորվում է նաև բնական իրավունքի և իրավական պոզիտիվիզմի հարաբերակցության խնդիրը, քանի որ այդ երկու ուղղությունների բանավեճը մեծ ազդեցություն է ունեցել իրավունքի բնույթի, աղբյուրների և պարտադիր ուժի վերաբերյալ պատկերացումների զարգացման վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բնական իրավունքի գաղափարների ազդեցությանը մարդու իրավունքների հայեցակարգի, սահմանադրականության և իրավական պետության սկզբունքների ձևավորման վրա։ Պատմատեսական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս իրավական գաղափարները դիտարկել իրենց ժամանակաշրջանի սոցիալական, քաղաքական և փիլիսոփայական պայմանների համատեքստում՝ միաժամանակ բացահայտելով դրանց շարունակական նշանակությունը ժամանակակից իրավագիտության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համակարգում է բնական իրավունքի վերաբերյալ արևմտաեվրոպական ուսմունքների զարգացման հիմնական փուլերն ու գաղափարական ուղղությունները՝ նպաստելով իրավունքի, արդարության, պետության և մարդու հիմնարար իրավունքների փոխհարաբերությունների տեսական հիմքերի առավել խորքային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում առանց ծնողական խնամքի մնացած երեխաների իրավական կարգավիճակի և նրանց անձնական ոչ գույքային ու գույքային իրավունքների իրականացման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում երեխայի լավագույն շահերի ապահովման սկզբունքն է՝ որպես ընտանեկան, քաղաքացիական և սոցիալական պաշտպանության ոլորտներում համապատասխան իրավական հարաբերությունների կարգավորման կարևոր հիմք։ Քննվում են երեխայի անձնական ոչ գույքային իրավունքները՝ ներառյալ ընտանիքում ապրելու և դաստիարակվելու, իր ինքնությունը պահպանելու, կրթություն ստանալու, կարծիք արտահայտելու, արժանապատվության և անձնական կյանքի պաշտպանության, ինչպես նաև հարազատների հետ հարաբերությունների պահպանման հետ կապված իրավական երաշխիքները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում գույքային իրավունքներին՝ սեփականության, ժառանգության, սոցիալական վճարների և այլ օրինական գույքային շահերի պաշտպանության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչ իրավական և կազմակերպական մեխանիզմներով են երեխայի իրավունքներն իրականացվում այն իրավիճակներում, երբ ծնողները բացակայում են կամ չեն կարող իրականացնել իրենց խնամքի և ներկայացուցչության պարտականությունները։ Այս համատեքստում դիտարկվում են խնամակալության և հոգաբարձության, որդեգրման, խնամատար ընտանիքի և երեխաների պաշտպանության այլ ձևերի իրավական առանձնահատկությունները՝ ուշադրություն դարձնելով երեխայի իրավունքների շարունակականության և արդյունավետ ներկայացուցչության ապահովմանը։ Կարևորվում է պետական և տեղական իրավասու մարմինների, սոցիալական ծառայությունների, դատարանների և այլ հաստատությունների դերաբաշխումը, ինչպես նաև նրանց համագործակցությունը երեխայի իրավական շահերի պաշտպանության գործընթացում։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև երեխային պատկանող գույքի կառավարման, պահպանման և տնօրինման նկատմամբ վերահսկողության խնդիրները՝ հնարավոր չարաշահումներից նրա շահերը պաշտպանելու տեսանկյունից։ Առանձին ուղղություն է ազգային իրավակարգավորման և երեխաների իրավունքների պաշտպանության միջազգային սկզբունքների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Իրավական նորմերի հետ մեկտեղ կարևորվում է դրանց գործնական կիրառումը, քանի որ իրավունքների պաշտոնական ամրագրումը ինքնին բավարար չէ դրանց լիարժեք իրականացման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ընտանեկան, քաղաքացիական և սոցիալական իրավունքի մոտեցումները՝ բացահայտելու առանց ծնողական խնամքի մնացած երեխաների իրավունքների պաշտպանության համակարգի առանձնահատկությունները, կիրառական խնդիրները և իրավական երաշխիքների արդյունավետ իրականացման հիմնական ուղղությունները։

Աշխատությունը նվիրված է մարդու վերարտադրողական իրավունքների միջազգային-իրավական պաշտպանության գործիքների, դրանց իրականացման մեխանիզմների և իրավական կարգավորման ընթացքում առաջացող հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու հիմնարար իրավունքների համակարգում վերարտադրողական իրավունքների տեղն է, դրանց փոխկապակցվածությունը անձնական կյանքի անձեռնմխելիության, առողջության պահպանման, արժանապատվության, հավասարության և խտրականությունից պաշտպանության սկզբունքների հետ։ Քննվում են միջազգային իրավական փաստաթղթերի, պայմանագրային նորմերի, միջազգային կազմակերպությունների շրջանակում ձևավորված չափորոշիչների և վերահսկողական մեխանիզմների նշանակությունը պետությունների համապատասխան պարտավորությունների ձևավորման ու իրականացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում միջազգային նորմերի և ներպետական օրենսդրության փոխհարաբերությանը, քանի որ իրավական երաշխիքների գործնական արդյունավետությունը պայմանավորված է ոչ միայն համապատասխան իրավունքների պաշտոնական ճանաչմամբ, այլև դրանց իրականացման համար անհրաժեշտ իրավական, ինստիտուցիոնալ և դատական պաշտպանության միջոցների առկայությամբ։ Վերլուծվում են միջազգային պայմանագրային մարմինների, տարածաշրջանային իրավապաշտպան համակարգերի և այլ վերահսկողական կառույցների դերը՝ իրավական չափորոշիչների մեկնաբանման և պետությունների կողմից ստանձնած պարտավորությունների կատարման գնահատման գործում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում իրավական պաշտպանության մատչելիության, տեղեկացված համաձայնության, անձնական տվյալների և բժշկական գաղտնիության պաշտպանության, հավասար վերաբերմունքի և խոցելի խմբերի իրավունքների ապահովման խնդիրը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև այն հանգամանքին, որ տարբեր պետությունների իրավական համակարգերում վերարտադրողական ոլորտի կարգավորումը կարող է էապես տարբերվել՝ պայմանավորված իրավական ավանդույթներով, հանրային քաղաքականությամբ և սոցիալ-մշակութային առանձնահատկություններով։ Այդ պատճառով միջազգային չափորոշիչների իրականացումը դիտարկվում է որպես բազմաստիճան գործընթաց, որը պահանջում է միջազգային պարտավորությունների և ազգային իրավական մեխանիզմների փոխհամաձայնեցում։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական իրավունքում վաղեմության ինստիտուտի տեսական, իրավական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն իրավական ժամանակահատվածների նշանակությունն է, որոնց լրանալը օրենքով նախատեսված պայմաններում կարող է ազդեցություն ունենալ անձին քրեական պատասխանատվության ենթարկելու կամ նշանակված պատժի իրականացման հնարավորության վրա։ Քննվում են վաղեմության ինստիտուտի իրավական բնույթը, նպատակները և դրա տեղը քրեական իրավունքի ընդհանուր համակարգում՝ այն կապելով իրավական որոշակիության, արդարության, պատասխանատվության և քրեական ներգործության նպատակահարմարության սկզբունքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում վաղեմության ժամկետների տարբերակման չափանիշներին, դրանց հաշվարկման ընդհանուր սկզբունքներին և հանցագործության բնույթի ու ծանրության հետ ունեցած հարաբերակցությանը։ Վերլուծվում են այն իրավական հանգամանքները, որոնք կարող են ազդել ժամկետի ընթացքի վրա, ինչպես նաև վաղեմության կիրառման համար նշանակություն ունեցող տարբեր իրավիճակները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում քրեական պատասխանատվության վաղեմության և դատավճռով նշանակված պատժի կատարման վաղեմության տարբերակումը, քանի որ դրանք իրավական տարբեր փուլերում գործող և ինքնուրույն հետևանքներ առաջացնող կառուցակարգեր են։ Անդրադարձ է կատարվում նաև շարունակվող կամ տևող բնույթ ունեցող արարքների դեպքում ժամկետի սկզբնակետի որոշման տեսական խնդիրներին և հանցակցության պայմաններում վաղեմության կիրառման առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն դեպքերը, որոնց նկատմամբ օրենսդրությունը կարող է նախատեսել վաղեմության ընդհանուր կանոններից բացառություններ կամ հատուկ կարգավորումներ։ Վաղեմության ինստիտուտը վերլուծվում է նաև տուժողների իրավունքների, հանրային շահի և անձի իրավական վիճակի որոշակիության միջև հավասարակշռության տեսանկյունից։ Համեմատական իրավական մոտեցումը կարող է հնարավորություն տալ բացահայտելու տարբեր իրավական համակարգերում վաղեմության ժամկետների սահմանման և կիրառման առանձնահատկությունները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է քրեական իրավունքում ժամանակի իրավական նշանակության կարևոր ուղղություններից մեկը՝ բացահայտելով վաղեմության ժամկետների սահմանման հիմքերը, դրանց կիրառման պայմանները և քրեաիրավական հարաբերությունների վրա առաջացող հետևանքները։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքացիական իրավունքի շրջանակում անձի կյանքին կամ առողջությանը պատճառված վնասի հետևանքով առաջացող հատուցման հարաբերությունների տեսական և իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում վնաս պատճառելու հետևանքով ծագող պարտավորությունների բնույթը, պատասխանատվության առաջացման իրավական հիմքերը և տուժած անձի կամ օրենքով նախատեսված այլ շահագրգիռ անձանց իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմներն են։ Քննվում են վնասի հասկացությունը, դրա գույքային և ոչ գույքային հետևանքները, վնաս պատճառողի վարքագծի հակաիրավականությունը, պատճառահետևանքային կապը և պատասխանատվության համար նշանակություն ունեցող այլ պայմաններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում առողջությանը պատճառված վնասի դեպքում հատուցման ենթակա կորուստների որոշման սկզբունքներին, այդ թվում՝ աշխատունակության նվազման կամ կորստի հետևանքով չստացված եկամուտների և առողջության վերականգնման հետ կապված անհրաժեշտ ծախսերի իրավական գնահատմանը։ Կյանքի կորստի դեպքում դիտարկվում են այն անձանց իրավունքները, որոնք օրենքով սահմանված պայմաններում կարող են ունենալ հատուցում ստանալու իրավունք, ինչպես նաև նման հատուցման նշանակությունը նրանց գույքային շահերի պաշտպանության տեսանկյունից։ Ուսումնասիրվում են վնասի չափի որոշման, հատուցման ձևերի և վճարումների իրականացման հետ կապված ընդհանուր իրավական մոտեցումները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նյութական և բարոյական վնասների հարաբերակցության հարցը՝ հաշվի առնելով, որ անձի առողջությանը կամ կյանքին առնչվող իրավախախտումները կարող են առաջացնել ոչ միայն տնտեսական կորուստներ, այլև անձնական ոչ գույքային բնույթի հետևանքներ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև այն իրավիճակներին, երբ վնասի հատուցման պարտականությունը կարող է կապված լինել գործատուի, կազմակերպության, բարձր վտանգավորության աղբյուրի օգտագործման կամ այլ իրավական հիմքերի հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել ապահովագրական մեխանիզմների և սոցիալական պաշտպանության միջոցների հարաբերակցությունը քաղաքացիաիրավական հատուցման հետ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տուժած անձի իրավունքների արդյունավետ դատական պաշտպանության, վնասի իրական չափի հիմնավորման և արդարացի հատուցման ապահովման խնդիրը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է քաղաքացիական իրավունքի, վնասի հատուցման և իրավական պատասխանատվության տեսական մոտեցումները՝ ներկայացնելով անձի կյանքի ու առողջության պաշտպանությունը որպես մասնավոր իրավունքի կարևորագույն ուղղություններից մեկը։

Աշխատությունը նվիրված է մտավոր սեփականության իրավական կարգավորման տեսական և կիրառական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացնելով հեղինակային իրավունքի և հարակից իրավունքների պաշտպանության համակարգի վրա։ Քննության առանցքում ստեղծագործական գործունեության արդյունքների իրավական պահպանության էությունն է, իրավատերերի շահերի և հասարակության՝ գիտելիքին ու մշակութային արժեքներին հասանելիության միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Վերլուծվում են հեղինակային իրավունքի օբյեկտների և սուբյեկտների առանձնահատկությունները, ստեղծագործության նկատմամբ անձնական ոչ գույքային և գույքային իրավունքների հարաբերակցությունը, ինչպես նաև դրանց իրականացման ու պաշտպանության ընդհանուր սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ստեղծագործությունների օգտագործման, վերարտադրման, տարածման, հրապարակային ներկայացման և հանրությանը հաղորդման հետ կապված իրավահարաբերություններին։ Հարակից իրավունքների շրջանակում դիտարկվում է կատարողների, հնչյունագրեր արտադրողների, հեռարձակող կազմակերպությունների և ստեղծագործությունների տարածման գործընթացում ներգրավված այլ իրավատերերի իրավական դիրքը։ Կարևոր ուղղություն է իրավունքների սահմանափակումների և բացառությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ մտավոր սեփականության իրավական համակարգը պետք է միաժամանակ պաշտպանի ստեղծագործողների շահերը և որոշակի պայմաններում ապահովի ստեղծագործությունների օրինական օգտագործման հնարավորությունը կրթական, գիտական, տեղեկատվական և մշակութային նպատակներով։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պայմանագրային հարաբերություններին, իրավունքների փոխանցման և լիցենզավորման ընդհանուր մեխանիզմներին, ինչպես նաև իրավատերերի իրավունքների խախտման դեպքում կիրառվող քաղաքացիաիրավական և այլ պաշտպանության միջոցների նշանակությանը։ Առանձին կարևորություն ունի թվային տեխնոլոգիաների զարգացման ազդեցությունը, քանի որ ստեղծագործությունների արագ պատճենումը և տարածումը նոր խնդիրներ են առաջացնում իրավունքի կիրառման, իրավատերերի նույնականացման և օրինական օգտագործման սահմանների որոշման հարցերում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել նաև ազգային իրավակարգավորման և միջազգային իրավական սկզբունքների փոխհարաբերությունը՝ ցույց տալով մտավոր սեփականության պաշտպանության ոլորտում իրավական համակարգերի փոխկապակցվածությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը ներկայացնում է հեղինակային և հարակից իրավունքների կարգավորման բազմաշերտ բնույթը՝ համադրելով իրավական պաշտպանության, ստեղծագործական գործունեության խթանման, հանրային շահի և տեխնոլոգիական զարգացման հետ կապված հիմնախնդիրները։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանադրական արդարադատության իրականացման դատավարական առանձնահատկությունների, դրա իրավական բնույթի և սահմանադրական վերահսկողության համակարգում ունեցած նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում սահմանադրական դատավարությունը դիտարկվում է որպես սահմանադրական իրավակարգի պահպանման և իրավական ակտերի սահմանադրականության վերահսկման համար նախատեսված առանձնահատուկ իրավական ընթացակարգերի համակարգ։ Ուշադրություն է հատկացվում սահմանադրական դատավարության սկզբունքներին, մասնակիցների իրավական կարգավիճակին, վարույթի փուլերին և գործերի քննության ընթացակարգային առանձնահատկություններին։ Քննվում է սահմանադրական դատավարության հարաբերակցությունը դատավարության այլ տեսակների հետ՝ բացահայտելով դրա ինքնուրույն բնույթը և այն հատկանիշները, որոնք պայմանավորված են սահմանադրական վերահսկողության նպատակներով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սահմանադրական վերահսկողություն իրականացնող մարմին դիմելու իրավական հիմքերի, դիմելու իրավունք ունեցող սուբյեկտների և ներկայացվող դիմումների ընդունելիության պայմանների ուսումնասիրությունը։ Կարևորվում են գործի քննության նախապատրաստման, դատավարության մասնակիցների դիրքորոշումների ներկայացման, իրավական փաստարկների գնահատման և վերջնական որոշման ընդունման ընթացակարգային հարցերը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում սահմանադրականության գնահատման առանձնահատկություններին, երբ քննության առարկան ոչ թե սովորական իրավական վեճի փաստական հանգամանքների պարզումն է, այլ համապատասխան իրավական նորմերի և սահմանադրական դրույթների փոխհարաբերության վերլուծությունը։ Քննվում են նաև անհատական սահմանադրական պաշտպանության մեխանիզմների նշանակությունը և դրանց կապը անձի սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր համակարգի հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ սահմանադրական դատավարության ընթացքում մրցակցության, կողմերի իրավահավասարության, հրապարակայնության, դատական անկախության և իրավական որոշակիության սկզբունքների դրսևորման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում է նաև ընդունված որոշումների իրավական բնույթի, դրանց պարտադիր ուժի և իրավական համակարգի վրա ունեցած ազդեցության ուսումնասիրությունը։ Սահմանադրական արդարադատությունը դիտարկվում է օրենսդիր, գործադիր և դատական իշխանությունների գործունեության սահմանադրական շրջանակների պահպանման հետ փոխկապակցված ինստիտուտ՝ առանց այն նույնացնելու ընդհանուր իրավասության դատական վերահսկողության հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել տեսական մոտեցումները, սահմանադրական և դատավարական իրավունքի սկզբունքները, ինչպես նաև սահմանադրական արդարադատության ինստիտուցիոնալ զարգացման խնդիրները։ Նման համալիր քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դատավարական մեխանիզմների դերը սահմանադրական նորմերի գործողության ապահովման, սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության և իրավական համակարգում սահմանադրականության սկզբունքի իրականացման գործում։ Աշխատությունը կարող է կիրառական և տեսական նշանակություն ունենալ սահմանադրական իրավունքի, դատավարական իրավունքի և սահմանադրական արդարադատության ոլորտների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում օրենսդրական գործընթացի ձևավորման, կազմակերպման և իրականացման առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են օրենսդրական գործունեության տեսական և իրավական հիմքերը, իրավական ակտերի մշակման ու ընդունման հիմնական փուլերը, ինչպես նաև պետական մարմինների մասնակցությունն այդ գործընթացին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենսդրական նախաձեռնության իրականացման մեխանիզմներին, օրենքների նախագծերի նախապատրաստմանը, քննարկմանը, ընդունմանը, հրապարակմանը և ուժի մեջ մտնելուն առնչվող իրավական հարցերին։ Վերլուծվում են օրենսդրական գործընթացի ընթացքում առաջացող իրավական և կազմակերպական խնդիրները, օրենսդրության ներքին համակարգվածության ապահովման անհրաժեշտությունը, տարբեր իրավական ակտերի միջև հնարավոր հակասությունների կանխարգելման և վերացման մեխանիզմները։ Կարևորվում է օրենքների նախագծերի իրավական փորձաքննության, հիմնավորվածության, հստակության և կիրառելիության ապահովումը, ինչպես նաև օրենսդրական փոփոխությունների հնարավոր հետևանքների գնահատումը։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի Հանրապետության սահմանադրական և իրավական համակարգի շրջանակում օրենսդիր իշխանության գործունեությանը, խորհրդարանական ընթացակարգերին և օրենսդրական գործընթացի մասնակիցների փոխհարաբերություններին։ Քննարկվում են նաև օրենսդրության կայունության և շարունակականության, իրավական կարգավորման արդյունավետության, օրենսդրական տեխնիկայի կատարելագործման և իրավական նորմերի միատեսակ կիրառման հետ կապված խնդիրները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել այն գործոնների մասին, որոնք կարող են ազդել օրենքների մշակման և ընդունման որակի վրա, ինչպես նաև բացահայտել օրենսդրական գործընթացի կատարելագործման հիմնական ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել իրավագիտության մասնագետների, օրենսդրական գործունեությամբ զբաղվող անձանց, պետական կառավարման ոլորտի հետազոտողների, ինչպես նաև սահմանադրական իրավունքի, խորհրդարանական իրավունքի և իրավաստեղծ գործունեության խնդիրներն ուսումնասիրող ուսանողների ու գիտաշխատողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի որոշումների իրավական նշանակության և դրանց կատարման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական համակարգի շրջանակում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է դատարանի վճիռների դերի, դրանց պարտադիր բնույթի և Եվրոպայի խորհրդի անդամ պետությունների կողմից համապատասխան միջոցների իրականացման մեխանիզմների վրա։ Քննության են առնվում Մարդու իրավունքների և հիմնարար ազատությունների պաշտպանության եվրոպական կոնվենցիայի դրույթները, անհատական գանգատների քննության ընթացակարգը և այն իրավական հետևանքները, որոնք առաջանում են դատարանի կողմից խախտման արձանագրման դեպքում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում վճիռների կատարման անհատական և ընդհանուր միջոցներին։ Անհատական միջոցները դիտարկվում են տուժած անձի իրավունքների հնարավոր վերականգնման տեսանկյունից, իսկ ընդհանուր միջոցները՝ նմանատիպ խախտումների կրկնությունը կանխելու նպատակով օրենսդրական, վարչական, դատական կամ ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների իրականացման համատեքստում։ Ուսումնասիրվում է արդարացի փոխհատուցման նշանակությունը, ինչպես նաև այն դեպքերը, երբ վճռի արդյունավետ կատարումը կարող է պահանջել ներպետական իրավական պրակտիկայի կամ պետական մարմինների գործունեության վերանայում։ Կարևորվում է Եվրոպայի խորհրդի Նախարարների կոմիտեի դերը վճիռների կատարման վերահսկողության գործընթացում, պետությունների կողմից ներկայացվող գործողությունների ծրագրերի և հաշվետվությունների նշանակությունը, ինչպես նաև երկարատև կամ բարդ կատարման ենթակա գործերի նկատմամբ կիրառվող վերահսկողական մեխանիզմները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է միջազգային և ներպետական իրավունքի փոխհարաբերությունը՝ պարզաբանելով, թե եվրոպական դատական պրակտիկան ինչպես կարող է ազդել ազգային օրենսդրության, դատարանների գործունեության և մարդու իրավունքների պաշտպանության չափանիշների զարգացման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում նաև վճիռների կատարման ընթացքում առաջացող իրավական, քաղաքական, ֆինանսական և կազմակերպական դժվարություններին, որոնք որոշ դեպքերում կարող են երկարաձգել անհրաժեշտ փոփոխությունների իրականացումը։ Հատուկ նշանակություն է տրվում դատարանի նախադեպային իրավունքի ուսումնասիրությանը, քանի որ առանձին գործերով ձևավորված իրավական դիրքորոշումները կարևոր ուղենիշներ են հանդիսանում Կոնվենցիայի դրույթների մեկնաբանման և կիրառման համար։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել այն մասին, որ միջազգային դատական որոշման ընդունմամբ մարդու իրավունքների պաշտպանության գործընթացը չի ավարտվում, և վճռի գործնական իրականացումը հանդիսանում է պաշտպանության համակարգի արդյունավետության առանցքային պայմաններից մեկը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել միջազգային իրավունքի, մարդու իրավունքների, սահմանադրական իրավունքի և եվրոպական իրավական համակարգի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, իրավաբանների, ուսանողների և ոլորտի մասնագետների համար։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է մուսուլմանական իրավական համակարգում հանցագործության և պատժի հիմնահարցերի հետազոտությանը՝ Իրանի Իսլամական Հանրապետության իրավական համակարգի օրինակով։ Աշխատության հիմնական նպատակն է բացահայտել իսլամական իրավունքի սկզբունքների և ժամանակակից պետական քրեական օրենսդրության փոխհարաբերությունը, ուսումնասիրել հանցագործության իրավական բնորոշումը, դրա կազմը, պատասխանատվության հիմքերը և պատժի կիրառման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում քննարկվում են շարիաթի և իսլամական իրավագիտության այն հիմնական դրույթները, որոնք ձևավորել են հանցավոր արարքների և դրանց նկատմամբ կիրառվող պատժամիջոցների մասին պատկերացումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հանցագործությունների դասակարգմանը, մեղքի ձևերին, քրեական պատասխանատվության պայմաններին և իրավական պատասխանատվությունը բացառող կամ սահմանափակող հանգամանքներին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Իրանի քրեական իրավունքի համակարգի ուսումնասիրությունը, որտեղ ժամանակակից օրենսդրական մեխանիզմները միահյուսվում են իսլամական իրավական ավանդույթի հետ։ Քննության են առնվում պատժատեսակների հիմնական խմբերը, դրանց նշանակման սկզբունքները և իրավական նպատակները։ Մասնավորապես, ուսումնասիրվում են հուդուդի, քիսասի և դիյայի հետ կապված իրավական դրույթները, ինչպես նաև թազիրի բնույթի պատժամիջոցները, որոնք հնարավորություն են տալիս տարբերակել աստվածային կամ ավանդական իրավական հիմքով սահմանված պատիժները և պետության կողմից սահմանվող պատժատեսակները։ Հետազոտության մեջ ուշադրություն է դարձվում նաև պատժի նպատակներին՝ հասարակական կարգի պահպանմանը, հանցագործությունների կանխարգելմանը, արդարության վերականգնմանը, տուժածի իրավունքների պաշտպանությանը և հանցավոր վարքի նկատմամբ իրավական արձագանքին։ Կարևոր նշանակություն ունի ավանդական իսլամական իրավական սկզբունքների և ժամանակակից քրեական իրավունքի պահանջների համադրման խնդիրը, հատկապես մարդու իրավունքների, իրավական հավասարության, պատժի համաչափության և դատական ընթացակարգերի տեսանկյունից։ Իրանի օրինակի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են կրոնական իրավական նորմերը ներառվում ժամանակակից պետության իրավական համակարգում և ինչպես են դրանք փոխազդում օրենսդրական, դատական ու հասարակական զարգացումների հետ։ Աշխատությունը կարող է նպաստել մուսուլմանական իրավական համակարգերի առանձնահատկությունների, իսլամական քրեական իրավունքի կառուցվածքի և Իրանի իրավական համակարգի զարգացման ավելի խոր ըմբռնմանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել համեմատական իրավագիտության, քրեական իրավունքի, իսլամական իրավունքի և Մերձավոր Արևելքի իրավաքաղաքական համակարգերի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, իրավունքի տեսաբաններին, արևելագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային իրավունքի մասնագետներին, հետազոտողներին և իրավաբանական ու արևելագիտական մասնագիտությունների ուսանողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է Եվրոպական միության ինստիտուցիոնալ համակարգում Եվրոպական հանձնաժողովի իրավական դիրքի, լիազորությունների, գործառույթների և գործունեության իրավական հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության շրջանակում ներկայացվում են հանձնաժողովի ձևավորման և զարգացման առանձնահատկությունները, դրա տեղը Միության ինստիտուցիոնալ կառուցվածքում, ինչպես նաև Եվրոպական միության հիմնադիր պայմանագրերով սահմանված իրավասությունների շրջանակը։ Ուսումնասիրության առանցքում հանձնաժողովի բազմաբնույթ դերակատարությունն է, քանի որ այն միաժամանակ իրականացնում է գործադիր, վարչական, օրենսդրական նախաձեռնության և եվրոպական իրավունքի պահպանման վերահսկողության գործառույթներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենսդրական գործընթացում հանձնաժողովի ունեցած դերին, մասնավորապես՝ օրենսդրական առաջարկների մշակմանը և ներկայացմանը, ինչպես նաև ընդունված իրավական ակտերի կատարման ապահովմանը։ Քննարկվում է նաև հանձնաժողովի՝ որպես Եվրոպական միության պայմանագրերի պահպանման երաշխավորի նշանակությունը, որի շրջանակում այն վերահսկում է անդամ պետությունների կողմից ԵՄ իրավական պարտավորությունների կատարումը և անհրաժեշտության դեպքում կարող է նախաձեռնել համապատասխան իրավական ընթացակարգեր։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հանձնաժողովի իրավասությունների իրականացման հիմնարար սկզբունքները, այդ թվում՝ լիազորությունների վերապահման, սուբսիդիարության և համաչափության սկզբունքները, որոնք սահմանում են Միության և անդամ պետությունների իրավասությունների սահմանները։ Ուսումնասիրվում են նաև հանձնաժողովի կազմակերպական կառուցվածքը, նախագահի և հանձնակատարների իրավական կարգավիճակը, կոլեգիալ որոշումների կայացման առանձնահատկությունները և հանձնաժողովի վարչական ապարատի գործունեությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Եվրոպական հանձնաժողովի և Եվրոպական խորհրդարանի, Եվրոպական միության խորհրդի, Եվրոպական միության դատարանի ու անդամ պետությունների միջև իրավական և գործառութային փոխհարաբերություններին, քանի որ այդ հարաբերությունների միջոցով է ապահովվում ԵՄ ինստիտուցիոնալ հավասարակշռությունը և լիազորությունների փոխադարձ վերահսկողությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հանձնաժողովի մասնակցությանը Եվրոպական միության բյուջեի մշակման և իրականացման, ֆինանսական ծրագրերի կառավարման, միջազգային համաձայնագրերի բանակցման և Միության արտաքին հարաբերությունների իրականացման գործընթացներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հանձնաժողովի իրավական կարգավիճակի առանձնահատկությունները և հասկանալու դրա նշանակությունը Եվրոպական միության իրավակարգի արդյունավետ գործունեության, ընդհանուր շահերի պաշտպանության և միասնական քաղաքականությունների իրականացման գործում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, եվրոպական և միջազգային իրավունքի մասնագետների, քաղաքագետների, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է համակարգչային հանցավորության դեմ պայքարի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով կիբեռտիրույթում իրականացվող հանցագործությունների կանխարգելման, բացահայտման և դրանց համար պատասխանատվության ապահովման իրավական ու գործնական մեխանիզմները։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են համակարգչային հանցագործությունների հիմնական բնութագրերը, դրանց տեսակները և առանձնահատկությունները, ինչպես նաև թվային տեխնոլոգիաների արագ զարգացման պայմաններում հանցավորության նոր ձևերի առաջացման պատճառներն ու դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղեկատվական համակարգերի, համակարգչային տվյալների և թվային ենթակառուցվածքների նկատմամբ կատարվող ապօրինի գործողություններին, անձնական և ֆինանսական տվյալների պաշտպանության խնդիրներին, ինչպես նաև տեղեկատվական ռեսուրսների անվտանգության ապահովմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ համակարգչային հանցագործությունների բացահայտման ընթացքում առաջացող ապացուցողական խնդիրներին, թվային ապացույցների հավաքագրման և պահպանման առանձնահատկություններին, իրավապահ մարմինների մասնագիտական կարողություններին և տեխնիկական միջոցների կիրառմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև միջազգային համագործակցությանը, քանի որ կիբեռհանցագործությունները հաճախ չեն սահմանափակվում մեկ պետության իրավազորության շրջանակներում և պահանջում են տարբեր երկրների իրավապահ ու մասնագիտացված կառույցների համակարգված գործողություններ։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են հանցագործությունների կանխարգելման, կիբեռանվտանգության մշակույթի ձևավորման, մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացման և իրավական կարգավորման կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, իրավապահ մարմինների աշխատակիցների, կիբեռանվտանգության մասնագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը համակարգչային հանցավորության դեմ պայքարը դիտարկում է որպես իրավական, տեխնիկական և կազմակերպական միջոցների համակցություն՝ ընդգծելով կանխարգելման, արդյունավետ քննության, միջազգային համագործակցության և թվային միջավայրում անձանց ու կազմակերպությունների իրավունքների պաշտպանության կարևորությունը։

Աշխատությունը նվիրված է մայրցամաքային և անգլոսաքսոնական իրավական համակարգերում իրավունքի աղբյուրների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը և դրանց համեմատական վերլուծությանը։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են երկու խոշոր իրավական ընտանիքների ձևավորման պատմական հիմքերը, զարգացման առանձնահատկությունները և իրավական կարգավորման կառուցվածքը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավունքի հիմնական աղբյուրների՝ նորմատիվ իրավական ակտերի, դատական նախադեպի, իրավական սովորույթի, իրավական դոկտրինի և այլ իրավական ձևերի դերին ու նշանակությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել, թե ինչպես են տարբեր իրավական համակարգերում ձևավորվում, մեկնաբանվում և կիրառվում իրավական նորմերը, ինչպես նաև ինչպիսի հարաբերակցություն է առկա օրենսդրության և դատական պրակտիկայի միջև։ Մայրցամաքային իրավական համակարգի համատեքստում դիտարկվում է օրենսդրության և կոդիֆիկացված իրավական ակտերի գերակա նշանակությունը, մինչդեռ անգլոսաքսոնական համակարգի ուսումնասիրության ժամանակ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում դատական նախադեպի և դատական իրավաստեղծ գործունեության դերին։ Քննարկվում են նաև իրավական աղբյուրների հիերարխիայի, պարտադիրության, մեկնաբանության և իրավակիրառ պրակտիկայում դրանց օգտագործման տարբերությունները։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչն է երկու համակարգերի համեմատությունը՝ բացահայտելու դրանց ընդհանուր գծերը, հիմնարար տարբերությունները, փոխազդեցության հնարավորությունները և ժամանակակից իրավական զարգացումների արդյունքում միմյանց նկատմամբ ունեցած ազդեցությունը։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել նաև այն հանգամանքին, որ ժամանակակից իրավական համակարգերում ավանդական տարբերությունները որոշ դեպքերում աստիճանաբար նվազում են՝ պայմանավորված միջազգային իրավունքի, գլոբալացման, դատական պրակտիկայի զարգացման և իրավական փորձի փոխանակման գործընթացներով։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել իրավագիտության ուսանողների, իրավաբանների, գիտաշխատողների և իրավական համակարգերի համեմատական ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ հնարավորություն տալով ավելի խորությամբ հասկանալ տարբեր իրավական ավանդույթներում իրավունքի աղբյուրների ձևավորման և կիրառման տրամաբանությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ձևավորում է իրավահամեմատական ամբողջական պատկեր՝ ցույց տալով, թե ինչպես են մայրցամաքային և անգլոսաքսոնական իրավական համակարգերում իրավունքի աղբյուրները պայմանավորում իրավական կարգավորման բնույթը, դատական գործունեությունը և իրավական նորմերի գործնական կիրառումը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի կազմակերպման և գործունեության իրավական հիմքերի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ սահմանադրական և խորհրդարանական իրավունքի շրջանակներում։ Հետազոտության հիմքում ընկած է Ազգային ժողովի՝ որպես ժողովրդի ներկայացուցչական մարմնի և օրենսդիր իշխանությունն իրականացնող պետական մարմնի սահմանադրական կարգավիճակը։ Ուսումնասիրվում են օրենսդիր իշխանության դերը պետական իշխանության համակարգում, իշխանությունների բաժանման և հավասարակշռման սկզբունքները, ներկայացուցչական ժողովրդավարության նշանակությունը և Ազգային ժողովի փոխհարաբերությունները պետական իշխանության մյուս մարմինների հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է Ազգային ժողովի իրավական կարգավիճակի ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով Հայաստանի սահմանադրական համակարգի փոփոխությունները և խորհրդարանական կառավարման մոդելի զարգացման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ազգային ժողովի ներքին կազմակերպական կառուցվածքին։ Ուսումնասիրվում են պատգամավորների, Ազգային ժողովի նախագահի և նրա տեղակալների, խմբակցությունների, մշտական և ժամանակավոր հանձնաժողովների ու խորհրդարանի գործունեությունն ապահովող այլ կառույցների իրավական կարգավիճակն ու լիազորությունները։ Ազգային ժողովի գործունեությունը կազմակերպվում է նստաշրջանների, նիստերի և համապատասխան մարմինների աշխատանքի միջոցով, որոնց ընթացակարգային կարգավորումը կարևոր նշանակություն ունի խորհրդարանի բնականոն և արդյունավետ գործունեության համար։ Աշխատության մեջ էական տեղ է հատկացվում պատգամավորի սահմանադրաիրավական կարգավիճակին։ Դիտարկվում են պատգամավորի իրավունքներն ու պարտականությունները, օրենսդրական նախաձեռնության իրավունքը, նիստերին մասնակցելու, հարցեր և առաջարկություններ ներկայացնելու, քննարկումներին մասնակցելու և խորհրդարանական վերահսկողության գործիքներից օգտվելու հնարավորությունները։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են պատգամավորական գործունեության երաշխիքները, էթիկայի կանոնները, շահերի բախման կանխարգելման և պատգամավորի անկախ գործունեության ապահովման իրավական մեխանիզմները։ Կարևոր ուղղություն է խորհրդարանական խմբակցությունների գործունեության ուսումնասիրությունը։ Խմբակցությունները խորհրդարանական քաղաքականության կազմակերպման առանցքային կառույցներից են, որոնց միջոցով պատգամավորները համակարգում են իրենց քաղաքական դիրքորոշումները, մասնակցում օրենսդրական գործընթացին և իրականացնում խորհրդարանական գործունեություն։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ խմբակցությունների ձևավորման, ներքին կազմակերպման, իրավունքների և պարտականությունների, ինչպես նաև քաղաքական մեծամասնության և ընդդիմության փոխհարաբերությունների իրավական առանձնահատկություններին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է օրենսդրական գործընթացի իրավական կարգավորման ուսումնասիրությունը։ Դիտարկվում են օրենքների և այլ իրավական ակտերի նախագծերի ներկայացման, քննարկման, ընթերցումների, առաջարկությունների ներկայացման, քվեարկության և ընդունման ընթացակարգերը։ Օրենսդրական գործընթացի հստակ կանոնակարգումը կարևոր է իրավական ակտերի որակի, խորհրդարանական քննարկումների արդյունավետության և տարբեր քաղաքական ուժերի մասնակցության ապահովման համար։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև Ազգային ժողովի վերահսկողական լիազորություններին։ Խորհրդարանական վերահսկողությունը ժողովրդավարական կառավարման կարևոր մեխանիզմ է, որի միջոցով օրենսդիր մարմինը վերահսկում է կառավարության և գործադիր իշխանության գործունեությունը։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում են պատգամավորների հարցերը, հարցապնդումները, կառավարության անդամների հետ քննարկումները, խորհրդարանական լսումները և վերահսկողության այլ իրավական գործիքներ։ Պետական բյուջեի քննարկումն ու ընդունումը ևս Ազգային ժողովի կարևոր լիազորություններից է։ Բյուջետային գործընթացի միջոցով խորհրդարանը մասնակցում է պետության ֆինանսական քաղաքականության ձևավորմանը և հանրային միջոցների օգտագործման հիմնական ուղղությունների սահմանմանը։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բյուջեի նախագծի ներկայացման, քննարկման, փոփոխությունների առաջարկման և ընդունման ընթացակարգերը, ինչպես նաև դրանց նկատմամբ խորհրդարանական վերահսկողության հնարավորությունները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև Ազգային ժողովի մշտական հանձնաժողովների գործունեությունը։ Հանձնաժողովները հնարավորություն են տալիս օրենսդրական նախաձեռնությունները և հանրային քաղաքականության տարբեր ոլորտների խնդիրները քննարկել մասնագիտացված ձևաչափով։ Դրանց միջոցով իրականացվում է նախագծերի նախնական ուսումնասիրություն, կազմակերպվում են քննարկումներ և լսումներ, ներկայացվում են առաջարկություններ և կատարվում են օրենքով նախատեսված վերահսկողական գործողություններ։ Հետազոտության առանձին ուղղություն կարող է լինել Ազգային ժողովի նիստերի և նստաշրջանների կազմակերպման իրավական կարգավորումը։ Ուսումնասիրվում են նիստերի գումարման, օրակարգի ձևավորման, քննարկումների անցկացման, ելույթների, քվեարկության և որոշումների ընդունման ընթացակարգերը։ Այս կանոնները պետք է ապահովեն խորհրդարանական գործունեության հրապարակայնությունը, քաղաքական բազմակարծությունը, պատգամավորների արդյունավետ մասնակցությունը և ընդունվող որոշումների օրինականությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև Ազգային ժողովի և հասարակության փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Ժամանակակից ժողովրդավարական կառավարման պայմաններում խորհրդարանի գործունեության թափանցիկությունը, հանրային տեղեկատվության հասանելիությունը, քաղաքացիների մասնակցությունը և հասարակական կազմակերպությունների հետ համագործակցությունը կարևոր նախապայմաններ են ներկայացուցչական կառավարման արդյունավետության համար։ Այս տեսանկյունից ուսումնասիրվում են հանրային լսումների, բաց քննարկումների, տեղեկատվության հրապարակայնության և քաղաքացիների հետ հաղորդակցության իրավական մեխանիզմները։ Առանձին ուշադրության է արժանի Ազգային ժողովի աշխատակազմի կազմակերպական և իրավական դերը։ Աշխատակազմը ապահովում է խորհրդարանի գործունեության վարչական, մասնագիտական, տեղեկատվական և տեխնիկական աջակցությունը՝ նպաստելով պատգամավորների և Ազգային ժողովի մարմինների լիազորությունների արդյունավետ իրականացմանը։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է Ազգային ժողովի գործունեության իրավական հիմքերի արդյունավետության գնահատումը և առկա հիմնախնդիրների բացահայտումը։ Կարող են ուսումնասիրվել օրենսդրական գործընթացի արդյունավետությունը, խորհրդարանական վերահսկողության գործնական արդյունավորությունը, քաղաքական մեծամասնության և ընդդիմության փոխհարաբերությունները, պատգամավորների իրավունքների իրացման երաշխիքները, հանրային մասնակցության մակարդակը և խորհրդարանական գործունեության թափանցիկության ապահովման մեխանիզմները։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի կազմակերպման և գործունեության իրավական համակարգը՝ միավորելով սահմանադրական կարգավիճակի, ներքին կառուցվածքի, պատգամավորական գործունեության, խմբակցությունների, հանձնաժողովների, օրենսդրական գործընթացի, խորհրդարանական վերահսկողության և կազմակերպական ընթացակարգերի ուսումնասիրությունը։ Այն հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու Հայաստանի օրենսդիր իշխանության կազմակերպման իրավական հիմքերի, խորհրդարանական գործունեության սկզբունքների և ժամանակակից սահմանադրական համակարգում Ազգային ժողովի դերի մասին։

Աշխատությունը նվիրված է դատական իշխանության ինքնուրույնության սկզբունքի ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետությունում իրականացված սահմանադրական բարեփոխումների համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում դատական իշխանության՝ օրենսդիր և գործադիր իշխանություններից ինստիտուցիոնալ և գործառութային տարանջատման, դատարանների ու դատավորների անկախության երաշխավորման, ինչպես նաև դատական համակարգի ինքնուրույն գործունեության համար անհրաժեշտ սահմանադրաիրավական մեխանիզմների վերլուծությունն է։ Ինքնուրույնության սկզբունքը դիտարկվում է իշխանությունների բաժանման և զսպումների ու հակակշիռների համակարգի շրջանակում, քանի որ անկախ և արդյունավետ դատական իշխանության առկայությունը իրավական պետության կարևորագույն նախապայմաններից է։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են «անկախություն» և «ինքնուրույնություն» հասկացությունների բովանդակությունն ու փոխհարաբերությունը, դրանց դրսևորումները դատական իշխանության կազմակերպական և գործառութային մակարդակներում, ինչպես նաև դատավորի անհատական անկախության և ամբողջ դատական համակարգի ինստիտուցիոնալ ինքնուրույնության տարբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի սահմանադրական զարգացման տարբեր փուլերին և այն փոփոխություններին, որոնց արդյունքում կատարելագործվել են դատական իշխանության կազմակերպման և գործունեության իրավական հիմքերը։ Ուսումնասիրության կարևոր հատվածը վերաբերում է 2005 և 2015 թվականների սահմանադրական փոփոխություններին, որոնց շրջանակում դատական իշխանության անկախության և ինքնուրույնության ապահովման հարցերը ստացել են նոր սահմանադրաիրավական լուծումներ։ Հատուկ նշանակություն ունի Բարձրագույն դատական խորհրդի ձևավորումը՝ որպես դատական իշխանության անկախության ապահովմանն ուղղված կարևոր ինստիտուցիոնալ մեխանիզմ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ դատավորների նշանակման և առաջխաղացման, կարգապահական պատասխանատվության, պաշտոնավարման երաշխիքների, դատավորների գործունեության գնահատման և դատական համակարգի կառավարման հարցերին՝ դրանք դիտարկելով դատական իշխանության ինքնուրույնության ապահովման տեսանկյունից։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև դատական իշխանության ֆինանսական, վարչական և կազմակերպական ինքնուրույնության խնդիրը, քանի որ դատական անկախությունը չի սահմանափակվում միայն դատավորի՝ որոշումներ կայացնելիս արտաքին ազդեցությունից զերծ լինելու պահանջով։ Դատարանների բնականոն գործունեության համար անհրաժեշտ են համապատասխան նյութական, ֆինանսական, մարդկային և կազմակերպական պայմաններ, որոնք պետք է ապահովեն դատական համակարգի կայուն և արդյունավետ աշխատանքը։ Աշխատության շրջանակում քննարկվում է նաև դատական իշխանության անկախության և հաշվետվողականության միջև հավասարակշռության հարցը։ Ինքնուրույն դատական իշխանությունը չի նշանակում վերահսկողությունից դուրս գործող համակարգ. իրավական պետության պայմաններում այն պետք է միաժամանակ լինի անկախ, արդյունավետ, թափանցիկ և օրենքի պահանջներին համապատասխան գործող։ Այդ պատճառով կարևոր է այնպիսի իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների ձևավորումը, որոնք կկանխեն ինչպես քաղաքական կամ վարչական միջամտությունը, այնպես էլ դատական իշխանության ներսում լիազորությունների չարաշահումը։ Սահմանադրական բարեփոխումների համատեքստում դատական իշխանության ինքնուրույնության ամրապնդումը դիտարկվում է որպես դատաիրավական համակարգի կայացման և իրավական պետության զարգացման կարևոր ուղղություն։ Հետազոտության մեջ կարող են վերլուծվել նաև դատական իշխանության և իշխանության մյուս ճյուղերի փոխհարաբերությունները՝ պարզելու համար, թե ինչ սահմանադրական երաշխիքներ և իրավական մեխանիզմներ են անհրաժեշտ դատական համակարգի նկատմամբ հնարավոր քաղաքական կամ վարչական ազդեցությունները սահմանափակելու համար։ Այդ համատեքստում կարևոր են դատավորների կարգավիճակի երաշխիքները, դատական կառավարման մարմինների լիազորությունները, դատարանակազմության սկզբունքները, դատական ինքնակառավարման հնարավորությունները և դատական իշխանության ներքին կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու նաև սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությունը դատական իշխանության գործնական ինքնուրույնության վրա՝ դիտարկելով ոչ միայն իրավական նորմերի փոփոխությունները, այլև դրանց կիրառման արդյունավետությունը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը դատական իշխանության ինքնուրույնությունը ներկայացնում է որպես իրավական պետության և ժողովրդավարական կառավարման հիմնարար սկզբունք՝ բացահայտելով դրա սահմանադրաիրավական հիմքերը, ինստիտուցիոնալ երաշխիքները, առկա խնդիրները և զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Այն կարող է հետաքրքրել սահմանադրական և դատական իրավունքով զբաղվող մասնագետներին, իրավաբաններին, գիտաշխատողներին, դատաիրավական ոլորտի մասնագետներին և իրավագիտություն ուսումնասիրող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի պետական համակարգի ձևավորման և պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը նորագույն ժամանակաշրջանում՝ կենտրոնանալով պետական կառավարման ինստիտուտների, քաղաքական համակարգի և դրանց փոխակերպումների վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանից դեպի ժամանակակից հանրապետական պետականություն անցման գործընթացները, նոր պետական ինստիտուտների ձևավորումը և քաղաքական կառավարման սկզբունքների փոփոխությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում հանրապետության ստեղծումից հետո իրականացված քաղաքական, վարչական և իրավական բարեփոխումներին, դրանց ազդեցությանը պետական կառավարման կառուցվածքի և հասարակական կյանքի վրա։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու գործադիր, օրենսդիր և դատական իշխանությունների հարաբերակցության փոփոխություններին, պետական կառավարման կենտրոնացման և ապակենտրոնացման գործընթացներին, ինչպես նաև քաղաքացիական և ռազմական ինստիտուտների փոխհարաբերություններին տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Ուսումնասիրվում են նաև բազմակուսակցական քաղաքական համակարգի ձևավորումը, ընտրական գործընթացների զարգացումը, սահմանադրական փոփոխությունները և իշխանության կազմակերպման ձևերի վերափոխումները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ներքաղաքական ճգնաժամերին, ռազմական միջամտություններին, սահմանադրական վերաձևավորումներին և այն քաղաքական ու սոցիալական գործոններին, որոնք ազդեցություն են ունեցել պետական համակարգի զարգացման ուղղության վրա։ Հետազոտության միջոցով հնարավոր է բացահայտել, թե ինչպես են պատմական իրադարձությունները, քաղաքական ուժերի հարաբերակցությունը, հասարակական փոփոխությունները և արտաքին քաղաքական միջավայրը նպաստել պետական ինստիտուտների վերափոխմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակակից կառավարման համակարգի առանձնահատկություններին՝ ցույց տալով դրա ձևավորման պատմական նախադրյալներն ու զարգացման հիմնական փուլերը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է Թուրքիայի ժամանակակից քաղաքական պատմության, պետական կառավարման և սահմանադրական համակարգի վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում կազմելու տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, իրավաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, տարածաշրջանագետների, ինչպես նաև Թուրքիայի քաղաքական և պետական զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մարդու բժշկական օգնություն և սպասարկում ստանալու սահմանադրական իրավունքի իրացման ներպետական իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել առողջության պահպանման և բժշկական օգնություն ստանալու իրավունքի սահմանադրաիրավական հիմքերը, դրա իրականացման մեխանիզմները և այն իրավական խնդիրները, որոնք կարող են առաջանալ այդ իրավունքի գործնական իրացման ընթացքում։ Աշխատանքի շրջանակում ուսումնասիրվում են մարդու առողջության պահպանման իրավունքի սահմանադրական երաշխիքները, բժշկական օգնության և սպասարկման ոլորտը կարգավորող օրենսդրությունը, պետության և առողջապահական ծառայություններ մատուցող անձանց պարտականությունները, ինչպես նաև պացիենտների հիմնական իրավունքներն ու օրինական շահերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բժշկական օգնության հասանելիության, հավասարության, որակի և ժամանակին տրամադրման իրավական երաշխիքներին, ինչպես նաև բժշկական ծառայությունների կազմակերպման և ֆինանսավորման հետ կապված իրավական հարաբերություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բժշկական օգնություն ստանալու իրավունքի սահմանադրական և օրենսդրական կարգավորման համադրությունը՝ բացահայտելու իրավական նորմերի միջև հնարավոր անհամապատասխանությունները, կարգավորման բացերը և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրները։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև բժշկական գաղտնիության, տեղեկացված համաձայնության, բժշկական միջամտությունից հրաժարվելու, անձնական տվյալների պաշտպանության և բժշկական ծառայությունների վերաբերյալ անհրաժեշտ տեղեկատվություն ստանալու հետ կապված իրավական հարցերը։ Աշխատանքում կարող են վերլուծվել մարդու խախտված իրավունքների պաշտպանության ներպետական մեխանիզմները, այդ թվում՝ վարչական և դատական պաշտպանության հնարավորությունները, ինչպես նաև առողջապահության ոլորտում պետական վերահսկողության և պատասխանատվության միջոցները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել բժշկական օգնություն և սպասարկում ստանալու սահմանադրական իրավունքի պաշտպանության և իրականացման մեխանիզմների կատարելագործմանը, օրենսդրական բացերի բացահայտմանը և առողջապահական իրավահարաբերությունների առավել արդյունավետ կարգավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է պարտապանի գույքի վրա բռնագանձում տարածելուն՝ որպես դատական ակտերի հարկադիր կատարման կարևոր միջոցի, և ուսումնասիրում է դրա իրավական հիմքերը, կիրառման կարգը, պայմաններն ու գործնական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է պարտատիրոջ պահանջի իրականացման և օրինական ուժի մեջ մտած դատական ակտի փաստացի կատարման գործընթացը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով պարտապանին պատկանող գույքի հայտնաբերմանը, դրա նկատմամբ հարկադիր միջոցների կիրառմանը և ստացված միջոցների հաշվին պարտավորության կատարմանը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են գույքային բռնագանձման իրավական բնույթը, դրա տեղը հարկադիր կատարման համակարգում և այն սկզբունքները, որոնց պահպանմամբ պետք է իրականացվի կատարողական վարույթը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պարտապանի սեփականության իրավունքի և պարտատիրոջ օրինական շահերի հավասարակշռությանը, քանի որ հարկադիր կատարման ընթացքում անհրաժեշտ է միաժամանակ ապահովել դատական ակտի արդյունավետ կատարումը և բացառել պարտապանի նկատմամբ անհամաչափ միջամտությունը։ Ուսումնասիրվում են բռնագանձման ենթակա գույքի տեսակները, գույքի հայտնաբերման և գնահատման գործընթացները, գույքագրման ու իրացման հետ կապված իրավահարաբերությունները, ինչպես նաև կատարողական վարույթի մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչներից է հարկադիր կատարողի լիազորությունների և գործողությունների իրավական գնահատումը, ինչպես նաև այն իրավիճակների ուսումնասիրությունը, երբ բռնագանձման գործընթացում կարող են առաջանալ իրավական վեճեր կամ երրորդ անձանց գույքային իրավունքների պաշտպանության անհրաժեշտություն։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բռնագանձման կիրառման սահմանափակումներին, որոշակի գույքի նկատմամբ պաշտպանության երաշխիքներին և կատարողական գործողությունների բողոքարկման հնարավորություններին։ Թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի դատական պաշտպանության արդյունավետության ապահովման տեսանկյունից, քանի որ դատական ակտի ընդունումը ինքնին բավարար չէ, եթե դրա կատարումը չի կարող իրականացվել արդյունավետ և իրավաչափ եղանակով։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, դատավորներին, փաստաբաններին, հարկադիր կատարողներին, իրավագիտության ուսանողներին և հետազոտողներին, ինչպես նաև այն անձանց, ովքեր առնչվում են պարտավորությունների հարկադիր կատարման և գույքային վեճերի իրավական կարգավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է բարդ կամ բազմակազմ հանցագործությունների համար քրեական պատասխանատվության իրավական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ համեմատական-իրավական մոտեցման կիրառմամբ։ Հետազոտության կենտրոնում այն իրավիճակներն են, երբ մեկ հանցավոր վարքագիծը ներառում է մի քանի փոխկապակցված գործողություններ, հետևանքներ կամ քրեաիրավական պաշտպանվող օբյեկտների նկատմամբ ոտնձգություններ, ինչի հետևանքով կարող են առաջանալ հանցակազմի ճիշտ որոշման և քրեական պատասխանատվության սահմանների բարդ հարցեր։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բազմակազմ հանցագործության հասկացությունը, դրա կառուցվածքային տարրերը, օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն չափանիշները, որոնց օգնությամբ այն տարբերակվում է հանցագործությունների բազմությունից։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի հանցակազմի իրավական բնութագրումը, քանի որ նույն փաստական հանգամանքները տարբեր իրավական համակարգերում կարող են հանգեցնել տարբեր քրեաիրավական գնահատականների։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն դեպքերին, երբ մեկ հանցագործության շրջանակում միավորվում են տարբեր բնույթի արարքներ, կամ երբ հիմնական հանցակազմին միանում են այլ հանցագործության հատկանիշներ։ Այս համատեքստում կարևոր է ուսումնասիրել հանցագործությունների համակցությունը, մրցակցող քրեաիրավական նորմերը, ընդհանուր և հատուկ նորմերի հարաբերակցությունը և մեկ արարքի համար պատասխանատվության սահմանները։ Համեմատական-իրավական մեթոդը հնարավորություն է տալիս համադրել տարբեր երկրների քրեական օրենսդրության մոտեցումները և պարզել, թե ինչպիսի լուծումներ են առաջարկվում նման բարդ դեպքերի որակավորման համար։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել ինչպես օրենսդրական դրույթները, այնպես էլ դատական պրակտիկան և քրեական իրավունքի տեսական մեկնաբանությունները։ Կարևոր խնդիր է նաև պարզել, թե ինչ չափանիշներով պետք է որոշվի՝ տվյալ արարքը կազմում է մեկ ամբողջական հանցագործությո՞ւն, թե՞ անհրաժեշտ է այն որակել որպես մի քանի ինքնուրույն հանցագործությունների համակցություն։ Այս տարբերակումը անմիջականորեն ազդում է անձի նկատմամբ կիրառվող քրեական պատասխանատվության ծավալի և պատժի նշանակման վրա։ Աշխատությունը կարող է ուսումնասիրել նաև հանցագործության ավարտվածության պահը, պատճառահետևանքային կապը, դիտավորության ձևերը և հանցավոր նպատակի նշանակությունը բազմակազմ հանցագործությունների որակավորման գործընթացում։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել իրավական անորոշությունների և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրների բացահայտմանը, քանի որ բարդ հանցակազմերի դեպքում նույնատիպ փաստական իրավիճակները երբեմն կարող են տարբեր կերպ գնահատվել։ Տարբեր երկրների քրեական օրենսդրության համադրումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել առավել արդյունավետ իրավական լուծումներ և առաջարկել ազգային օրենսդրության ու դատական պրակտիկայի կատարելագործման ուղղություններ։ Աշխատության տեսական նշանակությունը պայմանավորված է բազմակազմ հանցագործությունների քրեաիրավական բնույթի առավել հստակ սահմանմամբ և հարակից իրավական ինստիտուտների հետ դրանց հարաբերակցության պարզաբանմամբ։ Գործնական առումով ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հանցագործությունների ճիշտ իրավական որակավորման, քրեական պատասխանատվության հիմնավորված կիրառման և դատական սխալների նվազեցման համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել քրեական իրավունքի մասնագետներին, դատավորներին, դատախազներին, քննիչներին, փաստաբաններին, իրավաբան-գիտնականներին, իրավագիտության դասախոսներին, ասպիրանտներին և քրեական իրավունքի ոլորտում մասնագիտացող ուսանողներին։

Աշխատությունը ներկայացնում է Անտիոքի նիստերի պատմական նյութերը՝ վերարտադրված և հրատարակված Սմբատ Սպարապետի հիշատակին նվիրված տարելիցի առիթով։ Այն կարևոր նշանակություն ունի միջնադարյան հայկական և տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ Անտիոքը Կիլիկյան Հայաստանի քաղաքական, եկեղեցական և մշակութային հարաբերությունների կարևոր կենտրոններից էր։ Նիստերի արձանագրություններն ու դրանց հետ կապված փաստաթղթերը կարող են տեղեկություններ պահպանել տվյալ ժամանակաշրջանի ժողովական գործունեության, հասարակական և եկեղեցական հարաբերությունների, որոշումների ընդունման ու տարբեր կողմերի փոխգործակցության մասին։ Նյութերի վերարտադրությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրողներին ծանոթանալու պատմական փաստաթղթերին և դրանց լեզվական ու բովանդակային առանձնահատկություններին։ Սմբատ Սպարապետի հիշատակի հետ հրատարակության կապը ընդգծում է Կիլիկյան Հայաստանի պատմական ժառանգության պահպանման և հանրահռչակման նշանակությունը։ Գիրքը արժեքավոր աղբյուր է միջնադարյան պատմությամբ, հայ-անտիոքյան հարաբերություններով, Կիլիկյան Հայաստանի պետական ու եկեղեցական կառույցներով և պատմական փաստաթղթերի հրատարակման ավանդույթով հետաքրքրվողների համար։ Այն նպաստում է նաև հայ պատմագրական ժառանգության ուսումնասիրությանը և անցյալի սկզբնաղբյուրների հասանելիությանը։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի տեսական և հասարակական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով բնական օրենքի, գրավականային հարաբերությունների, տոհմային և ազգային իրավունքի հարցերին։ Բնական իրավունքի գաղափարը հիմնվում է այն համոզմունքի վրա, որ մարդու և հասարակության որոշ իրավունքներ բխում են մարդկային բնությունից, բանականությունից ու արդարության համընդհանուր սկզբունքներից և չեն սահմանափակվում միայն պետության ընդունած օրենքներով։ Այս մոտեցման շրջանակում կարևորվում են անձի ազատությունը, սեփականության պաշտպանությունը, պարտավորությունների կատարումը, արդարությունը և հասարակական համակեցության կարգավորումը։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակը ներառում է նաև գրավականային հարաբերությունները, որոնք առնչվում են պարտքի ապահովման, գույքային պատասխանատվության և սեփականության իրավական պաշտպանության խնդիրներին։ Տոհմային իրավունքի դիտարկումը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու ազգակցական կապերի, ժառանգության, ընտանեկան հարաբերությունների և տոհմի ներսում գործող իրավական ու սովորութային կարգերի հարցերին։ Ազգային իրավունքի թեման իր հերթին առնչվում է ազգային համայնքների ինքնուրույնությանը, հասարակական կազմակերպվածությանը և իրավական առանձնահատկություններին։ Գիրքը կարևոր է իրավունքի պատմության, իրավափիլիսոփայական մտքի և XIX դարի հայերեն իրավագիտական գրականության ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով իրավական գիտելիքների տարբեր ոլորտների համադրություն։

Հրատարակությունը հայատառ օսմաներեն գրառման, հավանաբար վերաբերում է Օսմանյան կայսրության առևտրի կանոնակարգմանը և առևտրական օրենսդրությանը վերաբերող պաշտոնական փաստաթղթի լրացմանը կամ հավելվածին։ Նման իրավական նյութերում կարող էին ներկայացվել առևտրային գործունեության կազմակերպման, առևտրականների իրավունքների ու պարտականությունների, գործարքների իրականացման և առևտրային հարաբերությունների կարգավորման կանոններ։ Օսմանյան կայսրությունում առևտրի զարգացումը և տնտեսական հարաբերությունների կարգավորումը ենթադրում էին օրենսդրական դրույթների մշակում ու տարածում, իսկ դրանց հավելվածները կարող էին լրացուցիչ պարզաբանումներ կամ փոփոխություններ ներառել գործող կանոնակարգերում։ Այս հրատարակությունը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել ուշ օսմանյան շրջանի առևտրային իրավունքի, տնտեսական կառավարման և հայատառ օսմաներեն տպագրության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է Հայաստանի Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի անվան Մարդասիրական ընկերության կանոնադրությունը՝ կազմակերպության գործունեությունը կարգավորող հիմնարար փաստաթուղթը։ Կանոնադրության հիմնական նշանակությունը նմանատիպ ընկերության նպատակների, կազմակերպական կառուցվածքի, անդամակցության պայմանների, կառավարման սկզբունքների և գործունեության իրականացման կարգի սահմանումն է։ Վերնագրից կարելի է ենթադրել, որ ընկերությունը հիմնված էր մարդասիրական ու բարեգործական գաղափարների վրա և նպատակ ուներ աջակցելու կարիքավորներին կամ նպաստելու հասարակական օգտակար նախաձեռնությունների իրականացմանը։ Այդպիսի կազմակերպությունների գործունեությունը կարող էր առնչվել կրթությանն ու լուսավորությանը, սոցիալական օգնությանը, համայնքային խնդիրների լուծմանը և հասարակության խոցելի խմբերի աջակցությանը, սակայն տվյալ ընկերության կոնկրետ նպատակներն ու աշխատանքային ուղղությունները հնարավոր է հաստատել միայն կանոնադրության բովանդակությունն ուսումնասիրելու միջոցով։ Փաստաթուղթը կարող է պարունակել դրույթներ ընկերության անդամների իրավունքների ու պարտականությունների, անդամավճարների կամ նվիրատվությունների, միջոցների տնօրինման, ժողովների անցկացման, ղեկավար մարմինների ընտրության և հաշվետվողականության վերաբերյալ։ Այսպիսի կանոնադրությունները կարևոր աղբյուրներ են 19-րդ դարի հայ հասարակական կազմակերպությունների ձևավորման, բարեգործության ավանդույթների և համայնքային ինքնակազմակերպման պատմությունն ուսումնասիրելու համար։ Դրանք հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչ սկզբունքներով էին կազմակերպվում հասարակական նախաձեռնությունները և ինչպես էին սահմանվում դրանց գործունեության իրավական ու վարչական հիմքերը։ Հրատարակությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև հայ բարեգործական ընկերությունների պատմությամբ, հասարակական հաստատությունների զարգացմամբ և ժամանակաշրջանի սոցիալական մտքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այնուամենայնիվ, առանց փաստաթղթի ամբողջական տեքստին ծանոթանալու հնարավոր չէ հստակ նշել ընկերության գործունեության աշխարհագրական շրջանակը, շահառուների խմբերը, կառավարման մանրամասները կամ կանոնադրությամբ սահմանված կոնկրետ պարտավորությունները։

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնությունում և Հայաստանի Հանրապետությունում անհատական սահմանադրական գանգատի ինստիտուտի ձևավորման, զարգացման և իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են սահմանադրական արդարադատության համակարգում անհատական գանգատի նշանակությունը, մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմները, ինչպես նաև սահմանադրական վերահսկողության իրականացման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու պետությունների սահմանադրական դատարանների իրավասություններին, անհատական գանգատների ներկայացման պայմաններին, դրանց ընդունելիության չափանիշներին և քննության ընթացակարգերին։ Ուսումնասիրվում են սահմանադրական գանգատ ներկայացնելու իրավունք ունեցող սուբյեկտների շրջանակը, դատական պաշտպանության այլ միջոցների սպառման պահանջը և վիճարկվող իրավական նորմերի սահմանադրականության ստուգման առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են Ռուսաստանի և Հայաստանի սահմանադրական օրենսդրությունների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, սահմանադրական արդարադատության զարգացման պատմական նախադրյալները և անհատական գանգատի ինստիտուտի իրավական բնույթը։ Կարևորվում են սահմանադրական դատարանների որոշումների իրավական ուժը, դրանց ազդեցությունը իրավակիրառ պրակտիկայի վրա և սահմանադրական իրավունքների խախտումների վերացման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատական վերլուծության ենթարկվել երկու երկրների սահմանադրական դատարանների դատական պրակտիկան, համապատասխան օրենսդրական կարգավորումները և անհատական գանգատների քննության ընթացքում առաջացող իրավական խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում արդար դատաքննության իրավունքի, դատական պաշտպանության մատչելիության, իրավական որոշակիության և համաչափության սկզբունքների նշանակությանը սահմանադրական գանգատների քննության գործընթացում։ Առանձնացվում են անհատական գանգատի արդյունավետության բարձրացման, ընթացակարգային սահմանափակումների հաղթահարման և քաղաքացիների սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության երաշխիքների ամրապնդման հնարավորությունները։ Կարևորվում են նաև միջազգային իրավական չափանիշների, մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական փորձի և սահմանադրական արդարադատության զարգացման ժամանակակից մոտեցումների ազդեցությունները ազգային իրավական համակարգերի վրա։ Աշխատությունը կարող է նպաստել անհատական սահմանադրական գանգատի ինստիտուտի կատարելագործման ուղղությունների բացահայտմանը, երկու երկրների իրավական փորձի համեմատական գնահատմանը և սահմանադրական վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման վերաբերյալ առաջարկությունների մշակմանը։ Հետազոտությունը գիտական և կիրառական նշանակություն ունի սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և դատական համակարգի զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է իրավաբանների, սահմանադրական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բռնի հանցավորության բնույթի, կառուցվածքի, առաջացման պատճառների և կանխարգելման հիմնախնդիրների քրեաբանական ու իրավական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են անձի կյանքի, առողջության, ազատության և անձնական անձեռնմխելիության դեմ ուղղված բռնի հանցագործությունների առանձնահատկությունները, դրանց հասարակական վտանգավորությունը և քրեական իրավունքի համակարգում ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բռնի հանցավորության ձևավորման սոցիալական, տնտեսական, հոգեբանական և իրավական գործոններին, ինչպես նաև հանցավոր վարքագծի առաջացմանը նպաստող պայմաններին։ Ուսումնասիրվում են բռնության տարբեր դրսևորումները, հանցագործությունների կատարման շարժառիթները, հանցավոր վարքագծի առանձնահատկությունները և հանցագործություն կատարած անձանց քրեաբանական բնութագրերը։ Դիտարկվում են բռնի հանցագործությունների տարածվածության, կառուցվածքի և փոփոխությունների գնահատման մեթոդները՝ քրեական վիճակագրության և համապատասխան հետազոտական տվյալների վերլուծության միջոցով։ Կարևորվում են ընտանեկան և կենցաղային միջավայրում առաջացող բռնության, միջանձնային հակամարտությունների, սոցիալական լարվածության և այլ հանգամանքների հնարավոր ազդեցությունները հանցավոր վարքագծի ձևավորման վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել բռնի հանցագործությունների զոհերի սոցիալական և հոգեբանական առանձնահատկությունները, զոհականացման ռիսկի գործոնները և տուժողների իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմները։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի Հանրապետության քրեական օրենսդրության համապատասխան դրույթներին, բռնի հանցագործությունների իրավական որակման առանձնահատկություններին և քրեական պատասխանատվության կիրառման հիմնախնդիրներին։ Առանձնացվում են իրավապահ մարմինների գործունեության, հանցագործությունների բացահայտման, քրեական հետապնդման և հասարակական անվտանգության ապահովման հետ կապված հարցերը։ Կարևորվում են նաև բռնի հանցավորության կանխարգելման ընդհանուր սոցիալական և հատուկ քրեաբանական միջոցառումները, իրավական իրազեկվածության բարձրացումը, կրթադաստիարակչական աշխատանքները և ռիսկային իրավիճակների վաղ հայտնաբերման հնարավորությունները։ Դիտարկվում են պետական մարմինների, հասարակական կազմակերպությունների և սոցիալական ծառայությունների համագործակցության նշանակությունը բռնության կանխարգելման և տուժողների աջակցության գործընթացներում։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հայաստանում բռնի հանցավորության պատճառների և դրսևորումների վերաբերյալ գիտելիքների խորացմանը, քրեաբանական հետազոտությունների զարգացմանը և հանցագործությունների կանխարգելման քաղաքականության կատարելագործմանը։ Այն օգտակար է իրավաբանների, քրեաբանների, իրավապահ համակարգի աշխատակիցների, սոցիոլոգների, հոգեբանների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է իրավունքի սոցիոլոգիական դպրոցի ձևավորման պատմական նախադրյալների, զարգացման հիմնական փուլերի և տեսական-մեթոդաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են իրավունքի սոցիոլոգիական ըմբռնման ծագումը, դրա կապը հասարակական հարաբերությունների զարգացման հետ, ինչպես նաև իրավունքի՝ որպես սոցիալական երևույթի ուսումնասիրության հիմնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում XIX դարի վերջի և XX դարի իրավափիլիսոփայական ու սոցիոլոգիական մտքի ազդեցությանը, իրավական նորմերի և հասարակական իրականության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև իրավունքի գործառնական նշանակության վերաբերյալ ձևավորված տեսական մոտեցումներին։ Ուսումնասիրվում են սոցիոլոգիական իրավագիտության նշանավոր ներկայացուցիչների գաղափարները, այդ թվում՝ Էժեն Էռլիխի, Ռոսկո Փաունդի և այլ մտածողների հայացքները իրավունքի սոցիալական բնույթի, հասարակական կարգավորման և իրավական հարաբերությունների զարգացման վերաբերյալ։ Անդրադարձ է կատարվում «կենդանի իրավունքի» գաղափարին, իրավունքի սոցիալական աղբյուրներին, իրավական նորմերի գործնական կիրառությանը և հասարակության իրական պահանջմունքների ազդեցությանը իրավակարգավորման գործընթացների վրա։ Կարևորվում են սոցիոլոգիական դպրոցի և իրավունքի այլ տեսական ուղղությունների՝ իրավաբանական պոզիտիվիզմի, բնական իրավունքի տեսության և պատմական դպրոցի փոխհարաբերությունները, դրանց ընդհանրություններն ու սկզբունքային տարբերությունները։ Դիտարկվում են նաև իրավունքի և բարոյականության, իրավական գիտակցության, սոցիալական վերահսկողության, պետական իշխանության ու հասարակական ինստիտուտների փոխազդեցության հիմնախնդիրները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել իրավական մտքի պատմության տարբեր ժամանակաշրջանների տեսական աղբյուրները, սոցիոլոգիական հետազոտության մեթոդները և իրավունքի հասարակական արդյունավետության գնահատման մոտեցումները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի իրավունքի տեսության զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման, իրավական երևույթների սոցիոլոգիական մեկնաբանության և ժամանակակից իրավակարգավորման հիմնախնդիրների խորքային ըմբռնման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, իրավունքի տեսաբանների, սոցիոլոգների, իրավափիլիսոփաների, իրավական մտքի պատմության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում սահմանադրական արդարադատության իրականացման սկզբունքների, դրանց իրավական բովանդակության և գործնական կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են սահմանադրական արդարադատության էությունը, դրա տեղը պետական իշխանության համակարգում, սահմանադրական վերահսկողության նշանակությունը և իրավունքի գերակայության ապահովման գործում ունեցած դերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սահմանադրականության, օրինականության, դատարանի անկախության, դատավորների անաչառության, իրավահավասարության, արդար դատաքննության և դատական պաշտպանության արդյունավետության սկզբունքներին։ Ուսումնասիրվում են Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրական դատարանի իրավական կարգավիճակը, լիազորությունները, գործունեության կազմակերպման առանձնահատկությունները և սահմանադրական դատավարության հիմնական ընթացակարգերը։ Անդրադարձ է կատարվում սահմանադրական արդարադատության սկզբունքների ամրագրմանը Հայաստանի Հանրապետության Սահմանադրության և համապատասխան օրենսդրության մեջ, ինչպես նաև դրանց մեկնաբանման ու կիրառման ընթացքում առաջացող տեսական և գործնական հիմնախնդիրներին։ Կարևորվում են սահմանադրական վերահսկողության միջոցով մարդու հիմնական իրավունքների և ազատությունների պաշտպանությունը, պետական մարմինների գործունեության սահմանադրականության ապահովումը և իշխանությունների բաժանման ու հավասարակշռման սկզբունքի պահպանումը։ Դիտարկվում են նաև սահմանադրական դատավարության մատչելիության, հրապարակայնության, իրավական որոշակիության, դատական ակտերի պարտադիրության և սահմանադրական որոշումների կատարման արդյունավետության հարցերը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել Հայաստանի սահմանադրական արդարադատության զարգացման պատմական փուլերը, սահմանադրական բարեփոխումների ազդեցությունը և այլ պետությունների սահմանադրական վերահսկողության համակարգերի փորձը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի սահմանադրական արդարադատության տեսական հիմքերի հստակեցման, սահմանադրական դատավարության սկզբունքների կատարելագործման և իրավական պետության ինստիտուտների ամրապնդման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, սահմանադրական իրավունքի մասնագետների, դատական համակարգի ներկայացուցիչների, իրավագիտության ոլորտի հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում էկոլոգիական ապահովագրության ինստիտուտի ներդրման իրավական հիմքերի, կարգավորման առանձնահատկությունների և զարգացման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են շրջակա միջավայրի պահպանության ոլորտում ապահովագրական մեխանիզմների կիրառման անհրաժեշտությունը, բնապահպանական ռիսկերի կառավարման իրավական սկզբունքները և էկոլոգիական վնասի հետևանքով առաջացող պատասխանատվության հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էկոլոգիական ապահովագրության հասկացությանը, դրա իրավական բնույթին, գործառույթներին և ապահովագրական հարաբերությունների մասնակիցների իրավունքների ու պարտականությունների սահմանմանը։ Ուսումնասիրվում են շրջակա միջավայրին պատճառված վնասի գնահատման, փոխհատուցման և վերականգնման իրավական մեխանիզմները, ինչպես նաև բնապահպանական պատասխանատվության և ապահովագրական պաշտպանության փոխկապակցվածությունը։ Անդրադարձ է կատարվում պարտադիր և կամավոր էկոլոգիական ապահովագրության մոդելներին, դրանց կիրառման միջազգային փորձին և Հայաստանի իրավական համակարգում համապատասխան կարգավորումների ձևավորման հնարավորություններին։ Կարևորվում են բնապահպանական ռիսկերի կանխարգելման, տնտեսական գործունեություն իրականացնող կազմակերպությունների պատասխանատվության բարձրացման և հնարավոր էկոլոգիական վնասների ֆինանսական հետևանքների մեղմման հարցերը։ Դիտարկվում են նաև ապահովագրական դեպքերի սահմանման, ապահովագրական հատուցումների հաշվարկման, վերահսկողական մարմինների լիազորությունների և ապահովագրական շուկայի մասնակիցների փոխհարաբերությունների իրավական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել Հայաստանի Հանրապետության բնապահպանական և ապահովագրական օրենսդրության փոխկապակցվածությունը, գործող իրավակարգավորման հնարավոր բացերը և էկոլոգիական ապահովագրության ինստիտուտի ներդրման համար անհրաժեշտ օրենսդրական ու կազմակերպական նախադրյալները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի բնապահպանական իրավունքի զարգացման, էկոլոգիական պատասխանատվության մեխանիզմների կատարելագործման և շրջակա միջավայրի պահպանության տնտեսական ու իրավական գործիքների ներդրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, բնապահպանության մասնագետների, ապահովագրական ոլորտի աշխատակիցների, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է քրեական դատավարությունում արդար դատաքննության իրավունքի ապահովման դատավարական երաշխիքների, դրանց իրավական բնույթի և գործնական կիրառման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են արդար դատաքննության իրավունքի բովանդակությունը, դրա սահմանադրական և միջազգային իրավական հիմքերը, ինչպես նաև քրեական արդարադատության համակարգում մարդու հիմնարար իրավունքների պաշտպանության նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անկախ և անաչառ դատարանի կողմից գործի քննության, անմեղության կանխավարկածի, պաշտպանության իրավունքի, կողմերի հավասարության և մրցակցության սկզբունքների իրականացման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են քրեական վարույթի տարբեր փուլերում կասկածյալի, մեղադրյալի և դատավարության մյուս մասնակիցների իրավունքների պաշտպանության առանձնահատկությունները, դատավարական գործողությունների օրինականության ապահովումը և պետական մարմինների լիազորությունների սահմանափակման իրավական հիմքերը։ Անդրադարձ է կատարվում փաստաբանական օգնություն ստանալու իրավունքին, ապացույցների ձեռքբերման և գնահատման կանոններին, դատական նիստերի հրապարակայնությանը, ողջամիտ ժամկետում գործի քննությանը և դատական որոշումների բողոքարկման հնարավորություններին։ Կարևորվում են Մարդու իրավունքների եվրոպական կոնվենցիայի և միջազգային իրավական այլ չափանիշների նշանակությունը արդար դատաքննության երաշխիքների ձևավորման ու զարգացման գործընթացում։ Դիտարկվում են նաև դատական պրակտիկայում առաջացող իրավական խնդիրները, դատավարական խախտումների հետևանքները և արդյունավետ իրավական պաշտպանության միջոցների կիրառման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի քրեական դատավարության օրենսդրության կատարելագործման, դատական իշխանության նկատմամբ հանրային վստահության ամրապնդման և մարդու իրավունքների պաշտպանության արդյունավետության բարձրացման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, դատավորների, դատախազների, փաստաբանների, քրեական դատավարության մասնագետների, հետազոտողների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է միջազգային ներդրումային վեճերի կարգավորման ժամանակակից հիմնախնդիրների, իրավական մեխանիզմների և դրանց կատարելագործման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են օտարերկրյա ներդրումների պաշտպանության միջազգային իրավական հիմքերը, ներդրողների և ընդունող պետությունների միջև առաջացող վեճերի բնույթը, ինչպես նաև դրանց լուծման իրավական ու ինստիտուցիոնալ առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային ներդրումային համաձայնագրերի դրույթներին, ներդրողների իրավունքների պաշտպանության երաշխիքներին և պետությունների կարգավորիչ լիազորությունների ու միջազգային պարտավորությունների փոխհարաբերությանը։ Ուսումնասիրվում են ներդրումային արբիտրաժի հիմնական սկզբունքները, վեճերի քննության ընթացակարգերը, իրավասության որոշման չափանիշները և արբիտրաժային վճիռների ճանաչման ու կատարման հետ կապված խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում Ներդրումային վեճերի կարգավորման միջազգային կենտրոնի (ICSID), ՄԱԿ-ի միջազգային առևտրային իրավունքի հանձնաժողովի (UNCITRAL) և միջազգային արբիտրաժային այլ մեխանիզմների դերին։ Կարևորվում են արբիտրաժային գործընթացների թափանցիկության, անկախության, անաչառության, ծախսատարության և տևողության հետ կապված մարտահրավերները։ Դիտարկվում են նաև ներդրումների արդար և հավասար վերաբերմունքի, անուղղակի օտարման, փոխհատուցման և պետության հանրային շահերի պաշտպանության վերաբերյալ իրավական մոտեցումները։ Աշխատությունն անդրադառնում է ներդրումային վեճերի կարգավորման համակարգի բարեփոխումների, միջնորդության և այլընտրանքային մեխանիզմների կիրառման, ինչպես նաև միջազգային դատական և արբիտրաժային պրակտիկայի զարգացման միտումներին։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի միջազգային տնտեսական հարաբերությունների կայունության, ներդրումային միջավայրի կանխատեսելիության և իրավական անվտանգության ապահովման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, միջազգային իրավունքի մասնագետների, արբիտրների, ներդրումային քաղաքականության հետազոտողների, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում վարչական մարմինների փոխօգնության իրավական ինստիտուտի զարգացման, կարգավորման և կատարելագործման ժամանակակից հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են պետական և տեղական կառավարման մարմինների միջև համագործակցության իրավական հիմքերը, վարչական փոխօգնության էությունը, դրա իրականացման սկզբունքները և նշանակությունը հանրային կառավարման արդյունավետության ապահովման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վարչական մարմինների իրավասությունների փոխհարաբերությանը, տեղեկատվության փոխանակման, փաստաթղթերի տրամադրման, վարչական վարույթի ընթացքում անհրաժեշտ աջակցության ցուցաբերման և միջգերատեսչական համագործակցության կազմակերպման հարցերին։ Ուսումնասիրվում են վարչական փոխօգնության տրամադրման պայմանները, ընթացակարգային առանձնահատկությունները, իրավական սահմանափակումները և վարչական մարմինների պարտականությունների կատարման հետ կապված խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում Հայաստանի Հանրապետության վարչական օրենսդրության կարգավորումներին, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող դժվարություններին, ինչպես նաև միջազգային փորձի ուսումնասիրության և դրա կիրառման հնարավորություններին։ Կարևորվում են վարչարարության թափանցիկության, օրինականության, օպերատիվության և արդյունավետության բարձրացումը, վարչական գործընթացների պարզեցումը, պետական կառավարման համակարգում գործառույթների համաձայնեցումը և քաղաքացիների իրավունքների ու օրինական շահերի պաշտպանության երաշխիքների ամրապնդումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, վարչական իրավունքի մասնագետների, պետական և տեղական ինքնակառավարման մարմինների աշխատակիցների, հանրային կառավարման հետազոտողների, դասախոսների և իրավագիտության ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է տնտեսական ընկերությունների գործունեության ընթացքում խոշոր և շահագրգռվածության առկայությամբ գործարքների կնքման իրավական կարգավորման, կազմակերպական առանձնահատկությունների և գործնական կիրառության հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են նման գործարքների հասկացությունը, իրավական բնույթը, դրանց տարբերակման չափանիշները և ընկերությունների կառավարման համակարգում դրանց նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գործարքների հաստատման ընթացակարգերին, կառավարման մարմինների իրավասություններին, մասնակիցների և բաժնետերերի իրավունքների պաշտպանությանը, ինչպես նաև շահերի բախման հնարավոր իրավիճակների բացահայտման և կանխարգելման մեխանիզմներին։ Ուսումնասիրվում են խոշոր գործարքների արժեքային և իրավական չափանիշները, շահագրգռված անձանց շրջանակի որոշման առանձնահատկությունները, տեղեկատվության բացահայտման պահանջները և որոշումների ընդունման գործընթացում թափանցիկության ապահովման սկզբունքները։ Անդրադարձ է կատարվում օրենսդրական կարգավորումների մեկնաբանման, գործարքների վավերականության, սահմանված ընթացակարգերի խախտման իրավական հետևանքների և դատական պաշտպանության հնարավորությունների հետ կապված հարցերին։ Կարևորվում են կորպորատիվ կառավարման արդյունավետության բարձրացումը, ընկերության և նրա մասնակիցների օրինական շահերի հավասարակշռումը, տնտեսական գործունեության իրավական անվտանգության ապահովումը և գործարքների կնքման գործընթացների կատարելագործումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, փաստաբանների, կորպորատիվ կառավարման մասնագետների, ձեռնարկատերերի, ընկերությունների ղեկավարների, իրավագիտության հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Եվրոպական միության գործունեության իրավական հիմքերի ուսումնասիրությանը՝ Հարավային Կովկասում խաղաղության, անվտանգության և տարածաշրջանային կայունության ապահովման գործընթացների համատեքստում։ Դիտարկվում են Եվրոպական միության արտաքին քաղաքականության և անվտանգության ընդհանուր քաղաքականության իրավական սկզբունքները, միջազգային պայմանագրային հիմքերը և տարածաշրջանային համագործակցության կարգավորման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ԵՄ հիմնադիր պայմանագրերի, միջազգային իրավունքի նորմերի և համապատասխան իրավական փաստաթղթերի նշանակությանը հակամարտությունների կանխարգելման, խաղաղ կարգավորման և վստահության ամրապնդման նախաձեռնությունների իրականացման գործում։ Քննարկվում են Եվրոպական միության հարաբերությունները Հայաստանի, Վրաստանի և Ադրբեջանի հետ, գործընկերության և համագործակցության իրավական ձևաչափերը, ինչպես նաև տարածաշրջանում իրականացվող քաղաքական, դիվանագիտական և դիտորդական նախաձեռնությունների իրավական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում մարդու իրավունքների պաշտպանության, ժողովրդավարական հաստատությունների զարգացման, իրավունքի գերակայության և տարածաշրջանային անվտանգության փոխկապակցվածությանը։ Կարևորվում են միջազգային կազմակերպությունների համագործակցությունը, ԵՄ իրավասությունների սահմանները և խաղաղության հաստատման գործընթացներում իրավական ու քաղաքական գործիքների կիրառման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, քաղաքագետների, դիվանագետների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Պատմաիրավագիտական աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի առաջին հանրապետության գոյության տարիներին՝ 1918–1920 թվականներին, դատական համակարգի ձևավորման, կազմակերպման և գործունեության պատմական ու իրավական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում անկախ հայկական պետականության վերականգնման պայմաններում դատական իշխանության հաստատման նախադրյալները, արդարադատության իրականացման կազմակերպական և իրավական հիմքերը, ինչպես նաև պետական կառավարման համակարգում դատական մարմինների տեղն ու նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի առաջին հանրապետության պետականաշինության գործընթացին, իրավական համակարգի ձևավորման դժվարություններին, նախկին վարչաիրավական կառուցակարգերի վերափոխմանը և նորաստեղծ պետության պայմաններում դատական հաստատությունների գործունեության ապահովման հիմնախնդիրներին։ Ուսումնասիրվում են դատական իշխանության կազմակերպման սկզբունքները, դատարանների իրավասությունների սահմանման, դատական գործերի քննության և արդարադատության իրականացման ընթացակարգերի իրավական կարգավորման հարցերը։ Քննության են առնվում Հայաստանի առաջին հանրապետության օրենսդրական գործունեության առանձնահատկությունները, նախկինում գործող իրավական նորմերի կիրառման և փոփոխման հնարավորությունները, ինչպես նաև ազգային պետականության պահանջներին համապատասխան դատաիրավական համակարգի ձևավորման անհրաժեշտությունը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է դատական մարմինների կառուցվածքի, իրավասությունների և փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով տվյալ ժամանակաշրջանի պետական կառավարման առանձնահատկությունները և իրավական համակարգի զարգացման պայմանները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում դատավորների նշանակման, նրանց մասնագիտական պատրաստվածության, դատական գործունեության կազմակերպման, դատավարական ընթացակարգերի և դատական որոշումների կատարման հետ կապված հիմնախնդիրներին։ Դիտարկվում են քաղաքացիական և քրեական գործերի քննության առանձնահատկությունները, իրավական վեճերի լուծման մեխանիզմները, քաղաքացիների իրավունքների պաշտպանության հնարավորությունները և դատական մարմինների գործունեության արդյունավետության վրա ազդող գործոնները։ Անդրադարձ է կատարվում դատական իշխանության և պետական կառավարման մյուս մարմինների փոխհարաբերություններին, իշխանությունների տարանջատման սկզբունքի պատմական ընկալումներին և արդարադատության անկախության ապահովման իրավական ու կազմակերպական նախադրյալներին։ Հետազոտության թեմատիկ շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում Հայաստանի առաջին հանրապետության գործունեության բարդ պատմական պայմանները, մասնավորապես՝ պատերազմական իրավիճակը, տնտեսական դժվարությունները, բնակչության տեղաշարժերը, վարչական կառավարման կազմակերպման խնդիրները և դրանց հնարավոր ազդեցությունը դատական համակարգի գործունեության վրա։ Քննարկվում են իրավական կարգուկանոնի պահպանման, հասարակական հարաբերությունների կարգավորման, սեփականության պաշտպանության և քաղաքացիների իրավական անվտանգության ապահովման հետ կապված մարտահրավերները։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում դատական համակարգի ձևավորման ընթացքում իրավական ժառանգականության և նոր պետական ինստիտուտների ստեղծման փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև իրավական ավանդույթների ազդեցությունը անկախ Հայաստանի արդարադատության կազմակերպման վրա։ Ուսումնասիրվում են դատական համակարգի զարգացման օրենսդրական և վարչական նախադրյալները, իրավական բարեփոխումների հնարավոր ուղղությունները և պետական կառույցների գործունեության կազմակերպման պատմական փորձը։ Աշխատության շրջանակներում կարևորվում է պատմական սկզբնաղբյուրների, օրենսդրական ակտերի, կառավարության որոշումների, պաշտոնական փաստաթղթերի, դատական նյութերի և ժամանակաշրջանի մամուլի ուսումնասիրության նշանակությունը՝ դատական համակարգի գործունեության առավել ամբողջական պատկերը վերականգնելու համար։ Առանձին ուշադրության են արժանի Հայաստանի առաջին հանրապետության դատական համակարգի համեմատական ուսումնասիրության հնարավորությունները՝ տարածաշրջանի այլ պետությունների և ժամանակաշրջանի իրավական համակարգերի զարգացման համատեքստում։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել հայկական պետականության իրավական պատմության, արդարադատության կազմակերպման ազգային փորձի և դատական իշխանության ինստիտուցիոնալ զարգացման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։ Կարևորվում է նաև 1918–1920 թվականների դատաիրավական փորձի ուսումնասիրության նշանակությունը Հայաստանի պետականության պատմական շարունակականության, իրավական մշակույթի ձևավորման և դատական համակարգի զարգացման տարբեր փուլերի համեմատական գնահատման համար։ Աշխատությունն ունի պատմագիտական, իրավագիտական և աղբյուրագիտական նշանակություն և կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, պատմաբանների, պետության և իրավունքի պատմության մասնագետների, սահմանադրական և դատական իրավունքի հետազոտողների, պետական կառավարման պատմությունն ուսումնասիրող գիտաշխատողների, արխիվագետների, ասպիրանտների և իրավաբանական ու պատմագիտական բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար։

Գիտական աշխատությունը նվիրված է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի վճիռների և որոշումների կատարման իրավական, ինստիտուցիոնալ և կազմակերպական կառուցակարգերի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության համակարգի արդյունավետության ապահովման համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակներում քննության են առնվում Եվրոպական կոնվենցիայով սահմանված պարտավորությունները, դատարանի վճիռների պարտադիր իրավական ուժը, դրանց կատարման նկատմամբ միջազգային վերահսկողության մեխանիզմները և անդամ պետությունների պատասխանատվությունը ստանձնած պարտավորությունների պատշաճ իրականացման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Եվրոպայի խորհրդի Նախարարների կոմիտեի վերահսկողական լիազորություններին, դատարանի վճիռների կատարման ընթացակարգերին, ինչպես նաև պետությունների կողմից անհատական և ընդհանուր բնույթի միջոցառումների իրականացման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են մարդու խախտված իրավունքների վերականգնման իրավական հնարավորությունները, արդարացի փոխհատուցման տրամադրման կարգը, անհրաժեշտության դեպքում դատական վարույթների վերաբացման մեխանիզմները և իրավախախտումների կրկնությունը կանխարգելող օրենսդրական ու վարչական բարեփոխումների նշանակությունը։ Քննարկվում են միջազգային դատական ակտերի կատարման և ներպետական իրավական համակարգերի փոխհարաբերությունները, ազգային դատարանների ու պետական մարմինների դերակատարությունը, ինչպես նաև միջազգային պարտավորությունների իրականացման ընթացքում առաջացող իրավական և գործնական դժվարությունները։ Անդրադարձ է կատարվում դատարանի վճիռների կատարման վերահսկողության ընթացակարգերին, պետությունների կողմից ներկայացվող գործողությունների ծրագրերին և հաշվետվություններին, կատարման գործընթացի գնահատման չափանիշներին ու միջազգային վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման հնարավորություններին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային և ներպետական իրավական կառուցակարգերի փոխգործակցության ուսումնասիրությունը՝ հաշվի առնելով իրավունքի գերակայության, իրավական որոշակիության, արդյունավետ դատական պաշտպանության և մարդու հիմնարար իրավունքների երաշխավորման սկզբունքները։ Առանձին ուշադրության են արժանանում Հայաստանի Հանրապետության իրավական համակարգում եվրոպական դատական նախադեպերի կիրառման, միջազգային դատական ակտերի կատարման և ներպետական օրենսդրության կատարելագործման հետ կապված հիմնախնդիրները։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակում կարևորվում են նաև դատական իշխանության անկախության, պետական մարմինների հաշվետվողականության, իրավակիրառ պրակտիկայի բարելավման և մարդու իրավունքների պաշտպանության ազգային մեխանիզմների ամրապնդման հարցերը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական համակարգի գործունեության առանձնահատկությունների, միջազգային դատական վերահսկողության նշանակության և դատարանի վճիռների արդյունավետ կատարման համար անհրաժեշտ իրավական ու կազմակերպական նախադրյալների մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, միջազգային և սահմանադրական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, փաստաբանների, իրավապաշտպանների, պետական կառավարման ոլորտի աշխատակիցների, գիտաշխատողների, ասպիրանտների և ուսանողների, ինչպես նաև մարդու իրավունքների միջազգային պաշտպանության և եվրոպական իրավական համակարգի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։