Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է պարթևերեն արձանագրությունների բառապաշարի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել պարթևական լեզվական նյութի բառապաշարային կազմը, դրա կառուցվածքային առանձնահատկությունները և պատմալեզվաբանական նշանակությունը։ Հետազոտության հիմքում պարթևերենով պահպանված արձանագրական նյութն է, որը կարևոր աղբյուր է ոչ միայն պարթևերենի բառային համակարգի, այլև հին Իրանի պատմության, մշակույթի, վարչական կառուցվածքի և հասարակական հարաբերությունների ուսումնասիրման համար։ Աշխատության շրջանակում կարող են համակարգվել և դասակարգվել արձանագրություններում հանդիպող բառերը՝ հաշվի առնելով դրանց իմաստային, ձևաբանական և գործառական առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում անձնանուններին, տեղանուններին, վարչական և հասարակական տերմիններին, կրոնական ու մշակութային հասկացություններին, ինչպես նաև առօրյա կյանքի և նյութական մշակույթի հետ կապված բառապաշարին։ Բառային նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու պարթևերենի բառաստեղծման և բառօգտագործման առանձնահատկությունները, տարբեր բառերի ձևաբանական կառուցվածքը և դրանց նշանակությունների փոփոխությունները։ Կարևոր ուղղություն է նաև պարթևերեն բառերի համեմատությունը միջին իրանական այլ լեզուների, հատկապես միջին պարսկերենի և հարակից լեզվական համակարգերի համապատասխան ձևերի հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս պարզելու ընդհանուր իրանական ժառանգությունը, փոխառությունները և առանձին լեզուներին բնորոշ զարգացումները։ Արձանագրական նյութի առանձնահատկությունն այն է, որ բառապաշարը հաճախ կապված է կոնկրետ պատմական, քաղաքական, կրոնական կամ վարչական համատեքստերի հետ, ուստի յուրաքանչյուր բառի մեկնաբանությունը պահանջում է ոչ միայն լեզվաբանական, այլև պատմական և մշակութաբանական մոտեցում։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև գրության և ուղղագրության առանձնահատկություններին, քանի որ արձանագրությունների գրաֆիկական համակարգը և պահպանված ձևերը կարևոր նշանակություն ունեն բառերի ընթերցման, վերականգնման և ստուգաբանության համար։ Բառապաշարի մանրամասն վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու պարթևական հասարակության տարբեր ոլորտների վերաբերյալ պատկերացումներ և պարզելու, թե ինչպիսի լեզվական միջոցներով են արտահայտվել իշխանության, սոցիալական կարգավիճակի, կրոնի, սեփականության, տարածքի և այլ հասկացություններ։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել պարթևերենի և միջին իրանական լեզուների հետազոտության, պատմական բառագիտության, համեմատական լեզվաբանության և հին իրանական մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում լեզվաբանների, իրանագետների, պատմաբանների, հնագետների, վիմագրագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս պարթևերեն արձանագրությունների բառապաշարը դիտարկել որպես արժեքավոր լեզվական և պատմամշակութային աղբյուր՝ բացահայտելով դրա կազմը, իմաստային շերտերը, լեզվական կապերը և նշանակությունը պարթևերենի պատմական զարգացման ու միջին իրանական լեզուների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրության համար։

Գիրքը նվիրված է հին հայերենի՝ գրաբարի V դարի լեզվական համակարգում ենթակայի և դրա արտահայտության ձևերի մանրամասն ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են նախադասության գլխավոր անդամներից մեկի՝ ենթակայի քերականական, իմաստային և շարահյուսական առանձնահատկությունները՝ հիմնվելով դասական գրաբարի լեզվական նյութի վրա։ Հեղինակը դիտարկում է, թե ինչ խոսքի մասերով, բառաձևերով և շարահյուսական կառուցվածքներով կարող էր արտահայտվել ենթական, ինչպես էր այն կապվում ստորոգյալի հետ և ինչ դեր էր կատարում նախադասության ընդհանուր կառուցվածքում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գոյականով, դերանունով, թվականով և այլ քերականական միջոցներով արտահայտված ենթականերին, ինչպես նաև այն դեպքերին, երբ ենթակայի դերը կարող էր ստանձնել բառակապակցություն կամ ավելի բարդ շարահյուսական միավոր։ Ուսումնասիրության ընթացքում վերլուծվում են նաև հոլովական ձևերի, հատկապես անվանական հոլովի, կիրառության առանձնահատկությունները և դրանց կապը ենթակայի շարահյուսական գործառույթի հետ։ Քննարկվում են ենթակայի և ստորոգյալի համաձայնության, նախադասության բառակարգի, ենթակայի դիրքի և ենթատեքստային դերի հարցերը՝ հաշվի առնելով V դարի գրական հայերենի յուրահատուկ կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև այն առումով, որ հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու դասական հայերենի շարահյուսական համակարգի ձևավորման և զարգացման մասին՝ տարբերակելով գրաբարի օրինաչափությունները հետագա հայերենի փուլերից։ Հեղինակը լեզվական փաստերի միջոցով բացահայտում է այն բազմազան եղանակները, որոնցով նախադասության գործող անձը, կրողը կամ թեմատիկ կենտրոնը կարող էր ձևավորվել և արտահայտվել։ Գիրքը կարող է արժեքավոր լինել հայոց լեզվի պատմությամբ, գրաբարի քերականությամբ և պատմական շարահյուսությամբ զբաղվող լեզվաբանների, բանասերների, հայագետների, դասախոսների, ուսանողների և V դարի հայ մատենագրության լեզվական առանձնահատկություններն ուսումնասիրող հետազոտողների համար։

Գիրքը նվիրված է արաբական գեղարվեստական թարգմանության լեզվական առանձնահատկությունների և թարգմանության համարժեքության ու ադեկվատության հիմնահարցերի ուսումնասիրությանը։ Աշխատության կենտրոնում տարբեր լեզուների և մշակույթների միջև գեղարվեստական ստեղծագործությունների փոխանցման ընթացքում առաջացող լեզվական ու իմաստային խնդիրներն են, հատկապես բառային և դարձվածաբանական միավորների թարգմանության առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է այն հանգամանքները, որոնց պայմաններում թարգմանիչը պետք է ոչ միայն հնարավորինս ճշգրիտ փոխանցի սկզբնաղբյուրի բառային իմաստը, այլև պահպանի դրա ոճական երանգները, հուզական ազդեցությունը, ենթատեքստը, ազգային-մշակութային բաղադրիչը և հեղինակի անհատական խոսքի առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում համարժեքության տարբեր մակարդակներին՝ բառային, իմաստային, ոճական և գործաբանական, ինչպես նաև այն դժվարություններին, որոնք առաջանում են դարձվածքների, կայուն բառակապակցությունների, փոխաբերական արտահայտությունների և մշակութայինորեն պայմանավորված լեզվական միավորների փոխանցման ժամանակ։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են թարգմանական տարբեր ռազմավարություններ և հնարքներ, դրանց կիրառման նպատակահարմարությունը, ինչպես նաև բառացի և ազատ թարգմանության միջև հավասարակշռություն գտնելու խնդիրը։ Գիրքը ցույց է տալիս, որ գեղարվեստական թարգմանության որակը կախված է ոչ միայն երկու լեզուների բառապաշարի և քերականական համակարգերի իմացությունից, այլև մշակութային համատեքստի, հաղորդակցական նպատակի և գրական ոճի խորքային ընկալումից։ Նյութը կարող է օգտակար լինել արաբերենի և այլ լեզուների միջև թարգմանության տեսության ու պրակտիկայի ուսումնասիրության, բառագիտության և դարձվածաբանության հետազոտության, ինչպես նաև գեղարվեստական թարգմանության որակի գնահատման համար։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում թարգմանագետների, արաբագետների, լեզվաբանների, բանասերների, գրականագետների, թարգմանիչների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայերենի և անգլերենի ժամանակային ձևերի զուգադրական վերլուծությանը՝ երկու լեզուներում ժամանակի քերականական արտահայտության ընդհանրությունների, տարբերությունների և գործառական առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում է, թե ինչպես են հայերենն ու անգլերենը քերականական միջոցներով արտահայտում գործողության կամ իրադրության ժամանակային հարաբերությունը խոսքի պահի, անցյալի կամ ապագայի նկատմամբ։ Հետազոտության ընթացքում համադրվում են երկու լեզուների բայական համակարգերը, ժամանակային ձևերի կազմությունը, կիրառության պայմանները և իմաստային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ տարբեր լեզուներում ժամանակային նույն հարաբերությունները կարող են արտահայտվել կառուցվածքային և ձևաբանական տարբեր միջոցներով։ Վերլուծվում են ներկա, անցյալ և ապագա ժամանակների ձևերը, դրանց տարբերակները, օժանդակ բայերի և այլ քերականական միջոցների դերը, ինչպես նաև բայի տեսակի, կերպի և ժամանակի փոխհարաբերությունները։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է հայերեն և անգլերեն ժամանակային ձևերի գործածության համեմատությունը տարբեր խոսքային և շարահյուսական միջավայրերում։ Ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել այն դեպքերը, երբ երկու լեզուների միջև ձևական համապատասխանությունը չի ապահովում իմաստային ամբողջական համընկնում, և երբ մի լեզվում կիրառվող ժամանակային ձևը մյուս լեզվում փոխանցվում է այլ քերականական կամ բառային միջոցներով։ Այսպիսի տարբերությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես երկլեզու հաղորդակցության, թարգմանության և օտար լեզվի ուսուցման տեսանկյունից, քանի որ ժամանակային ձևերի սխալ համարժեքավորումը կարող է հանգեցնել իմաստային կամ քերականական շեղումների։ Աշխատությունը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու երկու լեզուների բայական համակարգերի կառուցվածքային տրամաբանությունը և դրանցում ժամանակային հարաբերությունների արտահայտման եղանակները։ Հետազոտության արդյունքները կարող են կիրառվել հայերեն-անգլերեն և անգլերեն-հայերեն թարգմանության, համեմատական քերականության, լեզվի դասավանդման մեթոդաբանության, լեզվական ձեռնարկների մշակման և երկլեզու ուսումնական նյութերի կազմման գործընթացներում։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, հայերենագետների, անգլերենագետների, թարգմանիչների, լեզվի ուսուցիչների, բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների և համեմատական լեզվաբանությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է բնաբանի և հիմնական տեքստի միջև իմաստային, կառուցվածքային և գեղարվեստական կապի առկայացման միջոցների ուսումնասիրությանը՝ XIX-XX դարերի անգլիական և ամերիկյան չափածո ստեղծագործությունների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է բնաբանը՝ որպես ստեղծագործության նախաբանական կամ ուղեկցող տարր, որը կարող է ոչ միայն նախապատրաստել ընթերցողին հիմնական տեքստի ընկալմանը, այլև ստեղծել լրացուցիչ իմաստային շերտեր, ուղղորդել մեկնաբանությունը և ընդգծել ստեղծագործության գաղափարական ու գեղագիտական առանցքը։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե ինչպիսի հարաբերություններ կարող են ձևավորվել բնաբանի և բանաստեղծական տեքստի միջև և ինչ լեզվական, կառուցվածքային ու ոճական միջոցներով են այդ հարաբերությունները դառնում ընթերցողի համար տեսանելի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնաբանի և տեքստի թեմատիկ, գաղափարական, սյուժետային, միջտեքստային և ասոցիատիվ կապերին։ Քննության են առնվում նաև կրկնությունը, բառային և իմաստային զուգահեռները, հակադրությունը, հղումները, ցիտատային կապերը, պատկերային ընդհանրությունները և այլ միջոցներ, որոնց միջոցով բնաբանը կարող է շարունակվել կամ վերաիմաստավորվել հիմնական ստեղծագործության մեջ։ XIX-XX դարերի անգլիական և ամերիկյան պոեզիայի նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել այդ երևույթի դրսևորումները տարբեր գրական ուղղությունների և գեղարվեստական մեթոդների շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բնաբանի գործառույթների փոփոխությանը՝ կախված ստեղծագործության ժանրային, ոճական և հեղինակային առանձնահատկություններից։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ընթերցողի ընկալման գործընթացին, քանի որ բնաբանը հաճախ հանդես է գալիս որպես մեկնաբանական բանալի՝ նախապես ստեղծելով որոշակի սպասումներ, որոնք հետագայում կարող են հաստատվել, փոփոխվել կամ միտումնավոր խախտվել հիմնական տեքստում։ Ուսումնասիրության լեզվաբանական տեսանկյունը թույլ է տալիս վերլուծել տեքստային կապակցվածության և ամբողջականության դրսևորումները, իսկ գրականագիտական մոտեցումը՝ բացահայտել բնաբանի գեղարվեստական և գաղափարական նշանակությունը։ Միջտեքստային կապերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այլ հեղինակների, գրական ստեղծագործությունների, մշակութային ավանդույթների կամ պատմական աղբյուրների հետ երկխոսության ձևերը։ Աշխատությունը կարող է նպաստել նաև պոետիկ տեքստի կառուցվածքի, հեղինակային մտահղացման և իմաստաստեղծման մեխանիզմների ավելի խոր ըմբռնմանը։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, լեզվաբանների, ոճաբանների, տեքստաբանների, թարգմանիչների, անգլիական և ամերիկյան գրականության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից անգլերենի բառակազմական համակարգում արտահայտչականության դրսևորման եղանակների ուսումնասիրությանը՝ լեզվական միավորների միջոցով հուզական, գնահատողական և ոճական նշանակությունների փոխանցման տեսանկյունից։ Հետազոտության շրջանակում արտահայտչականությունը դիտարկվում է որպես լեզվական երևույթ, որի միջոցով խոսողը կամ գրողը կարող է ոչ միայն անվանել առարկա, երևույթ կամ գործողություն, այլև արտահայտել իր վերաբերմունքը, հուզական գնահատականը կամ հաղորդակցական նպատակը։ Ուսումնասիրության հիմնական ուղղություններից է անգլերենի բառակազմական միջոցների վերլուծությունը և դրանց մասնակցությունը արտահայտչական իմաստի ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ածանցմանը, բառաբարդմանը, կրճատումներին, փոխառություններին, նորաբանությունների ստեղծմանը և այլ բառակազմական գործընթացներին, որոնց արդյունքում կարող են առաջանալ արտահայտչական կամ ոճականորեն նշված բառային միավորներ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում է նաև այն հարցը, թե ինչպես են բառի կառուցվածքային բաղադրիչները, դրանց համադրությունը և բառակազմական մոդելը ազդում բառի իմաստային և գնահատողական ներուժի վրա։ Կարևորվում է արտահայտչականության կապը լեզվի տարբեր գործառական ոճերի հետ, քանի որ նույն բառակազմական միջոցը կարող է տարբեր ազդեցություն ունենալ խոսակցական, գեղարվեստական, հրապարակախոսական, գիտական կամ այլ տիպի խոսքում։ Հետազոտությունը կարող է ներառել արտահայտչական բառակազմության օրինակների դասակարգում՝ ըստ դրանց հուզական, գնահատողական, հեգնական, նվաստացուցիչ, դրական կամ այլ իմաստային երանգների։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նորաբանությունների և ժամանակակից հասարակական ու մշակութային փոփոխությունների ազդեցությանը, քանի որ նոր երևույթների և հասկացությունների անվանումը հաճախ ուղեկցվում է արտահայտչական նոր ձևերի առաջացմամբ։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են համադրվել բառի ուղղակի բառային իմաստը և դրա բառակազմական կառուցվածքից կամ համատեքստից բխող լրացուցիչ արտահայտչական բաղադրիչները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բառակազմության և իմաստաբանության փոխկապակցվածությունը և ցույց տալու, որ բառի կառուցվածքը կարող է կարևոր դեր ունենալ ոչ միայն նոր անվանում ստեղծելու, այլև խոսքի հուզական ու ոճական ազդեցությունն ուժեղացնելու գործում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նշանակություն ունենալ ժամանակակից անգլերենի բառապաշարի զարգացման, լեզվական նորարարությունների ուսումնասիրման, թարգմանության և օտար լեզվի ուսուցման համար։ Նյութը կարող է օգտակար լինել անգլերենագիտությամբ զբաղվող լեզվաբանների, բառակազմության և իմաստաբանության մասնագետների, թարգմանիչների, լեզվի դասավանդողների, հետազոտողների, ասպիրանտների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է V-XII դարերի հայ պատմագրության մեջ ցեղանունների կիրառության, ձևավորման, նշանակության և պատմական բովանդակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն անվանումներն են, որոնց միջոցով հայ պատմիչները ներկայացրել են տարբեր ցեղային, էթնիկական և քաղաքական խմբեր՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու միջնադարյան Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների էթնիկ ու քաղաքական միջավայրի առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է ներառել հայ պատմագրական երկերի համակարգված ուսումնասիրություն՝ սկսած վաղ միջնադարյան հեղինակներից մինչև XII դարի պատմիչներ՝ պարզելու համար, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչ ցեղանուններ են օգտագործվել, ինչ ձևերով են դրանք գրանցվել և ինչ նշանակություն են ունեցել տվյալ պատմական համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ցեղանունների լեզվական ձևերին, դրանց ստուգաբանությանը, տարբերակներին և հնարավոր նույնացման խնդիրներին։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել այն հանգամանքը, թե արդյոք նույն անվանումը տարբեր պատմիչների մոտ օգտագործվել է նույն էթնիկական խմբի համար, թե ժամանակի ընթացքում ձեռք է բերել նոր քաղաքական կամ աշխարհագրական նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է համադրել հայ պատմիչների տեղեկությունները օտարալեզու՝ հունական, ասորական, պարսկական, արաբական և այլ աղբյուրների տվյալների հետ՝ ցեղանունների նույնականացման և պատմական նշանակության առավել հիմնավորված գնահատման նպատակով։ Առանձին ուշադրության են արժանի հայ պատմագրության մեջ հարևան ժողովուրդների, քոչվոր և տեղաբնիկ խմբերի, ինչպես նաև տարածաշրջանի տարբեր քաղաքական միավորումների անվանումները։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ցեղանունների օգտագործման պատմագրական առանձնահատկությունները՝ պարզելու համար, թե ինչպես են պատմիչների աշխարհայացքը, քաղաքական դիրքորոշումները և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական պատկերացումները ազդել տարբեր ժողովուրդների ու ցեղային խմբերի անվանման վրա։ Ցեղանունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն լեզվաբանական, այլև պատմական տեսանկյունից, քանի որ դրանք կարող են տեղեկություններ հաղորդել բնակչության տեղաշարժերի, էթնիկ շփումների, քաղաքական հարաբերությունների և տարածաշրջանի ժողովրդագրական փոփոխությունների վերաբերյալ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս նաև բացահայտելու հայ պատմագրության մեջ պահպանված հնագույն և միջնադարյան էթնիկական անվանումների շարունակականությունը, փոփոխություններն ու փոխակերպումները։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել հայկական պատմական աղբյուրների առավել ճշգրիտ ընթերցմանը և տարբեր ժողովուրդների ու ցեղային խմբերի պատմական նույնականացման մեթոդների կատարելագործմանը։ Այն կարող է արժեքավոր լինել հայ պատմագրության, պատմական ազգագրության, էթնիկ պատմության, անվանաբանության և տարածաշրջանի հին ու միջնադարյան պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հայագետների, լեզվաբանների, ազգագրագետների և հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Անդրանիկ Ծառուկյանի արձակի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել նրա գեղարվեստական խոսքի ինքնատիպությունը, բառապաշարային հարստությունը, շարահյուսական կառուցվածքը, պատկերավորման միջոցները և պատմողական եղանակները։ Հետազոտության մեջ արձակը դիտարկվում է որպես լեզվական ամբողջական համակարգ, որտեղ յուրաքանչյուր բառային, քերականական և ոճական ընտրություն ծառայում է հեղինակի գեղարվեստական մտահղացման, կերպարների կերտման և ժամանակի ու միջավայրի վերարտադրման նպատակին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է գրողի բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Կարող են առանձնացվել գրական, խոսակցական, բարբառային, հնաբառ և դարձվածաբանական միավորները, ինչպես նաև այն բառերն ու արտահայտությունները, որոնք բնորոշ են տարբեր սոցիալական միջավայրերի և կերպարների խոսքին։ Նման լեզվական շերտերի համադրումը հնարավորություն է տալիս արձակին հաղորդել բնականություն, կենսականություն և ազգային-մշակութային յուրահատկություն։ Հատուկ ուշադրության է արժանի կերպարների անհատական խոսքի քննությունը։ Հեղինակը կերպարների բնավորությունը, սոցիալական պատկանելությունը, կրթական մակարդակը, հոգեբանական վիճակը և աշխարհայացքը կարող է բացահայտել ոչ միայն գործողությունների, այլև նրանց խոսքի միջոցով։ Երկխոսությունների, մենախոսությունների և խոսքային կրկնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզելու, թե ինչպես է լեզուն դառնում կերպարաստեղծման կարևոր գործիք։ Աշխատության շրջանակում կարող է քննվել նաև հեղինակի պատմողական խոսքի կառուցվածքը։ Պատմողի դիրքորոշումը, նկարագրությունների և գործողությունների հարաբերակցությունը, պատմողական տեմպը, անցումներն ու ժամանակային կառուցվածքները ձևավորում են արձակի ընդհանուր ռիթմը։ Շարահյուսական տարբեր կառույցների՝ պարզ և բարդ նախադասությունների, զուգահեռությունների, կրկնությունների, ընդհատումների և այլ ձևերի կիրառությունը կարող է կապված լինել ինչպես բովանդակության, այնպես էլ հուզական ազդեցության ստեղծման հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ոճական և պատկերավորման միջոցներին։ Փոխաբերությունները, համեմատությունները, մակդիրները, խորհրդանշական պատկերները, հեգնանքը և այլ արտահայտչամիջոցներ նպաստում են հեղինակի գեղարվեստական աշխարհի ձևավորմանը։ Դրանց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն եղանակները, որոնց միջոցով առօրյա իրականությունը վերածվում է գեղարվեստական պատկերի և ձեռք բերում լրացուցիչ իմաստային ու հուզական շերտեր։ Արձակի լեզվի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև հումորի, երգիծանքի և հեգնանքի լեզվական դրսևորումների վերլուծությունը։ Այդ միջոցները կարող են օգտագործվել մարդկային բնավորությունների, սոցիալական երևույթների և հասարակական հակասությունների ներկայացման ու գնահատման համար։ Դրանց միջոցով հեղինակի խոսքը կարող է միաժամանակ պահպանել պատմողական պարզությունը և ձեռք բերել քննադատական ու արտահայտիչ բնույթ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև լեզվի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությանը։ Հայկական կենցաղի, մշակույթի, ավանդույթների և պատմական հիշողության արտացոլումը կարող է դրսևորվել ոչ միայն թեմատիկ բովանդակության, այլև բառապաշարի, դարձվածքների, խոսքային պատկերների և կերպարների հաղորդակցման ձևերի միջոցով։ Այս առումով լեզուն հանդես է գալիս որպես ազգային մշակութային հիշողության պահպանման և փոխանցման միջոց։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա կարող է լինել նաև գրողի լեզվի կապը սփյուռքահայ գրական միջավայրի հետ։ Տարբեր լեզվամշակութային ազդեցությունների առկայությունը, հայերեն տարբերակների փոխազդեցությունը և լեզվական ինքնության պահպանման խնդիրը կարող են կարևոր նշանակություն ունենալ նրա արձակի առանձնահատկությունները հասկանալու համար։ Աշխատության գիտական արժեքը պայմանավորված է նրանով, որ լեզվական և ոճական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել գրողի ստեղծագործական անհատականության մասին։ Բառապաշարի, շարահյուսության, կերպարների խոսքի, պատմողական կառուցվածքի և պատկերավորման միջոցների համատեղ ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ, թե ինչպես են առանձին լեզվական տարրերը միավորվում և ձևավորում հեղինակի ինքնատիպ ոճը։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հայ արձակի պատմության, սփյուռքահայ գրականության, հայոց լեզվի ոճաբանության և գրական լեզվի զարգացման գործընթացների հետազոտության համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, լեզվաբաններին, ոճագետներին, հայոց լեզվի և գրականության ուսուցիչներին, ուսանողներին և հայ արձակի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի բացահայտելու Անդրանիկ Ծառուկյանի արձակի լեզվի և ոճի այն հիմնական հատկանիշները, որոնց շնորհիվ նրա գեղարվեստական խոսքը ձեռք է բերում արտահայտչականություն, կերպարային ինքնատիպություն, ազգային-մշակութային հագեցվածություն և անհատական հեղինակային դիմագիծ։

Աշխատությունը նվիրված է արդի հայերենի ասացական բայերի իմաստակառուցվածքային ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել խոսքային հաղորդակցության գործընթացը արտահայտող բայերի իմաստային կազմակերպվածությունը, փոխհարաբերություններն ու գործածության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են այն բայական միավորները, որոնք տարբեր ձևերով արտահայտում են խոսելու, հաղորդելու, տեղեկացնելու, հարցնելու, պատասխանելու, պատմելու, բացատրելու, պնդելու, հերքելու, խնդրելու և այլ հաղորդակցական գործողություններ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այդ բայերի բառային իմաստի կառուցվածքին, իմաստային բաղադրիչներին և այն հատկանիշներին, որոնց միջոցով դրանք տարբերվում կամ մերձենում են միմյանց։ Աշխատության մեջ կարող են առանձնացվել իմաստային խմբեր և ենթախմբեր՝ ըստ խոսքային գործողության բնույթի, հաղորդակցության նպատակի, խոսողի վերաբերմունքի, հասցեատիրոջ առկայության և հաղորդվող բովանդակության առանձնահատկությունների։ Կարևոր տեղ է հատկացվում բայերի բազմիմաստությանը, իմաստային փոխաբերական ընդլայնումներին, հոմանիշային և հականիշային հարաբերություններին, ինչպես նաև ընդհանուր և տարբերակիչ իմաստային հատկանիշների բացահայտմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել նաև ասացական բայերի շարահյուսական կապակցելիության վերլուծություն՝ պարզելու համար, թե ինչպիսի լրացումներ, կառույցներ և խոսքային համատեքստեր են բնորոշ դրանց գործածությանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում խոսողի վերաբերմունքը, հաղորդակցության նպատակը և խոսքային գործողության եղանակը արտահայտող իմաստային նրբերանգներին, որոնք հաճախ պայմանավորում են բայերի ընտրությունը կոնկրետ հաղորդակցական իրավիճակում։ Արդի հայերենի փաստական նյութի հիման վրա կատարվող վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ասացական բայերի համակարգային կազմակերպվածությունը և դրանց տեղը հայերենի բայական բառապաշարում։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել հայերենի բառային իմաստաբանության, հաղորդակցական լեզվաբանության և բայական համակարգի վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։ Աշխատանքը կարող է ունենալ նաև գործնական նշանակություն՝ օգտակար լինելով հայերենի բառարանների կազմման, լեզվական ուսուցման, թարգմանության և բնական լեզվի մշակման խնդիրներում։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, լեզվաբաններին, բառագետներին, իմաստաբանությամբ և շարահյուսությամբ զբաղվող մասնագետներին, հայոց լեզվի ուսուցիչներին, թարգմանիչներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է քաղաքական գովազդի լեզվի ժանրային և դիսկուրսային առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ անգլո-ամերիկյան նախընտրական թռուցիկների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում քաղաքական հաղորդակցության այն ձևերն են, որոնց միջոցով նախընտրական քարոզարշավների ընթացքում թեկնածուները, կուսակցությունները և քաղաքական ուժերը ձգտում են ազդել ընտրողների ընկալումների, վերաբերմունքի և որոշումների վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում քաղաքական գովազդային տեքստերի կառուցվածքային, լեզվական, ոճական և հաղորդակցական առանձնահատկություններին, ինչպես նաև դրանցում կիրառվող համոզման և ազդեցության ռազմավարություններին։ Առանձին դիտարկվում են նախընտրական թռուցիկների ժանրային բնույթը, դրանց նպատակային ուղղվածությունը, հասցեատիրոջ հետ հաղորդակցական կապի կառուցման եղանակները և այն լեզվական միջոցները, որոնց օգնությամբ քաղաքական ուղերձը ներկայացվում է որպես համոզիչ, վստահելի և ընտրողի համար նշանակալի։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու քաղաքական գովազդի մեջ օգտագործվող բառապաշարի, շարահյուսական կառույցների, գնահատողական արտահայտությունների, հուզական և ռետորիկական միջոցների, կարգախոսների ու կոչերի գործառույթները։ Կարևոր ուշադրություն է հատկացվում նաև դրական ինքնաներկայացման և քաղաքական հակառակորդների բացասական ներկայացման մեխանիզմներին, ինչպես նաև «մենք»-ի և «նրանք»-ի հակադրության միջոցով ընտրողների հետ խմբային նույնականացման ձևավորմանը։ Աշխատության մեջ քաղաքական գովազդը դիտարկվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության փոխանցման միջոց, այլև որպես նպատակաուղղված դիսկուրսային պրակտիկա, որտեղ լեզվական ընտրությունները փոխկապակցված են քաղաքական, սոցիալական և մշակութային համատեքստերի հետ։ Անգլո-ամերիկյան նախընտրական նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս համեմատաբար ամբողջական պատկերացում կազմելու այն մասին, թե ինչպես են տարբեր քաղաքական հաղորդագրություններ ձևակերպվում, ինչ արժեքներ և գաղափարներ են շեշտադրվում, ինչպես են կառուցվում թեկնածուի կերպարը և ընտրողի նկատմամբ ուղղված ազդեցության ռազմավարությունները։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել լեզվաբանությամբ, դիսկուրսի վերլուծությամբ, քաղաքական հաղորդակցությամբ, մեդիա ուսումնասիրություններով, հասարակայնության հետ կապերով և գովազդով զբաղվող ուսանողներին, հետազոտողներին ու մասնագետներին, քանի որ այն ցույց է տալիս լեզվի և քաղաքական ազդեցության սերտ փոխկապակցվածությունը։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենում գենդերի լեզվական արտահայտության և դրա հետ կապված հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հայերենի հետ զուգադրական համեմատության հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են այն լեզվական միջոցները, որոնց միջոցով անգլերենում և հայերենում արտահայտվում են սեռային և գենդերային նշանակությունները, ինչպես նաև դրանց դրսևորումները քերականական, բառային, շարահյուսական և իմաստաբանական մակարդակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անձանց անվանմանը, դերանունների կիրառությանը, մասնագիտությունների և սոցիալական դերերի անվանումներին, ինչպես նաև այն բառապաշարին և լեզվական կառուցվածքներին, որոնք կարող են արտացոլել հասարակության մեջ ձևավորված գենդերային պատկերացումները։ Անգլերենի և հայերենի զուգադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու լեզուների միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները և հասկանալու, թե ինչպես են լեզվական կառուցվածքի առանձնահատկությունները ազդում գենդերային իմաստների արտահայտման վրա։ Աշխատության մեջ կարող են քննարկվել նաև լեզվական կարծրատիպերը, գենդերային նշանավորված բառապաշարը, լեզվի փոփոխության միտումները և հասարակական զարգացումների ազդեցությունը գենդերային չեզոք կամ առավել ներառական լեզվական միջոցների տարածման վրա։ Հետազոտությունը կարևոր է լեզվի և հասարակության փոխազդեցության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ գենդերային հարաբերությունների և սոցիալական դերերի մասին պատկերացումները կարող են արտացոլվել ինչպես լեզվի կառուցվածքում, այնպես էլ դրա գործածության մեջ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, անգլերենի և հայերենի մասնագետների, թարգմանիչների, գենդերային լեզվաբանությամբ զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է երկարմատ կամ միարմատ բառերի ներկայացմանն ու բառարանագիտական մշակմանը երկլեզու բառարաններում՝ հայերեն-ռուսերեն և ռուսերեն-հայերեն բառարանների նյութի հիման վրա։ Աշխատության կենտրոնում արմատակից բառերի բառարանային ներկայացման առանձնահատկություններն են, դրանց փոխկապակցվածության բացահայտումը և այն մեթոդների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է նման բառերը համակարգված ու օգտակար ձևով ներկայացնել երկլեզու բառարաններում։ Թեման միավորում է ընդհանուր լեզվաբանության, բառարանագիտության և թարգմանական լեզվաբանության խնդիրները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայերենի և ռուսերենի միջև բառային համապատասխանությունների ու տարբերությունների բացահայտմանը։ Արմատակից բառերը բառապաշարի այն միավորներն են, որոնք կապված են ընդհանուր արմատով կամ ընդհանուր բառաստեղծական հիմքով և ձևավորում են բառային ընտանիքներ։ Դրանց ուսումնասիրությունը կարևոր է բառապաշարի կառուցվածքը հասկանալու համար, քանի որ առանձին բառերը հաճախ գոյություն ունեն ոչ թե մեկուսացված, այլ իմաստային, ձևաբանական և բառակազմական կապերի ամբողջ համակարգում։ Երկլեզու բառարանում այդ հարաբերությունների ճիշտ ներկայացումը կարող է էապես բարձրացնել բառարանի տեղեկատվական արժեքը և օգտվողին հնարավորություն տալ ավելի լավ հասկանալու բառերի միջև առկա կապերը։ Հայերեն և ռուսերեն լեզուների համեմատական դիտարկումն այս առումով առանձնահատուկ հետաքրքրություն ունի։ Երկու լեզուները տարբեր են իրենց քերականական կառուցվածքով, բառակազմական միջոցներով և բառապաշարի կազմակերպման առանձնահատկություններով, ուստի նույն արմատային կամ իմաստային կապը երկու լեզուներում կարող է արտահայտվել տարբեր ձևերով։ Որոշ դեպքերում հնարավոր է գտնել ուղղակի արմատակից համապատասխանություններ, իսկ այլ դեպքերում նույն իմաստային դաշտը ձևավորվում է տարբեր արմատներով կամ տարբեր բառակազմական մոդելներով։ Այս հանգամանքը երկլեզու բառարանագրության մեջ պահանջում է ոչ միայն բառերի թարգմանական համարժեքների մեխանիկական ներկայացում, այլև դրանց կառուցվածքային ու իմաստային հարաբերությունների ուսումնասիրություն։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե ինչպես են արմատակից բառերը ներկայացված գործող հայերեն-ռուսերեն և ռուսերեն-հայերեն բառարաններում։ Դրա համար կարող են ուսումնասիրվել բառարանային հոդվածների կառուցվածքը, գլխաբառերի ընտրությունը, ածանցյալների և բարդությունների ներկայացման եղանակները, հղումային համակարգերը, թարգմանական համարժեքների դասավորությունը և բառերի միջև ներքին կապերի արտահայտման միջոցները։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես բառարանների առավելությունները, այնպես էլ այն դեպքերը, երբ բառային ընտանիքի անդամները ներկայացված են միմյանցից առանձնացված և օգտագործողը դժվարությամբ կարող է վերականգնել դրանց ընդհանուր բառակազմական կամ արմատային կապը։ Երկլեզու բառարանի հիմնական նպատակը սովորաբար մեկ լեզվի բառային միավորները մյուս լեզվով համարժեքներով ներկայացնելն է, սակայն ժամանակակից բառարանագրական մոտեցումները պահանջում են ավելի լայն տեղեկատվություն։ Օգտվողի համար կարևոր է ոչ միայն իմանալ բառի թարգմանությունը, այլև հասկանալ դրա իմաստային տարբերությունները, ոճական կիրառությունը, բառակազմական հնարավորությունները և կապը նույն ընտանիքի այլ բառերի հետ։ Այդ տեսանկյունից արմատակից բառերի համակարգված ներկայացումը կարող է բառարանը դարձնել ոչ միայն թարգմանական, այլև լեզվի ուսուցման և բառապաշարի յուրացման արդյունավետ գործիք։ Հատուկ նշանակություն ունի բառային ընտանիքի հասկացությունը։ Միևնույն արմատից կազմված բառերը կարող են ունենալ տարբեր քերականական կարգեր, տարբեր իմաստային նրբերանգներ և տարբեր գործածական սահմաններ։ Դրանց միջև կապը կարող է լինել անմիջական կամ ավելի հեռավոր, իսկ որոշ դեպքերում պատմականորեն ընդհանուր ծագում ունեցող բառերը ժամանակի ընթացքում կարող են իմաստային զգալի տարբերություններ ձեռք բերել։ Հետևաբար բառարանագիրը պետք է տարբերակի զուտ ձևական արմատային ընդհանրությունը և իրական բառային-իմաստային կապը։ Այս խնդիրը հատկապես կարևոր է երկլեզու բառարաններում, որտեղ մեկ լեզվի բառային ընտանիքի կառուցվածքը կարող է ամբողջությամբ չհամընկնել մյուս լեզվի համապատասխան ընտանիքի հետ։ Ռուսերենում բառաստեղծական հարաբերությունները հաճախ արտահայտվում են արմատի և ածանցների միջոցով, մինչդեռ հայերենում կարող են գործել այլ բառակազմական մոդելներ և ձևաբանական միջոցներ։ Այդ պատճառով նույն բառային ընտանիքի անդամների թարգմանական համապատասխանությունները կարող են ունենալ տարբեր կառուցվածքներ։ Որոշ հայերեն բառերի համար ռուսերենում կարող են լինել միարմատ համարժեքներ, մինչդեռ այլ դեպքերում համապատասխան իմաստը կարող է արտահայտվել նկարագրական ձևով, այլ արմատով կամ այլ բառակազմական կառուցվածքով։ Այսպիսի տարբերությունների բացահայտումը կարևոր է ինչպես բառարանագրության տեսության, այնպես էլ գործնական բառարանների կազմման համար։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև բառարանային հոդվածի ներսում արմատակից բառերի փոխկապակցման խնդիրը։ Հնարավոր մեթոդներից են հղումները, բառային ընտանիքների խմբավորումը, ածանցյալների ներկայացումը հիմնական բառի ներքո կամ համապատասխան նշումների կիրառումը։ Յուրաքանչյուր մեթոդ ունի իր առավելություններն ու սահմանափակումները։ Լավ մշակված համակարգը պետք է միաժամանակ ապահովի տեղեկատվության ամբողջականությունը և բառարանի օգտագործման հարմարավետությունը՝ չծանրաբեռնելով բառարանային հոդվածը ավելորդ նյութով։ Աշխատությունը կարևոր է նաև թարգմանական պրակտիկայի տեսանկյունից։ Արմատակից բառերի ճիշտ տարբերակումը կարող է օգնել թարգմանչին խուսափել կեղծ կամ մասնակի համարժեքներից, ինչպես նաև ճիշտ ընտրել տվյալ համատեքստին համապատասխան բառը։ Հատկապես կարևոր է այն դեպքը, երբ երկու լեզուներում արմատային ընդհանրությունը կարող է ստեղծել իմաստային սխալ նույնացման վտանգ։ Բառարանի կառուցվածքային և իմաստային հստակ ներկայացումը կարող է նվազեցնել նման սխալների հավանականությունը։ Լեզու սովորողների համար նույնպես արմատակից բառերի համակարգային ներկայացումը կարող է զգալի առավելություն ունենալ։ Եթե սովորողը տեսնում է, թե ինչպես են մեկ արմատից կազմվում տարբեր բառեր և ինչպես են դրանք համապատասխանեցվում մյուս լեզվի բառապաշարին, նա կարող է ավելի հեշտ ընդլայնել իր բառապաշարը և հասկանալ բառակազմական օրինաչափությունները։ Այսպիսով, բառարանը վերածվում է ոչ միայն բառի թարգմանությունը գտնելու միջոցի, այլև լեզվի կառուցվածքն ինքնուրույն ուսումնասիրելու գործիքի։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արմատակից բառերի խնդիրը երկլեզու բառարանագրության մեջ ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն։ Հայերեն-ռուսերեն և ռուսերեն-հայերեն բառարանների նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր լեզուների բառային համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, պարզել բառային ընտանիքների ներկայացման արդյունավետ եղանակները և կատարելագործել երկլեզու բառարանների կազմման սկզբունքները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բառարանագիրներին, թարգմանիչներին, հայերեն և ռուսերեն լեզուների մասնագետներին, ինչպես նաև լեզվաբանական և թարգմանական ֆակուլտետների ուսանողներին՝ հատկապես երկլեզու բառարանների կառուցվածքի, բառային-բառակազմական կապերի և հայերեն-ռուսերեն լեզվական համապատասխանությունների ուսումնասիրման տեսանկյունից։

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու կայքերում զբոսաշրջային դիսկուրսի լեզվական և արտալեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել, թե ինչ լեզվական միջոցներով են զբոսաշրջային կայքերը ներկայացնում ուղղությունները, տեսարժան վայրերը, մշակութային ժառանգությունը, ծառայություններն ու ճանապարհորդական փորձառությունները, ինչպես նաև ուսումնասիրել այն ոչ լեզվական գործոնները, որոնք մասնակցում են տեղեկատվության ընկալման և զբոսաշրջային գրավչության ձևավորման գործընթացին։ Աշխատության մեջ զբոսաշրջային դիսկուրսը դիտարկվում է որպես մասնագիտացված հաղորդակցական համակարգ, որտեղ տեղեկատվական գործառույթը միահյուսվում է գովազդային և համոզիչ ազդեցության հետ։ Լեզվական մակարդակում ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ընտրությանը, տերմինաբանությանը, նկարագրական և գնահատողական բառերի կիրառությանը, բայաձևերին, ածականներին, մոդալ կառույցներին, դարձվածքներին և այլ լեզվական միջոցներին, որոնց միջոցով ընթերցողի մոտ ձևավորվում է որոշակի պատկերացում առաջարկվող վայրի կամ ծառայության մասին։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև այն, թե ինչպես է լեզուն ստեղծում դրական հուզական ֆոն, ընդգծում բացառիկությունը, հարմարավետությունը, գեղեցկությունը, անվտանգությունը կամ արկածային փորձառությունը և այդպիսով ազդում պոտենցիալ զբոսաշրջիկի ընտրության վրա։ Արտալեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը ներառում է կայքերի կառուցվածքը, լուսանկարների և տեսանյութերի դերը, էջի տեսողական ձևավորումը, գունային լուծումները, քարտեզները, պատկերանշանները, ինտերակտիվ տարրերը և այլ միջոցներ, որոնք լրացնում են տեքստային հաղորդագրությունը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են լեզվական և տեսողական բաղադրիչները փոխկապակցվում և միասին ձևավորում զբոսաշրջային հաղորդագրության ամբողջական բովանդակությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում կայքերի նպատակային լսարանին և հաղորդակցության ռազմավարություններին, քանի որ անգլալեզու զբոսաշրջային հարթակները հաճախ ուղղված են տարբեր մշակութային և լեզվական միջավայրերից օգտվողների։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են նաև մշակութային հղումները, կարծրատիպային պատկերացումները, տեղանքի բրենդավորումը և այն մեթոդները, որոնց միջոցով տվյալ ուղղությունը ներկայացվում է որպես գրավիչ և նախընտրելի։ Աշխատությունը կարևոր է ոչ միայն տեսական լեզվաբանական տեսանկյունից, այլև կիրառական առումով, քանի որ ստացված արդյունքները կարող են օգտագործվել զբոսաշրջային կայքերի բովանդակության մշակման, թարգմանության, գովազդային հաղորդակցության և միջազգային լսարանի համար արդյունավետ տեղեկատվական նյութերի ստեղծման գործընթացում։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենում հորդորի կարգի կառուցվածքային և գործաբանական դրսևորումների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հայերենի հետ զուգադրական վերլուծության հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում հորդորական իմաստի արտահայտման քերականական, շարահյուսական և հաղորդակցական միջոցներն են, ինչպես նաև այն եղանակները, որոնց միջոցով խոսողը փորձում է զրուցակցին ուղղորդել, խրախուսել, հորդորել կամ որոշակի գործողության մղել։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է անգլերենի և հայերենի քերականական համակարգերի համեմատական վերլուծության տեսանկյունից, քանի որ նույն հաղորդակցական նպատակը տարբեր լեզուներում կարող է արտահայտվել տարբեր կառուցվածքային և լեզվագործաբանական միջոցներով։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել հորդորի կարգի ձևավորման հիմնական քերականական կառույցները, դրանց բաղադրիչների հարաբերակցությունը, բայաձևերի կիրառությունը, ենթակայի և ստորոգյալի արտահայտման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև հորդորական նշանակություն ունեցող այլ շարահյուսական ձևերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հորդորի և հրամանի, խնդրանքի, առաջարկի, խորհրդի, կոչի ու պահանջի միջև իմաստային և գործաբանական տարբերություններին։ Գործաբանական տեսանկյունից ուսումնասիրվում է այն, թե ինչպես է հորդորի ուժը պայմանավորվում հաղորդակցական իրավիճակով, խոսողի մտադրությամբ, զրուցակիցների միջև սոցիալական հարաբերություններով, խոսքի պաշտոնական կամ ոչ պաշտոնական բնույթով և տվյալ արտահայտության համատեքստով։ Հայերենի հետ զուգադրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու լեզուների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև պարզելու, թե ինչ լեզվական միջոցներով են արտահայտվում հորդորական նշանակության տարբեր նրբերանգները։ Հետազոտությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ նաև թարգմանության և օտար լեզվի ուսուցման համար, քանի որ բառացի կառուցվածքային համապատասխանությունը միշտ չէ, որ ապահովում է նույն հաղորդակցական ազդեցությունը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ խոսքային ակտերի տեսությանը, լեզվական քաղաքավարությանը, համատեքստային իմաստի ձևավորմանը և խոսողի ու լսողի փոխհարաբերություններին՝ ցույց տալով, որ հորդորական կառույցի մեկնաբանությունը հաճախ պայմանավորված է ոչ միայն քերականական ձևով, այլև հաղորդակցական իրավիճակով։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են օգտակար լինել անգլերենագիտության, հայերենագիտության, համեմատական լեզվաբանության, գործաբանության, շարահյուսության և թարգմանագիտության ոլորտներում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է հորդորի կարգի արտահայտման կառուցվածքային և գործաբանական օրինաչափությունները անգլերենում՝ դրանք համադրելով հայերենի համապատասխան երևույթների հետ և ցույց տալով երկու լեզուների քերականական ու հաղորդակցական համակարգերի փոխհարաբերությունները։

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի անվանական վերլուծական բառակազմության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ուշադրության կենտրոնում պահելով այն լեզվական գործընթացները, որոնց միջոցով երկու կամ ավելի բառային միավորների համադրմամբ ձևավորվում են նոր անվանական նշանակություն ունեցող բառային կամ բառակապակցական միավորներ։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են ժամանակակից հայերենում անվանական կազմությունների առաջացման հիմնական եղանակները, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկությունները, բաղադրիչների փոխհարաբերությունները և իմաստային դրսևորումները։ Աշխատությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ բառակազմությունը լեզվի զարգացման ամենաակտիվ ոլորտներից է, և նոր հասկացությունների, առարկաների, երևույթների ու հարաբերությունների անվանումների առաջացումը մշտապես պայմանավորված է հասարակական, գիտական, տեխնիկական և մշակութային փոփոխություններով։ Վերլուծական բառակազմության ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում են հայերենի բառապաշարի համալրման ու ընդլայնման այն մեխանիզմները, որոնք տարբերվում են մեկ բառային հիմքի ներսում իրականացվող ածանցական կամ այլ կառուցվածքային գործընթացներից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անվանական միավորների կառուցվածքին, բաղադրիչների շարահյուսական և իմաստային կապերին, նրանց հարաբերական ինքնուրույնությանը և միասնական անվանական նշանակության ձևավորմանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են լեզվում արդեն գոյություն ունեցող բառերն ու արմատները համադրվում՝ նոր իմաստային ամբողջություններ ստեղծելու համար, ինչպես են ձևավորվում նոր անվանումներ և ինչ օրինաչափություններով են դրանք տարածվում ժամանակակից հայերենի բառապաշարում։ Ուսումնասիրության ընթացքում բառակազմական երևույթները կարող են դիտարկվել նաև ձևաբանական, շարահյուսական, բառագիտական և իմաստաբանական տեսանկյուններից, ինչը թույլ է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել անվանական վերլուծական կազմությունների բնույթի մասին։ Աշխատանքի արժեքը պայմանավորված է նաև ժամանակակից հայերենի կառուցվածքային համակարգի և զարգացման միտումների ուսումնասիրման հնարավորությամբ․ վերլուծական բառակազմությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես է լեզուն արձագանքում նոր իրողություններին և ինչպես է իր ներքին միջոցներով ստեղծում ու կարգավորում նոր անվանական միավորներ։ Նման ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի տեսական քերականությամբ, բառագիտությամբ և բառակազմությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների, հետազոտողների և ժամանակակից հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է ժամանակակից հայերենի անվանական բառակազմական համակարգի կարևոր հատվածը՝ բացահայտելով դրա կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները և ցույց տալով, թե ինչպիսի օրինաչափություններով է լեզուն ստեղծում նոր անվանական միավորներ։

Աշխատությունը նվիրված է Ջեյմս Ջոյսի ստեղծագործություններում բառադարձվածային միավորների ուսումնասիրությանը և դրանց խորհրդանշանային իմաստավորումների բացահայտմանը՝ «Դուբլինցիներ» և «Ուլիսես» ստեղծագործությունների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել Ջոյսի լեզվական նորարարությունների, բառային խաղերի և հեղինակային բառաստեղծման դերը գեղարվեստական իմաստի ձևավորման և ստեղծագործությունների խորհրդանշական համակարգի կառուցման մեջ։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են Ջոյսի կողմից ստեղծված կամ վերափոխված բառային միավորների կառուցվածքային, իմաստային և գործառական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը ստեղծագործությունների թեմատիկ և գաղափարական բովանդակության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն բառերին և արտահայտություններին, որոնց իմաստը ձևավորվում է միաժամանակ մի քանի լեզվական կամ մշակութային շերտերի փոխազդեցության արդյունքում։ «Դուբլինցիներ» և հատկապես «Ուլիսես» ստեղծագործությունների լեզվական նյութը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու բառախաղի, բազմիմաստության, հնչյունական նմանության, բառերի միաձուլման և նորաբանությունների կիրառությունը որպես գեղարվեստական արտահայտչամիջոցներ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այն հարցին, թե ինչպես են բառադարձվածային միավորները ձեռք բերում խորհրդանշական նշանակություն և ինչպես են դրանք կապվում հերոսների հոգեբանական վիճակի, դուբլինյան միջավայրի, ազգային ինքնության, կրոնական ու մշակութային պատկերացումների և ստեղծագործությունների ընդհանուր կառուցվածքի հետ։ Հետազոտության ընթացքում կարող է իրականացվել բառային միավորների դասակարգում՝ ըստ դրանց ձևավորման եղանակի, իմաստային բնույթի և գեղարվեստական գործառույթի։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել Ջոյսի լեզվական փորձարարություններին, որոնք ընթերցողից պահանջում են ոչ միայն բառի բառարանային նշանակության ընկալում, այլև դրա համատեքստային, ասոցիատիվ և խորհրդանշական շերտերի բացահայտում։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել Ջոյսի լեզվական ոճի, բառաստեղծական համակարգի և գեղարվեստական աշխարհի ավելի խոր ընկալմանը, ինչպես նաև մոդեռնիստական գրականության լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել գրականագետներին, լեզվաբաններին, ոճաբաններին, թարգմանիչներին, Ջոյսի ստեղծագործության և անգլիական ու իռլանդական մոդեռնիստական գրականության հետազոտողներին, ինչպես նաև համապատասխան ոլորտների ուսանողներին։

Աշխատությունը նախատեսված է երեխաների նախնական կրթության և ընթերցանության հմտությունների զարգացման համար՝ նպատակ ունենալով ձևավորել գրավոր խոսքի ընկալման, բառերի ու նախադասությունների ընթերցման և ընթերցած նյութի իմաստը հասկանալու կարողությունները։ Վերնագրում ընթերցանության դասագրքի և նախնական գիտելիքների գաղափարների համադրությունը մատնանշում է մանկական կրթության երկու կարևոր ուղղություն՝ գրագիտության հիմքերի յուրացում և սովորողների ընդհանուր գիտելիքների ընդլայնում։ Այսպիսի ուսումնական ձեռնարկները նշանակալի դեր են ունեցել հայալեզու կրթական ավանդույթում՝ երեխաներին նախապատրաստելով ավելի բարդ ուսումնական նյութերի ուսումնասիրմանը և նպաստելով նրանց մտավոր զարգացմանը։ Ընթերցանության միջոցով երեխաները կարող են հարստացնել բառապաշարը, ճանաչել լեզվի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, զարգացնել ուշադրությունը, հիշողությունը և մտքերը հասկանալու ու արտահայտելու կարողությունը։ Նախնական գիտելիքների փոխանցումը, իր հերթին, նպաստում է շրջապատող աշխարհի մասին պատկերացումների ձևավորմանը, մտածողության զարգացմանը և սովորելու նկատմամբ հետաքրքրության խթանմանը։ Մանկական դասագրքերի կազմման ժամանակ կարևոր նշանակություն է ունեցել նյութի մատչելիությունը, ուսումնական բովանդակության հաջորդականությունը և սովորողների տարիքային առանձնահատկություններին համապատասխան մոտեցումը։ Այդպիսի հրատարակությունները ծառայել են որպես ուսուցչի աշխատանքի օժանդակ միջոց՝ դասարանում ընթերցանության վարժություններ կազմակերպելու, սովորողների գրագիտությունը զարգացնելու և ինքնուրույն ընթերցանության նախադրյալներ ստեղծելու համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ մանկավարժության պատմության, 19-րդ դարի հայկական դպրոցական կրթության, ընթերցանության ուսուցման մեթոդների և հայերեն ուսումնական գրականության զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել կրթության պատմությամբ, մանկական գրագիտության ձևավորմամբ և հայալեզու դասագրքերի պատմական նշանակությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

1864 թվականին Կոստանդնուպոլսում՝ «Արևելյան համազգային» տպարանում հրատարակված այս՝ 140 էջից բաղկացած աշխատությունը վերաբերում է հայերենի քերականության ուսուցմանը։ Վերնագիրը մատնանշում է լեզվական գիտելիքների փոխանցման և հայերենի քերականական կառուցվածքի ուսումնասիրման կրթական նպատակը։ XIX դարում հայերենով կրթության զարգացումը կարևոր նշանակություն ուներ գրագիտության տարածման, գրավոր խոսքի կատարելագործման և մայրենի լեզվի պահպանման գործում։ Այդ ժամանակաշրջանի քերականական ձեռնարկները սովորաբար նախատեսված էին սովորողներին լեզվի կառուցվածքին ծանոթացնելու, քերականական կանոնները բացատրելու և ճիշտ գրավոր ու բանավոր խոսքի ձևավորմանը նպաստելու համար։ Նման աշխատություններում կարող էին ուսումնասիրվել խոսքի մասերը, բառերի կազմությունն ու փոփոխությունը, հոլովումը, խոնարհումը, նախադասության կառուցվածքը, ուղղագրական կանոնները և լեզվական այլ երևույթներ։ Սակայն տվյալ գրքի վերնագիրը չի հստակեցնում՝ այն հիմնականում ներկայացնում է հայերենի քերականական տեսությո՞ւնը, նախատեսված է գործնական վարժությունների համա՞ր, թե՞ համադրում է երկու մոտեցումները։ Ուստի նշված թեմաները հնարավոր բովանդակային ուղղություններ են, այլ ոչ թե հաստատված բաժինների ցանկ։ Կոստանդնուպոլիսը XIX դարում հայ կրթական և հրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ տպագրվում էին լեզվական ձեռնարկներ, դպրոցական դասագրքեր և ազգային կրթության զարգացմանն ուղղված այլ աշխատություններ։ Այս գիրքը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել հայ քերականագիտական մտքի, հայալեզու կրթության պատմության և XIX դարի դպրոցական գրականության ուսումնասիրության համար։ Դրա հեղինակային պատկանելությունը, քերականական մոտեցումը և կոնկրետ ուսումնական նշանակությունը ճշտելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը կամ գրքի նախաբանը։

Աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային ժամանակաշրջանում արևելահայ մամուլի լեզվական առանձնահատկությունների, զարգացման միտումների և հասարակական-քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությամբ պայմանավորված լեզվական գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են Հայաստանի անկախացումից հետո մամուլի լեզվում տեղի ունեցած բառապաշարային, քերականական, ոճական և իմաստային փոփոխությունները, ինչպես նաև զանգվածային լրատվության միջոցների դերը ժամանակակից արևելահայերենի զարգացման և լեզվական նորմերի տարածման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հասարակական-քաղաքական, տնտեսական, մշակութային և տեխնոլոգիական ոլորտներին առնչվող նոր բառերի ու արտահայտությունների ձևավորմանը, օտարաբանությունների ներթափանցմանը, փոխառությունների գործածությանը և նորաբանությունների տարածման օրինաչափություններին։ Ուսումնասիրվում են մամուլի հրապարակումների լեզվաոճական առանձնահատկությունները, հրապարակախոսական խոսքի կառուցվածքը, վերնագրերի ձևավորման սկզբունքները, արտահայտչական միջոցների կիրառությունը և լրագրողական խոսքի ազդեցության մեխանիզմները։ Անդրադարձ է կատարվում գրական լեզվի նորմերի պահպանման, խոսքի ճշտության, հստակության, մատչելիության և լեզվական մշակույթի հիմնախնդիրներին։ Կարևորվում են հետխորհրդային հասարակության քաղաքական, սոցիալական և մշակութային վերափոխումների արտացոլումը մամուլի լեզվում, գաղափարական բառապաշարի փոփոխությունները և նոր հաղորդակցական իրողությունների ազդեցությունը լրագրողական խոսքի վրա։ Դիտարկվում են նաև տպագիր և առցանց լրատվամիջոցների լեզվական առանձնահատկությունները, հրապարակախոսական տարբեր ժանրերի լեզվական կազմակերպումը, խոսակցական տարրերի կիրառությունը և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացման հետևանքով առաջացած լեզվական նոր երևույթները։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից հայերենի զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման, մամուլի լեզվի գիտական նկարագրության և լրագրողական խոսքի մշակույթի կատարելագործման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, հայագետների, լրագրողների, խմբագիրների, հաղորդակցաբանների, բանասիրական հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենում, ռուսերենում և անգլերենում անձի հատկանիշներ արտահայտող դարձվածային միավորների լեզվաբանական, իմաստաբանական և համեմատական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են դարձվածքների դերը մարդու արտաքին և ներքին առանձնահատկությունների, բնավորության գծերի, մտավոր կարողությունների, հուզական վիճակների, վարքագծի և բարոյական որակների նկարագրման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երեք լեզուներում անձի դրական և բացասական հատկանիշներն արտահայտող դարձվածքների իմաստային խմբավորմանը, դրանց կառուցվածքային առանձնահատկություններին և փոխաբերական նշանակությունների ձևավորման օրինաչափություններին։ Ուսումնասիրվում են դարձվածային միավորների բառային կազմը, պատկերավորության միջոցները, ոճական երանգավորումները և խոսքային կիրառության առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում հայերենի, ռուսերենի և անգլերենի դարձվածքների միջև առկա իմաստային ընդհանրություններին ու տարբերություններին, համարժեքության աստիճաններին և թարգմանության ընթացքում առաջացող դժվարություններին։ Կարևորվում են ազգային մտածողության, մշակութային ավանդույթների, ժողովրդական պատկերացումների և արժեքային համակարգերի արտահայտությունները դարձվածաբանության մեջ։ Դիտարկվում են նաև լեզվամշակութային առանձնահատկությունները, որոնք պայմանավորում են մարդու հատկանիշների պատկերավոր նկարագրության տարբեր ձևերը յուրաքանչյուր լեզվում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ինչպես համընդհանուր լեզվական օրինաչափությունները, այնպես էլ առանձին ժողովուրդների աշխարհընկալման և լեզվական մտածողության յուրահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել համեմատական դարձվածաբանության, լեզվամշակութաբանության, բառարանագրության և թարգմանության տեսության զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, թարգմանիչների, օտար լեզուների դասավանդողների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է գրական անդրադարձի՝ որպես գեղարվեստական արտահայտչական հնարի, մեկնողական հնարավորությունների և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ամերիկացի գրող Հենրի Ջեյմսի ստեղծագործությունների օրինակով։ Քննարկվում են գրական անդրադարձի տեսական հիմքերը, դրա դերը գեղարվեստական տեքստի իմաստային կառուցվածքի ձևավորման գործում, ինչպես նաև գրական, մշակութային և պատմական տարբեր համատեքստերի միջև փոխկապակցվածության արտահայտման եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անդրադարձի միջոցով ստեղծվող իմաստային շերտերին, հեղինակային մտադրության և ընթերցողական մեկնաբանության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև գեղարվեստական կերպարների, իրադրությունների և խորհրդանիշների մեկնաբանման հնարավորություններին։ Ուսումնասիրվում են Հենրի Ջեյմսի արձակի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, հոգեբանական պատկերման միջոցները, պատմողական կառուցվածքները և միջտեքստային կապերի դրսևորումները։ Անդրադարձ է կատարվում գրական հղումների, ակնարկների, մշակութային զուգորդումների և խորհրդանշական պատկերների գործառույթներին՝ ստեղծագործությունների գաղափարական ու գեղագիտական բովանդակության բացահայտման տեսանկյունից։ Կարևորվում են գրական անդրադարձի ճանաչողական, գեղագիտական և մեկնողական նշանակությունը, տեքստի բազմաշերտության ուսումնասիրությունը և գրական ստեղծագործության ընկալման մեջ ընթերցողի մշակութային գիտելիքների դերը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, ամերիկյան գրականության հետազոտողների, տեքստի մեկնաբանության և համեմատական գրականագիտության մասնագետների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Տվերի վաճառական Միխայիլ Տյուլպինի՝ 1762–1823 թվականներին Տվերում տեղի ունեցած իրադարձությունները ներկայացնող տարեգրության լեզվանշանագիտական առանձնահատկությունների և հասկացութային համակարգի ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են պատմական տեքստում իրականության լեզվական արտացոլման միջոցները, մշակութային և հասարակական պատկերացումների ձևավորման սկզբունքները, ինչպես նաև հեղինակի աշխարհընկալման դրսևորումները լեզվական տարբեր միավորների միջոցով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարեգրության բառապաշարին, իմաստային կառուցվածքին, խորհրդանշական արտահայտություններին և պատմական իրադարձությունների նկարագրության ընթացքում կիրառվող լեզվական նշաններին։ Ուսումնասիրվում են քաղաքային կյանքի, առևտրական միջավայրի, հասարակական հարաբերությունների, կրոնական պատկերացումների և առօրյա մշակույթի հետ կապված հասկացությունների լեզվական ներկայացման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տեքստի լեզվամշակութային շերտերին, պատմական հիշողության արտահայտման եղանակներին, հեղինակի անհատական լեզվական աշխարհապատկերին և տվյալ ժամանակաշրջանի ռուսական հասարակության արժեքային պատկերացումներին։ Կարևորվում են լեզվանշանագիտական և ճանաչողական լեզվաբանության մեթոդների կիրառման հնարավորությունները պատմական գրավոր աղբյուրների ուսումնասիրության մեջ, ինչպես նաև լեզվի, մշակույթի և հասարակական մտածողության փոխկապակցվածության բացահայտումը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, նշանագիտության մասնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, պատմական տեքստերի հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ագաթանգեղոսի «Հայոց պատմություն» երկում հանդիպող «ըռոտաստակ» անվան լեզվաբանական, պատմաաշխարհագրական և աղբյուրագիտական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են տվյալ անվան ծագման, ընթերցման և մեկնաբանության հետ կապված խնդիրները, ինչպես նաև դրա՝ որպես աշխարհագրական տեղանուն ընկալվելու հիմնավորվածությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հին հայկական ձեռագրերի տեքստաբանական առանձնահատկություններին, հնարավոր գրչագրական աղավաղումներին և պատմական աղբյուրներում հանդիպող անվանումների ճիշտ նույնականացման մեթոդներին։ Ուսումնասիրվում են բառի լեզվական կառուցվածքը, իմաստային հնարավոր մեկնաբանությունները և դրա կիրառության համատեքստը՝ հաշվի առնելով հին հայերենի բառապաշարային ու քերականական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում պատմագրական երկերի փոխանցման ընթացքում առաջացած տարընթերցումներին և դրանց ազդեցությանը պատմաաշխարհագրական տեղեկությունների մեկնաբանության վրա։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայկական միջնադարյան պատմագրության, պատմական տեղանունների ուսումնասիրության և հին ձեռագրերի գիտական քննության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագետների, պատմաբանների, բանասերների, աղբյուրագետների, ձեռագրագետների և հին հայկական գրականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլալեզու ժողովրդական հեքիաթներում պատմողի գնահատողական դիրքորոշման և հասցեատիրոջ գործոնի լեզվաբանական ու տեքստաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են հեքիաթային պատումի կառուցվածքը, պատմողի դերը գեղարվեստական տեղեկատվության փոխանցման գործընթացում, ինչպես նաև պատմողական խոսքում արտահայտվող գնահատողական իմաստների ձևավորման մեխանիզմները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմողի վերաբերմունքի արտահայտման լեզվական միջոցներին, կերպարների գործողությունների և վարքագծի գնահատմանը, հուզական ու արտահայտչական բառապաշարի կիրառմանը և տեքստի իմաստային կազմակերպմանը։ Քննարկվում են հասցեատիրոջ տարիքային, մշակութային և հոգեբանական առանձնահատկությունների ազդեցությունները հեքիաթի լեզվական կառուցվածքի, հաղորդակցական նպատակների և գնահատողական արտահայտությունների ընտրության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում պատմողի և ունկնդրի փոխհարաբերությանը, հեքիաթային խոսքի ներգործության միջոցներին, բարոյական արժեքների փոխանցմանը և գնահատողական իմաստների ընկալման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում են տեքստի լեզվաոճական, իմաստաբանական և գործաբանական վերլուծության մեթոդները, որոնք հնարավորություն են տալիս բացահայտելու պատմողի գնահատողական դիրքորոշման և հասցեատիրոջ ակնկալիքների փոխկապակցվածությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, բանահյուսագետների, անգլերենի մասնագետների, գրականագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ֆրանսերեն քաղաքական խոսույթում փաստարկման լեզվական և արտահայտչական միջոցների ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով դրանց իմաստային, գործառական, ոճական և հաղորդակցական առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են քաղաքական հաղորդակցության մեջ փաստարկման կառուցվածքային սկզբունքները, համոզման ռազմավարությունները, տրամաբանական հիմնավորումների ձևավորման եղանակները և լեզվական միջոցների ազդեցությունը խոսքի ընկալման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառապաշարի ընտրությանը, գնահատողական արտահայտություններին, հռետորական հարցերին, փոխաբերություններին, կրկնություններին, հակադրություններին և այլ ոճական հնարքներին, որոնք կիրառվում են քաղաքական դիրքորոշումների ներկայացման ու հիմնավորման նպատակով։ Քննարկվում են ֆրանսերեն քաղաքական ելույթների, հայտարարությունների, բանավեճերի և հրապարակային խոսքի փաստարկային կառուցվածքները, ինչպես նաև խոսողի հաղորդակցական մտադրության և լսարանի առանձնահատկությունների ազդեցությունը լեզվական միջոցների ընտրության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում փաստարկման տրամաբանական, հուզական և արժեքային բաղադրիչներին, խոսքային ներգործության մեխանիզմներին, ինչպես նաև քաղաքական հաղորդակցության մեջ համոզման և մեկնաբանության փոխհարաբերություններին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ֆրանսերենի լեզվարտահայտչական ներուժը քաղաքական խոսույթի կազմակերպման գործում և նպաստում է քաղաքական տեքստերի լեզվաբանական վերլուծության մեթոդների կատարելագործմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, ֆրանսերենի մասնագետների, թարգմանիչների, հաղորդակցագիտության և քաղաքական խոսույթի հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենում և անգլերենում սննդամթերքի անվանումներ պարունակող դարձվածային միավորների զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ շեշտադրելով դրանց իմաստային, կառուցվածքային, մշակութային և գործառական առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում են սննդանուն բաղադրիչներով կազմված դարձվածքների ձևավորման օրինաչափությունները, փոխաբերական նշանակությունները և դրանց կիրառությունը առօրյա խոսքում, գրականության մեջ ու հաղորդակցական տարբեր իրավիճակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու լեզուներում սննդի անվանումների խորհրդանշական իմաստներին, ազգային մտածողության, ավանդույթների և մշակութային պատկերացումների արտացոլմանը դարձվածային համակարգերում։ Քննարկվում են հայերենի և անգլերենի համապատասխան դարձվածքների իմաստային ընդհանրություններն ու տարբերությունները, կառուցվածքային համարժեքության աստիճանները, ինչպես նաև բառացի և փոխաբերական նշանակությունների փոխհարաբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում դարձվածքների թարգմանության ընթացքում առաջացող դժվարություններին, մշակութային առանձնահատկությունների փոխանցման եղանակներին և համատեքստին համապատասխան համարժեքների ընտրության սկզբունքներին։ Զուգադրական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությունը, ինչպես նաև սննդի հետ կապված պատկերացումների դերը տարբեր ժողովուրդների լեզվամտածողության մեջ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, բանասերների, թարգմանիչների, լեզուների դասավանդողների, մշակութաբանների և համեմատական դարձվածաբանությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Լեզվաբանական, իմաստաբանական և գործաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է անգլերենում ընդհանրացված-անձնական դերանունների իմաստային առանձնահատկությունների, հաղորդակցական գործառույթների և խոսքային կիրառության օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ընդհանրացված անձի արտահայտման լեզվական միջոցները, դերանունների նշանակությունը խոսքի կառուցվածքում և դրանց միջոցով անորոշ կամ ընդհանրական մարդկային սուբյեկտի ներկայացման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անգլերենի one, you, they, we և այլ դերանունների ընդհանրացված նշանակությամբ կիրառություններին, դրանց իմաստային տարբերություններին և համատեքստային պայմանավորվածությանը։ Վերլուծվում են դերանունների ուղղակի և փոխաբերական նշանակությունները, անձնական ու ընդհանրական հղումների փոխհարաբերությունները և խոսքային իրավիճակից կախված իմաստային փոփոխությունները։ Քննարկվում են ընդհանրացված-անձնական դերանունների կիրառության գործաբանական նպատակները, մասնավորապես՝ խոսողի դիրքորոշման արտահայտումը, պատասխանատվության ընդհանրացումը, հաղորդակցական հեռավորության կարգավորումը և խոսքի ազդեցության ուժեղացումը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել դերանունների գործածության առանձնահատկությունները առօրյա խոսակցություններում, հրապարակախոսական տեքստերում, գեղարվեստական գրականության մեջ և ակադեմիական հաղորդակցության ընթացքում։ Անդրադարձ է կատարվում լեզվական համատեքստի, հաղորդակցական մտադրության, սոցիալական հարաբերությունների և խոսքային իրադրության ազդեցությանը դերանունների ընտրության վրա։ Կարևորվում է իմաստաբանության և գործաբանության տեսական մոտեցումների համադրումը՝ ընդհանրացված անձի արտահայտման մեխանիզմները և դրանց հաղորդակցական նշանակությունը բացահայտելու նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել անգլերենի դերանվանական համակարգի առավել ամբողջական նկարագրությանը, հղման և ընդհանրացման լեզվական միջոցների ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև միջլեզվական համեմատական հետազոտությունների զարգացմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել անգլերենի քերականության, իմաստաբանության, գործաբանության, խոսույթի վերլուծության և համեմատական լեզվաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական, բառագիտական և հանրալեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է արդի հայերենի խոսակցական լեզվի բառապաշարի կազմի, կառուցվածքի, զարգացման միտումների և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում խոսակցական բառապաշարի ձևավորման աղբյուրները, գրական լեզվի հետ ունեցած փոխհարաբերությունները և առօրյա հաղորդակցության ընթացքում բառային միավորների կիրառման օրինաչափությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խոսակցական բառերին ու արտահայտություններին, դրանց իմաստային երանգներին, հուզարտահայտչական նշանակությանը և հաղորդակցական գործառույթներին։ Վերլուծվում են խոսակցական բառապաշարի տարբեր շերտերը, այդ թվում՝ ժողովրդախոսակցական բառերը, բարբառային տարրերը, փոխառությունները, նորաբանությունները և ժարգոնային միավորները։ Քննարկվում են բառիմաստային փոփոխությունները, բառերի իմաստների ընդլայնման ու նեղացման գործընթացները, ինչպես նաև խոսակցական միջավայրում նոր բառերի և արտահայտությունների առաջացման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել տարիքային, սոցիալական, մասնագիտական և տարածքային գործոնների ազդեցությունները խոսակցական բառապաշարի ընտրության ու գործածության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում բանավոր խոսքի ինքնաբուխ բնույթին, խոսքային իրավիճակի նշանակությանը և բառային միավորների գործաբանական առանձնահատկություններին։ Կարևորվում է խոսակցական և գրական լեզվական տարբերակների փոխազդեցության ուսումնասիրությունը՝ ժամանակակից հայերենի բառապաշարային փոփոխությունների և լեզվական զարգացման միտումների բացահայտման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է հիմնվել կենդանի խոսքի օրինակների, բանավոր հաղորդակցության նյութերի, բառարանների և ժամանակակից լեզվական կիրառությունների համեմատական վերլուծության վրա։ Հետազոտությունը կարող է նպաստել հայերենի խոսակցական բառապաշարի համակարգված նկարագրությանը, բառարանագրական աշխատանքների կատարելագործմանը և ժամանակակից լեզվական գործընթացների առավել ամբողջական ըմբռնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի բառագիտության, ոճագիտության, հանրալեզվաբանության, բառարանագրության և խոսույթի վերլուծության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և բարբառագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Ոզմի բարբառի լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հայերենի բարբառային համակարգի և պատմական զարգացման համատեքստում։ Քննության են առնվում բարբառի տարածման աշխարհագրական միջավայրը, ձևավորման պատմական նախադրյալները, լեզվական առանձնահատկությունների պահպանման պայմանները և դրա առնչությունները հայերենի այլ տարածքային խոսվածքների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բարբառի հնչյունական համակարգին, ձայնավորների և բաղաձայնների արտասանական առանձնահատկություններին, հնչյունափոխության օրինաչափություններին և շեշտադրության բնորոշ դրսևորումներին։ Վերլուծվում են գոյականի, դերանվան, բայի և խոսքի այլ մասերի ձևաբանական առանձնահատկությունները, հոլովման ու խոնարհման համակարգերը, ինչպես նաև քերականական ձևերի գործածության տեղական տարբերակները։ Քննարկվում են բարբառի բառապաշարի կազմը, հնագույն լեզվական տարրերի պահպանման հնարավորությունները, տեղական բառերը, փոխառությունները և ժողովրդական խոսքին բնորոշ դարձվածային արտահայտությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել բարբառային խոսքի շարահյուսական կառուցվածքը, նախադասությունների կազմության առանձնահատկությունները և բանավոր խոսքի նյութերի հավաքագրման ու համեմատական վերլուծության մեթոդաբանական մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում Ոզմի բարբառի նշանակությանը հայերենի պատմական զարգացման, բարբառների փոխհարաբերությունների, լեզվական բազմազանության և ժողովրդական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի պատմության, բարբառագիտության, պատմահամեմատական լեզվաբանության, ազգագրության և հայկական տեղական խոսվածքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և տերմինաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է միջմասնագիտական գիտակարգերում կիրառվող անգլերեն տերմինակերպ միավորների շարութաբանական կառուցվածքի, ձևավորման օրինաչափությունների և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գիտական տերմինաբանության զարգացման տեսական հիմքերը, տերմինակերպ միավորների բնորոշ հատկանիշները և դրանց դերը մասնագիտական գիտելիքի արտահայտման ու փոխանցման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմաբաղադրիչ տերմինային կապակցությունների շարահյուսական կառուցվածքին, բաղադրիչների փոխհարաբերություններին, բառերի հաջորդականությանը և իմաստային ամբողջականության ձևավորման մեխանիզմներին։ Վերլուծվում են անգլերեն մասնագիտական տերմինաբանության մեջ հանդիպող գոյականական, ածականական և այլ կառուցվածքային կապակցությունները, դրանց քերականական կազմակերպումը և տարբեր գիտակարգերում կիրառման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև միջմասնագիտական տերմինների իմաստային փոխներթափանցման, գիտական հասկացությունների անվանման, տերմինային միավորների ընդլայնման և մասնագիտական հաղորդակցության ճշգրտության ապահովման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են շարութաբանական վերլուծության, կառուցվածքային դասակարգման, համատեքստային մեկնաբանության և տարբեր գիտակարգերի տերմինային համակարգերի համեմատության մեթոդաբանական հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տերմինակերպ միավորների թարգմանության, մասնագիտական բառարանների կազմման, գիտական տեքստերի լեզվական վերլուծության և անգլերենի՝ որպես միջազգային գիտական հաղորդակցության լեզվի նշանակությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ընդհանուր և կիրառական լեզվաբանության, տերմինագիտության, անգլերենի մասնագիտական ուսումնասիրության, թարգմանաբանության և գիտական խոսքի հետազոտությամբ զբաղվող մասնագետների ու ուսանողների համար։

Լեզվաբանական և մշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է «տուն» հասկացության լեզվամշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը հայ և անգլաամերիկյան լեզվամշակույթներում։ Քննության են առնվում «տուն» հասկացության իմաստային կառուցվածքը, դրա լեզվական արտահայտման միջոցները և ազգային մտածողության ու մշակութային արժեքների համակարգում զբաղեցրած տեղը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տան՝ որպես բնակության վայրի, ընտանիքի, հարազատության, անվտանգության, պատկանելության և ազգային ինքնության խորհրդանիշի ընկալումներին։ Վերլուծվում են հայերենում և անգլերենում տվյալ հասկացությունն արտահայտող բառերի, դարձվածքների, ասացվածքների, փոխաբերությունների և կայուն բառակապակցությունների իմաստային ու գործառական առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև հայկական և անգլաամերիկյան մշակույթներում տան վերաբերյալ ձևավորված ավանդական պատկերացումները, ընտանեկան հարաբերությունների արտացոլումը լեզվում և մշակութային արժեքների ազդեցությունը լեզվական աշխարհընկալման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են համեմատական լեզվաբանության, ճանաչողական լեզվաբանության և լեզվամշակութաբանության մեթոդների կիրառման հնարավորությունները՝ երկու լեզվամշակույթներում հասկացության ընդհանրություններն ու տարբերությունները բացահայտելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում լեզվական աշխարհի պատկերի, ազգային մտածելակերպի, մշակութային խորհրդանիշների և միջմշակութային հաղորդակցության փոխկապակցվածությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանության, լեզվամշակութաբանության, ճանաչողական իմաստաբանության, թարգմանաբանության և հայ-անգլերեն միջմշակութային ուսումնասիրությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական և պատմամշակութային բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Գերմանիայի վերամիավորման թեմայի արտացոլմանը 1990-ական թվականների գերմանական վեպում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով գերմանացի գրող Գյունթեր Գրասի ստեղծագործական ժառանգությանը։ Քննության են առնվում 1989–1990 թվականների պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը գերմանական գրականության զարգացման, հասարակական մտածողության և ազգային ինքնության վերաիմաստավորման գործընթացների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Արևելյան և Արևմտյան Գերմանիաների միավորման հետևանքով առաջացած սոցիալական, մշակութային, հոգեբանական և գաղափարական հակասությունների գեղարվեստական ներկայացմանը։ Վերլուծվում են պատմական հիշողության, ազգային ինքնագիտակցության, անցյալի վերագնահատման, հասարակական փոփոխությունների և անհատի ճակատագրի թեմաները՝ ժամանակաշրջանի գերմանական արձակի համատեքստում։ Քննարկվում են Գյունթեր Գրասի ստեղծագործություններին բնորոշ պատմական իրադարձությունների քննադատական ընկալումը, քաղաքական ու հասարակական խնդիրների գեղարվեստական մեկնաբանությունը, երգիծանքի, խորհրդանշական պատկերների և պատմողական բազմաշերտ կառուցվածքների կիրառությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող է առանձնացվել գրողի «Լայն դաշտ է» վեպը՝ որպես Գերմանիայի վերամիավորման հասարակական հետևանքների և պատմական շարունակականության գեղարվեստական մեկնաբանության օրինակ։ Անդրադարձ է կատարվում 1990-ական թվականների գերմանական վեպի գաղափարական ու գեղարվեստական առանձնահատկություններին, պատմության և գրականության փոխհարաբերություններին, ինչպես նաև վերամիավորման թեմայի ներկայացման տարբեր մոտեցումներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գերմանական գրականության, համեմատական գրականագիտության, մշակութաբանության և ժամանակակից եվրոպական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական և լեզվաոճական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XX դարի 1980–1990-ական թվականների Արցախի բանաստեղծության լեզվական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ ժամանակաշրջանի արցախյան պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումները, բանաստեղծական խոսքի կառուցվածքը, պատկերավորման միջոցները և հեղինակային անհատական ոճերի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական բառապաշարի, փոխաբերությունների, մակդիրների, համեմատությունների, խորհրդանիշների և այլ արտահայտչամիջոցների կիրառությանը։ Վերլուծվում են բանաստեղծական տեքստերի հնչյունական կազմակերպումը, ռիթմական կառուցվածքը, շարահյուսական առանձնահատկությունները և խոսքի հուզական արտահայտչականության ձևավորման միջոցները։ Քննարկվում են նաև գրական հայերենի և արցախյան բարբառային տարրերի փոխառնչությունները, ժողովրդական խոսքի ազդեցությունը բանաստեղծական լեզվի վրա և ազգային մշակութային ավանդույթների արտացոլումը պոեզիայում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են հայրենիքի, պատմական հիշողության, ազգային ինքնության, բնաշխարհի և մարդկային ապրումների թեմատիկ դրսևորումները՝ ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային իրադարձությունների համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում տարբեր հեղինակների ստեղծագործական մոտեցումների համեմատությանը, լեզվաոճական նորարարություններին և արցախյան բանաստեղծության տեղին ժամանակակից հայ գրականության զարգացման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, ոճագիտության, լեզվաբանության և արցախյան գրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Բանասիրական և թարգմանագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է գեղարվեստական ստեղծագործության և դրա թարգմանության համակողմանի ուսումնասիրության տեսական ու մեթոդաբանական հիմնախնդիրներին։ Քննության են առնվում բնագրի և թարգմանական տեքստի փոխհարաբերությունները, գեղարվեստական բովանդակության փոխանցման առանձնահատկությունները և տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերում գրական ստեղծագործության ընկալման խնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստեղծագործության գաղափարական, թեմատիկ, կառուցվածքային և լեզվաոճական բաղադրիչների համալիր վերլուծությանը, ինչպես նաև դրանց արտահայտման եղանակներին թարգմանության մեջ։ Վերլուծվում են հեղինակային ոճի, պատկերավորման միջոցների, փոխաբերությունների, խորհրդանիշների, ազգային մշակութային իրողությունների և գեղարվեստական արտահայտչականության պահպանման ու վերարտադրման հնարավորությունները։ Քննարկվում են նաև թարգմանական համարժեքության, իմաստային համապատասխանության, թարգմանչական մեկնաբանության և բնագրի գեղագիտական ազդեցության փոխանցման հիմնահարցերը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարևորվում է լեզվաբանական, գրականագիտական, ոճագիտական և մշակութաբանական մոտեցումների համադրումը՝ գեղարվեստական տեքստի և դրա թարգմանության առանձնահատկություններն առավել ամբողջական բացահայտելու նպատակով։ Աշխատանքը կարող է նպաստել գեղարվեստական թարգմանության գնահատման գիտական չափանիշների զարգացմանը և օգտակար լինել բանասիրության, թարգմանագիտության, համեմատական գրականագիտության ու տեքստի վերլուծության ոլորտների մասնագետների և հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և իրանագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Կովկասյան տարածաշրջանում տարածված պարսկերենի լեզվական առանձնահատկությունների, պատմական զարգացման և այլ իրանական լեզուների ու բարբառների հետ ունեցած փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում կովկասյան պարսկերենի ձևավորման պատմական նախադրյալները, տարածման աշխարհագրական շրջանակները և տարածաշրջանի լեզվամշակութային միջավայրի ազդեցությունը դրա զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվի հնչյունաբանական, ձևաբանական, շարահյուսական և բառապաշարային առանձնահատկություններին՝ դրանք համադրելով գրական պարսկերենի և իրանական լեզվաընտանիքի այլ ներկայացուցիչների համապատասխան իրողությունների հետ։ Վերլուծվում են լեզվական փոփոխությունների պատմական օրինաչափությունները, հնագույն լեզվական տարրերի պահպանման հնարավոր դրսևորումները, փոխառությունները և հարևան լեզուների հետ շփումների հետևանքով առաջացած կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև կովկասյան պարսկերենի բարբառային տարբերակների դասակարգման, պատմական աղբյուրների լեզվաբանական մեկնաբանության և համեմատական վերակառուցման մեթոդաբանական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարածաշրջանի իրանական լեզվական ժառանգության զարգացման միտումները և գնահատելու դրա նշանակությունը Կովկասի պատմական լեզվական փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրանագիտության, պատմահամեմատական լեզվաբանության, բարբառագիտության և կովկասագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և տերմինաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է ժամանակակից հայերենի իրավագիտական մասնագիտական բառապաշարի ձևավորման, զարգացման և գործածության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում իրավական հասկացություններ արտահայտող բառերի ու բառակապակցությունների ծագումը, իմաստային կառուցվածքը, բառակազմական առանձնահատկությունները և գործառությունը մասնագիտական հաղորդակցության տարբեր ոլորտներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իրավաբանական եզրույթների դասակարգմանը, դրանց իմաստային ճշգրտությանը, միանշանակության ապահովմանը և գրական լեզվի նորմերին համապատասխան կիրառությանը։ Վերլուծվում են բնիկ և փոխառյալ եզրույթների փոխհարաբերությունները, օտարալեզու իրավական հասկացությունների հայերեն համարժեքների ձևավորման սկզբունքները, ինչպես նաև տերմինաբանական համակարգի համալրման և կանոնակարգման խնդիրները։ Քննարկվում են նաև օրենսդրական փաստաթղթերում, դատավարական նյութերում և իրավագիտական գրականության մեջ մասնագիտական բառապաշարի կիրառման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու իրավական լեզվի զարգացման հիմնական միտումները և մասնագիտական եզրույթների միասնականացման նշանակությունը իրավական հաղորդակցության հստակության ապահովման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանության, տերմինագիտության, իրավագիտության, իրավական թարգմանության և մասնագիտական բառարանագրության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է լեզվի կառուցվածքի, գործառության և զարգացման տարբեր խնդիրների գիտական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում լեզվական համակարգի հիմնական մակարդակները՝ հնչյունական, բառային, ձևաբանական, շարահյուսական և իմաստաբանական երևույթները, ինչպես նաև դրանց միջև առկա փոխկապակցվածությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական միավորների կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկություններին, դրանց կիրառությանը խոսքում և լեզվական օրինաչափությունների բացահայտմանը։ Վերլուծվում են լեզուների պատմական զարգացման, բարբառային տարբերակման, բառապաշարի փոփոխությունների և քերականական համակարգերի ձևավորման հետ կապված հարցեր։ Քննարկվում են նաև համեմատական և տիպաբանական ուսումնասիրությունների հնարավորությունները, լեզուների ընդհանրություններն ու տարբերությունները և լեզվական երևույթների հետազոտման մեթոդաբանական մոտեցումները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բազմակողմանի պատկերացում կազմելու լեզվի՝ որպես զարգացող և փոխկապակցված համակարգի վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, բանասերներին, լեզուների պատմությամբ ու կառուցվածքով զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և ուսանողներին։

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է առոգանության դերին խոսքի իմաստային, գործառական և հաղորդակցական կառուցվածքի ձևավորման գործընթացում։ Քննության են առնվում հնչերանգի, շեշտի, խոսքի տեմպի, դադարների և մեղեդայնության առանձնահատկությունները՝ որպես բանավոր հաղորդակցության իմաստաստեղծ բաղադրիչներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն միջոցներին, որոնց օգնությամբ խոսողն արտահայտում է հաղորդման նպատակը, վերաբերմունքը, հուզական երանգները և առանձնացնում արտահայտության առավել կարևոր հատվածները։ Վերլուծվում է առոգանական կառուցվածքի և խոսքի բառաքերականական կազմության փոխազդեցությունը, ինչպես նաև տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում առոգանության գործառույթների փոփոխությունը։ Քննարկվում են պատմողական, հարցական, հրամայական և այլ տիպի արտահայտությունների հնչերանգային առանձնահատկությունները, ինչպես նաև համատեքստի ազդեցությունը խոսքի իմաստավորման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու առոգանության նշանակությունը խոսքային մտադրության փոխանցման, արտահայտության իմաստային կազմակերպման և հաղորդակցության արդյունավետության ապահովման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հնչյունաբանության, գործառական լեզվաբանության, խոսքի տեսության և հաղորդակցական լեզվաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Թարգմանագիտական և լեզվամշակութաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է գեղարվեստական տեքստում արտահայտված ազգային ու մշակութային առանձնահատկությունների փոխանցման խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ իսպանական դասական վեպի նյութի հիման վրա։ Քննության են առնվում մշակութային իրողությունների, կենցաղային հասկացությունների, պատմական ու հասարակական երևույթների, դարձվածքների, հատուկ անունների և ազգային մտածողությունն արտացոլող լեզվական միավորների թարգմանության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դեպքերին, երբ սկզբնաղբյուրի մշակութային իմաստները չունեն անմիջական համարժեքներ թարգմանվող լեզվում և պահանջում են համապատասխան թարգմանական ռազմավարությունների կիրառում։ Վերլուծվում են համարժեքության պահպանման, բացատրական փոխանցման, հարմարեցման և մշակութային երանգների հնարավորինս ամբողջական վերարտադրման մոտեցումները։ Քննարկվում է նաև թարգմանչի դերը սկզբնաղբյուրի ազգային ինքնատիպությունը պահպանելու և միաժամանակ թարգմանությունը ընթերցողի համար հասկանալի դարձնելու գործընթացում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու լեզվի և մշակույթի փոխկապակցվածությունը գեղարվեստական թարգմանության մեջ և գնահատելու մշակութային բաղադրիչների ազդեցությունը թարգմանական որոշումների վրա։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել թարգմանագիտության, իսպանագիտության, լեզվաբանության և համեմատական գրականագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական և գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հովհաննես Շիրազի քնարերգության լեզվում գոյականական բառակապակցությունների կառուցվածքային, քերականական և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գոյական գերադաս անդամով բառակապակցությունների կազմության եղանակները, դրանց բաղադրիչների միջև ձևավորվող շարահյուսական հարաբերությունները և խոսքի մեջ ունեցած գործառույթները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր կառուցվածքային տիպերի, կապակցման միջոցների, բառերի դասավորության և քերականական ձևերի կիրառությանը բանաստեղծական խոսքում։ Վերլուծվում է գոյականական բառակապակցությունների դերը պատկերավորության, արտահայտչականության, հուզական երանգավորման և հեղինակային լեզվաոճի ձևավորման մեջ։ Քննարկվում են նաև բառային ընտրության, փոխաբերական կիրառությունների և շարահյուսական կառուցվածքների փոխհարաբերությունները՝ քնարական ստեղծագործությունների լեզվական նյութի հիման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բանաստեղծի լեզվի շարահյուսական առանձնահատկությունները և գնահատելու դրանց նշանակությունը գեղարվեստական խոսքի կառուցման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայոց լեզվի շարահյուսության, ոճագիտության, գրական լեզվի և Հովհաննես Շիրազի ստեղծագործության լեզվական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է արդի հայերենում նոր բառերի ձևավորման բառակազմական օրինաչափությունների և կաղապարների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում ժամանակակից լեզվում առաջացող նորաբանությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դրանց կազմության միջոցներն ու բառակազմական հիմքերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ածանցման, բառաբարդման և բառակազմական այլ եղանակների միջոցով նոր բառային միավորների ստեղծմանը, ինչպես նաև արդեն գոյություն ունեցող կաղապարների արդյունավետությանը նոր բառապաշարի ձևավորման գործընթացում։ Վերլուծվում են տարբեր կառուցվածք ունեցող նորաբանությունների բաղադրիչները, դրանց իմաստային և ձևաբանական հարաբերությունները, ինչպես նաև նոր բառերի համապատասխանությունը հայերենի բառակազմական համակարգի օրինաչափություններին։ Քննարկվում են հասարակական, գիտական, տեխնոլոգիական և մշակութային զարգացումների ազդեցությամբ բառապաշարում տեղի ունեցող փոփոխությունները և նոր հասկացությունների անվանման լեզվական միջոցները։ Ուսումնասիրությունը նպաստում է արդի հայերենի բառապաշարի զարգացման միտումների, բառակազմական համակարգի գործուն մեխանիզմների և նորաբանությունների ձևավորման սկզբունքների բացահայտմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայերենագիտության, բառագիտության, բառակազմության, բառարանագրության և ժամանակակից լեզվական գործընթացների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։

Լեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայերենի և ֆիննաուգրական լեզուների միջև հնարավոր լեզվական առնչությունների, ընդհանրությունների և փոխազդեցությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տարբեր լեզվական մակարդակներում նկատվող զուգահեռները՝ բառապաշարի, հնչյունաբանության, ձևաբանության և քերականական կառուցվածքների տեսանկյունից։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բառային համապատասխանություններին, դրանց ծագման հնարավոր աղբյուրներին, փոխառությունների և պատմական լեզվական շփումների բացահայտման խնդիրներին։ Վերլուծվում են համեմատական և պատմահամեմատական լեզվաբանության մեթոդների կիրառման հնարավորությունները՝ նմանությունների բնույթն ու առաջացման պայմանները պարզաբանելու նպատակով։ Քննարկվում են նաև լեզվական ընդհանրությունների մեկնաբանման տարբեր մոտեցումները, պատահական նմանությունների և պատմականորեն պայմանավորված կապերի տարբերակման սկզբունքները։ Լեզվական նյութի ուսումնասիրությունը դիտարկվում է համապատասխան ժողովուրդների պատմական ու մշակութային շփումների հնարավոր համատեքստում՝ առանց լեզուների ծագումնաբանական կապի կանխադրման։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայերենի պատմությամբ, ֆիննաուգրագիտությամբ, համեմատական լեզվաբանությամբ, ստուգաբանությամբ և լեզվական շփումների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների ու համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Գիտալեզվաբանական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է մեդիա դիսկուրսի բազմակողմանի ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն քաղաքական խոսքից ընտրված փաստական նյութի հիման վրա։ Հետազոտության շրջանակում քաղաքական հաղորդակցությունը դիտարկվում է որպես լեզվական, հաղորդակցական և հասարակական գործոնների փոխազդեցությամբ ձևավորվող համակարգ, որտեղ կարևոր նշանակություն ունեն ոչ միայն օգտագործվող բառերն ու քերականական կառուցվածքները, այլև խոսքի նպատակը, համատեքստը, հասցեատերը և տեղեկատվության ներկայացման եղանակները։ Վերլուծվում են քաղաքական խոսքի բառապաշարային, իմաստային, ոճական և գործաբանական առանձնահատկությունները, փաստարկման ու գնահատողականության դրսևորումները, ինչպես նաև տարբեր լեզվական միջոցների դերը քաղաքական հաղորդագրությունների կառուցման և մեկնաբանման գործընթացում։ Ուշադրություն է դարձվում լրատվական միջավայրում քաղաքական իրադարձությունների ներկայացման ձևերին, խոսքային ռազմավարություններին, լեզվական ընտրությունների և հաղորդակցական նպատակների փոխկապակցվածությանը։ Համակցված քննությունը հնարավորություն է տալիս միևնույն նյութը դիտարկել տարբեր լեզվաբանական մոտեցումների տեսանկյունից և բացահայտել քաղաքական մեդիա խոսքի կառուցվածքային ու գործառական առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել լեզվաբանների, դիսկուրսի և մեդիա հաղորդակցության հետազոտողների, անգլերենի մասնագետների, քաղաքագիտական հաղորդակցության ուսումնասիրությամբ զբաղվողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական թարգմանության ընթացքում լեզվաարտահայտչական միջոցների համարժեքության խնդրի ուսումնասիրությանը՝ անգլերեն բնագրի և դրա հայերեն թարգմանության համադրական վերլուծության հիման վրա։ Քննության են առնվում թարգմանական համարժեքության տեսական սկզբունքները, գեղարվեստական տեքստի լեզվաոճական առանձնահատկությունների փոխանցման հնարավորությունները և թարգմանչական ընտրության վրա ազդող գործոնները։ Վերլուծվում են փոխաբերությունների, համեմատությունների, մակդիրների, խորհրդանշական պատկերների, դարձվածային միավորների, կրկնությունների և այլ արտահայտչամիջոցների վերարտադրման եղանակները հայերենում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ոչ միայն բառային և քերականական համապատասխանությանը, այլև բնագրի ոճական երանգի, հուզական ազդեցության, կերպարների խոսքային առանձնահատկությունների և հեղինակային արտահայտչաձևի պահպանմանը։ Դիտարկվում են բառացի թարգմանության, փոխարինման, վերափոխման, իմաստային ընդլայնման կամ սեղմման և համատեքստային համապատասխանության ընտրության դեպքերը։ Քննարկվում է նաև լեզվամշակութային տարբերությունների ազդեցությունը թարգմանության վրա, երբ բնագրում առկա որոշ հասկացություններ, պատկերներ կամ արտահայտություններ պահանջում են հայ ընթերցողի համար գործառականորեն համապատասխան լուծումների ընտրություն։ Կարևորվում է ձևի և բովանդակության հարաբերակցությունը, քանի որ գեղարվեստական թարգմանության ընթացքում անհրաժեշտ է հնարավորինս պահպանել ինչպես ստեղծագործության իմաստային ամբողջականությունը, այնպես էլ նրա գեղագիտական ազդեցությունը։ Համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու թարգմանական տարբեր ռազմավարությունների արդյունավետությունը, հնարավոր իմաստային կամ ոճական տեղաշարժերը և համարժեքության ապահովման հիմնական դժվարությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թարգմանաբանության, անգլերենի և հայերենի համեմատական ոճաբանության, գեղարվեստական թարգմանության և գրական լեզվի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է անգլերենի և հայերենի «տարիք» իմաստային դաշտի լեզվաճանաչողական և զուգադրական ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել տարիք հասկացության լեզվական արտահայտման և ընկալման առանձնահատկությունները երկու լեզուներում։ Քննության են առնվում տվյալ իմաստային դաշտը կազմող բառային միավորները, դրանց իմաստային կապերը, գործածության առանձնահատկությունները և համապատասխան հասկացությունների ներքին կառուցվածքը։ Վերլուծվում են մարդու կյանքի տարբեր տարիքային փուլերն արտահայտող բառերն ու բառակապակցությունները, տարիքային հատկանիշների անվանումները, ինչպես նաև տարիքի հետ կապված գնահատողական և փոխաբերական նշանակությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվի և մտածողության փոխհարաբերությանը՝ պարզելու, թե ինչպես են անգլերենն ու հայերենը լեզվական միջոցներով դասակարգում և ներկայացնում մարդու տարիքային զարգացման փուլերը։ Զուգադրական վերլուծության միջոցով բացահայտվում են երկու լեզուների իմաստային համակարգերում առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները, բառային միավորների իմաստային սահմանները և դրանց մշակութային պայմանավորվածությունը։ Դիտարկվում է նաև համատեքստի դերը տարիքային իմաստների ձևավորման և մեկնաբանման գործընթացում։ Քննարկվում են դարձվածային, փոխաբերական և գնահատողական արտահայտությունները, որոնց միջոցով տարիքը կարող է կապվել մարդու ֆիզիկական, հոգեբանական կամ սոցիալական հատկանիշների հետ։ Կարևորվում է ազգային լեզվամտածողության և մշակութային պատկերացումների ազդեցությունը տվյալ հասկացության լեզվական ներկայացման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել անգլերենի և հայերենի բառաիմաստային համակարգերի առավել խորքային նկարագրությանը և օգտակար լինել ճանաչողական լեզվաբանության, իմաստաբանության, զուգադրական լեզվաբանության, բառագիտության և թարգմանաբանության ոլորտներում իրականացվող հետազոտությունների համար։