Կրոն

1892 թվականին Կոստանդնուպոլսում հրատարակված այս՝ 222 էջից բաղկացած աշխատությունը, ըստ վերնագրի, նախատեսված է եղել 1893 թվականի կիրակիների ընթացքում կիրակնօրյա դպրոցներում դասավանդելու համար։ Վերնագիրը ներկայացված է օսմանյան թուրքերենի՝ հայատառ գրության ձևով և պարունակում է «կիրակի մէքթէպի»՝ կիրակնօրյա դպրոց, ինչպես նաև «տէրսլէրի»՝ դասեր բառերը։ Այս ձևակերպումը հուշում է, որ հրատարակությունը ուսումնական նյութերի ժողովածու է՝ նախատեսված տարվա կիրակնօրյա դասերի կազմակերպման և հաջորդականության համար։ Կիրակնօրյա դպրոցները քրիստոնեական համայնքներում կարևոր դեր են ունեցել կրոնական գիտելիքների փոխանցման, Աստվածաշնչյան պատմությունների ուսումնասիրման, բարոյական դաստիարակության և համայնքային ինքնության պահպանման գործում։ Նման դասագրքերը կարող էին պարունակել աստվածաշնչյան ընթերցանության նյութեր, քրիստոնեական ուսմունքի բացատրություններ, բարոյական խրատներ, աղոթքներ և տարվա տարբեր կիրակիներին համապատասխան դասերի ծրագիր։ 1892 թվականին հրատարակված լինելը և 1893 թվականի կիրակիների համար նախատեսված լինելը վկայում են, որ այն կազմվել է նախապես՝ հաջորդ տարվա ուսումնական կարիքները հոգալու նպատակով։ Կոստանդնուպոլիսը XIX դարի վերջին բազմալեզու և բազմադավան քաղաք էր, որտեղ տարբեր քրիստոնեական համայնքներ ունեին իրենց կրթական և կրոնական կազմակերպությունները։ Այնուամենայնիվ, միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, թե որ համայնքի կամ դավանանքի կիրակնօրյա դպրոցի համար է նախատեսված եղել այս ժողովածուն, ինչ լեզվով են շարադրված դասերը և ինչպես է կազմակերպված դրանց բովանդակությունը։ Այս հրատարակությունը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել Օսմանյան կայսրության հայ և այլ քրիստոնյա համայնքների կրթական կյանքի, կրոնական ուսուցման և XIX դարի վերջի դպրոցական գրականության ուսումնասիրության համար։

1889 թվականին Թիֆլիսում՝ Մովսես Վարդանյանի տպարանում հրատարակված այս՝ 37 էջից բաղկացած գիրքը կրոնի ուսուցման համար նախատեսված համառոտ դասագիրք է։ Վերնագիրը և հրատարակության փոքր ծավալը թույլ են տալիս ենթադրել, որ այն նախատեսված է եղել սովորողներին կրոնական հիմնական գիտելիքներին ծանոթացնելու և ուսումնական նյութը մատչելի ձևով ներկայացնելու համար։ XIX դարի հայ կրթական համակարգում կրոնի դասավանդումը կարևոր տեղ էր զբաղեցնում՝ նպաստելով քրիստոնեական ավանդույթների, եկեղեցական պատմության և բարոյական արժեքների փոխանցմանը նոր սերնդին։ Այդ ժամանակաշրջանի նմանատիպ դասագրքերում կարող էին ներկայացվել քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթները, Աստվածաշնչյան պատմություններ, աղոթքներ, կրոնական տոներ, եկեղեցական սովորույթներ և բարոյական վարքի վերաբերյալ ուսուցողական նյութեր։ Հակիրճ դասագրքերը հատկապես հարմար էին դպրոցական ուսուցման համար, քանի որ հնարավորություն էին տալիս հիմնական գաղափարները ներկայացնել սահմանափակ ծավալով և դրանք դարձնել ավելի հեշտ յուրացվող։ Սակայն այս գրքի կոնկրետ բովանդակությունը, դավանաբանական ուղղվածությունը, նախատեսված տարիքային խումբը և դասերի կառուցվածքը հնարավոր չէ որոշել միայն վերնագրի ու մատենագիտական տվյալների հիման վրա։ Թիֆլիսը XIX դարում հայալեզու տպագրության և կրթական կյանքի նշանակալի կենտրոններից էր, որտեղ հրատարակվում էին դպրոցական դասագրքեր, կրոնական ձեռնարկներ և գիտելիքների տարածմանն ուղղված այլ գրքեր։ Հրատարակությունն արժեքավոր է հայ կրթության պատմության, կրոնական ուսուցման մեթոդների և XIX դարի վերջի հայկական տպագրական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

1890 թվականին Թիֆլիսում՝ «Արոր» տպարանում, Տ. Նազարյանի տպագրությամբ լույս տեսած այս՝ 65 էջից բաղկացած գիրքը նախատեսված է եղել կրոնի ուսուցման համար։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունը դասագրքային բնույթ ունի և նպատակ է հետապնդում սովորողներին համակարգված կերպով ծանոթացնել կրոնական գիտելիքներին ու հավատքի հիմնական սկզբունքներին։ XIX դարի հայ կրթական միջավայրում կրոնական ուսուցումը կարևոր տեղ էր զբաղեցնում, քանի որ եկեղեցին և քրիստոնեական ավանդույթները նշանակալի դեր ունեին ոչ միայն հոգևոր, այլև կրթական, մշակութային և հասարակական կյանքում։ Այդ ժամանակաշրջանի կրոնի դասագրքերը կարող էին ներառել Աստվածաշնչի պատմությունների, քրիստոնեական հավատքի հիմունքների, բարոյական վարքականոնների, աղոթքի, եկեղեցական ավանդույթների և կրոնական տոների վերաբերյալ նյութեր։ Դասագրքային ձևաչափը ենթադրում է, որ տեղեկությունները կարող էին ներկայացվել ուսուցման համար հարմար հերթականությամբ՝ սովորողների գիտելիքների աստիճանական ձևավորման նպատակով։ Այնուամենայնիվ, գրքի վերնագիրը չի հստակեցնում՝ այն նախատեսված է հայ առաքելական եկեղեցու դպրոցների՞, այլ քրիստոնեական դավանանքի հետևորդների՞, թե՞ ավելի ընդհանուր կրթական միջավայրի համար։ Հետևաբար, կոնկրետ դավանաբանական ուղղվածությունը, դասերի կառուցվածքը և ընդգրկված թեմաները հնարավոր չէ հաստատել առանց բնագրի ուսումնասիրության։ Թիֆլիսը XIX դարում հայալեզու կրթության, հրատարակչության և հասարակական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ լույս էին տեսնում դպրոցական ձեռնարկներ և կրթական տարբեր ուղղությունների գրքեր։ Այս հրատարակությունը կարող է օգտակար աղբյուր լինել ժամանակաշրջանի կրոնական կրթության, դպրոցական դասագրքերի կազմման սկզբունքների և հայալեզու տպագրական ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Մ. Ա. սկզբնատառերով ներկայացված հեղինակի «Հայոց եկեղեցին և ամերիկացի քարոզիչք» աշխատությունը վերաբերում է հայ եկեղեցու և ամերիկացի բողոքական քարոզիչների միջև առկա հարաբերություններին ու կրոնական փոխգործակցությանը։ Վերնագիրը ցույց է տալիս, որ հրատարակության կենտրոնական թեման Հայ եկեղեցու և ամերիկացի միսիոներների գործունեության առնչություններն են՝ 19-րդ դարի կրոնական ու հասարակական կյանքի համատեքստում։ Այդ ժամանակաշրջանում Օսմանյան կայսրության հայաբնակ բնակավայրերում ակտիվացել էին ամերիկյան բողոքական միսիոներական կազմակերպությունների գործունեությունը, որոնք զբաղվում էին կրոնական քարոզչությամբ, կրթական հաստատությունների հիմնադրմամբ, գրքերի ու թերթերի հրատարակությամբ և հասարակական տարբեր նախաձեռնություններով։ Նրանց գործունեությունը շփման նոր ձևեր էր ստեղծում հայ համայնքների և ամերիկյան կրոնական կազմակերպությունների միջև՝ միաժամանակ առաջացնելով քննարկումներ դավանաբանական տարբերությունների, եկեղեցական ավանդույթների և կրոնական ինքնության պահպանման շուրջ։ Հայոց եկեղեցին, ունենալով դարավոր պատմություն, ինքնուրույն ծիսակարգ և դավանաբանական ավանդույթ, կարևոր դեր էր կատարում հայ ժողովրդի հոգևոր, կրթական և համայնքային կյանքում։ Ամերիկացի բողոքական քարոզիչների գործունեությունը որոշ միջավայրերում նպաստում էր կրթության և տպագրության զարգացմանը, սակայն նրանց դավանաբանական մոտեցումները կարող էին հակասություններ առաջացնել Հայ եկեղեցու ուսմունքի և ավանդական եկեղեցական կառույցների հետ։ Նման թեմաներով աշխատությունները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու ոչ միայն կրոնական գաղափարների տարածումը, այլև այն հասարակական արձագանքները, որոնք առաջանում էին տարբեր քրիստոնեական ուղղությունների հանդիպման ժամանակ։ Գրքի վերնագիրը հուշում է, որ հեղինակը կարող է քննարկել ամերիկացի քարոզիչների գործունեության բնույթը, նրանց հարաբերությունները հայ հոգևորականության հետ և այդ հարաբերությունների շուրջ ձևավորված դիրքորոշումները։ Այնուամենայնիվ, առանց բնագրի ուսումնասիրության հնարավոր չէ հաստատել հեղինակի կոնկրետ փաստարկները, գնահատականները կամ ներկայացված պատմական դեպքերը։ Կոստանդնուպոլիսը 19-րդ դարում հայ մամուլի, գրահրատարակչության և հասարակական քննարկումների կարևոր կենտրոններից էր։ Հովհաննես Մյուհենտիսյանի տպարանում լույս տեսած այս աշխատությունը կարող է դիտարկվել այդ ժամանակաշրջանի հայ կրոնական հրապարակախոսության և դավանաբանական բանավեճերի համատեքստում։ Այն արժեքավոր նյութ կարող է լինել Հայ եկեղեցու պատմությամբ, բողոքական միսիոներական շարժումների տարածմամբ, հայ-ամերիկյան կրոնական շփումներով և օսմանյան ժամանակաշրջանի հայ հասարակական կյանքով զբաղվող ուսումնասիրողների համար։ Հրատարակությունը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնա

Աշխատությունը վերաբերում է քրիստոնեական եկեղեցիների միջև պատմական և դավանաբանական հարաբերություններին, մասնավորապես՝ Հռոմի պապական իշխանության և Արևելյան եկեղեցիների դիրքորոշումների շուրջ ձևավորված տարաձայնություններին։ Վերնագրում օգտագործված «հերձուածող» բառը մատնանշում է հեղինակի կամ հրատարակության քննադատական մոտեցումը պապականության նկատմամբ։ Այդ պատճառով աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես կրոնադավանաբանական բանավեճի բնույթի երկ, որը ներկայացնում է եկեղեցական իշխանության, դավանանքի և եկեղեցիների փոխհարաբերությունների վերաբերյալ որոշակի դիրքորոշում։ Քրիստոնեական աշխարհի պատմության ընթացքում Հռոմի եկեղեցու և Արևելքի քրիստոնեական եկեղեցիների միջև տարբերություններ են առաջացել եկեղեցական իշխանության, աստվածաբանական մեկնաբանությունների, ծիսական ավանդույթների և եկեղեցական կառավարման հարցերում։ Այդ տարաձայնությունները հատկապես սրվել են միջնադարում և երկարատև ազդեցություն են ունեցել քրիստոնեական աշխարհի կառուցվածքի վրա։ Հայոց եկեղեցին, պահպանելով իր ինքնուրույն դավանաբանական, ծիսական և վարչական ավանդույթները, պատմականորեն ունեցել է բարդ հարաբերություններ ինչպես Հռոմի կաթոլիկ եկեղեցու, այնպես էլ արևելյան քրիստոնեական այլ համայնքների հետ։ Այս հարաբերությունները տարբեր ժամանակներում արտահայտվել են աստվածաբանական երկխոսության, եկեղեցական միության փորձերի, փոխադարձ քննադատության և դավանաբանական բանավեճերի միջոցով։ Աշխատության վերնագիրը հուշում է, որ գրքում կարող են քննարկվել պապականության հավակնությունները, Հռոմի եկեղեցու հարաբերությունները Արևելյան եկեղեցիների հետ և այդ հարցերի շուրջ ձևավորված կրոնական փաստարկները։ Սակայն առանց բնագրի ուսումնասիրության հնարավոր չէ ճշգրտորեն որոշել, թե որ պատմական իրադարձություններն են քննարկվում, ինչ աղբյուրներ են օգտագործվում կամ ինչպես են ներկայացվում առանձին եկեղեցիների դիրքորոշումները։ Արմաշում՝ Չարխափան Սուրբ Աստվածածնի վանքի տպարանում, հրատարակված այս աշխատությունը կապված է Օսմանյան կայսրության հայ եկեղեցական և վանական միջավայրի հետ։ Վանքերը 19-րդ դարում կարևոր դեր էին կատարում կրոնական կրթության, աստվածաբանական մտքի զարգացման, ձեռագրերի ու գրքերի պահպանման և տպագրության գործում։ Նման հրատարակությունները նպաստում էին դավանաբանական գիտելիքների տարածմանը և ընթերցողներին ծանոթացնում եկեղեցական պատմության շուրջ գոյություն ունեցող բանավեճերին։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, համեմատական աստվածաբանությամբ, քրիստոնեական դավանաբանական հակասություններով և հայ կրոնական գրականության պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Այն նաև կարևոր է որպես 19-րդ դարի հայերեն կրոնական հրապարակախոսության օրինակ, որտեղ վերնագիրն ինքնին արտահայտում է որոշակի դավանաբանական դիրքորոշում։

«Ձայնքաղ շարականը» հայաստանյայց սուրբ և ուղղափառ եկեղեցու հոգևոր երգեցողության ավանդույթին պատկանող ժողովածու է, որի հիմնական բովանդակությունը կազմում են Աստծո փառաբանությանն ու սրբերի մեծարմանը նվիրված շարականներն ու եկեղեցական պաշտոներգությունները։ Շարականները հայ հոգևոր մշակույթի կարևոր բաղադրիչներից են, քանի որ դրանցում միահյուսվում են աստվածաբանական գաղափարները, բանաստեղծական խոսքը և երաժշտական արտահայտչամիջոցները։ Դրանք ստեղծվել և փոխանցվել են եկեղեցական ավանդույթի շրջանակում՝ ծառայելով աղոթքին, պաշտամունքին, քրիստոնեական հավատքի արտահայտմանը և եկեղեցական տոների ու հիշատակի օրերի խորհրդի բացահայտմանը։ Ժողովածուի վերնագրում հիշատակվում են Սուրբ Թարգմանիչները, Սուրբ Ներսես Շնորհալին և այլ սուրբ հայրեր ու վարդապետներ, որոնց անունները կապված են հայ հոգևոր գրականության, աստվածաբանական մտքի և եկեղեցական երգարվեստի զարգացման հետ։ Սուրբ Թարգմանիչների ժառանգությունը կարևոր դեր է ունեցել հայերեն քրիստոնեական գրավոր մշակույթի ձևավորման և տարածման գործում, իսկ Ներսես Շնորհալին հայ միջնադարյան հոգևոր բանաստեղծության ու շարականագրության նշանավոր ներկայացուցիչներից է։ Այս հեղինակների հիշատակությունը ցույց է տալիս, որ ժողովածուն ներկայացվում է որպես հայ եկեղեցու հոգևոր երգեցողության պատմական ժառանգության կրող։ Շարականների թեմատիկան ավանդաբար ընդգրկում է Աստծո փառաբանությունը, Քրիստոսի կյանքին ու փրկագործությանը վերաբերող գաղափարները, Սուրբ Աստվածածնի մեծարումը, առաքյալների և սրբերի հիշատակը, ինչպես նաև եկեղեցական տոների ու ծիսական արարողությունների հոգևոր բովանդակությունը։ Դրանց կատարումը եկեղեցական պաշտամունքի ընթացքում նպաստում է հավատացյալների մասնակցությանը աղոթական կյանքին և պահպանում է սերունդների միջև հոգևոր ու երաժշտական ավանդույթի շարունակականությունը։ «Ձայնքաղ» անվանումը կապված է շարականների ձայնեղանակային և երգեցողական ավանդույթի հետ, սակայն ժողովածուի ներքին կառուցվածքի, երգերի դասավորության կամ երաժշտական նշագրության առանձնահատկությունները հնարավոր չէ ճշգրտորեն որոշել միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա։ Երուսաղեմի Սուրբ Հակոբյանց տպարանում հրատարակված այս գիրքը կարևոր տեղ ունի հայ եկեղեցական տպագրության և հոգևոր մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Հայոց Երուսաղեմի պատրիարքության մշակութային միջավայրը դարեր շարունակ նպաստել է հայերեն կրոնական գրքերի պահպանմանը, բազմացմանը և տարածմանը, իսկ շարականների ժողովածուները ծառայել են եկեղեցական երգեցողության ավանդույթը գրավոր ձևով փոխանցելու նպատակին։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցական երաժշտության ուսումնասիրողներին, հոգևորականներին, շարականներ կատարողներին, հայ միջնադարյան գրականության պատմաբաններին և հայ քրիստոնեական մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Ներկայացված մատենագիտական գրառումը վերաբերում է Վենետիկում 1886 թվականին հրատարակված գրքի, որի վերնագիրը գրված է օսմաներեն թուրքերենի լատինատառ կամ հնչյունական փոխանցման ձևով։ Վերնագրի առանձին բառերի ընթերցումը դժվար է, ուստի դրա ամբողջական և ճշգրիտ թարգմանությունը հնարավոր չէ վստահորեն հաստատել միայն այս գրությամբ։ Այնուամենայնիվ, «Մարիամըն» ձևը հավանաբար վերաբերում է Մարիամին՝ քրիստոնեական ավանդության մեջ Հիսուս Քրիստոսի մորը՝ Սուրբ Մարիամ Աստվածածնին։ Քրիստոնեական գրականության մեջ Մարիամ Աստվածածինը կարևոր տեղ է զբաղեցնում որպես հավատքի, խոնարհության, մայրական սիրո, բարեխոսության և աստվածային կամքին նվիրվածության խորհրդանիշ։ Նրան նվիրված գրականությունը կարող է ներառել աղոթքներ, հոգևոր խորհրդածություններ, ներբողներ, կրոնական ուսուցողական նյութեր կամ Մարիամի կյանքի և քրիստոնեական ավանդության մեջ նրա դերի մասին պատմություններ։ Սակայն վերնագրի ընթերցման անորոշության պատճառով հնարավոր չէ հաստատել, թե տվյալ գիրքը դրանցից որ տեսակին է պատկանում։ Մարիամ Աստվածածնի պաշտամունքը երկար պատմություն ունի արևելյան և արևմտյան քրիստոնեական ավանդույթներում։ Նրա կերպարը կարևոր տեղ է զբաղեցնում եկեղեցական տոներում, աղոթքներում, շարականներում, կրոնական արվեստում և հավատացյալների հոգևոր կյանքում։ Մարիամին նվիրված գրականությունը հաճախ նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնելու նրա աստվածաբանական նշանակությանը, ներկայացնելու նրան որպես բարեպաշտության օրինակ և խրախուսելու աղոթական ու հոգևոր կյանքը։ Եթե այս հրատարակությունը նույնպես պատկանում է նման գրականության շարքին, ապա այն կարող է արժեք ներկայացնել Մարիամ Աստվածածնի շուրջ ձևավորված կրոնական պատկերացումների և դրանց գրավոր արտահայտության ուսումնասիրության համար։ Այնուամենայնիվ, սա միայն հնարավոր թեմատիկ շրջանակ է, ոչ թե գրքի բովանդակության հաստատված նկարագրություն։ Վենետիկը հայ տպագրության պատմության կարևոր կենտրոններից էր։ Այստեղ երկար ժամանակ գործել են հայերեն գրքի հրատարակման և տարածման կենտրոններ, հատկապես՝ Սուրբ Ղազարի Մխիթարյան միաբանությունը, որի գործունեությունը մեծ դեր է ունեցել հայ կրոնական, պատմագիտական, լեզվաբանական և գրական ժառանգության պահպանման ու զարգացման գործում։ Այդուհանդերձ, միայն հրատարակության վայրի հիման վրա հնարավոր չէ եզրակացնել, որ այս գիրքը տպագրվել է Մխիթարյան միաբանության տպարանում կամ պատկանում է հայերեն գրականությանը, քանի որ վերնագիրը ներկայացված է օսմաներեն թուրքերենի հնչյունական փոխանցմամբ, իսկ տպարանի անունը նշված չէ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել Օսմանյան կայսրության ժամանակաշրջանի կրոնական գրականությամբ, օսմաներեն տպագրության պատմությամբ, Մարիամ Աստվածածնին նվիրված ստեղծագործություններով և Վենետիկում հրատարակված բազմալեզու գրականությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է նաև արժեք ունենալ հին մատենագիտական գրառումների վերծանման և տարբեր լեզուներով հրատարակված կրոնական գրքերի նույնականացման համար։ Վերնագրի ճշգրիտ ընթերցումն անհրաժեշտ է նախքան գրքի թեմատիկ ուղղվածության, հեղինակային պատկանելության կամ բնագրային աղբյուրի վերաբերյալ ավելի որոշակի եզրակացություններ անելը։ Հետևաբար, ներկայիս տվյալների հիման վրա հրատարակությունը կարելի է միայն նախնականորեն կապել Մարիամ Աստվածածնի թեմայի հետ, իսկ վերջնական վերնագիրն ու բովանդակային բնութագիրը ճշտելու համար անհրաժեշտ է բնագրի վերնաթերթի պատկերը կամ վերնագրի ավելի հստակ տառադարձությունը։

Այս հրատարակությունը քրիստոնեական սուրբ գրականության կարևորագույն ստեղծագործություններից մեկի՝ Նոր Կտակարանի հայերեն հրատարակությունն է։ Նոր Կտակարանը քրիստոնեական հավատքի հիմնարար գրքերից է, որն ընդգրկում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, քարոզչության, ուսմունքի, մահվան և հարության մասին ավետարանական պատմությունները, ինչպես նաև վաղ քրիստոնեական համայնքների ձևավորման, առաքյալների գործունեության և քրիստոնեական վարդապետության զարգացման վերաբերյալ գրությունները։ Այն կարևոր նշանակություն ունի քրիստոնեական աստվածաբանության, եկեղեցական կյանքի, ծիսական ավանդույթների և հավատացյալների հոգևոր կրթության համար։ Նոր Կտակարանի կենտրոնական դեմքը Հիսուս Քրիստոսն է, որի կյանքի ու գործունեության միջոցով ներկայացվում են քրիստոնեական հավատքի հիմնական գաղափարները՝ Աստծու և մարդու հարաբերությունը, սերը, ներողամտությունը, խոնարհությունը, արդարությունը, ապաշխարությունը և փրկության հույսը։ Նրա քարոզներում առանձնահատուկ տեղ են զբաղեցնում մերձավորի հանդեպ սերը, թշնամիներին ներելու անհրաժեշտությունը, կարիքավորներին օգնելու պարտականությունը և մարդու ներքին բարոյական վերափոխման կարևորությունը։ Այս ուսմունքները քրիստոնեական ավանդության մեջ դիտարկվում են ոչ միայն որպես անձնական վարքի սկզբունքներ, այլև որպես մարդկային հարաբերությունների և հասարակական կյանքի բարոյական հիմքեր։ Նոր Կտակարանի կառուցվածքում առանձնահատուկ տեղ ունեն չորս Ավետարանները՝ ըստ Մատթեոսի, Մարկոսի, Ղուկասի և Հովհաննեսի։ Դրանք ներկայացնում են Հիսուս Քրիստոսի կյանքի և ծառայության տարբեր դրվագները, նրա քարոզները, առակները, հրաշքների մասին պատմությունները, աշակերտների հետ հարաբերությունները և Երուսաղեմում տեղի ունեցած վերջին իրադարձությունները։ Ավետարանները կարևոր են քրիստոնեական հավատքի ձևավորման համար, քանի որ դրանց միջոցով ընթերցողը ծանոթանում է Քրիստոսի անձին, նրա ուսմունքին և քրիստոնեական փրկագործական պատկերացումներին։ Նոր Կտակարանի մեկ այլ կարևոր բաղադրիչն են Գործք առաքելոց գիրքը, առաքելական թղթերը և Հայտնությունը։ Գործք առաքելոցը ներկայացնում է վաղ քրիստոնեական համայնքների տարածումը և առաքյալների քարոզչական գործունեությունը։ Առաքելական թղթերում քննարկվում են հավատքի, բարոյական կյանքի, եկեղեցական համայնքի կազմակերպման, քրիստոնեական սիրո և հավատացյալի պարտականությունների վերաբերյալ հարցեր։ Հայտնության գիրքը, իր խորհրդանշական պատկերներով և ապագայի վերաբերյալ տեսիլքներով, քրիստոնեական մեկնողական ավանդության մեջ ունի առանձնահատուկ տեղ։ Այս գրությունները միասին ձևավորում են Նոր Կտակարանի բովանդակային ամբողջությունը և արտացոլում վաղ քրիստոնեության կրոնական, բարոյական ու համայնքային կյանքի տարբեր կողմերը։ Հայ ժողովրդի համար Նոր Կտակարանը կարևոր նշանակություն ունի ոչ միայն որպես հավատքի գիրք, այլև որպես հայերեն գրավոր մշակույթի և թարգմանական ավանդույթի հիմնարար բաղադրիչ։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո Աստվածաշնչի հայերեն թարգմանությունը մեծ դեր է ունեցել հայոց գրական լեզվի զարգացման, եկեղեցական կրթության տարածման և ազգային հոգևոր մշակույթի ձևավորման գործում։ Հայերեն սուրբգրային տեքստերը դարեր շարունակ օգտագործվել են եկեղեցական արարողությունների, քարոզչության, ուսուցման և անձնական ընթերցանության մեջ։ Դրանց միջոցով փոխանցվել են քրիստոնեական գաղափարները, բարոյական սկզբունքները և հոգևոր ավանդույթները՝ միաժամանակ նպաստելով հայերեն գրավոր խոսքի հարստացմանը։ Նոր Կտակարանի հայերեն հրատարակությունները կարևոր աղբյուր են նաև լեզվաբանական և մատենագիտական ուսումնասիրությունների համար, քանի որ դրանց համեմատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու գրային ձևերը, ուղղագրական առանձնահատկությունները, լեզվական փոփոխությունները և տպագրական ավանդույթի զարգացումը։ Վենետիկը հայ տպագրության պատմության կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ Մխիթարյան միաբանության գործունեության շնորհիվ ստեղծվել և տարածվել են բազմաթիվ կրոնական, կրթական, պատմագիտական ու գրական աշխատություններ։ Սուրբ Ղազարի տպարանում լույս տեսած հայերեն գրքերը նպաստել են հայերեն գրավոր ժառանգության պահպանմանը, հոգևոր գրականության տարածմանը և հայագիտական գիտելիքի զարգացմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ եկեղեցու պատմությամբ, Աստվածաշնչի հայերեն հրատարակություններով, գրքի պատմությամբ և հայերենի պատմական ձևերով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է օգտագործվել նաև որպես համեմատական նյութ՝ Նոր Կտակարանի տարբեր հրատարակությունների տեքստային և լեզվական առանձնահատկություններն ուսումնասիրելիս։ Որպես սուրբգրային հրատարակություն՝ այն ունի հոգևոր, կրոնական, մշակութային և պատմամատենագիտական նշանակություն։ Միաժամանակ, միայն մատենագիտական տվյալներից հնարավոր չէ որոշել, թե տվյալ օրինակում ինչ խմբագրական առանձնահատկություններ կան, արդյոք այն պարունակում է նախաբան, ծանոթագրություններ կամ մեկնություններ, և ինչ ուղղագրական կամ լեզվական սկզբունքներով է պատրաստվել տեքստը։ Այդ մանրամասները հաստատելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հենց հրատարակության բնագիրը։

Հրատարակությունը նախատեսված է երեխաների ուսուցման և լեզվական կարողությունների զարգացման համար՝ կենտրոնանալով փոխասացության՝ հարց ու պատասխանի կամ զրույցի միջոցով գիտելիքներ փոխանցելու ուսումնական ձևի վրա։ Վերնագրում օգտագործված «վարժութիւն» բառը մատնանշում է գործնական առաջադրանքների և ուսուցողական աշխատանքների առկայության հնարավորությունը, իսկ «մանկանց» բառը ցույց է տալիս, որ գիրքը հասցեագրված է երեխաներին։ «Փոխասացություն» հասկացությունը կարող է վերաբերել զրուցելու, երկխոսելու կամ մտքերը փոխադարձաբար արտահայտելու ձևին, ինչի շնորհիվ այս հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես հաղորդակցական հմտությունների և լեզվական գիտելիքների զարգացմանն ուղղված ուսումնական ձեռնարկ։ Հարց ու պատասխանի և երկխոսության միջոցով ուսուցումը կարևոր տեղ է զբաղեցնում երեխաների կրթության մեջ, քանի որ սովորողներին հնարավորություն է տալիս ոչ միայն կարդալ կամ անգիր սովորել տեղեկություններ, այլև հասկանալ հարցի իմաստը, ձևակերպել պատասխանը, արտահայտել սեփական միտքը և հետևել զրույցի տրամաբանական ընթացքին։ Նման ուսուցողական մոտեցումը կարող է նպաստել բառապաշարի հարստացմանը, նախադասությունների ճիշտ կառուցմանը, խոսքի հստակությանը և լեզվական ձևերի գործնական կիրառությանը։ Երեխաների համար նախատեսված երկխոսական վարժությունները կարող են ընդգրկել առօրյա կյանքին, ընտանիքին, դպրոցին, բնությանը, հասարակական հարաբերություններին, բարոյական վարքագծին կամ կրոնական ու մշակութային գիտելիքներին առնչվող թեմաներ։ Հարցերի և պատասխանների հաջորդականությունը սովորողին օգնում է տեղեկությունները յուրացնել փոքր բաժիններով, կապեր հաստատել տարբեր հասկացությունների միջև և սովորել պատասխանել պարզ ու հասկանալի ձևով։ Եթե ձեռնարկը կազմված է փոխադարձ խոսքի օրինակներից, այն կարող է նաև նպաստել ընթերցանության արտահայտչականությանը, խոսքային հիշողությանը և բանավոր հաղորդակցության զարգացմանը։ Երկխոսությունը հնարավորություն է տալիս երեխաներին ծանոթանալու զրույցի կառուցվածքին, սովորելու լսել դիմացինին, պահպանել խոսակցության թեման և սեփական պատասխանը համապատասխանեցնել տրված հարցին։ Այսպիսի վարժանքները կարող են օգտակար լինել ինչպես անհատական ուսուցման, այնպես էլ դասարանային աշխատանքի ընթացքում, երբ ուսուցիչը հարցերի միջոցով ստուգում է սովորողների գիտելիքները և խրախուսում նրանց ակտիվ մասնակցությունը։ Հին ուսումնական ձեռնարկներում հաճախ համադրվում էին լեզվի ուսուցումը, ընդհանուր գիտելիքների փոխանցումը և բարոյական դաստիարակությունը։ Այդ պատճառով նման գրքերը կարող էին ծառայել միաժամանակ որպես ընթերցանության նյութ, խոսքի զարգացման միջոց և երեխաների աշխարհաճանաչողության ընդլայնման գործիք։ Սակայն տվյալ հրատարակության մեջ ընդգրկված կոնկրետ թեմաները և առաջադրանքների բնույթը հնարավոր չէ հաստատել միայն վերնագրից։ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին հայերեն ուսումնական գրականության հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ուներ հայկական կրթական հաստատությունների գործունեության, երեխաների մայրենի լեզվով կրթության և դպրոցական ուսուցման կազմակերպման համար։ Հայկական դպրոցներում կիրառվող դասագրքերն ու վարժությունների ժողովածուները նպաստում էին գրագիտության տարածմանը, ընթերցանության հմտությունների ամրապնդմանը և գրավոր ու բանավոր խոսքի զարգացմանը։ Երեխաների համար նախատեսված գործնական ձեռնարկները հատկապես կարևոր էին, քանի որ ուսուցումը դարձնում էին ավելի մասնակցային՝ սովորողներին ներգրավելով հարցադրումների, պատասխանների և կրկնության գործընթացում։ Երուսաղեմում հայկական տպագրական գործունեությունը կապված էր հայ համայնքի հոգևոր և կրթական կյանքի հետ, իսկ այնտեղ հրատարակված հայերեն գրքերը նպաստում էին կրթական նյութերի տարածմանն ու հայերեն գրավոր ժառանգության պահպանմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ մանկավարժության պատմությամբ, հին դասագրքերով, հայերեն լեզվի ուսուցման մեթոդներով և հայկական կրթական հաստատությունների գործունեությամբ զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Այն կարող է նաև աղբյուր հանդիսանալ՝ ուսումնասիրելու ժամանակաշրջանի ուսումնական բառապաշարը, երեխաներին ուղղված հրահանգների լեզուն, երկխոսական ուսուցման հնարավոր ձևերը և հայերեն կրթական գրականության զարգացման ընթացքը։ Հրատարակության արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն հնարավոր գործնական կիրառությամբ, այլև պատմական նշանակությամբ, քանի որ մանկական ուսումնական գրքերը արտացոլում են իրենց ժամանակի կրթական նպատակները, լեզվական չափանիշները և երեխաների դաստիարակության վերաբերյալ պատկերացումները։ Միաժամանակ, առանց գրքի բովանդակության, նախաբանի կամ բաժինների վերնագրերի ուսումնասիրության հնարավոր չէ վստահորեն նշել, թե այն կոնկրետ որ առարկայի համար է կազմվել, արդյոք պարունակում է հայերեն լեզվի վարժություններ, երկխոսություններ, հարցուպատասխաններ, թե գիտելիքների այլ բնագավառներին վերաբերող նյութեր։ Հետևաբար, այս նկարագրությունը հիմնված է վերնագրի լեզվական իմաստի և հրատարակության ուսումնական բնույթի վրա՝ առանց չստուգված տեղեկությունները որպես հաստատված փաստ ներկայացնելու։

Այս հրատարակությունը պատկանում է կրոնական և օրացուցային գրականության այն տեսակին, որը նախատեսված է ընտանիքի առօրյա կյանքում ժամանակի կազմակերպման և քրիստոնեական տոնացույցին հետևելու համար։ Ընտանեկան օրացույցները պատմականորեն ծառայել են որպես գործնական տեղեկատուներ՝ օգնելով ընթերցողներին կողմնորոշվել տարվա օրերի, եկեղեցական տոների և կրոնական հիշատակի օրերի հաջորդականության մեջ։ Քրիստոնեական ավանդության մեջ տոնացույցը կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ եկեղեցական տարին կառուցվում է Հիսուս Քրիստոսի կյանքի, փրկագործության և քրիստոնեական հավատքի առանցքային իրադարձությունների հիշատակման շուրջ։ Մեծ տոների առանձնացումը հնարավորություն է տալիս ընդգծելու այն օրերի հոգևոր և ծիսական նշանակությունը, որոնք հատուկ տեղ են զբաղեցնում եկեղեցական կյանքում և հավատացյալների ընտանեկան սովորույթներում։ Նման օրացույցները կարող են ներառել տոնական օրերի նշումներ, եկեղեցական հիշատակությունների վերաբերյալ տեղեկություններ և ժամանակի հաշվարկման համար անհրաժեշտ գործնական տվյալներ՝ նպաստելով կրոնական կյանքի կազմակերպվածությանը։ Ընտանեկան օգտագործման համար նախատեսված լինելը մատնանշում է հրատարակության գործնական ուղղվածությունը և դրա հնարավոր նշանակությունը տարբեր սերունդների համար հասկանալի ու հասանելի կրոնական տեղեկությունների փոխանցման գործում։ Ընտանիքում օրացույցի կիրառումը կարող էր նպաստել եկեղեցական տոների պահպանմանը, կրոնական սովորույթների շարունակականությանը և քրիստոնեական ավանդույթների փոխանցմանը երեխաներին ու երիտասարդներին։ Այս տեսակի հրատարակությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև տպագիր մշակույթի պատմության մեջ, քանի որ համադրում են առօրյա կիրառական նշանակությունը և հոգևոր-մշակութային բովանդակությունը։ XIX դարում հայերեն օրացույցների հրատարակումը նպաստել է ժամանակի հաշվարկման, եկեղեցական կյանքի և ընտանեկան ընթերցանության հետ կապված տեղեկությունների տարածմանը հայախոս համայնքներում։ Վիեննայի հայ տպագրական միջավայրում լույս տեսած նման գրքերը հետաքրքրություն են ներկայացնում նաև հայկական սփյուռքի մշակութային կյանքի, տպագրական գործունեության և կրոնական գրականության շրջանառության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հայ գրքի պատմությամբ, եկեղեցական տոնացույցով, պատմական օրացույցներով և XIX դարի հայ համայնքների առօրյա մշակույթով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին փոքրածավալ տպագիր նյութերը ծառայում ոչ միայն տեղեկություն փոխանցելու, այլև կրոնական ինքնության ու ավանդույթների պահպանման նպատակին։ Միաժամանակ, առանց ամբողջական բնագրի ուսումնասիրության հնարավոր չէ հստակ նշել օրացույցում ընդգրկված տոների ցանկը, ամսաթվերի համակարգը, հավելվածի բովանդակությունը կամ լրացուցիչ տեղեկությունների առկայությունը։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը կարելի է բնութագրել որպես ընտանեկան կիրառության համար նախատեսված կրոնական օրացույց, որն արտացոլում է քրիստոնեական տոնացույցի կարևորությունը հայերեն տպագիր մշակույթի և ընտանեկան հոգևոր կյանքի համատեքստում։

Սիմոն Գաբամաճեանի հեղինակած այս աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու երկու նշանավոր հոգևորականների՝ Մատթեոս արքեպիսկոպոս Իզմիրլյանի և Եղիշե արքեպիսկոպոս Դուրյանի կյանքին, գործունեությանը և հայ եկեղեցական ու ազգային կյանքում ունեցած նշանակությանը։ 1908 թվականին Կոստանդնուպոլսում հրատարակված, 40 էջից բաղկացած այս պատմակենսագրական աշխատությունը ներկայացնում է հայ հոգևորականության կարևոր ներկայացուցիչների կենսագրական ուղին՝ անդրադառնալով նրանց հոգևոր ծառայությանը, եկեղեցական պաշտոններին և հասարակական կյանքում ունեցած դերակատարությանը։ Մատթեոս արքեպիսկոպոս Իզմիրլյանը հայ եկեղեցու նշանավոր առաջնորդներից էր, որը հայտնի դարձավ իր սկզբունքային դիրքորոշմամբ, ազգային շահերի պաշտպանությանն ուղղված գործունեությամբ և Կոստանդնուպոլսի հայոց պատրիարքի պաշտոնում կատարած ծառայությամբ։ Նրա կյանքի ուղին սերտորեն կապված էր հայ ժողովրդի պատմական բարդ ժամանակաշրջանի, ազգային ինքնության պահպանման և եկեղեցու հեղինակության ամրապնդման խնդիրների հետ։ Եղիշե արքեպիսկոպոս Դուրյանը նույնպես կարևոր տեղ է զբաղեցրել հայ հոգևոր և մշակութային կյանքում՝ իր գործունեությամբ նպաստելով եկեղեցական ավանդույթների պահպանմանն ու հայ մտավոր կյանքի զարգացմանը։ Հեղինակը կենսագրական ներկայացման միջոցով ընթերցողին հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու երկու հոգևոր գործիչների անհատականությունների, նրանց ծառայության և ժամանակաշրջանի եկեղեցական միջավայրի մասին։ Աշխատության առանձնահատուկ արժեքը պայմանավորված է նաև հրատարակման ժամանակով․ այն լույս է տեսել 1908 թվականին՝ հայ հասարակական և եկեղեցական կյանքում նշանակալի փոփոխությունների շրջանում, ինչի շնորհիվ հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն որպես առանձին գործիչների կենսագրությունների ժողովածու, այլև որպես իր ժամանակի պատմական իրականությունն արտացոլող աղբյուր։ Հրատարակությունը ներառում է նաև հոգևորականների լուսատիպ պատկերները, որոնք լրացնում են կենսագրական նյութը և գրքին հաղորդում փաստագրական ու պատկերագրական արժեք։ Այն կարող է օգտակար լինել Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատմությամբ, հայ հոգևորականության կենսագրություններով, հայ ժողովրդի ազգային-մշակութային ժառանգությամբ և 20-րդ դարասկզբի պատմական իրադարձություններով հետաքրքրվող ընթերցողների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը կարևոր սկզբնաղբյուր է երկու նշանավոր հայ եկեղեցականների կյանքի և գործունեության ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով նրանց պատմական դերի, հոգևոր ժառանգության և ազգային կյանքում ունեցած նշանակության ավելի խորքային ըմբռնմանը։

Հրատարակությունը պատմափաստագրական և հաշվետվական բնույթի նյութ է, որը ներկայացնում է Սիմֆերոպոլ քաղաքի Սուրբ Աստվածածնի Վերափոխման հայկական եկեղեցուն կից գործող աղքատ ծխականների խնամակալության կազմակերպության գործունեությունը համապատասխան հաշվետու տարվա ընթացքում։ Անդրադարձ է կատարվում եկեղեցական բարեգործական կառույցի կազմակերպական աշխատանքներին, սոցիալական աջակցության հիմնական ուղղություններին և կարիքավոր հայ ընտանիքների նյութական դրության բարելավմանն ուղղված նախաձեռնություններին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խնամակալության ֆինանսական միջոցների ձևավորմանը, բարեգործական նվիրատվությունների հավաքագրմանը, դրամական մուտքերի ու ծախսերի հաշվառմանը և օգնության բաշխման կազմակերպմանը։ Հաշվետվությունը կարող է ներառել տեղեկություններ կազմակերպության անդամների, բարերարների, նվիրատուների և օգնություն ստացած անձանց վերաբերյալ, ինչպես նաև կատարված աշխատանքների ֆինանսական ու կազմակերպական արդյունքների ամփոփումներ։ Դիտարկվում են եկեղեցական համայնքի սոցիալական խնդիրները, նյութապես անապահով ընտանիքների աջակցության անհրաժեշտությունը և կրոնական հաստատությունների մասնակցությունը հասարակական բարեգործության կազմակերպմանը։ Կարևորվում է հայկական եկեղեցու դերը համայնքային համերաշխության, փոխօգնության և ազգային ինքնության պահպանման գործընթացներում։ Հրատարակության նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու Սիմֆերոպոլի հայ համայնքի հասարակական և տնտեսական կյանքի որոշ առանձնահատկություններ, եկեղեցական կազմակերպությունների գործունեության սկզբունքները և բարեգործական նախաձեռնությունների պատմական զարգացումը։ Առանձնացվում են համայնքային միջոցների կառավարման, սոցիալական օգնության կազմակերպման և բարեգործական գործունեության հաշվետվողականության հետ կապված հարցերը։ Փաստաթուղթը պատմական սկզբնաղբյուրի նշանակություն ունի Ղրիմի հայության, Հայ առաքելական եկեղեցու տեղական կառույցների և Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի հայկական բարեգործական կազմակերպությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցագետների, ազգագրագետների, սոցիալական պատմության հետազոտողների և հայկական սփյուռքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Կրոնագիտական, աստվածաբանական, պատմաբանասիրական և հայագիտական բնույթի աշխատությունը նվիրված է հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի՝ Սուրբ Ներսես Շնորհալու աղոթական ժառանգությանը, քրիստոնեական հավատքի վերաբերյալ նրա պատկերացումներին և հայկական եկեղեցական ավանդության մեջ աղոթքի ունեցած նշանակությանը։ Լատիներեն ձևակերպված անվանումը մատնանշում է Հայոց կաթողիկոս Ներսես Կլայեցու աղոթքները՝ հնարավորություն ընձեռելով ուսումնասիրելու հայ միջնադարյան հոգևոր մշակույթի կարևորագույն արտահայտություններից մեկը։ Ներսես Դ Կլայեցին, որը հայ մատենագրության մեջ առավել հայտնի է Ներսես Շնորհալի անունով, տասներկուերորդ դարի նշանավոր աստվածաբան, բանաստեղծ, շարականագիր և եկեղեցական գործիչ էր, որի ստեղծագործական ժառանգությունը նշանակալի տեղ է զբաղեցնում հայ քրիստոնեական գրականության պատմության մեջ։ Նրա հոգևոր գործունեությունը կապված է Կիլիկյան Հայաստանի եկեղեցական և մշակութային կյանքի զարգացման, քրիստոնեական վարդապետության մեկնաբանության, հավատացյալների հոգևոր դաստիարակության և եկեղեցական միասնության գաղափարների տարածման հետ։ Աշխատության թեմատիկ շրջանակն ընդգրկում է աղոթքի աստվածաբանական բովանդակությունը, մարդու և Աստծու փոխհարաբերության քրիստոնեական ըմբռնումը, մեղքի ու ապաշխարության գաղափարները, աստվածային ողորմածության նկատմամբ հավատը և հոգևոր կատարելագործման ձգտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրության են արժանի աղոթական խոսքի կառուցվածքը, նրա ներքին տրամաբանությունը, աստվածաբանական խորհրդանշանները և հոգևոր ապրումների արտահայտման գրական միջոցները։ Ներսես Շնորհալու աղոթական ստեղծագործություններում կարևոր տեղ են զբաղեցնում խոնարհության, ինքնաքննության, ներողամտության, սիրո, բարեգործության և հոգևոր մաքրագործման գաղափարները, որոնք արտացոլում են միջնադարյան հայկական քրիստոնեական բարոյագիտության հիմնարար սկզբունքները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է աղոթքի՝ որպես անհատական և համայնքային հոգևոր կյանքի բաղադրիչի ուսումնասիրությունը։ Հայկական եկեղեցական ավանդության մեջ աղոթքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես կրոնական ծիսակարգի մաս, այլև որպես մարդու ներաշխարհի վերափոխման, հոգևոր ինքնաճանաչման և բարոյական պատասխանատվության գիտակցման միջոց։ Այս համատեքստում առանձնահատուկ նշանակություն ունի աղոթական տեքստերի լեզվական և գեղարվեստական կազմակերպումը, քանի որ դրանցում աստվածաբանական գաղափարները հաճախ ներկայացվում են բանաստեղծական պատկերների, խորհրդանշական արտահայտությունների և հուզականորեն ներգործուն խոսքի միջոցով։ Աշխատության շրջանակում կարող են դիտարկվել նաև աղոթքների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, դիմումների և խնդրանքների հաջորդականությունը, գոհաբանության ու փառաբանության ձևերը, ինչպես նաև աստվածաշնչյան գաղափարների և պատկերների արտացոլումը։ Առանձին հետաքրքրություն է ներկայացնում Ներսես Շնորհալու ստեղծագործությունների կապը Սուրբ Գրքի, եկեղեցու հայրերի ուսմունքի և հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի զարգացման հետ։ Նրա աղոթական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես են աստվածաշնչյան բարոյական սկզբունքները և քրիստոնեական վարդապետության հիմնական դրույթները վերածվել հավատացյալների առօրյա հոգևոր կյանքի համար նախատեսված գրական արտահայտությունների։ Հատուկ նշանակություն ունի «Հավատով խոստովանիմ» աղոթաշարի հետ առնչվող ավանդույթը, որն առանձնահատուկ տեղ է գրավում հայ քրիստոնեական աղոթական մշակույթում և հայտնի է իր հոգևոր բովանդակությամբ ու քսանչորս աղոթքներից կազմված կառուցվածքով։ Ներսես Շնորհալու աղոթքների ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հայոց լեզվի պատմության և միջնադարյան գրականության տեսանկյունից, քանի որ նրա ստեղծագործություններում արտահայտվում են գրաբարի լեզվական հարուստ հնարավորությունները, հոգևոր բառապաշարի առանձնահատկությունները և միջնադարյան հայ գրական ոճի արտահայտչական միջոցները։ Լատիներեն անվանումը լրացուցիչ հետաքրքրություն է առաջացնում հայ հոգևոր ժառանգության միջազգային տարածման, թարգմանական ավանդույթների և եվրոպական գիտական ու եկեղեցական միջավայրերում հայկական աստվածաբանական գրականության ընկալման տեսանկյունից։ Նման հրատարակությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայերեն բնագրերի և օտարալեզու տարբերակների փոխհարաբերության, թարգմանական սկզբունքների, աստվածաբանական եզրույթների փոխանցման և մշակութային միջնորդության առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Միաժամանակ միայն անվանումից հնարավոր չէ որոշել տվյալ հրատարակության ամբողջական կազմը, բնագրային տարբերակը կամ գիտական մեկնաբանությունների առկայությունը, ուստի դրա կոնկրետ տեքստաբանական առանձնահատկությունները պահանջում են առանձին ուսումնասիրություն։ Պատմական տեսանկյունից կարևոր է նաև տասներկուերորդ դարի հայկական եկեղեցական կյանքի ընդհանուր միջավայրի դիտարկումը, երբ Կիլիկիայի հայկական իշխանական և հոգևոր կենտրոններում զարգանում էին մատենագրությունը, կրթությունը, աստվածաբանական բանավեճերը և միջեկեղեցական հարաբերությունները։ Ներսես Շնորհալու հոգևոր ժառանգությունը ձևավորվել է այդ պատմամշակութային պայմաններում և արտացոլում է ինչպես հայկական եկեղեցական ինքնության պահպանման, այնպես էլ քրիստոնեական համընդհանուր արժեքների արտահայտման ձգտումը։ Աշխատության թեմատիկան առնչվում է նաև աղոթքի բարոյադաստիարակչական նշանակությանը, հավատացյալների հոգևոր կրթությանը և քրիստոնեական արժեքների սերնդեսերունդ փոխանցման գործընթացին։ Հետազոտության մեթոդաբանական շրջանակում կարող են կիրառվել պատմաբանասիրական, տեքստաբանական, աստվածաբանական, համեմատական գրականագիտական և լեզվաոճական վերլուծության մոտեցումներ։ Դրանք հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու աղոթական տեքստերի գաղափարական կառուցվածքը, գրական արտահայտչամիջոցները, աստվածաշնչյան հղումների համակարգը և հայկական հոգևոր գրականության զարգացման մեջ դրանց ունեցած նշանակությունը։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում աղոթական ժառանգության ձեռագրական փոխանցման, հրատարակման, թարգմանության և եկեղեցական կիրառության պատմության հարցերը։ Աշխատության գիտական և մշակութային արժեքը պայմանավորված է հայ միջնադարյան աստվածաբանական մտքի, քրիստոնեական բարոյագիտության և հոգևոր բանաստեղծության ուսումնասիրության համար դրա ունեցած նշանակությամբ։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբաններին, հայագետներին, եկեղեցու պատմաբաններին, միջնադարագետներին, բանասերներին, կրոնագետներին, թարգմանաբաններին, հոգևոր կրթական հաստատությունների դասախոսներին, ուսանողներին և հայկական քրիստոնեական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Հրատարակությունն ունի կրոնագիտական, պատմական, գրականագիտական և աղբյուրագիտական նշանակություն՝ նպաստելով Ներսես Շնորհալու աղոթական մտածողության, հայ միջնադարյան հոգևոր գրականության գեղարվեստական առանձնահատկությունների, քրիստոնեական բարոյական արժեքների և հայկական եկեղեցական մշակույթի պատմական շարունակականության առավել խորքային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Եդեսիայի իշխան Աբգարի և Հիսուս Քրիստոսի միջև հարաբերությունների մասին հնագույն քրիստոնեական ավանդության ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են Աբգարի՝ Քրիստոսին ուղղված նամակի և նրան վերագրվող պատասխանի մասին պատմությունները, դրանց ծագումը, տարածումը և տարբեր պատմական ու եկեղեցական աղբյուրներում պահպանված տարբերակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ավանդության պատմական հիմքերին, սկզբնաղբյուրների հավաստիության խնդրին և այն հանգամանքներին, որոնց պայմաններում պատմությունը ձևավորվել ու տարածվել է վաղ քրիստոնեական աշխարհում։ Անդրադարձ է կատարվում Եդեսիայի՝ որպես վաղ քրիստոնեության կարևոր կենտրոններից մեկի պատմությանը, Աբգարի կերպարի մեկնաբանություններին և քրիստոնեության ընդունման վերաբերյալ ավանդական պատկերացումներին։ Ուսումնասիրության շրջանակում համադրվում և քննության են ենթարկվում պատմագրական ու եկեղեցական վկայությունները՝ պարզաբանելու համար պատմական իրողությունների և հետագա ավանդապատումների փոխհարաբերությունը։ Նյութը կարևոր նշանակություն ունի վաղ քրիստոնեության պատմության, եկեղեցական ավանդությունների, հին աղբյուրագիտության և Մերձավոր Արևելքի քրիստոնեական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից և կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, աստվածաբանների, կրոնագետների, աղբյուրագետների և վաղ քրիստոնեական պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայ առաքելական եկեղեցու հիմնադիր և հայ ժողովրդի հոգևոր պատմության առանցքային դեմքերից մեկի՝ Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի կյանքին ու գործունեությանը։ Այն ներկայացնում է նրա կենսագրության, քրիստոնեական հավատքի տարածման և Հայաստանում եկեղեցական կյանքի ձևավորման հետ կապված պատմական ու հոգևոր իրադարձությունները։ Գրիգոր Լուսավորիչը հայոց պատմության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունի որպես քրիստոնեության քարոզիչ, առաջին հայրապետ և այն հոգևոր ավանդույթի հիմնադիր, որը մեծապես պայմանավորել է հայ ժողովրդի կրոնական ու մշակութային ինքնությունը։ Նրա կյանքի պատմության միջոցով ընթերցողը ծանոթանում է հավատքի տարածման դժվարություններին, հոգևոր ծառայության նշանակությանը, նվիրվածությանն ու անձնազոհությանը։ Հրատարակության առանձնահատկություններից է նաև կենսագրական նյութին կից համառոտ աղոթքների և անհրաժեշտ խորհրդածությունների ներառումը։ Դրանք լրացնում են պատմողական շարադրանքը՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով ոչ միայն տեղեկանալու սրբի կյանքին, այլև անդրադառնալու նրա հոգևոր ժառանգությանը, քրիստոնեական առաքինություններին և հավատքի արժեքներին։ Աղոթքներն ու խորհրդածությունները կարող են ծառայել անհատական հոգևոր ընթերցանության, ինքնաքննության և հավատքի ամրապնդման նպատակին։ Գիրքը կարևոր է հայ եկեղեցական ավանդության, սրբերի վարքագրության և ազգային հոգևոր հիշողության ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Աշխատությունը քրիստոնեական հավատքի հիմնական դրույթների համառոտ ուսուցողական շարադրանք է, որի նպատակն է ընթերցողին ծանոթացնել քրիստոնեական աշխարհայացքի հիմքերին, եկեղեցու ուսմունքին և հավատացյալի հոգևոր կյանքի կարևոր սկզբունքներին։ Այն նախատեսված է կրոնական գիտելիքների փոխանցման և ամրապնդման համար՝ ներկայացնելով աստվածաբանական հասկացությունները մատչելի ու համակարգված ձևով։ Նման բնույթի ձեռնարկներում սովորաբար բացատրվում են մեկ Աստծու գոյության, Սուրբ Երրորդության, Հիսուս Քրիստոսի մարդեղության, փրկագործության, խաչելության և հարության վերաբերյալ քրիստոնեական համոզմունքները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մարդու և Աստծու հարաբերությանը, մեղքի ու ապաշխարության գաղափարներին, հավատքի, հույսի և սիրո առաքինություններին, ինչպես նաև աղոթքի, պատվիրանների և եկեղեցական խորհուրդների նշանակությանը։ Ուսուցողական շարադրանքը կարող էր ծառայել որպես նախնական կրոնական կրթության նյութ՝ օգնելով յուրացնել քրիստոնեական դավանանքի հիմնական հասկացությունները և հասկանալ դրանց կապը առօրյա բարոյական վարքի հետ։ Այն նաև նպաստում էր եկեղեցական ավանդությունների ու հոգևոր արժեքների փոխանցմանը հայերեն ընթերցողներին։ Կոստանդնուպոլսի հայկական տպագրական միջավայրում նման աշխատությունների հրատարակումը կարևոր էր համայնքի կրթական և հոգևոր կարիքների բավարարման համար։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ կրոնական գրականության, քրիստոնեական ուսուցման և հայ համայնքների հոգևոր-մշակութային կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

Հրատարակությունը պատկանում է հայերեն օրացույցների այն ավանդույթին, որի հիմնական նպատակը տարվա ժամանակային կառուցվածքը ներկայացնելն ու ընթերցողին առօրյա և եկեղեցական կյանքում կողմնորոշելն էր։ Այն կարելի է դիտարկել որպես ժամանակի հաշվառման գործնական ուղեցույց, որը նախատեսված էր ամիսների, օրերի և շաբաթական հերթականության պահպանման համար։ Նման օրացույցները սովորաբար ներառում էին տարվա ամիսների բաժանումը, ամսաթվերի և շաբաթվա օրերի համապատասխանությունը, ինչպես նաև կրոնական տոների, սրբերի հիշատակության օրերի և պահքի ժամանակաշրջանների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Դրանք կարևոր նշանակություն ունեին հատկապես այն համայնքներում, որտեղ եկեղեցական տոնացույցը մեծապես պայմանավորում էր հասարակական, ընտանեկան և առօրյա կյանքի ռիթմը։ Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրական միջավայրում ստեղծված այսպիսի հրատարակությունները նպաստում էին օրացուցային գիտելիքների տարածմանը և հայերեն տպագիր տեղեկատվության հասանելիությանը։ Դրանք նաև արտացոլում էին տպագրական գործի կապը համայնքի կրթական, հոգևոր և մշակութային պահանջների հետ։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի հայ գրքի պատմության, Կոստանդնուպոլսի հայ տպագրության և օրացուցային ավանդույթների ուսումնասիրության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու, թե ինչպես էր տպագիր օրացույցը ծառայում որպես ժամանակի կազմակերպման և եկեղեցական ու հասարակական կյանքի կարևոր ամսաթվերի պահպանման միջոց։

Աշխատանքը նախատեսված է Հայ առաքելական եկեղեցու մանուկ հավատացյալների համար և նպատակ ունի երեխաներին ծանոթացնել քրիստոնեական աղոթքի ավանդույթին՝ ձևավորելով նրանց հոգևոր կյանքի և եկեղեցական մասնակցության նախնական հիմքերը։ Այն կարելի է դիտարկել որպես գործնական աղոթագիրք, որի հիմնական բովանդակությունը, ըստ վերնագրի, կազմված է մանկական տարիքին համապատասխան աղոթքներից և հոգևոր ընթերցումներից։ Նման ձեռնարկներում սովորաբար տեղ են գտնում առօրյա աղոթքներ, առավոտյան և երեկոյան դիմումներ առ Աստված, ուտելուց առաջ և հետո ասվող աղոթքներ, ինչպես նաև եկեղեցական կյանքի կարևոր պահերին կիրառվող աղոթական խոսքեր։ Նյութի պարզ և մատչելի շարադրանքը հնարավորություն է տալիս երեխաներին աստիճանաբար սովորել աղոթքների բառապաշարը, հասկանալ դրանց իմաստը և յուրացնել քրիստոնեական հավատքի հիմնական արժեքները՝ սերը, երախտագիտությունը, խոնարհությունը, ներողամտությունը, բարությունը և մերձավորի հանդեպ հոգատարությունը։ Գործնական նշանակություն ունենալով՝ այն կարող էր կիրառվել ինչպես ընտանիքում՝ ծնողների կամ հոգևորականների առաջնորդությամբ, այնպես էլ եկեղեցական և կրթական միջավայրում՝ երեխաների կրոնական դաստիարակության ընթացքում։ Ձեռնարկի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ աղոթքը ներկայացվում է ոչ միայն որպես եկեղեցական արարողության մաս, այլև որպես անձնական հոգևոր հաղորդակցության և առօրյա կյանքի բարոյական կողմնորոշման միջոց։ Պատմամշակութային առումով նման հրատարակությունները նպաստել են Հայ առաքելական եկեղեցու աղոթական ժառանգության փոխանցմանը նոր սերնդին, ազգային եկեղեցական ավանդույթների պահպանմանը և մանկական կրոնական կրթության զարգացմանը։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1846 թվականի օրացուցային տվյալները՝ զուգահեռ նշելով Քրիստոսի ծննդյան և հայոց ՌՄՂԵ թվականությունները։ Երկու ժամանակագրական համակարգերի համադրումը հնարավորություն էր տալիս ընթերցողներին համեմատելու ամսաթվերը և կողմնորոշվելու տարբեր թվագրումների միջև՝ միաժամանակ պահպանելով հայկական ժամանակագրական ավանդույթը։ Օրացույցի հիմնական նշանակությունը տարվա ամիսների, օրերի և ամսաթվերի հերթականությունը ներկայացնելն էր, ինչը կարևոր էր առօրյա գործերի կազմակերպման, աշխատանքների պլանավորման և նշանակալի օրերը հիշելու համար։ Հայկական հոգևոր կյանքում օրացույցներն ունեին նաև եկեղեցական նշանակություն․ դրանք օգնում էին հետևելու տոներին, սրբերի հիշատակության օրերին և ծիսական արարողությունների ժամանակացույցին։ Հայոց թվականության ընդգրկումը շեշտում էր ազգային թվագրման համակարգի շարունակականությունը, իսկ տերունական թվականության կիրառումը կապում էր այն քրիստոնեական ընդհանուր ժամանակագրության հետ։ Նման հրատարակությունները նաև նպաստում էին օրացուցային գիտելիքի տարածմանը և տարբեր համայնքներում ժամանակի հաշվարկման միասնական սովորույթների պահպանմանը։ Գիրքը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ տոմարագիտության, ժամանակագրության, եկեղեցական մշակույթի և 19-րդ դարի հայկական կրթական ու տպագրական պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես ժամանակի կազմակերպման և ազգային մշակութային ավանդույթների պահպանման վկայություն։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1847 թվականի օրացուցային տվյալները՝ զուգահեռ նշելով հայոց ՌՄՂԶ թվականը։ Երկու թվագրումների համադրումը հնարավորություն էր տալիս ընթերցողներին կողմնորոշվելու ժամանակի հաշվարկման համակարգերում և պահպանելու ազգային ժամանակագրական ավանդույթի շարունակականությունը։ Օրացույցի հիմնական գործառույթը տարվա ամիսների, օրերի և ամսաթվերի հերթականությունը ներկայացնելն էր՝ օգնելով կազմակերպել առօրյա գործերը, հետևել կարևոր օրերին և նախապես ծրագրել տարբեր իրադարձություններ։ Հայկական հասարակական ու հոգևոր կյանքում օրացույցներն ունեին նաև եկեղեցական նշանակություն, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր էր կողմնորոշվել տոների, սրբերի հիշատակության օրերի և ծիսական արարողությունների ժամանակացույցում։ Հայոց թվականության կիրառումը կարևորում էր ազգային թվագրման ավանդույթը և ընթերցողին կապում պատմական ժամանակի հայկական ընկալման հետ։ Նման տպագիր օրացույցները նպաստում էին ժամանակագրական գիտելիքի տարածմանը, օրացուցային սովորույթների պահպանմանը և հասարակական կյանքի կազմակերպմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ տոմարագիտության, ժամանակագրության, եկեղեցական մշակույթի և 19-րդ դարի հայկական տպագրության պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես ժամանակի հաշվարկման ու առօրյա տեղեկատվության փոխանցման մշակույթի վկայություն։

Հրատարակությունը ներկայացնում է տարվա օրացուցային կառուցվածքը՝ համադրելով Քրիստոսի ծննդյան և հայոց թվականությունները։ Երկու թվագրական համակարգերի զուգահեռ նշումը հնարավորություն էր տալիս ընթերցողներին համեմատելու ամսաթվերը և կողմնորոշվելու ժամանակի հաշվարկման տարբեր ավանդույթներում։ Օրացույցի հիմնական գործառույթը տարվա ամիսների, օրերի և ամսաթվերի հաջորդականությունը ներկայացնելն էր՝ օգնելով կազմակերպել առօրյա գործերը, հիշել կարևոր իրադարձությունները և հետևել տարվա ընթացքին։ Հայկական միջավայրում նման հրատարակություններն ունեին նաև հոգևոր նշանակություն, քանի որ օրացուցային տեղեկությունները կարող էին ներառել եկեղեցական տոների, սրբերի հիշատակության օրերի և ծիսական արարողությունների ժամանակացույցը։ Հայոց թվականության պահպանումը կարևոր էր ազգային ժամանակագրական ավանդույթի շարունակականության համար, իսկ քրիստոնեական թվագրության հետ համադրումը հեշտացնում էր տարբեր հաշվարկների կիրառությունը։ Օրացույցը կարելի է դիտարկել որպես 19-րդ դարի հայ հասարակության ժամանակի կազմակերպման և տպագիր տեղեկատվության տարածման մշակույթի արտահայտություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում տոմարագիտության, հայ եկեղեցական պատմության, ժամանակագրության և հայկական գրատպության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում գործածվող օրացուցային սովորույթների մասին։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1841 թվականի օրացուցային տվյալները՝ զուգահեռ կիրառելով Քրիստոսի ծննդյան և հայոց թվականությունները։ Այս մոտեցումը հնարավորություն էր տալիս համադրել երկու ժամանակագրական համակարգերը և հեշտությամբ կողմնորոշվել տարվա օրերի ու ամսաթվերի մեջ։ Օրացույցի հիմնական նշանակությունը գործնական էր․ այն օգնում էր կազմակերպել առօրյա կյանքը, հետևել ամսաթվերի հաջորդականությանը և հիշել տարվա ընթացքում նշվող կարևոր օրերը։ Հայկական միջավայրում օրացույցները հաճախ ունեին նաև հոգևոր նշանակություն, քանի որ դրանց միջոցով ընթերցողները կարող էին տեղեկանալ եկեղեցական տոների, սրբերի հիշատակության օրերի և ծիսական արարողությունների ժամանակի մասին։ Հայոց թվականության ներառումը վկայում է ազգային ժամանակագրական ավանդույթի պահպանման և քրիստոնեական ընդհանուր թվագրության հետ դրա համատեղ կիրառության մասին։ Հրատարակության՝ Սուրբ Երուսաղեմի ճեմարանի տպագրական միջավայրի հետ կապը այն տեղավորում է հայ եկեղեցական կրթության և գրատպության պատմության համատեքստում։ Այսպիսի օրացույցները կարևոր աղբյուր են 19-րդ դարի հայ համայնքի հոգևոր ու հասարակական կյանքի, ժամանակի հաշվարկման սովորույթների և տպագիր տեղեկատվության տարածման ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1842 թվականի օրացուցային համակարգը՝ Քրիստոսի ծննդյան և հայոց թվականությունների զուգահեռ նշումով։ Երկու թվագրումների համադրումը կարևոր գործնական նշանակություն ուներ այն ընթերցողների համար, որոնք առօրյա կյանքում և եկեղեցական միջավայրում օգտվում էին տարբեր ժամանակագրական հաշվարկներից։ Օրացույցը հնարավորություն էր տալիս հետևելու տարվա օրերի, ամիսների և ամսաթվերի հաջորդականությանը, կազմակերպելու առօրյա գործերը և նախապես կողմնորոշվելու տարվա կարևոր օրերի հարցում։ Այդպիսի հրատարակությունները հատկապես օգտակար էին հոգևոր կյանքում, քանի որ օրացուցային տվյալները կարող էին ծառայել եկեղեցական տոների, հիշատակի օրերի և ծիսական արարողությունների ժամանակը որոշելու համար։ Հայոց թվականության ներառումը պահպանում էր ազգային ժամանակագրական ավանդույթի ներկայությունը և այն կապում քրիստոնեական աշխարհում լայնորեն կիրառվող թվագրման համակարգի հետ։ Օրացույցը կարելի է դիտարկել որպես 19-րդ դարի հայ համայնքի ժամանակի ընկալման, հաշվարկման և կազմակերպման մշակույթի արտահայտություն։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ տոմարագիտության, ժամանակագրության, եկեղեցական պատմության և հայկական տպագիր մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին օրացուցային գիտելիքները փոխանցվում ընթերցողին և կիրառվում հասարակական կյանքում։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 1845 թվականի օրացուցային համակարգը՝ համադրելով Քրիստոսի ծննդյան թվականությունն ու հայոց թվականությունը։ Երկու թվագրումների զուգահեռ կիրառումը հնարավորություն էր տալիս ընթերցողներին կողմնորոշվել տարբեր ժամանակագրական համակարգերի միջև և համադրել դրանք առօրյա ու եկեղեցական կյանքի կարիքների համար։ Օրացույցի գործնական նշանակությունը կապված էր տարվա օրերի, ամիսների և ամսաթվերի հերթականությունը պահպանելու, կարևոր իրադարձությունները նախապես ծրագրելու և ժամանակի ընթացքին հետևելու հետ։ Նման հրատարակություններում առանձնահատուկ տեղ կարող էին ունենալ նաև եկեղեցական տոների, հիշատակի օրերի և ծիսական արարողությունների ամսաթվերը, որոնք կարևոր դեր էին կատարում համայնքի հոգևոր կյանքում։ Հայոց թվականության նշումը միաժամանակ ընդգծում էր ազգային ժամանակագրական ավանդույթի շարունակականությունը և դրա կիրառությունը քրիստոնեական ընդհանուր թվագրության կողքին։ Օրացույցը կարելի է դիտարկել որպես ժամանակի կազմակերպման ու հաշվարկման մշակույթի վկայություն, որն արտացոլում է 19-րդ դարի հայ հասարակության տեղեկատվական և հոգևոր պահանջները։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ տոմարագիտության, ժամանակագրության, եկեղեցական մշակույթի և հայկական տպագիր գրքի պատմությամբ զբաղվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայ եկեղեցական ավանդության հիմնավորմանը՝ մասնավորապես Սուրբ Աստված խաչեցարի երգեցողության ծագման և առաքելական փոխանցման հարցին։ Այն անդրադառնում է եկեղեցական երգեցողության մեջ պահպանված ավանդույթների նշանակությանը և դրանց կապին քրիստոնեական պաշտամունքի ու ծիսական կյանքի հետ։ Առաքելական ավանդությունը կարևոր տեղ ունի եկեղեցու ինքնության և ծիսական ժառանգության ընկալման մեջ, քանի որ այն դիտարկվում է որպես վաղ քրիստոնեական համայնքներից փոխանցված հավատքի, ուսմունքի և պաշտամունքային սովորույթների պահպանման միջոց։ Այս համատեքստում երգեցողության պատմական հիմքերի քննությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու եկեղեցական երաժշտության շարունակականությանը, ծիսական երգերի կիրառությանը և դրանց հոգևոր նշանակությանը։ Հրապարակումը կարելի է դիտարկել որպես որոշակի եկեղեցական ավանդության պաշտպանությանն ու հիմնավորմանը միտված աստվածաբանական-պատմական ուսումնասիրություն, որտեղ կարևոր են ինչպես ավանդության հեղինակության, այնպես էլ դրա փոխանցման հարցերը։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում Հայ եկեղեցու ծիսական պատմության, շարականագիտության, եկեղեցական երաժշտության և առաքելական ավանդության ուսումնասիրության համար՝ որպես 19-րդ դարի հայ կրոնական մտքի ու եկեղեցական ժառանգության պահպանմանն ուղղված գրավոր վկայություն։

Հրատարակության վերնագիրը, որը ներկայացված է օսմանյան թուրքերենի լատինատառ գրառմամբ, միավորում է երկու թեմատիկ հատված՝ խեղճ աղջկա մասին պատմողական ձևակերպում և հայերի ու կաթոլիկ դավանանքի վերաբերյալ հարցադրում։ Վերնագրի այս կառուցվածքը կարող է մատնանշել կրոնական կամ հասարակական բնույթի կարճ գրքույկ, որտեղ անձնական պատմությունը կապվում է դավանաբանական հարցերի կամ համայնքային հարաբերությունների հետ։ 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի բազմալեզու միջավայրում հայերի կրոնական ինքնության, տարբեր քրիստոնեական դավանանքների և համայնքային պատկանելության հարցերը հասարակական ու եկեղեցական քննարկումների կարևոր թեմաներից էին։ Նմանատիպ փոքրածավալ հրատարակությունները կարող էին ծառայել որոշակի կրոնական տեսակետ ներկայացնելու, ընթերցողին համոզելու կամ հասարակական խնդրի շուրջ քննարկում ծավալելու նպատակին։ Վերնագրում օգտագործված «խեղճ աղջիկ» ձևակերպումը կարող է ենթադրել պատմողական կամ դրամատիկ մոտեցում, սակայն առանց տեքստի բովանդակության հնարավոր չէ հաստատապես որոշել կերպարների ինքնությունը, դեպքերի ընթացքը կամ հեղինակի դիրքորոշումը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում օսմանյան թուրքերենով լույս տեսած գրական նյութերի, հայ համայնքի կրոնական կյանքի, հայերի և կաթոլիկության փոխհարաբերությունների, ինչպես նաև 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի հասարակական ու դավանաբանական բանավեճերի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայոց եկեղեցու պատմությամբ, կրոնական հաղորդակցությամբ և Օսմանյան կայսրության հայալեզու ու բազմալեզու տպագրական մշակույթով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Գիրքը պարունակում է աստվածաշնչյան Սաղմոսների ժողովածուն, որը քրիստոնեական հոգևոր ավանդության կարևորագույն բաղադրիչներից է և դարեր շարունակ ծառայել է որպես աղոթքի, պաշտամունքի ու հավատքի արտահայտման միջոց։ Սաղմոսները բանաստեղծական բնույթ ունեցող կրոնական երգեր և աղոթքներ են, որոնցում արտացոլվում են մարդու հոգևոր ապրումները, Աստծո հանդեպ վստահությունը, երախտագիտությունը, ապաշխարությունը, փառաբանությունը և օգնության խնդրանքը։ Դրանց բովանդակությունն ընդգրկում է մարդկային կյանքի տարբեր իրավիճակներ՝ ուրախություն, տառապանք, փորձություն, վախ, մեղքի գիտակցում, արդարության որոնում և փրկության հույս։ Սաղմոսների պատկերավոր լեզուն, խորհրդանշական արտահայտությունները, կրկնությունները և հուզական դիմումները ձևավորում են հարուստ հոգևոր ու գրական աշխարհ՝ միավորելով անձնական աղոթքն ու հավատացյալների հավաքական փորձառությունը։ Դավթին ավանդաբար վերագրվող այս ստեղծագործությունները նշանակալի տեղ են զբաղեցնում Հին Կտակարանի բանաստեղծական ժառանգության մեջ։ Քրիստոնեական եկեղեցում դրանք օգտագործվում են ժամերգությունների, պաշտամունքային արարողությունների և անհատական աղոթքի ժամանակ՝ նպաստելով հավատքի ամրապնդմանը և հոգևոր մտորումներին։ Հայերեն սաղմոսների հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել աստվածաշնչյան գրականության տարածման և կրոնական ընթերցանության ավանդույթի պահպանման գործում։ Ժողովածուն արժեքավոր նյութ է աստվածաշնչագիտության, աստվածաբանության, կրոնական պոեզիայի և հայերեն հոգևոր գրականության պատմության ուսումնասիրության համար, ինչպես նաև օգտակար է սուրբգրային ընթերցանությամբ հետաքրքրվողների համար։

Գիրքը ներկայացնում է Ղուրանը՝ իսլամի գլխավոր սրբազան գիրքը, որը մուսուլմանական հավատքի, կրոնական ուսմունքի և հոգևոր կյանքի հիմնարար աղբյուրն է։ Ղուրանը բաղկացած է սուրաներից, որոնք պարունակում են հավատքի, աստվածային հայտնության, բարոյական պատասխանատվության, արդարության, ողորմածության, մարդկային վարքի և հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ դրույթներ։ Այն անդրադառնում է Աստծո միակության գաղափարին, մարդու և Արարչի փոխհարաբերությանը, մարգարեների պատմություններին, աղոթքի և բարեպաշտության նշանակությանը, ինչպես նաև բարոյական ու հոգևոր կատարելագործման հարցերին։ Ղուրանի բովանդակության կարևոր մաս են կազմում հավատացյալների պարտականություններին, ընտանիքի և համայնքի կյանքին, ազնվությանը, համբերությանը, գթասրտությանը և արդար դատաստանին վերաբերող ուսմունքները։ Գիրքը մեծ նշանակություն ունի իսլամական աստվածաբանության, կրոնական իրավունքի, փիլիսոփայության, գրականության և մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Այն դարեր շարունակ ազդեցություն է ունեցել մուսուլմանական հասարակությունների աշխարհայացքի, կրթության, լեզվի, արվեստի և հասարակական ավանդույթների ձևավորման վրա։ Հրատարակությունը կարևոր է նաև հայ գրքի պատմության և տարբեր կրոնական ավանդույթների տպագիր ժառանգության ուսումնասիրման տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել կրոնագետներին, արևելագետներին, պատմաբաններին, աստվածաբաններին, իսլամական մշակույթն ուսումնասիրող մասնագետներին և համաշխարհային կրոնների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Գիրքն ընդգրկում է Հայոց Աբգար թագավորի անվան հետ կապված նամակագրական ավանդությունը և սուրբ Թադեոս առաքյալի քարոզությունները՝ ներկայացնելով քրիստոնեության տարածման վաղ շրջանի հետ կապված կարևոր կրոնական պատումներ։ Աբգար թագավորի և Հիսուս Քրիստոսի նամակագրության մասին ավանդությունը նշանակալի տեղ է զբաղեցնում հայ քրիստոնեական պատմական հիշողության մեջ։ Ըստ այդ ավանդության՝ Աբգարը, լսելով Քրիստոսի գործունեության և հրաշքների մասին, դիմում է նրան նամակով, իսկ պատասխանը կապվում է քրիստոնեական հավատի ընդունման և առաքելական քարոզչության հետ։ Հայ եկեղեցական ավանդության մեջ այս պատմությունը կապված է նաև Եդեսիայի հետ և կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանում քրիստոնեության վաղ տարածման մասին պատկերացումների ձևավորման համար։ Սուրբ Թադեոս առաքյալը Հայ եկեղեցու ավանդության մեջ հիշատակվում է որպես Հայաստանի առաջին լուսավորիչներից մեկը, որի քարոզչությունը կապվում է քրիստոնեական ուսմունքի տարածման, նոր հավատքի համայնքների ձևավորման և առաքելական ժառանգության հաստատման հետ։ Գրքում միավորված նյութերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրելու քրիստոնեական ավանդության մեջ նամակի, քարոզության և առաքելական վկայության դերը, ինչպես նաև այն պատմական հիշողությունը, որի միջոցով եկեղեցին ներկայացրել է իր ծագումն ու հավատի տարածման ընթացքը։ Նյութը կարևոր է Հայ եկեղեցու պատմության, վաղ քրիստոնեության, առաքելական ավանդությունների և հայ կրոնական գրականության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել աստվածաբաններին, պատմաբաններին, կրոնագետներին և ընթերցողներին, որոնք հետաքրքրվում են Հայաստանում քրիստոնեության հաստատման ավանդական պատմություններով ու դրանց մշակութային նշանակությամբ։