Culture

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Նոր Ջուղայի ապարանքների ճարտարապետությանը՝ XVII–XIX դարերի ընթացքում դրանց ձևավորման, զարգացման, հատակագծային և ծավալատարածական առանձնահատկությունների, հարդարանքի ու գեղարվեստական արժեքի համակողմանի քննությանը։ Նոր Ջուղան՝ Սպահանի հարավային հատվածում ձևավորված հայկական թաղամասը, ստեղծվել է Շահ Աբբաս I-ի օրոք 17-րդ դարի սկզբին՝ 1604 թվականի բռնագաղթերի հետևանքով այնտեղ տեղափոխված հայերի բնակեցմամբ։ Հայկական համայնքի տնտեսական հզորացումը հետագայում արտահայտվեց նաև բնակելի և հասարակական ճարտարապետության զարգացման մեջ՝ ձևավորելով առանձնահատուկ քաղաքային միջավայր։ Նոր Ջուղայի առանձնատներն ու ապարանքները ոչ միայն բնակության վայրեր էին, այլև հարուստ վաճառականական ընտանիքների սոցիալական դիրքի, տնտեսական կարողության և մշակութային ինքնության արտահայտման միջոց։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է ապարանքների հատակագծային կառուցվածքի բացահայտումը։ Նման կառույցների ձևավորման վրա ազդել են ինչպես հայկական ավանդական բնակելի ճարտարապետության որոշ սկզբունքներ, այնպես էլ Իրանի տեղական ճարտարապետական մշակույթը, կլիմայական պայմանները և քաղաքաշինական միջավայրը։ Փակ կամ կիսափակ բակերը, դրանց շուրջ խմբավորված բնակելի և օժանդակ տարածքները, ստվերոտ անցումները, այգիները և ջրային տարրերը ձևավորում էին բնակության համար հարմարավետ միջավայր՝ համապատասխանելով Սպահանի տաք և չոր կլիմային։ Նոր Ջուղայի հայկական առանձնատների կարևոր առանձնահատկություններից է արտաքին համեմատաբար զուսպ ճարտարապետության և ներսի հարուստ հարդարանքի հակադրությունը։ Շենքերի ներքին տարածքները հաճախ զարդարվել են որմնանկարներով, բուսական ու երկրաչափական զարդանախշերով, հայելային և այլ դեկորատիվ լուծումներով։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետության մեջ հատկապես ուշագրավ է եվրոպական, իրանական և հայկական գեղարվեստական ավանդույթների փոխազդեցությունը։ Հայ վաճառականները ակտիվ կապեր ունեին եվրոպական և ասիական տարբեր կենտրոնների հետ, և այդ միջազգային առևտրական ու մշակութային կապերը ներթափանցում էին նաև բնակելի ճարտարապետություն։ Նոր Ջուղայի տների ներքին հարդարանքում հանդիպող եվրոպական թեմաներով որմնանկարները, իրանական դեկորատիվ մոտիվները և հայկական մշակութային խորհրդանիշները ձևավորում են յուրահատուկ սինթեզ, որը առանձնացնում է այդ միջավայրը։ Նոր Ջուղայի ճարտարապետական ժառանգության վերաբերյալ ուսումնասիրություններում առանձնահատուկ տեղ է զբաղեցնում Վանք թաղամասը, որտեղ պահպանվել են հայկական եկեղեցիներ, բնակելի տներ և պատմական այլ կառույցներ։ Նոր Ջուղայի հայկական եկեղեցիների ճարտարապետությունը նույնպես բնութագրվում է հայկական և իրանական ավանդույթների համադրմամբ, իսկ դրանց ներքին հարդարանքը հաճախ հարուստ է որմնանկարներով։ Ապարանքների ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև դրանց սոցիալական գործառույթը։ XVII–XIX դարերում Նոր Ջուղայի հայ վաճառականները ձևավորել էին լայն միջազգային առևտրական ցանցեր, որոնք կապում էին Սպահանը Հնդկաստանի, Ռուսաստանի, Եվրոպայի և Մերձավոր Արևելքի առևտրական կենտրոնների հետ։ Այդ տնտեսական գործունեության արդյունքում ձևավորված հարստությունը հնարավորություն էր տալիս կառուցելու ընդարձակ և ճոխ առանձնատներ, որոնք միաժամանակ ծառայում էին որպես ընտանեկան բնակավայր, ընդունելությունների վայր և հասարակական հեղինակության ցուցիչ։ Այդ պատճառով ապարանքի ճարտարապետությունը պետք է դիտարկել նաև համայնքի սոցիալական պատմության համատեքստում։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև տարածական կազմակերպման և կենցաղային կյանքի փոխհարաբերությունը։ Բնակելի համալիրների տարբեր հատվածների՝ ընդունելության սրահների, ընտանեկան տարածքների, օժանդակ շինությունների, բակերի և այգիների դասավորությունը արտացոլում էր ընտանիքի կենցաղը, հասարակական հարաբերությունները և մասնավոր ու հանրային տարածքների տարանջատման սկզբունքները։ Այս առումով ապարանքը պարզապես ճարտարապետական կառույց չէ, այլ պատմական աղբյուր, որի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել Նոր Ջուղայի հայ համայնքի կենսակերպը և սոցիալական կառուցվածքը։ Ժամանակի ընթացքում այդ կառույցների մի մասը վերափոխվել է, վնասվել կամ կորցրել նախնական տեսքը, ինչն առավել է ընդգծում դրանց փաստագրական և մշակութային արժեքը։ Նոր Ջուղայի պատմական միջավայրի պահպանումը ներկայումս կարևոր խնդիր է, քանի որ այստեղ պահպանված հայկական հուշարձանները ներկայացնում են Իրանի հայկական համայնքի բազմադարյա ներկայության և մշակութային փոխազդեցությունների եզակի վկայություններ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Նոր Ջուղայի XVII–XIX դարերի բնակելի ճարտարապետության առանձնահատկությունները, հայկական վաճառականական վերնախավի կենցաղն ու մշակույթը, ինչպես նաև հայկական, իրանական և եվրոպական ճարտարապետական ու դեկորատիվ ավանդույթների փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել ճարտարապետության պատմությամբ, հայկական սփյուռքի մշակույթով, իրանագիտությամբ, արվեստագիտությամբ, հուշարձանների պահպանությամբ և հայկական ճարտարապետական ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է հայ անվանի նկարիչներ Մարիամ և Երանուհի Ասլամազյանների ստեղծագործական ճանապարհի, գեղարվեստական ժառանգության և մշակութային գործունեության ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են քույր նկարիչների կյանքի կարևոր փուլերը, նրանց մասնագիտական ձևավորումը, ստեղծագործական որոնումները և կերպարվեստում ունեցած ներդրումը։ Հեղինակը վերլուծում է նրանց գեղանկարչական ոճը, թեմատիկ նախասիրությունները, գունային մտածողությունը, ազգային և համամարդկային գաղափարների արտահայտման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր ժանրերում կատարված աշխատանքները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նրանց ստեղծագործությունների գեղագիտական արժեքին, հայկական արվեստի զարգացման մեջ ունեցած նշանակությանը և միջազգային ճանաչմանը։ Ներկայացված նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել երկու արվեստագետների անհատական ոճերի, ստեղծագործական մոտեցումների և մշակութային ժառանգության մասին։ Գիրքը նախատեսված է արվեստաբանների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների, նկարիչների, ուսանողների և հայ կերպարվեստով հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ որպես արժեքավոր աղբյուր 20-րդ դարի հայկական արվեստի ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1965–1990 թվականներին Հայաստանում գրադարանային և մատենագիտական գործի զարգացման հիմնական միտումների, կազմակերպական փոփոխությունների և մասնագիտական ձեռքբերումների ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են հանրապետության գրադարանային համակարգի ընդլայնման, գրադարանների գործունեության կազմակերպման, տեղեկատվական և մատենագիտական ծառայությունների կատարելագործման, ինչպես նաև գրքային ֆոնդերի համալրման ու պահպանման գործընթացները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են գրադարանների դերը գիտության, կրթության և մշակույթի զարգացման գործում, մատենագիտական տեղեկատվության համակարգման սկզբունքները, մասնագիտական կադրերի պատրաստման և ոլորտի մեթոդական ապահովման հարցերը։ Քննարկվում են տվյալ ժամանակաշրջանում գրադարանային աշխատանքի արդիականացման, տեղեկատվական սպասարկման արդյունավետության բարձրացման և գրադարանային ցանցի զարգացմանն ուղղված նախաձեռնությունները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի գրադարանային համակարգի պատմության, տեղեկատվական մշակույթի ձևավորման և մատենագիտական գործունեության զարգացման ուսումնասիրման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով գրադարանավարների, մատենագետների, մշակութաբանների, պատմաբանների և տեղեկատվական ոլորտի մասնագետների համար։

Այս գիրքը նվիրված է նկարիչ Ստեփան Աղաջանյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հայ կերպարվեստի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի գեղարվեստական ուղին և արվեստային առանձնահատկությունները։ Աշխատանքում վերլուծվում են նկարչի ստեղծագործությունների թեմատիկան, գեղանկարչական լեզուն, դիմանկարչության և ժանրային պատկերների առանձնահատկությունները, ինչպես նաև նրա ներդրումը հայկական կերպարվեստի զարգացման գործում։ Գրքում ներկայացվում են նկարչի ստեղծագործական մեթոդները, ոճական բնորոշ գծերը և նրա արվեստի կապը ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրի հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, մշակութաբանների, նկարիչների, ուսանողների, հետազոտողների և հայկական կերպարվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս գիրքը նվիրված է Էդգար Հովհաննիսյանի կամերային-գործիքային և սիմֆոնիկ ստեղծագործությունների ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով հայ կոմպոզիտորական արվեստի կարևորագույն դրսևորումներից մեկը։ Աշխատանքում վերլուծվում են ստեղծագործական լեզվի յուրահատկությունները, երաժշտական ձևերի կառուցվածքը, թեմատիկ և ինտոնացիոն առանձնահատկությունները, ինչպես նաև ազգային երաժշտական մտածողության և ժամանակակից կոմպոզիցիոն հնարքների համադրությունը։ Գրքում բացահայտվում են կոմպոզիտորի գեղարվեստական մոտեցումները, ժանրային լուծումները և նրա ներդրումը հայկական դասական երաժշտության զարգացման գործում։ Այն կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, կոմպոզիտորների, կատարողների, արվեստաբանների, ուսանողների և հայ երաժշտական մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը ներկայացնում է Իրանի իսլամական հեղափոխության տարիներին և դրանից հետո ձևավորված աֆիշի արվեստի զարգացումը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են գրաֆիկական ձևավորումը, գեղարվեստական խորհրդանիշները, գունային լուծումները, տառարվեստը և գաղափարախոսական պատկերները ծառայել հասարակության վրա ազդեցություն գործադրելու նպատակին։ Գրքում ուսումնասիրվում է քաղաքական պաստառի դերը որպես քարոզչական, մշակութային և պատմական փաստաթուղթ՝ անդրադառնալով հեղափոխական արժեքների, ազգային ինքնության, կրոնական խորհրդանիշների, պատերազմի, նահատակության և հանրային համախմբման թեմաներին։ Հեղինակը վերլուծում է տարբեր հեղինակների և ստեղծագործական ուղղությունների առանձնահատկությունները՝ ցույց տալով, թե ինչպես է տեսողական լեզուն արտացոլել ժամանակաշրջանի քաղաքական և սոցիալական փոփոխությունները։ Գիրքը հարուստ աղբյուր է արվեստաբանների, դիզայներների, պատմաբանների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են Մերձավոր Արևելքի մշակույթով, քաղաքական արվեստով և գրաֆիկական դիզայնի պատմությամբ։

Այս աշխատությունը նվիրված է հայկական ժողովրդական փողային նվագարաններից մեկի՝ դուդուկի պատմության, կառուցվածքի, կատարողական առանձնահատկությունների և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության մեջ ներկայացվում են գործիքի ծագման և զարգացման փուլերը, պատրաստման ավանդական եղանակները, ձայնային յուրահատկությունները և նրա դերը հայկական ժողովրդական երաժշտության մեջ։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև դուդուկի կատարողական արվեստին, վարպետների ավանդույթներին, երաժշտական ժառանգության փոխանցման ձևերին և այն նշանակությանը, որ այս նվագարանն ունի հայկական ինքնության ու մշակութային ինքնարտահայտման պահպանման գործում։ Ուսումնասիրության միջոցով բացահայտվում են դուդուկի ոչ միայն երաժշտական, այլև պատմամշակութային արժեքները՝ որպես ազգային ավանդույթների կրող և սերունդներին փոխանցվող արվեստի ձև։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, ազգագրագետների, մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվողների, կատարողների և ուսանողների համար՝ որպես հայկական ժողովրդական երաժշտական ժառանգության վերաբերյալ մասնագիտական ուսումնասիրություն։

Հրատարակությունը ներկայացնում է 2013 թվականի ընթացքում նշվող կարևոր և հիշարժան տարեթվերի, հոբելյանների ու նշանակալի իրադարձությունների հավաքածու՝ նախատեսված որպես տեղեկատվական և մշակութալուսավորչական նյութ։ Այն ներառում է պատմական իրադարձությունների, նշանավոր գործիչների ծննդյան և մահվան տարելիցների, գրականության, արվեստի, գիտության, հասարակական կյանքի և ազգային մշակույթի ոլորտում կարևոր ամսաթվերի վերաբերյալ տեղեկություններ։ Նյութը կարող է ծառայել գրադարանավարներին, մանկավարժներին, մշակույթի ոլորտի աշխատակիցներին և ընթերցողներին՝ թեմատիկ միջոցառումներ, ցուցահանդեսներ, հիշատակի երեկոներ և կրթական ծրագրեր կազմակերպելու համար։ Հրատարակությունը նպաստում է պատմական հիշողության պահպանմանը, մշակութային արժեքների տարածմանը և տարբեր ժամանակաշրջանների կարևոր իրադարձությունների ու անհատների վերաբերյալ գիտելիքների ընդլայնմանը։

Ստորև ներկայացվում է պայմանական մատենագիտական ցանկի ձևաչափով ամփոփում՝ նվիրված 1979 թվականի մարտ ամսին Հայկական ՍՍՀ-ում կուլտուրայի և արվեստի վերաբերյալ հրատարակված նոր գրականությանը․ այսպիսի ցանկերը սովորաբար ընդգրկում էին ինչպես գիտական մենագրություններ, այնպես էլ հոդվածներ, ժողովածուներ և մեթոդական նյութեր, որոնք վերաբերում էին արվեստի պատմությանը, ժողովրդական ստեղծագործությանը, երաժշտագիտությանը, թատրոնի և կերպարվեստի զարգացման խնդիրներին։ Այդ շրջանում խորհրդային գիտական միջավայրը մեծ ուշադրություն էր դարձնում ազգային մշակույթների ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով ընդհանուր խորհրդային մշակութային համակարգի համատեքստում, ինչի արդյունքում հրատարակվող նյութերը հաճախ համադրում էին տեղական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը և գաղափարական-մեթոդաբանական մոտեցումները։

Աշխատությունը նվիրված է Միացյալ Նահանգներում ձևավորված հայ կերպարվեստի պատմական զարգացման, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և մշակութային նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում հայազգի արվեստագետների ստեղծագործական գործունեությունն է սփյուռքյան միջավայրում՝ ազգային մշակութային ժառանգության պահպանման, նոր գեղարվեստական ազդեցությունների յուրացման և ինքնության արտահայտման փոխկապակցված գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը կարող է ընդգրկել տարբեր սերունդների նկարիչների, քանդակագործների և այլ կերպարվեստագետների ստեղծագործական ուղիները՝ բացահայտելով նրանց աշխատանքներում հայկական մշակութային հիշողության և ամերիկյան գեղարվեստական միջավայրի փոխազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել ներգաղթի և սփյուռքյան կյանքի փորձառության արտացոլմանը, հայրենիքի մասին պատկերացումներին, պատմական հիշողությանը, համայնքային կյանքին և մշակութային ինքնության պահպանման խնդիրներին։ Միաժամանակ ամերիկահայ արվեստագետների ստեղծագործությունները կարող են դիտարկվել ԱՄՆ-ի արվեստի զարգացման տարբեր ուղղությունների հետ առնչությունների շրջանակում՝ ուսումնասիրելով գեղարվեստական լեզվի, ոճերի, տեխնիկաների և արտահայտչամիջոցների փոփոխությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է տարբեր ժամանակաշրջանների ստեղծագործական միտումների համեմատությունը, որը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես են փոխվել ազգային թեմաների մեկնաբանությունները և արվեստագետների վերաբերմունքը հայկական ու ամերիկյան մշակութային միջավայրերի նկատմամբ։ Կարող են ուսումնասիրվել նաև դիմանկարչությունը, բնանկարը, պատմական և խորհրդանշական թեմաները, աբստրակտ արվեստը և ժամանակակից արտահայտչաձևերը՝ որպես ստեղծագործական բազմազանության դրսևորումներ։ Առանձին նշանակություն ունի սփյուռքյան մշակութային հաստատությունների, ցուցահանդեսների, արվեստագիտական շրջանակների և համայնքային նախաձեռնությունների դերը արվեստագետների գործունեության ներկայացման ու մշակութային ժառանգության պահպանման գործում։ Ամերիկահայ կերպարվեստի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս այն դիտարկել ոչ միայն հայկական սփյուռքի մշակույթի բաղադրիչ, այլև ավելի լայն միջմշակութային փոխազդեցությունների արդյունք, որտեղ ազգային ավանդույթները շարունակաբար վերաիմաստավորվում են նոր հասարակական և գեղարվեստական պայմաններում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է արվեստաբանության, սփյուռքագիտության և մշակութաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով ամերիկահայ արվեստագետների ստեղծագործական ժառանգության զարգացման, ինքնության և գեղարվեստական փոխազդեցությունների ամբողջական պատկերը։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի վերջից XX դարի սկզբին հայ կերպարվեստում սիմվոլիստական մտածողության և գեղարվեստական արտահայտությունների ձևավորման ու զարգացման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց միջոցով եվրոպական արվեստում ձևավորված նոր գեղագիտական գաղափարները ներթափանցեցին հայկական մշակութային միջավայր և ստացան ազգային պատմական, հոգևոր ու մշակութային առանձնահատկություններով պայմանավորված ինքնատիպ դրսևորումներ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է սիմվոլիզմի հիմնական գաղափարական հիմքը՝ տեսանելի իրականության միջոցով անտեսանելիի, ներքին ապրումների, հոգևոր վիճակների, երազային պատկերների և փիլիսոփայական գաղափարների արտահայտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում խորհրդանիշի գեղարվեստական նշանակությանը, քանի որ տվյալ ժամանակաշրջանի ստեղծագործություններում առարկաները, կերպարները, բնության երևույթները և գունային լուծումները կարող են հանդես գալ ոչ միայն իրենց անմիջական իմաստով, այլև ունենալ խորքային ու բազմաշերտ խորհրդանշական նշանակություն։ Հայ կերպարվեստի ուսումնասիրության համատեքստում կարևոր է ազգային մշակութային ժառանգության դերը, մասնավորապես՝ քրիստոնեական պատկերագրության, ժողովրդական ավանդույթների, առասպելաբանության, պատմական հիշողության և հայկական բնաշխարհի ազդեցությունը գեղարվեստական մտածողության վրա։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ այն ձևերին, որոնց միջոցով հայ արվեստագետները համադրել են նորարարական եվրոպական գեղարվեստական սկզբունքները ազգային թեմատիկայի և պատկերային համակարգի հետ՝ ստեղծելով ինքնատիպ գեղարվեստական լեզու։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել կերպարների հոգեբանական մեկնաբանությունը, բնանկարի խորհրդանշական գործառույթը, գույնի և լուսաստվերի արտահայտչական նշանակությունը, կոմպոզիցիայի պայմանականությունը և դեկորատիվ տարրերի դերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև ժամանակաշրջանի սոցիալ-քաղաքական և մշակութային միջավայրը, քանի որ XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի ազգային ու հասարակական փոփոխությունները, ինքնության որոնումները և պատմական իրադարձությունները նշանակալի ազդեցություն են ունեցել արվեստագետների թեմատիկ և գաղափարական ընտրությունների վրա։ Սիմվոլիստական գեղարվեստական մտածողությունը այս պայմաններում կարող էր դառնալ ոչ միայն անհատի ներաշխարհի արտահայտման միջոց, այլև ազգային հիշողության, հոգևոր արժեքների և պատմական փորձի վերաիմաստավորման ձև։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հայ կերպարվեստը համաեվրոպական արվեստի զարգացման ընդհանուր համատեքստում՝ բացահայտելով նմանություններն ու տարբերությունները և գնահատելով հայկական արվեստի ինքնատիպ ներդրումը ժամանակաշրջանի գեղարվեստական գործընթացներում։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, մշակույթի պատմաբանների, կերպարվեստի մասնագետների, ուսանողների և XIX–XX դարերի սահմանագծի հայկական մշակույթով հետաքրքրվող հետազոտողների համար։

Աշխատությունը մեթոդական բնույթի հրատարակություն է, որը նվիրված է Խորհրդային Հայաստանի գրադարանների գործունեությանը ՍՄԿՊ XXI համագումարի նախօրյակին և այդ ժամանակաշրջանում գրադարանների առջև դրված կազմակերպչական, գաղափարական ու տեղեկատվական խնդիրներին։ Նյութում գրադարանային աշխատանքը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գրքերի հավաքագրման, պահպանման և ընթերցողներին սպասարկելու գործընթաց, այլև որպես խորհրդային մշակութային և հասարակական քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ։ Մեթոդական նամակը կարող է ներկայացնել գրադարանների աշխատանքի կազմակերպման հիմնական ուղղությունները, ընթերցողների սպասարկման կատարելագործման ձևերը, գրքային ֆոնդերի համալրման և դասակարգման խնդիրները, ինչպես նաև բնակչության շրջանում գրքի և ընթերցանության տարածման մեթոդները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում քաղաքական, հասարակագիտական և արտադրատեխնիկական գրականության նկատմամբ ընթերցողների հետաքրքրության ձևավորմանը, թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցողների կոնֆերանսների, զրույցների և այլ մշակութային-լուսավորչական միջոցառումների կազմակերպմանը։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել նաև գրադարանավարների մեթոդական աշխատանքի, սպասարկման որակի բարձրացման և տարբեր սոցիալական ու մասնագիտական խմբերի հետ նպատակային աշխատանքի վերաբերյալ առաջարկություններ։ Ժամանակաշրջանի առանձնահատկություններից ելնելով՝ գրադարանային գործունեությունը սերտորեն կապվում էր խորհրդային հասարակության գաղափարական դաստիարակության, քաղաքական իրազեկման և մշակութային զարգացման խնդիրների հետ, ուստի հրատարակությունը կարող է արժեքավոր նյութ պարունակել տվյալ ժամանակաշրջանի պետական և մշակութային առաջնահերթությունների վերաբերյալ։ Մեթոդական բնույթը ենթադրում է, որ նյութում կարող են ոչ միայն նկարագրվել գրադարանների առկա աշխատանքի ձևերը, այլև առաջարկվել կոնկրետ միջոցառումներ և գործելակերպեր՝ դրանց գործունեությունն ավելի կազմակերպված և արդյունավետ դարձնելու համար։ Հնարավոր է անդրադարձ լինի նաև գրադարանային ցանցի տարբեր օղակների համագործակցությանը, առաջավոր փորձի տարածմանը և գրադարանավարների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացմանը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հատկապես խորհրդային շրջանի գրադարանագիտության, մշակութային քաղաքականության, ընթերցանության պատմության և տեղեկատվական սպասարկման զարգացման ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագետների, մշակույթի պատմաբանների, սոցիոլոգների, պատմաբանների և խորհրդային շրջանի հասարակական-մշակութային կյանքն ուսումնասիրող հետազոտողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու 1950-ականների վերջի խորհրդային գրադարանային աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքների, դրա գաղափարական ուղղվածության և ընթերցողների հետ աշխատանքի կիրառվող մեթոդների մասին՝ միաժամանակ արտացոլելով տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և հասարակական միջավայրի առանձնահատկությունները։

Հրատարակությունը նվիրված է ուկրաինացի նշանավոր բանաստեղծ, գրող և նկարիչ Տարաս Շևչենկոյի ծննդյան 125-ամյակին և կազմված է որպես բիբլիոգրաֆիական տեղեկատու։ Այն նախատեսված է ընթերցողներին, գրադարանավարներին, գրականագետներին, ուսուցիչներին, ուսանողներին և Շևչենկոյի ստեղծագործական ժառանգությամբ հետաքրքրվող անձանց անհրաժեշտ գրականության որոնման և ընտրության հարցում կողմնորոշելու համար։ Տեղեկատուում կարող են ընդգրկված լինել հեղինակի կենսագրությանը, գրական և գեղարվեստական գործունեությանը, ստեղծագործությունների ուսումնասիրությանը, հրատարակությունների պատմությանը և նրա մշակութային ժառանգության վերաբերյալ հետազոտություններին վերաբերող մատենագիտական տվյալներ։ Առանձին բաժիններում կարող են ներկայացվել Շևչենկոյի ստեղծագործությունների տարբեր հրատարակություններ, թարգմանություններ, նրա կյանքի ու գործունեության մասին ուսումնասիրություններ, հոդվածներ, գրքեր և այլ մատենագիտական նյութեր։ Հրատարակության կարևոր նշանակությունն այն է, որ այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս համակարգված կերպով ծանոթանալ գրողի ստեղծագործական ժառանգությանն առնչվող գրականությանը և անհրաժեշտ աղբյուրներ գտնել գրադարանային ֆոնդերում։ Բիբլիոգրաֆիական տեղեկատուն միաժամանակ արժեքավոր աղբյուր է Շևչենկոյի ստեղծագործությունների տարածման և ուսումնասիրման պատմության համար, քանի որ գրականության ցանկը կարող է ցույց տալ, թե ինչպիսի ուշադրություն էր հատկացվում նրա ժառանգությանը տվյալ ժամանակաշրջանում և ինչ ուղղություններով էր զարգանում դրա ուսումնասիրությունը։ Ծննդյան տարեդարձին նվիրված լինելը հրատարակությանը հաղորդում է նաև հոբելյանական և մշակութային-լուսավորչական նշանակություն։ Այն կարող էր օգտագործվել թեմատիկ գրական ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցումների, դասախոսությունների և այլ միջոցառումների նախապատրաստման ժամանակ։ Նյութը կարող է հետաքրքրել ոչ միայն ուկրաինական գրականության մասնագետներին, այլև համաշխարհային գրականության, գրադարանագիտության, մատենագիտության և մշակութային կապերի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Հրատարակությունը հատկապես արժեքավոր է որպես իր ժամանակաշրջանի գրադարանային և մատենագիտական մշակույթի նմուշ, որը միաժամանակ փաստագրում է Շևչենկոյի ստեղծագործական ժառանգության նկատմամբ ձևավորված գիտական և հասարակական հետաքրքրությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի գինեգործական գործարանների ճարտարապետական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով դրանց ձևավորման, կառուցվածքային կազմակերպման և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների հիմնական բնութագրերը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են գինեգործական արտադրության համար նախատեսված շենքերի հատակագծային և ծավալատարածական լուծումները, արտադրական տարածքների կազմակերպումը, շինարարական նյութերի և կառուցվածքային համակարգերի կիրառությունը, ինչպես նաև գործարանների տեղադրության կապը բնական և քաղաքաշինական միջավայրի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի գինեգործական ավանդույթների և արդյունաբերական ճարտարապետության փոխկապակցվածությանը, քանի որ արտադրական շինությունները հաճախ արտացոլում են ինչպես տեխնոլոգիական պահանջները, այնպես էլ տվյալ ժամանակաշրջանի ճարտարապետական մտածողությունը։ Քննարկվում են գործարանների արտաքին և ներքին հարդարման առանձնահատկությունները, ճակատների ձևավորման սկզբունքները, արտադրական և վարչական հատվածների փոխհարաբերությունը, ինչպես նաև շենքերի գործառութային կառուցվածքի ազդեցությունը դրանց ճարտարապետական կերպարի վրա։ Աշխատությունը կարևոր է նաև պատմաճարտարապետական տեսանկյունից, քանի որ գինեգործական գործարանները Հայաստանի արդյունաբերական և մշակութային ժառանգության մի մասն են և կարող են արտացոլել տարբեր ժամանակաշրջանների տնտեսական, տեխնոլոգիական և ճարտարապետական զարգացումները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել արժեքավոր արտադրական կառույցների պահպանության, վերականգնման և ժամանակակից օգտագործման հնարավորությունների գնահատմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ճարտարապետների, քաղաքաշինարարների, արվեստաբանների, մշակութային ժառանգության մասնագետների, ճարտարապետության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Հրատարակությունը հոդվածների ժողովածու է, որը ներկայացնում է Հայկական ՍՍՌ գրադարանների գործունեության գործնական փորձը և գրադարանային աշխատանքի տարբեր ուղղությունների կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Այն լույս է տեսել 1958 թվականին Երևանում՝ Հայկական ՍՍՌ Ալ. Մյասնիկյանի անվան պետական ռեսպուբլիկական գրադարանի գրադարանագիտական-մեթոդական բաժնի կողմից և ունի 36 էջ ծավալ։ Ժողովածուի հիմնական արժեքը գործնական փորձի ընդհանրացումն է․ նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել խորհրդային ժամանակաշրջանի Հայաստանում գրադարանների աշխատանքի կազմակերպման, ընթերցողների սպասարկման, գրքային ֆոնդերի օգտագործման, գրականության տարածման և մշակութային-կրթական գործունեության մասին։ Հոդվածներում ներկայացվող փորձը կարող է անդրադառնալ տարբեր տիպի գրադարանների աշխատանքին, դրանց առջև դրված խնդիրներին, ընթերցողների հետ աշխատանքի ձևերին, գրքի նկատմամբ հետաքրքրության խթանմանը և բնակչության շրջանում գրադարանային ծառայությունների կազմակերպմանը։ Հատուկ նշանակություն ունի մեթոդական փորձի փոխանցումը, քանի որ նման ժողովածուները նախատեսված էին գրադարանների աշխատակիցներին գործնական աշխատանքում ուղղորդելու և տարբեր գրադարաններում կիրառվող արդյունավետ եղանակները տարածելու համար։ Ժողովածուն արժեքավոր է նաև պատմամշակութային տեսանկյունից․ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու տվյալ ժամանակաշրջանի Հայաստանի գրադարանային համակարգի կառուցվածքը, մասնագիտական աշխատանքի կազմակերպումը և գրադարանների՝ որպես կրթական ու մշակութային հաստատությունների դերը։ Հետագա մատենագիտական ցանկերում հրատարակությունը նույնպես դասակարգվել է որպես գրադարանների աշխատանքի փորձը լուսաբանող գրականություն, ինչը լրացուցիչ ընդգծում է դրա մասնագիտական և մեթոդական նշանակությունը։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագետներին, մատենագետներին, գրադարանային գործի պատմությունն ուսումնասիրող հետազոտողներին, մշակույթի պատմաբաններին, ինչպես նաև խորհրդային Հայաստանի կրթական և մշակութային հաստատությունների գործունեությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է մանկապատանեկան տարիքի համար ստեղծված հայկական դաշնամուրային երաժշտության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով ստեղծագործությունների մեկնաբանման և կատարողական խնդիրների առանձնահատկություններին։ Հետազոտության կենտրոնում հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների գեղարվեստական, երաժշտական և մանկավարժական արժեքն է, ինչպես նաև դրանց ճիշտ ընկալման և կատարողականորեն համոզիչ ներկայացման հարցերը։ Աշխատության մեջ կարող են վերլուծվել տարբեր ստեղծագործությունների ժանրային, ոճական և կառուցվածքային առանձնահատկությունները, մեղեդային լեզուն, ռիթմիկ կազմակերպումը, հարմոնիկ մտածողությունը, ազգային երաժշտական տարրերի կիրառումը և դրանց ազդեցությունը կատարողական մեկնաբանության վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում մանկապատանեկան երաժշտության առանձնահատկությանը, քանի որ նման ստեղծագործությունները պետք է միաժամանակ ունենան գեղարվեստական արժեք և համապատասխանեն սովորողի տարիքային, տեխնիկական, երաժշտական և հոգեբանական հնարավորություններին։ Դաշնամուրի մեկնաբանման հարցերը դիտարկվում են կատարողի կողմից ստեղծագործության կերպարային և արտահայտչական բովանդակության բացահայտման տեսանկյունից՝ ներառելով հնչերանգի, դինամիկայի, ֆրազավորման, տեմպի, արտիկուլյացիայի, պեդալավորման և երաժշտական ձևի ընկալման խնդիրները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև տեխնիկական դժվարությունների հաղթահարմանը, մատնադրության ընտրությանը, ձեռքերի և մատների աշխատանքի կազմակերպմանը, ռիթմիկ ճշգրտությանը և կատարողական հմտությունների աստիճանական զարգացմանը։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ մանկապատանեկան դաշնամուրային երկացանկի հետ աշխատանքը միայն տեխնիկական պատրաստվածության ձևավորման գործընթաց չէ․ այն կարող է նպաստել ազգային երաժշտական մտածողության, գեղագիտական ճաշակի, ստեղծագործական երևակայության և երաժշտական ինքնուրույնության զարգացմանը։ Հայկական երաժշտական լեզվի առանձնահատկությունների բացահայտումը կատարողին հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ ընկալելու ստեղծագործության ազգային բնույթը և համապատասխան կերպով փոխանցելու դրա գեղարվեստական բովանդակությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել դաշնամուրի ուսուցիչներին, կատարողներին, երաժշտական դպրոցների և քոլեջների դասավանդողներին, երաժշտագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, ուսանողներին և հայկական դաշնամուրային երաժշտությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է մանկապատանեկան երկացանկի ընտրության, ուսուցման մեթոդների կատարելագործման և հայկական դաշնամուրային ստեղծագործությունների կատարողական առանձնահատկությունների ավելի խորքային ընկալման համար։

Ժողովածուն նվիրված է Հայկական Խորհրդային Սոցիալիստական Հանրապետության գրադարանների աշխատանքի փորձի ներկայացմանը և մասնագիտական գործունեության տարբեր կողմերի լուսաբանմանը։ Նյութերում ամփոփվում և ներկայացվում են գրադարանների գործնական աշխատանքի ընթացքում ձևավորված փորձը, կիրառված մեթոդները, կազմակերպչական մոտեցումները և ընթերցողների սպասարկման ու գրադարանային ֆոնդերի օգտագործման արդյունավետ ձևերը։ Հրատարակությունը կարող է ներառել տարբեր գրադարանների գործունեության օրինակներ՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին կազմակերպվում գրքային ֆոնդերի համալրումը, դասակարգումը, պահպանությունն ու օգտագործումը, ինչպես նաև ընթերցողների հետ տարվող աշխատանքը և մշակութալուսավորչական միջոցառումները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի առաջավոր փորձի տարածման գաղափարը, որի միջոցով հաջողված աշխատանքային մեթոդները ներկայացվում էին այլ գրադարանների մասնագետներին՝ նրանց գործունեության կատարելագործման նպատակով։ Ժողովածուն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու խորհրդային ժամանակաշրջանի Հայաստանի գրադարանային համակարգի կառուցվածքի, առաջնահերթությունների և մասնագիտական աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքների մասին։ Այն արժեքավոր է նաև որպես պատմամշակութային աղբյուր, քանի որ գրադարանների գործունեության օրինակների միջոցով արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի կրթական, մշակութային և հասարակական կյանքի որոշ առանձնահատկություններ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել գրադարանային գործի պատմությամբ, Հայաստանի մշակութային հաստատությունների զարգացմամբ, մատենագիտությամբ և խորհրդային շրջանի կրթամշակութային քաղաքականությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ժողովածուն կարող է հետաքրքրել նաև գրադարանագետներին, արխիվագետներին, պատմաբաններին, մշակութաբաններին, ոլորտի ուսանողներին և հետազոտողներին, ովքեր ուսումնասիրում են Հայաստանի գրադարանային համակարգի ձևավորումն ու գործունեության պատմական փորձը։

Աշխատությունը նվիրված է հայ անվանի կոմպոզիտոր Ալեքսանդր Հարությունյանի դաշնամուրային ստեղծագործության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով նրա երաժշտական լեզվի, ոճական առանձնահատկությունների և ստեղծագործական մտածողության հիմնական գծերը։ Վերլուծվում են կոմպոզիտորի դաշնամուրային երկերի կառուցվածքային, մեղեդային, ռիթմական և հարմոնիկ առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրանց կապը հայկական ժողովրդական երաժշտական ավանդույթների և համաշխարհային դասական երաժշտության սկզբունքների հետ։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են դաշնամուրային ստեղծագործությունների գեղարվեստական բովանդակությունը, կատարողական խնդիրները և մեկնաբանման առանձնահատկությունները՝ ներկայացնելով հեղինակի ներդրումը հայկական դաշնամուրային մշակույթի զարգացման գործում։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Ալեքսանդր Հարությունյանի ստեղծագործական ժառանգության գնահատման, հայ կոմպոզիտորական դպրոցի առանձնահատկությունների բացահայտման և դաշնամուրային արվեստի տեսական ու կատարողական հարցերի ուսումնասիրման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, դաշնակահարների, արվեստի ոլորտի մասնագետների և երաժշտական ուսումնական հաստատությունների ուսանողների համար։

Այս գիրքը ներկայացնում է հայկական մշակույթի, տեսարժան վայրերի, մարդկանց, կենցաղի և ազգային ինքնության գեղարվեստական արտացոլումը՝ էսքիզների և պատկերային դիտարկումների միջոցով։ Այն ընթերցողին հնարավորություն է տալիս բացահայտել Հայաստանի բնապատկերների, պատմական միջավայրի, ճարտարապետական ժառանգության և առօրյա կյանքի յուրահատուկ դրվագները՝ ներկայացված նկարչական ազատ ու ստեղծագործ մոտեցմամբ։ Գրքում համադրվում են դիտողական արվեստը և մշակութային ուսումնասիրությունը՝ ստեղծելով հայկական իրականության գեղարվեստական պատկեր։ Այն կարող է հետաքրքրել արվեստագետներին, արվեստի սիրահարներին, մշակույթի ուսումնասիրողներին և բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են տեսողական ձևով ճանաչել Հայաստանի կերպարն ու ինքնատիպությունը։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Հորացիոյի կերպարի գրական և թատերագիտական մեկնաբանությանը՝ դիտարկելով նրան որպես հին հունական պարերգի՝ խորոսի գեղարվեստական և գաղափարական գործառույթների նոր ձևափոխված արտահայտություն։ Հեղինակը վերլուծում է կերպարի դերը դրամատիկական կառուցվածքում, նրա մասնակցությունը գործողությունների մեկնաբանությանը, բարոյական գնահատականների ձևավորմանը և հանդիսատեսի հետ գաղափարական կապի հաստատմանը։ Աշխատության մեջ համեմատական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են անտիկ թատրոնի ավանդույթներն ու դրանց արտացոլումը ավելի ուշ գրական ստեղծագործություններում՝ բացահայտելով, թե ինչպես է խորոսի հավաքական ձայնը փոխակերպվում առանձին կերպարի միջոցով։ Քննարկվում են կերպարի խորհրդանշական նշանակությունը, պատմողական գործառույթները, դրամատիկական լարվածության ձևավորման մեջ նրա մասնակցությունը և դասական գրական ժառանգության ազդեցությունը եվրոպական թատրոնի զարգացման վրա։ Հիմնվելով գրականագիտական, թատերագիտական և մշակութաբանական վերլուծությունների վրա՝ աշխատությունը ներկայացնում է կերպարի բազմաշերտ իմաստային կառուցվածքը և նրա տեղը դասական ու ժամանակակից մեկնաբանությունների համատեքստում։ Գիրքը նախատեսված է գրականագետների, թատերագետների, բանասիրության ուսանողների, հետազոտողների և դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է ձեն-բուդդիզմի փիլիսոփայական և գեղագիտական գաղափարների ազդեցությանը 20-րդ դարի երաժշտության զարգացման վրա։ Հեղինակը ուսումնասիրում է արևելյան մտածողության հիմնական սկզբունքները, դրանց արտացոլումը երաժշտական ստեղծագործության, ընկալման և կատարողական արվեստի մեջ, ինչպես նաև ձեն-բուդդիզմի գաղափարների փոխազդեցությունը ժամանակակից երաժշտական ուղղությունների հետ։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են լռության, պարզության, ինքնաբուխ արտահայտման, ներքին կենտրոնացման և գեղագիտական նվազապաշտության գաղափարները՝ բացահայտելով դրանց դերը նոր երաժշտական լեզվի և ստեղծագործական մտածողության ձևավորման գործընթացում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում 20-րդ դարի երաժշտության գեղագիտական վերափոխումներին, արևելյան և արևմտյան մշակութային ավանդույթների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև փիլիսոփայական գաղափարների ազդեցությանը կոմպոզիտորական ստեղծագործության վրա։ Աշխատությունը համադրում է փիլիսոփայական, մշակութաբանական և երաժշտագիտական մոտեցումները՝ արժեքավոր նյութ առաջարկելով երաժշտության տեսությամբ, գեղագիտությամբ, փիլիսոփայությամբ և մշակութային փոխազդեցություններով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ կինոյում հերոսի կերպարի ձևավորման, զարգացման և վերափոխման հիմնախնդրին՝ տարբեր պատմական փուլերի և գեղարվեստական ուղղությունների համատեքստում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում է, թե ինչպես է կինեմատոգրաֆիկ հերոսը արտացոլում ժամանակի սոցիալական, քաղաքական և մշակութային իրականությունները՝ սկսած դասական խորհրդային շրջանից մինչև անկախության տարիներ։ Հեղինակը դիտարկում է հերոսի կերպարի տիպաբանական առանձնահատկությունները, ներքին հոգեբանական կառուցվածքը, արժեքային համակարգը և նրա փոխհարաբերությունը հասարակության հետ՝ ընդգծելով անհատի և կոլեկտիվի միջև լարվածությունն ու փոխազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հերոսի կերպարի ճգնաժամային դրսևորումներին, հակահերոսի ձևավորմանը և ժամանակակից կինոյում անհատականության բազմաշերտ պատկերումներին։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է գեղարվեստական լեզվի, ռեժիսորական մոտեցումների և սցենարային կառուցվածքի ազդեցությունը հերոսի կերպարի ձևավորման վրա՝ համադրելով կինոգիտական և մշակութաբանական վերլուծություններ։ Այն օգտակար է կինոգետների, մշակութաբանների, արվեստաբանների և կինոյի տեսությամբ հետաքրքրվողների համար։

Այս աշխատությունը կենտրոնանում է «միջինի» գաղափարի շուրջ ձևավորված տեքստերի, մեկնաբանությունների և մշակութային արտահայտությունների ուսումնասիրության վրա՝ անդրադառնալով տարբեր ժամանակաշրջանների, ավանդույթների և մտավոր հոսանքների միջև գտնվող անցումային տարածքներին։ Նյութում վերլուծվում են այն գրավոր աղբյուրները, որոնք գտնվում են տարբեր մշակույթների, լեզուների, գաղափարախոսությունների կամ պատմական փուլերի հատման կետերում՝ արտացոլելով ինքնության, փոխակերպման և միջմշակութային հաղորդակցության խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեքստերի մեկնաբանության մեթոդներին, դրանց պատմական համատեքստին և այն ձևերին, որոնցով դրանք վերաիմաստավորում են կենտրոնի և ծայրամասի, ավանդույթի և նորարարության, տեղականի և համընդհանուրի հարաբերությունները։ Քննարկվում են նաև լեզվական, գրական և սոցիոմշակութային գործոնները, որոնք ազդում են նման տեքստերի ստեղծման և ընկալման վրա։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ անցումային կամ «միջին» դիրք զբաղեցնող տեքստերը կարևոր աղբյուր են մշակութային փոխազդեցությունների, ինքնության ձևավորման և պատմական փոփոխությունների ավելի խորքային ըմբռնման համար։

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է վաղ շրջանի հայազգի սրբերի պատկերագրությանը հայկական միջնադարյան մանրանկարչության մեջ՝ ընդգծելով սրբապատկերային արվեստի ձևավորման, զարգացման և խորհրդաբանական կառուցվածքի առանձնահատկությունները։ Նյութում վերլուծվում է, թե ինչպես են վաղ քրիստոնեական շրջանում ձևավորված սրբերի կերպարները ներկայացվել ձեռագիր ավետարաններում և այլ եկեղեցական մատյաններում՝ համադրելով աստվածաբանական գաղափարները գեղարվեստական արտահայտչականության հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատկերագրական կանոններին, կոմպոզիցիոն լուծումներին և գունային համակարգին, որոնք ծառայել են սրբության գաղափարի տեսանելի փոխանցմանը և հոգևոր ազդեցության ուժեղացմանը։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է տեղական և բյուզանդական պատկերագրական ավանդույթների փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայկական մանրանկարչության մեջ ձևավորվել ինքնատիպ պատկերային մոդելներ։ Միաժամանակ դիտարկվում է սրբերի կերպարների դերը միջնադարյան հայ հասարակության հոգևոր գիտակցության, արժեքային համակարգի և եկեղեցական ինքնության ձևավորման գործընթացում։

Մշակութաբանական և պատմաճանաչողական բնույթի այս հրատարակությունը ներկայացնում է հայկական պատմամշակութային ժառանգության տարբեր դրսևորումներ՝ դրանք դիտարկելով Հայաստանի պատմության, արվեստի և հոգևոր մշակույթի լայն համատեքստում։ Նյութերում ուշադրություն է դարձվում հնագիտական արժեքներին, ճարտարապետական հուշարձաններին, ձեռագրերին, կիրառական արվեստի նմուշներին և մշակութային հիշողության պահպանմանը նպաստող այլ ժառանգություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն է տրվում հայկական մշակույթի պատմական զարգացմանը, տարբեր ժամանակաշրջանների գեղարվեստական ավանդույթներին և դրանց շարունակականությանը։ Քննարկվում են նաև Հայաստանի և Արարատի խորհրդանշական ընկալման հետ կապված մշակութային պատկերացումները, որոնք կարևոր տեղ են զբաղեցնում ազգային պատմական հիշողության մեջ։ Պատկերային և տեղեկատվական նյութերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ծանոթանալու մշակութային արժեքների բազմազանությանը և դրանց պատմական միջավայրին։ Հրատարակությունը նպաստում է հայկական մշակույթի, արվեստի և պատմական ժառանգության վերաբերյալ ամբողջական պատկերացման ձևավորմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագիտության, մշակութաբանության, արվեստի պատմության և պատմամշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող մասնագետների ու ընթերցողների համար։

Երաժշտագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ սիմֆոնիկ երաժշտության մեջ հարվածային գործիքների կոմպոզիցիոն գործառույթների և կերպարային արտահայտչական հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հարվածային գործիքների դերը ստեղծագործության կառուցվածքի ձևավորման, ռիթմական կազմակերպման, հնչերանգային բազմազանության և երաժշտական դրամատուրգիայի զարգացման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր հարվածային գործիքների տեմբրային առանձնահատկություններին, դրանց համադրություններին և նվագախմբային ընդհանուր հնչողության մեջ ունեցած նշանակությանը։ Վերլուծվում են երաժշտական կերպարների ստեղծման, հուզական լարվածության ուժեղացման, գունային հակադրությունների և գեղարվեստական գաղափարի արտահայտման համար կիրառվող կատարողական ու կոմպոզիցիոն միջոցները։ Քննարկվում են նաև ազգային երաժշտական մտածողության և ժամանակակից նվագախմբային տեխնիկայի փոխազդեցության դրսևորումները հարվածային գործիքների օգտագործման համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու դրանց նշանակությունը հայ սիմֆոնիկ երաժշտության արտահայտչական համակարգում և կոմպոզիտորական մտածողության զարգացման մեջ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել երաժշտագիտության, գործիքագիտության, նվագախմբավորման և հայ երաժշտության պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է երաժշտական արվեստի գոյության, տարածման և հասարակական գործառման կազմակերպական ձևերի ուսումնասիրությանը, ինչպես նաև ոլորտի արդիական հիմնախնդիրների և զարգացման հեռանկարների վերլուծությանը։ Դիտարկվում է երաժշտությունը ոչ միայն որպես գեղարվեստական ստեղծագործության ձև, այլև որպես մշակութային և սոցիալական համակարգի բաղադրիչ, որի զարգացումը կապված է կրթական, համերգային, ստեղծագործական և մշակութային հաստատությունների գործունեության հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երաժշտական կյանքի կազմակերպման տարբեր ձևերին՝ համերգային գործունեությանը, երաժշտական կրթությանը, ստեղծագործական միավորումներին, փառատոններին, կատարողական կոլեկտիվներին և երաժշտության տարածման այլ միջոցներին։ Վերլուծվում են կոմպոզիտորի, կատարողի, ունկնդրի և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև երաժշտական ստեղծագործության ստեղծման, ներկայացման և հանրային ընկալման միջև ձևավորվող կապերը։ Քննարկվում են երաժշտական մշակույթի պահպանման և զարգացման, մասնագիտական կրթության կատարելագործման, երիտասարդ ստեղծագործողների ու կատարողների գործունեության խթանման և հասարակության երաժշտական պահանջմունքների ձևավորման խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում նաև տեխնոլոգիական փոփոխությունների, զանգվածային հաղորդակցության միջոցների և ձայնագրության ու երաժշտության տարածման նոր ձևերի ազդեցությանը երաժշտական կյանքի կազմակերպման վրա։ Կարևորվում է ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանման և ժամանակակից ստեղծագործական միտումների զարգացման միջև հավասարակշռության ապահովումը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել երաժշտական ոլորտի կազմակերպական համակարգում առկա խնդիրները և գնահատել դրա հետագա զարգացման հնարավոր ուղղությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, մշակութաբանների, երաժիշտների, արվեստի կառավարման մասնագետների, մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ կոմպոզիտորական արվեստի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկի երաժշտական ժառանգության ոճական առանձնահատկությունների, ստեղծագործական մտածողության և արտահայտչամիջոցների համակարգի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում կոմպոզիտորի անհատական երաժշտական լեզվի ձևավորումն է՝ դիտարկված 20-րդ դարի հայկական և համաշխարհային երաժշտական մշակույթի զարգացման համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մեղեդային մտածողությանը, հարմոնիկ լեզվին, ռիթմական կառուցվածքներին, տեմբրային լուծումներին, երաժշտական ձևի կազմակերպման սկզբունքներին և նվագախմբային մտածողությանը։ Քննվում է ազգային երաժշտական ավանդույթների և ժամանակակից կոմպոզիտորական տեխնիկաների փոխհարաբերությունը՝ պարզելու համար, թե ինչպես են հայկական ժողովրդական ու մասնագիտական երաժշտությանը բնորոշ ինտոնացիոն տարրերը վերաիմաստավորվում անհատական հեղինակային ոճում։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունների համեմատական վերլուծությունը, որը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոճական կայուն հատկանիշները և ստեղծագործական տարբեր փուլերում դրանց փոփոխությունները։ Ուսումնասիրվում են սիմֆոնիկ մտածողության առանձնահատկությունները, թեմատիկ նյութի զարգացման սկզբունքները, երաժշտական հակադրությունների կառուցումը և դրամատուրգիական ամբողջականության ձևավորման միջոցները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նվագախմբային գունային մտածողությանը, գործիքային խմբերի փոխհարաբերությանը և տեմբրի՝ որպես երաժշտական կերպարի ստեղծման ինքնուրույն գործոնի կիրառմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է նաև ավանդույթի և նորարարության հարաբերակցությունը՝ բացահայտելով դասական ձևերի, ժամանակակից հարմոնիկ միջոցների և ազգային երաժշտական մտածողության համադրությունը։ Կոմպոզիտորի ստեղծագործական անհատականությունը ներկայացվում է նաև իր ժամանակաշրջանի մշակութային միջավայրի և հայկական կոմպոզիտորական դպրոցի զարգացման ընդհանուր գործընթացների հետ փոխկապակցված։ Կարևորվում է երաժշտական նյութի կառուցվածքային և ինտոնացիոն վերլուծությունը, որը հնարավորություն է տալիս տարբեր ստեղծագործություններում հայտնաբերել կրկնվող ոճական սկզբունքներ և դրանց բազմազան դրսևորումները։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է երաժշտագիտության, ոճաբանության, երաժշտական ձևի և կոմպոզիցիոն տեխնիկայի վերլուծության մոտեցումները՝ նպաստելով Ղազարոս Սարյանի ստեղծագործական ժառանգության և հայկական պրոֆեսիոնալ երաժշտության զարգացման մեջ նրա արվեստի նշանակության առավել ամբողջական ընկալմանը։

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Փանոս Թերլեմեզյանի կյանքին, ստեղծագործական ուղուն և հայ կերպարվեստի զարգացման գործում ունեցած նշանակալի ներդրմանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են նկարչի կյանքի կարևոր փուլերը, կրթությունը, մասնագիտական ձևավորման ընթացքը և ստեղծագործական գործունեության այն միջավայրը, որը ձևավորել է նրա գեղարվեստական աշխարհայացքն ու անհատական ձեռագիրը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա գեղանկարչական ժառանգությանը, թեմատիկ նախասիրություններին, բնանկարներին, դիմանկարներին և ազգային կյանքի ու բնության պատկերումներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Թերլեմեզյանի ստեղծագործական մտածողության հիմնական առանձնահատկությունները, գույնի և լույսի կիրառման սկզբունքները, բնության ու իրականության նկատմամբ նրա գեղարվեստական վերաբերմունքը և կերպարվեստի տարբեր ուղղությունների հետ ունեցած առնչությունները։ Կարևորվում է նաև նկարչի ստեղծագործության կապը հայկական մշակութային միջավայրի և ազգային ինքնության հետ, քանի որ նրա բազմաթիվ աշխատանքներում արտահայտվում են հայրենի բնության, ժողովրդի կյանքի և պատմամշակութային միջավայրի նկատմամբ առանձնահատուկ վերաբերմունք։ Աշխատության մեջ ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկվում է ժամանակի հայ և եվրոպական կերպարվեստի զարգացման գործընթացների համատեքստում՝ հնարավորություն տալով գնահատելու այն գեղարվեստական ազդեցությունները, որոնք ձևավորել են նկարչի ոճն ու մասնագիտական հայացքները։ Հեղինակի կյանքի և արվեստի համատեղ ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել նրա անհատականության, ստեղծագործական որոնումների և հայ գեղանկարչության պատմության մեջ ունեցած տեղի մասին։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գեղանկարիչներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, թանգարանային և ցուցահանդեսային ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև հայ կերպարվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին և ընթերցողներին։

Այս երաժշտագիտական աշխատանքը նվիրված է հայ կոմպոզիտոր, դիրիժոր և երաժշտական-հասարակական գործիչ Տիգրան Չուխաճյանի օպերային ստեղծագործությանը՝ ներկայացնելով նրա ներդրումը հայկական ազգային օպերային արվեստի ձևավորման և զարգացման գործում։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են կոմպոզիտորի օպերային ժառանգության հիմնական ստեղծագործությունները, դրանց ստեղծման պատմական և մշակութային միջավայրը, սյուժետային ու գաղափարական առանձնահատկությունները, երաժշտական լեզուն և դրամատուրգիական կառուցվածքը։ Հատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում արևելյան և արևմտաեվրոպական երաժշտական ավանդույթների այն համադրությունը, որը բնորոշ է նրա ստեղծագործական մտածողությանը․ հեղինակը միավորում էր հայկական և արևելյան երաժշտական տարրերը եվրոպական օպերային ձևերի, հարմոնիկ մտածողության և բեմական դրամատուրգիայի հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են օպերային ժանրում արտահայտվում ազգային ինքնության, հասարակական կյանքի, սիրո, ազատության և մարդկային հարաբերությունների թեմաները, ինչպես նաև ուսումնասիրել կերպարների երաժշտական բնութագրումը, արիաների, դուետների, խմբերգերի և նվագախմբային հատվածների դերը ամբողջական բեմական կառուցվածքում։ Առանձին կարևորություն ունի կոմպոզիտորի օպերային ստեղծագործությունների պատմական նշանակությունը, քանի որ դրանք կապված են 19-րդ դարի հայ մշակութային վերածննդի և ազգային մասնագիտական երաժշտության զարգացման գործընթացների հետ։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, կատարողներին, օպերային արվեստի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և բոլոր նրանց, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ հասկանալ հայկական օպերային ավանդույթի ձևավորման նախադրյալներն ու առանձնահատկությունները։

Աշխատությունը նվիրված է հայոց գրավոր մշակույթի համապարփակ թվայնացման հիմնախնդրին՝ այն դիտարկելով ոչ միայն որպես մշակութային ժառանգության պահպանման տեխնիկական միջոց, այլև որպես պետական զարգացման, գիտության, կրթության և ազգային ինքնության ամրապնդման ռազմավարական ուղղություն։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ ձեռագրերը, հին ու նոր տպագիր գրքերը, արխիվային փաստաթղթերը, պարբերականները, քարտեզները և գրավոր մշակույթի այլ նմուշները կազմում են ազգային հիշողության կարևորագույն շերտերից մեկը, որի երկարաժամկետ պահպանման և հասանելիության ապահովումը պահանջում է ժամանակակից թվային տեխնոլոգիաների համակարգված կիրառում։ Աշխատության մեջ թվայնացումը ներկայացվում է որպես բազմափուլ գործընթաց, որը չի սահմանափակվում փաստաթղթերի սկանավորմամբ։ Այն ներառում է նյութերի ընտրություն և նախապատրաստում, բարձրորակ թվային պատճենների ստեղծում, մետատվյալների ձևավորում, էլեկտրոնային կատալոգավորում, տեքստերի ճանաչում, թվային պահպանման համակարգերի ստեղծում և օգտվողների համար հասանելի տեղեկատվական հարթակների զարգացում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ֆիզիկական կրիչների վրա պահպանվող մշակութային արժեքները վերածել երկարաժամկետ օգտագործման ենթակա թվային ռեսուրսների։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայերեն գրավոր ժառանգության առանձնահատկություններին։ Հայկական ձեռագրերի և հին տպագիր նյութերի թվայնացումը պահանջում է ոչ միայն տեխնիկական բարձր որակ, այլև մասնագիտական նկարագրություն, քանի որ յուրաքանչյուր նյութ կարող է պարունակել պատմական, լեզվաբանական, գրական, արվեստաբանական և մատենագիտական մեծ արժեք ունեցող տեղեկություններ։ Թվային պատճենը լիարժեք գիտական ռեսուրս է դառնում այն դեպքում, երբ այն ուղեկցվում է հեղինակային, ժամանակագրական, տեղագրական, մատենագիտական և բովանդակային համապատասխան տվյալներով։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարևորվում է միասնական չափորոշիչների և փոխգործունակ տեղեկատվական համակարգերի ստեղծումը։ Թվայնացման կարևորագույն արդյունքներից մեկը մշակութային ժառանգության հասանելիության ընդլայնումն է։ Եթե ֆիզիկական ձեռագիրը կամ հազվագյուտ գիրքը հասանելի է միայն այն հաստատության այցելուներին, որտեղ այն պահվում է, ապա թվային տարբերակը կարող է հասանելի դառնալ հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար աշխարհի տարբեր երկրներից։ Սա հատկապես նշանակալի է հայկական սփյուռքի և հայագիտությամբ զբաղվող միջազգային գիտական համայնքի համար։ Թվային հասանելիությունը կարող է նպաստել նաև հայերեն լեզվով գիտական և կրթական նյութերի տարածմանը և նոր հետազոտությունների առաջացմանը։ Աշխատությունը թվայնացումը կապում է նաև պետական կառավարման և զարգացման գործընթացների հետ։ Համակարգված թվային մշակութային ենթակառուցվածքը կարող է նպաստել պետական և գիտակրթական հաստատությունների միջև տեղեկատվության փոխանակմանը, տվյալների միասնականացմանը և մշակութային ռեսուրսների արդյունավետ կառավարմանը։ Թվային շտեմարանները կարող են օգտագործվել կրթական ծրագրերում, գիտական հետազոտություններում, մշակութային զբոսաշրջության զարգացման և միջազգային գիտական համագործակցության շրջանակում։ Միաժամանակ աշխատանքը ենթադրում է, որ թվայնացումը պետք է իրականացվի երկարաժամկետ պահպանման սկզբունքներով։ Թվային ֆայլի ստեղծումը դեռևս չի երաշխավորում դրա պահպանումը․ անհրաժեշտ են տվյալների կրկնօրինակում, պահպանման անվտանգ ենթակառուցվածքներ, ֆայլային ձևաչափերի կառավարում, մետատվյալների պահպանում և տեխնոլոգիական փոփոխություններին համապատասխան պարբերական թարմացում։ Հակառակ դեպքում թվային հավաքածուները կարող են ժամանակի ընթացքում դառնալ անհասանելի կամ տեխնոլոգիապես հնացած։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև ժամանակակից տեխնոլոգիաների կիրառումը հայերեն գրավոր ժառանգության մշակման գործում։ Նիշերի օպտիկական ճանաչման, մեքենայական որոնման, արհեստական բանականության և լեզվական տեխնոլոգիաների զարգացումը կարող է հնարավորություն տալ ոչ միայն պահպանել գրավոր նյութերի պատկերները, այլև ստեղծել դրանց որոնելի և մեքենայական մշակման ենթակա տեքստային տարբերակներ։ Սա հատկապես կարևոր է մեծածավալ հավաքածուների գիտական ուսումնասիրության համար, քանի որ թվայնացված տեքստերի միջոցով հնարավոր է արագ որոնել բառեր, անուններ, տեղանուններ և թեմատիկ կապեր։ Միևնույն ժամանակ հին ուղղագրության, ձեռագրային գրերի և վնասված փաստաթղթերի ճանաչումը պահանջում է մասնագիտացված տեխնոլոգիական լուծումներ և փորձագիտական վերահսկողություն։ Աշխատության մեջ պետական զարգացման հետ կապը պայմանավորված է նաև այն հանգամանքով, որ ազգային գրավոր ժառանգությունը կարող է դիտարկվել որպես գիտելիքի և նորարարության ռեսուրս։ Թվայնացված հավաքածուները կարող են հիմք դառնալ նոր գիտական նախագծերի, թվային հումանիտար գիտությունների, կրթական ծրագրերի և մշակութային տեխնոլոգիաների զարգացման համար։ Այդպիսով մշակութային ժառանգության թվայնացումը դառնում է ոչ միայն անցյալի պահպանման, այլև ապագայի համար գիտելիքի նոր ենթակառուցվածք ստեղծելու միջոց։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է հայոց գրավոր մշակույթի թվայնացումը որպես բազմակողմանի պետական ծրագիր, որը միավորում է մշակութային ժառանգության պահպանությունը, գիտությունը, կրթությունը, տեղեկատվական տեխնոլոգիաները և հանրային հասանելիությունը։ Այն կարող է հետաքրքրել մշակութաբաններին, հայագետներին, գրադարանագետներին, արխիվագետներին, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների մասնագետներին, պետական կառավարման ոլորտի ներկայացուցիչներին և թվային հումանիտար գիտություններով զբաղվող հետազոտողներին։

Այս նախագիծը նվիրված է մասսայական, այսինքն՝ հանրային գրադարանների տարեկան աշխատանքի գնահատման համակարգի մշակմանը և դրա կիրառման համար միասնական մոտեցումների ձևավորմանը։ Աշխատության հիմնական նպատակը գրադարանի մեկ տարվա գործունեությունը ոչ միայն կատարված աշխատանքների թվային հաշվետվության տեսքով ներկայացնելն է, այլև դրա արդյունավետության, սպասարկման որակի, ընթերցողների հետ աշխատանքի, մշակութային և կրթական դերակատարության ու կազմակերպչական գործունեության համակողմանի գնահատումը։ Նախագիծը ենթադրում է այնպիսի չափորոշիչների և ցուցանիշների համակարգի ձևավորում, որը հնարավորություն կտա համեմատելի և ավելի օբյեկտիվ կերպով գնահատել տարբեր գրադարանների աշխատանքը՝ հաշվի առնելով դրանց գործունեության պայմանները, սպասարկվող բնակչության թվաքանակը, ֆոնդերի ծավալը և նյութատեխնիկական հնարավորությունները։ Գնահատման շրջանակում կարևոր տեղ կարող են զբաղեցնել գրադարանի այցելությունների թիվը, գրանցված և ակտիվ ընթերցողների քանակը, գրքերի և այլ տեղեկատվական ռեսուրսների շրջանառությունը, ընթերցողական պահանջարկի բավարարման աստիճանը, նոր գրականության համալրումը և ֆոնդերի օգտագործման արդյունավետությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև ընթերցողների սպասարկման որակին, քանի որ ժամանակակից գրադարանի գործունեության արդյունավետությունը չի սահմանափակվում միայն գրքային ֆոնդի պահպանմամբ և տրամադրմամբ։ Գնահատման համակարգը կարող է ներառել նաև մշակութային, կրթական և տեղեկատվական միջոցառումների կազմակերպումը՝ գրական երեկոներ, հանդիպումներ, ցուցահանդեսներ, քննարկումներ, ընթերցանության խթանման ծրագրեր և տարբեր տարիքային խմբերի համար նախատեսված նախաձեռնություններ։ Կարևոր բաղադրիչ է նաև գրադարանի աշխատանքի հասանելիության գնահատումը, ներառյալ տարբեր սոցիալական և տարիքային խմբերի սպասարկումը, նոր տեխնոլոգիաների կիրառումը և էլեկտրոնային տեղեկատվական ռեսուրսների օգտագործումը։ Նախագծի կառուցվածքում կարող է նախատեսվել աշխատանքի արդյունքների ինչպես քանակական, այնպես էլ որակական գնահատում։ Քանակական ցուցանիշները հնարավորություն են տալիս ստանալ գործունեության չափելի պատկերը, մինչդեռ որակական գնահատումը կարող է հիմնվել ընթերցողների կարծիքների, հարցումների, առաջարկությունների, սպասարկման մակարդակի և գրադարանի ծրագրերի արդյունավետության վրա։ Այս համադրումը թույլ է տալիս խուսափել այն իրավիճակից, երբ մեծ թվով միջոցառումների կամ այցելությունների առկայությունը ինքնաբերաբար դիտարկվում է որպես բարձր արդյունավետության ապացույց՝ առանց դրանց իրական ազդեցությունը գնահատելու։ Աշխատությունը կարևորում է նաև գրադարանի անձնակազմի գործունեության գնահատումը, մասնագիտական պատրաստվածությունը, աշխատանքի կազմակերպումը և աշխատակիցների մասնակցությունը գրադարանի զարգացման ծրագրերին։ Տարեկան գնահատման արդյունքները կարող են օգտագործվել ոչ միայն հաշվետվություն կազմելու, այլև հաջորդ տարվա աշխատանքային պլանավորման, խնդիրների բացահայտման, ռեսուրսների ավելի արդյունավետ բաշխման և գրադարանի զարգացման առաջնահերթությունների սահմանման համար։ Քանի որ նախագիծը ներկայացված է քննարկման համար, այն կարելի է դիտարկել որպես մեթոդական հիմք, որը նախատեսված է հետագա մասնագիտական քննարկումների, առաջարկությունների և հնարավոր ճշգրտումների համար։ Ընդհանուր առմամբ, առաջարկվող մոտեցումը ձգտում է ձևավորել հանրային գրադարանների տարեկան գործունեության գնահատման ավելի համակարգված և բազմակողմանի մեխանիզմ, որը միավորում է վիճակագրական տվյալները, ընթերցողների սպասարկման արդյունքները, մշակութային և կրթական գործունեությունը, կազմակերպչական արդյունավետությունն ու գրադարանի զարգացման հեռանկարները։

Գիտական աշխատանքը նվիրված է 1901-1910 թվականներին Անդրկովկասում հայ երաժշտական կյանքի ուսումնասիրությանը՝ այդ ժամանակաշրջանի մշակութային, հասարակական և ազգային գործընթացների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման հիմնական ուղղություններն են, երաժշտական կրթության և կատարողական արվեստի կազմակերպումը, համերգային կյանքը, երգչախմբային շարժումը, երաժշտական խմբերի գործունեությունը, մամուլի և մշակութային կազմակերպությունների դերը, ինչպես նաև հայ երաժիշտների ստեղծագործական և հասարակական գործունեությունը։ XX դարի սկզբին Անդրկովկասը, հատկապես Թիֆլիսը և Բաքուն, հայ մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էին։ Այս քաղաքներում գործող դպրոցները, մշակութային ընկերությունները, թատրոնները, երաժշտական խմբերը և պարբերականները նպաստում էին հայկական երաժշտական մշակույթի տարածմանն ու մասնագիտական զարգացմանը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել այդ միջավայրի ազդեցությունը հայ երաժշտական կյանքի կազմակերպման և ազգային երաժշտական ինքնագիտակցության ձևավորման վրա։ Կարևոր ուղղություններից է երաժշտական կրթության զարգացումը։ Դարասկզբին երաժշտական գիտելիքների տարածման, երգեցողության և գործիքային կատարողականության ուսուցման, ինչպես նաև մասնագիտական պատրաստության ընդլայնման գործընթացները նպաստում էին երաժշտական մշակույթի հանրայնացմանը։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ երաժշտական դպրոցների, ուսումնական խմբակների, մասնավոր դասավանդման և այլ կրթական նախաձեռնությունների գործունեությանը՝ գնահատելով դրանց դերը երիտասարդ երաժիշտների և կատարողների ձևավորման գործում։ Առանձին կարևորություն ունի երգչախմբային մշակույթի զարգացումը։ Հայ երգչախմբերը ոչ միայն կատարողական կոլեկտիվներ էին, այլև ազգային մշակույթի տարածման կարևոր միջոց։ Ժողովրդական և հոգևոր երգերի, ինչպես նաև հայ կոմպոզիտորների ստեղծագործությունների կատարումը նպաստում էր ազգային երաժշտական ժառանգության պահպանմանը և նոր սերնդին փոխանցմանը։ Երգչախմբային գործունեությունը նաև հնարավորություն էր տալիս տարբեր սոցիալական խմբերի ներգրավվել մշակութային կյանքում։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է համերգային կյանքի վերլուծությունը։ Համերգները, երաժշտական երեկոները և մշակութային այլ միջոցառումները ձևավորում էին երաժշտական հաղորդակցության միջավայր, որտեղ ներկայացվում էին ինչպես հայ հեղինակների ստեղծագործություններ, այնպես էլ եվրոպական և ռուսական երաժշտության նմուշներ։ Այդ գործընթացը նպաստում էր հայ երաժշտական մշակույթի՝ համաշխարհային երաժշտական գործընթացների հետ կապերի ընդլայնմանը և կատարողական չափանիշների զարգացմանը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև թատրոնի և երաժշտության փոխհարաբերությանը։ Անդրկովկասի հայ թատերական կյանքում երաժշտությունը կարևոր դեր ուներ՝ ուղեկցելով բեմական ներկայացումները և ձևավորելով դրանց գեղարվեստական մթնոլորտը։ Թատրոնի, օպերային և երաժշտական ներկայացումների զարգացումը նպաստում էր ինչպես կատարողական արվեստի, այնպես էլ երաժշտական լսարանի ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրության է արժանի հայ կոմպոզիտորների և երաժիշտների գործունեությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում ազգային երաժշտական լեզվի զարգացման, ժողովրդական երաժշտության հավաքագրման ու մշակման և մասնագիտական կոմպոզիտորական ավանդույթի ձևավորման գործընթացները ձեռք էին բերում առանձնահատուկ նշանակություն։ Հայ երաժշտական մշակույթի ներկայացուցիչները միաժամանակ ձգտում էին պահպանել ազգային ինքնատիպությունը և այն ներգրավել ժամանակակից մասնագիտական երաժշտության զարգացման ընդհանուր ընթացքի մեջ։ Կարևոր աղբյուր կարող են լինել ժամանակաշրջանի հայկական պարբերականները, որոնք լուսաբանում էին համերգները, երաժշտական իրադարձությունները, կատարողների գործունեությունը և մշակութային կյանքի խնդիրները։ Մամուլի նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել ոչ միայն կոնկրետ երաժշտական իրադարձությունների ժամանակագրությունը, այլև հասկանալ հասարակության վերաբերմունքը երաժշտության, կատարողական արվեստի և ազգային մշակույթի նկատմամբ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև երաժշտական կազմակերպությունների և մշակութային ընկերությունների գործունեությունը։ Դրանք կարևոր դեր էին կատարում համերգների կազմակերպման, երաժշտական կրթության, երգչախմբերի ստեղծման, ստեղծագործությունների տարածման և մշակութային կապերի ընդլայնման գործում։ Նման կազմակերպությունների գործունեությունը վկայում է, որ երաժշտական կյանքը աստիճանաբար դառնում էր ավելի կազմակերպված և ինստիտուցիոնալացված։ Ուսումնասիրության մեկ այլ կարևոր կողմը հայ երաժշտական կյանքի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունն է։ Երաժշտությունը տվյալ ժամանակաշրջանում հաճախ ընկալվում էր ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության ձև, այլև որպես ազգային մշակույթի պահպանման և հասարակական համախմբման միջոց։ Ժողովրդական երգի հավաքագրումն ու մշակումը, հոգևոր երաժշտության պահպանումը և ազգային թեմատիկայով ստեղծագործությունների տարածումը նպաստում էին մշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1901-1910 թվականների Անդրկովկասի հայ երաժշտական կյանքը որպես բազմաշերտ մշակութային գործընթաց, որի մեջ փոխկապակցված էին երաժշտական կրթությունը, կատարողական արվեստը, ստեղծագործական գործունեությունը, երգչախմբային շարժումը, թատրոնը, մամուլը և հասարակական-մշակութային կազմակերպությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու XX դարի սկզբի հայ երաժշտական մշակույթի զարգացման առանձնահատկությունները և գնահատելու այդ ժամանակաշրջանի նշանակությունը հետագա ազգային մասնագիտական երաժշտության ձևավորման ու զարգացման գործում։

Գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է հայ կրկեսային արվեստի ձևաբանական քննությանը և կրկեսի տեսության հիմնարար հարցերի վերլուծությանը։ Աշխատանքի առանցքում կրկեսային արվեստի կառուցվածքային, գեղարվեստական և արտահայտչական առանձնահատկությունների բացահայտումն է, ինչպես նաև հայկական կրկեսի ձևավորման, զարգացման և ազգային արվեստի համակարգում ունեցած դերի ուսումնասիրությունը։ Կրկեսը բեմական արվեստի յուրահատուկ տեսակ է, որտեղ միավորվում են մարմնի պլաստիկան, ակրոբատիկան, ձեռնածությունը, հավասարակշռության արվեստը, ծաղրածուական կատարումը, երաժշտությունը, տեսողական ձևավորումը և դրամատուրգիական կազմակերպումը։ Այդ բաղադրիչների փոխկապակցվածությունն է ձևավորում կրկեսային ներկայացման ամբողջական գեղարվեստական կերպարը։ Ձևաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս առանձին ուսումնասիրել ներկայացման կառուցվածքային տարրերը, համարների տեսակները, կատարողական տեխնիկան, բեմական տարածությունը, ռիթմը, շարժման լեզուն, դերակատարի կերպարը և հանդիսատեսի հետ հաղորդակցության ձևերը։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է կրկեսի տեսական հասկացությունների համակարգումը։ Կարող են քննարկվել կրկեսային համարի կառուցվածքը, ժանրային առանձնահատկությունները, կատարողական հնարքները, ռիսկի և վարպետության հարաբերակցությունը, ֆիզիկական գործողության վերածումը գեղարվեստական արտահայտության, ինչպես նաև զվարճանքի և արվեստի փոխհարաբերությունը։ Կրկեսային արվեստի առանձնահատկությունն այն է, որ կատարողի ֆիզիկական կարողությունը ինքնին վերածվում է գեղարվեստական նյութի, իսկ տեխնիկական բարդությունը հաճախ միահյուսվում է կերպարային և դրամատուրգիական լուծումների հետ։ Հայկական կրկեսի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս դիտարկել, թե ինչպես են համընդհանուր կրկեսային ավանդույթները համադրվել ազգային մշակութային առանձնահատկությունների հետ։ Կարևոր կարող են լինել հայկական բեմական մշակույթի, երաժշտական ավանդույթների, հումորի, կերպարային մտածողության և կատարողական դպրոցի ազդեցությունները կրկեսային արվեստի ձևավորման վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ այն պատմական և մշակութային պայմաններին, որոնց ներքո ձևավորվել և զարգացել է հայկական կրկեսը։ Աշխատանքի շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև կրկեսային արտիստի մասնագիտությունը և կատարողական դպրոցի ձևավորման գործընթացը։ Կրկեսային արվեստը պահանջում է երկարատև մասնագիտական պատրաստվածություն, ֆիզիկական բարձր պատրաստվածություն, շարժումների ճշգրտություն, տարածական կողմնորոշում և բեմական արտահայտչականություն։ Այդ պատճառով կատարողի վարպետությունը ձևավորվում է տեխնիկական ուսուցման և գեղարվեստական մտածողության համադրման արդյունքում։ Հատուկ նշանակություն ունի նաև հանդիսատեսի գործոնը։ Կրկեսային ներկայացման ազդեցությունը մեծապես պայմանավորված է անմիջական հաղորդակցությամբ, զարմանքի, հումորի, վտանգի և հուզական լարվածության ստեղծմամբ։ Հանդիսատեսի արձագանքը հաճախ դառնում է ներկայացման գեղարվեստական ռիթմի կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կրկեսի և թատրոնի, պարի, երաժշտության ու այլ բեմական արվեստների փոխհարաբերություններին՝ ցույց տալով դրանց միջև առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Ժամանակակից կրկեսային արվեստի զարգացման համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել ավանդական համարների վերաիմաստավորումը, նոր բեմական տեխնոլոգիաների կիրառումը, դրամատուրգիական ամբողջական ներկայացումների ձևավորումը և կրկեսային արտահայտչամիջոցների ընդլայնումը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը նպատակ ունի կրկեսը դիտարկել ոչ միայն որպես զվարճանքի ձև, այլև որպես ինքնուրույն գեղարվեստական համակարգ՝ իր ժանրերով, արտահայտչամիջոցներով, կատարողական լեզվով և տեսական օրինաչափություններով։ Հայ կրկեսային արվեստի ձևաբանական քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու ազգային կրկեսի գեղարվեստական առանձնահատկությունների, զարգացման ընթացքի և հայկական մշակույթի ընդհանուր համակարգում նրա ունեցած նշանակության մասին։

Работа посвящена исследованию жанра фортепианного концерта в творчестве армянских композиторов и выявлению основных тенденций его развития в 1950–1980-е годы. В центре внимания находится эволюция концертного жанра в армянской профессиональной музыке, особенности его художественного становления и изменения композиторского языка на протяжении нескольких десятилетий. Исследование рассматривает фортепианный концерт как синтетическую форму музыкального высказывания, в которой взаимодействуют сольное исполнительское начало и оркестровая ткань, а также раскрываются характерные черты национальной музыкальной традиции и общеевропейских композиторских тенденций. Особое внимание уделяется особенностям тематизма, музыкальной драматургии, композиционного строения, гармонического языка, ритмики, фактуры и принципов взаимодействия фортепиано с оркестром. Анализируются способы переосмысления традиционной концертной формы армянскими авторами и их стремление сочетать национально-характерные интонации с современными средствами музыкальной выразительности. Важное место занимает изучение исполнительских особенностей произведений, характера сольной партии, виртуозных приемов и способов раскрытия художественного образа посредством фортепиано. Рассматривается также развитие жанра в историко-культурном контексте 1950–1980-х годов, что позволяет проследить изменения эстетических установок и композиторского мышления в разные периоды. Исследование выявляет общие закономерности и индивидуальные особенности трактовки жанра различными армянскими композиторами, показывая многообразие подходов к соотношению традиции и новаторства. Отдельное значение имеет изучение национального своеобразия концертного жанра, которое проявляется в использовании фольклорных интонаций, ладовых особенностей, ритмических моделей и характерных принципов музыкального развития. Работа позволяет представить фортепианный концерт как важное направление армянской композиторской школы второй половины XX века и проследить его вклад в развитие национальной музыкальной культуры. Исследование может представлять интерес для музыковедов, композиторов, пианистов, преподавателей музыкальных учебных заведений, исследователей армянской музыкальной культуры и студентов музыкальных специальностей.

Հրատարակությունը նվիրված է հայ նկարիչների ստեղծած մատենանիշներին (ex libris) և ներկայացնում է 1978 թվականի հոկտեմբերին կազմակերպված չորրորդ ցուցահանդեսի նյութերը։ Այն ցուցահանդեսային պատկերացանկ է, որը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու հայ գրաֆիկ նկարիչների կողմից ստեղծված գրքային նշանների արվեստին, դրանց գեղարվեստական առանձնահատկություններին և թեմատիկ բազմազանությանը։ Մատենանիշը, լինելով գրքի սեփականատիրոջը կամ գրադարանին պատկանելությունը նշող փոքրածավալ գրաֆիկական ստեղծագործություն, միաժամանակ հանդես է գալիս որպես ինքնուրույն արվեստի գործ՝ միավորելով գրքի, գրաֆիկայի, խորհրդանշանների և դեկորատիվ պատկերավորման տարրերը։ Ցուցահանդեսի կատալոգը արժեքավոր է այդ շրջանի հայկական գրաֆիկական արվեստի և մատենանիշի մշակույթի ուսումնասիրության համար, քանի որ փաստագրում է ներկայացված աշխատանքները և դրանց հեղինակներին։ Հրատարակության կազմողը Ս. Ղազարյանն է, իսկ նյութը լույս է տեսել Երևանում 1978 թվականին։ Աղբյուրագիտական տվյալների համաձայն՝ չորրորդ ցուցահանդեսի պատկերացանկը կազմել է 10-11 էջ։ Հավաքածուն կարող է հետաքրքրել արվեստաբաններին, գրաֆիկայի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, գրադարանագետներին, մատենագետներին և կոլեկցիոներներին։ Այն կարևոր աղբյուր է նաև խորհրդային շրջանի հայկական գրքային գրաֆիկայի զարգացման, արվեստագետների ստեղծագործական հետաքրքրությունների և մատենանիշի՝ որպես գեղարվեստական ժանրի տարածման ուսումնասիրության համար։ Ցուցահանդեսային նյութը թույլ է տալիս դիտարկել մատենանիշը ոչ միայն որպես գրքի պատկանելությունը հաստատող նշան, այլև որպես փոքրածավալ, գաղափարական ու գեղագիտական ամբողջականությամբ օժտված գրաֆիկական ստեղծագործություն, որի միջոցով արտահայտվում են հեղինակային ոճը, խորհրդանշական պատկերները և գրքի մշակույթի հետ սերտ կապը։

Աշխատանքը նվիրված է հայ հիմներգության ձևավորման հայեցակարգի ուսումնասիրությանը՝ ժամանակակից գիտական հետազոտությունների և երաժշտագիտական մոտեցումների համատեքստում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում հայ հոգևոր երաժշտության կարևորագույն դրսևորումներից մեկի՝ հիմներգության ձևավորման, զարգացման և պատմական կերպափոխումների հարցերն են։ Աշխատության շրջանակում կարող են քննության առնվել հիմներգության ծագումնաբանական հիմքերը, ձևավորման պատմական փուլերը, երաժշտական լեզվի առանձնահատկությունները և դրա կապը հայկական եկեղեցական ու մշակութային ավանդույթների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հիմներգության ձևավորման վրա ազդած կրոնական, հասարակական, մշակութային և երաժշտատեսական գործոններին, ինչպես նաև տարբեր ժամանակաշրջաններում դրա կառուցվածքային և ոճական փոփոխություններին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հայ հոգևոր երաժշտության ժառանգության ուսումնասիրությունը՝ ներառյալ ձայնեղանակային համակարգերը, մեղեդիական դարձվածքները, ռիթմական առանձնահատկությունները, տեքստ-երաժշտություն փոխհարաբերությունը և կատարողական ավանդույթները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայ հիմներգության ուսումնասիրման տարբեր գիտական հայեցակարգերին և մեթոդաբանական մոտեցումներին՝ համադրելով պատմական, տեսական, աղբյուրագիտական և երաժշտավերլուծական տվյալները։ Արդի փուլում հիմներգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերանայելու նախկին տեսակետները, համադրելու նորահայտ կամ վերագնահատված աղբյուրները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայկական հոգևոր երաժշտության զարգացման ներքին օրինաչափությունների մասին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է նաև ազգային ինքնության և հոգևոր մշակույթի պահպանման գործում հիմներգության ունեցած դերի բացահայտումը, քանի որ այն ոչ միայն երաժշտական ժառանգության բաղադրիչ է, այլև պատմական հիշողության, կրոնական ավանդույթի և մշակութային ինքնության փոխանցման միջոց։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել հայ երաժշտության պատմության և տեսության, հայ հոգևոր երաժշտության, մշակութաբանության և հայագիտության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է հետաքրքրել երաժշտագետներին, ազգագրագետներին, մշակութաբաններին, եկեղեցական երաժշտության մասնագետներին, կատարողներին, հետազոտողներին և հայկական երաժշտական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում 1960–1980-ական թվականներին դիզայնի՝ որպես ինքնուրույն գեղարվեստական և մասնագիտական ոլորտի ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա զարգացման վրա ազդած գեղարվեստակիրառական, մշակութային, հասարակական և պատմական նախադրյալները։ Հետազոտության հեղինակը Լիլիթ Ռաֆայելի Մելիքյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2014 թվականի հունիսի 12-ին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում՝ «Կերպարվեստ, դեկորատիվ և կիրառական արվեստ, դիզայն» մասնագիտությամբ։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային կյանքի կարևոր մի փուլ, երբ արդյունաբերության, քաղաքաշինության, կենցաղի, արտադրության և հասարակական միջավայրի փոփոխությունները նոր պահանջներ էին առաջադրում առարկայական և տեսողական միջավայրի կազմակերպման նկատմամբ։ Այս պայմաններում դիզայնը աստիճանաբար առանձնանում էր զուտ դեկորատիվ-կիրառական գործունեությունից և ձեռք էր բերում ավելի լայն գործառույթ՝ կապված մարդու առօրյա միջավայրի, արտադրանքի, հանրային տարածքների, գրաֆիկական հաղորդակցության և արդյունաբերական արտադրության գեղարվեստական կազմակերպման հետ։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել դեկորատիվ և կիրառական արվեստի ավանդույթների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հայկական գեղարվեստական մշակույթում ձևավորված նյութերի, զարդանախշերի, գունային լուծումների, ձեռարվեստի և ազգային պատկերային մտածողության փորձը հիմք էր ստեղծում նոր մասնագիտական դիզայնի լեզվի ձևավորման համար։ Միաժամանակ հետազոտությունը դիտարկում է խորհրդային արդիականացման ազդեցությունը, որի պայմաններում զանգվածային արտադրության, նոր նյութերի և տեխնոլոգիաների տարածումը փոխում էր առարկաների և միջավայրերի գեղագիտական ընկալումը։ Դիզայնի զարգացման կարևոր նախադրյալներից էր նաև արդյունաբերական արտադրության ընդլայնումը, քանի որ արտադրանքի զանգվածային թողարկումը պահանջում էր ոչ միայն տեխնիկական, այլև ձևագեղագիտական լուծումներ՝ հաշվի առնելով օգտագործողի հարմարավետությունը, արտադրանքի արտաքին տեսքը, նյութի հատկությունները և արտադրական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև կենցաղային առարկաների, կահույքի, արտադրանքի ձևավորման, ցուցադրական միջավայրերի, փաթեթավորման, գրաֆիկական նյութերի և այլ կիրառական ոլորտների գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես էին ազգային գեղարվեստական ավանդույթները համադրվում ժամանակակից ձևաստեղծման սկզբունքների հետ։ Այս համադրությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծելու նոր գեղարվեստական լեզու, որը միաժամանակ արձագանքում էր ժամանակակից տեխնիկական և սոցիալական պահանջներին և պահպանում էր հայկական մշակութային ինքնատիպության որոշակի դրսևորումներ։ Հասարակական նախադրյալների ուսումնասիրությունը ևս առանցքային նշանակություն ունի, քանի որ դիզայնի զարգացումը պայմանավորված էր ոչ միայն արվեստի ներքին գործընթացներով, այլև հասարակության կենսակերպի, սպառման մշակույթի, քաղաքային միջավայրի և առօրյա պահանջների փոփոխությամբ։ Երևանում և Հայաստանի մյուս քաղաքներում նոր բնակելի ու հասարակական տարածքների, արտադրական ձեռնարկությունների և մշակութային հաստատությունների զարգացումը ձևավորում էր նոր միջավայր, որի կազմակերպման մեջ աստիճանաբար մեծանում էր դիզայներական մտածողության նշանակությունը։ Ժամանակաշրջանի ճարտարապետական և քաղաքաշինական զարգացումները նույնպես կարևոր համատեքստ են, քանի որ ինտերիերի, կահավորման, ցուցանակների, գրաֆիկական ձևավորման և հանրային միջավայրի տարրերը փոխկապակցված էին կառուցված տարածքի ընդհանուր գեղագիտական կերպարի հետ։ Հետազոտության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն դիզայնի ձևավորումը դիտարկում է բազմակողմանի՝ արվեստագիտական գործընթացները կապելով սոցիալական, տնտեսական, տեխնոլոգիական և մշակութային փոփոխությունների հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու հենց այդ ժամանակաշրջանում ձևավորվեցին դիզայնի զարգացման համար անհրաժեշտ պայմաններ և ինչպես փոխվեց հասարակության վերաբերմունքը առարկայական միջավայրի գեղագիտական ու գործառական կազմակերպման նկատմամբ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայկական դիզայնի պատմության վերականգնման տեսանկյունից, քանի որ 1960–1980-ական թվականների փորձը հետագայում դարձավ անկախ Հայաստանի դիզայնի զարգացման նախադրյալներից մեկը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել արվեստաբաններին, դիզայներներին, ճարտարապետներին, մշակույթի պատմաբաններին և խորհրդահայ արվեստի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է Հայաստանում դիզայնի ձևավորման պատմական ընթացքը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայկական դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ժառանգությունը, խորհրդային արդյունաբերական ու քաղաքային արդիականացումը, հասարակական կյանքի փոփոխությունները և նոր գեղարվեստական պահանջները փոխազդելով նպաստել ժամանակակից դիզայներական մտածողության կայացմանը

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է բազմազգ պետություններում գրադարանների դերի ուսումնասիրությանը՝ մշակութային ժառանգության պահպանման, փոխանցման և հանրության համար հասանելիության ապահովման գործընթացներում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գաղափարն է, որ բազմազգ հասարակություններում մշակութային ժառանգությունը ներառում է տարբեր ժողովուրդների լեզուներով ստեղծված գրավոր և տպագիր աղբյուրներ, ձեռագրեր, հազվագյուտ հրատարակություններ, տեղական պատմության վերաբերյալ նյութեր, բանահյուսական ու ազգագրական տեղեկություններ և այլ փաստաթղթեր, որոնք միասին ձևավորում են երկրի բազմաշերտ պատմամշակութային հիշողությունը։ Գրադարանները այս գործընթացում հանդես են գալիս ոչ միայն որպես գրքերի պահպանման վայրեր, այլև որպես մշակութային հիշողության պահպանման, գիտելիքի փոխանցման և տարբեր համայնքների միջև մշակութային երկխոսության կարևոր հաստատություններ։ Աշխատության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել գրադարանային հավաքածուների ձևավորման և պահպանության կազմակերպումը։ Բազմազգ պետություններում կարևոր է տարբեր լեզուներով և մշակույթներով ստեղծված նյութերի հավասարակշռված հավաքագրումը, կատալոգավորումը, դասակարգումը և պահպանությունը։ Գրադարանային ֆոնդերում կարող են ներառվել ինչպես ազգային և միջազգային նշանակության հրատարակություններ, այնպես էլ տեղական համայնքների պատմությունն ու ինքնությունը ներկայացնող նյութեր։ Դրանց պահպանությունը հնարավորություն է տալիս ապագա սերունդներին ուսումնասիրել տվյալ հասարակության պատմական բազմազանությունը և տարբեր մշակութային խմբերի ներդրումը ընդհանուր մշակութային տարածքի ձևավորման գործում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություն է նյութական մշակութային ժառանգության պահպանման տեխնիկական կողմը։ Հին գրքերը, ձեռագրերը, քարտեզները, պարբերականները և այլ փաստաթղթեր ենթակա են ֆիզիկական քայքայման, ուստի գրադարաններից պահանջվում են համապատասխան ջերմաստիճանային և խոնավության պայմաններ, լուսային ազդեցության վերահսկում, պահպանության հատուկ միջոցներ և վերականգնման մասնագիտական աշխատանքներ։ Հատկապես արժեքավոր և հազվագյուտ նյութերի դեպքում պահպանությունը պետք է համատեղի ֆիզիկական պաշտպանությունը և բովանդակության երկարաժամկետ հասանելիությունը։ Այս համատեքստում մեծ նշանակություն ունի թվայնացումը։ Թվային պատճենների ստեղծումը թույլ է տալիս նվազեցնել բնօրինակ փաստաթղթերի օգտագործման հաճախականությունը, միաժամանակ հնարավորություն տալով հետազոտողներին և հանրությանը հեռավար օգտվել մշակութային արժեք ներկայացնող նյութերից։ Թվայնացված հավաքածուները նաև հնարավորություն են տալիս տարբեր երկրներում և տարածաշրջաններում պահպանվող նյութերը միավորել ընդհանուր թվային հարթակներում։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև գրադարանների դերը լեզվական բազմազանության պահպանման գործում։ Բազմազգ պետություններում լեզուն ոչ միայն հաղորդակցության միջոց է, այլև մշակութային ինքնության կարևոր բաղադրիչ։ Տարբեր լեզուներով գրականության հավաքագրումը և մատչելիության ապահովումը նպաստում են փոքրաթիվ կամ սահմանափակ տարածում ունեցող լեզուների պահպանմանը և դրանց գրավոր ժառանգության փոխանցմանը։ Գրադարանները կարող են աջակցել նաև բազմալեզու կատալոգների, թվային հավաքածուների և լեզվական ռեսուրսների ստեղծմանը։ Մշակութային ժառանգության պահպանությունը չի սահմանափակվում միայն նյութերի ֆիզիկական կամ թվային պահպանմամբ։ Կարևոր է նաև դրանց բովանդակության գիտական ուսումնասիրությունը, նկարագրությունը և համատեքստավորումը։ Գրադարանները կարող են համագործակցել պատմաբանների, լեզվաբանների, մշակութաբանների, ազգագրագետների և այլ մասնագետների հետ՝ իրենց հավաքածուներում պահպանվող նյութերը հետազոտական շրջանառության մեջ դնելու նպատակով։ Ցուցահանդեսները, գիտաժողովները, մատենագիտական ցուցակները, թեմատիկ կատալոգները և կրթական ծրագրերը կարող են նպաստել ժառանգության հանրահռչակմանը և նոր սերունդների ներգրավմանը։ Աշխատության մեջ կարող է կարևորվել նաև գրադարանների սոցիալական և միջմշակութային գործառույթը։ Բազմազգ պետություններում գրադարանները կարող են ստեղծել չեզոք և հասանելի հանրային տարածք, որտեղ տարբեր մշակութային խմբերի ներկայացուցիչները հնարավորություն են ստանում ծանոթանալու միմյանց պատմությանը, գրականությանը և ավանդույթներին։ Այս առումով գրադարանը կարող է նպաստել փոխադարձ հարգանքի, մշակութային երկխոսության և հասարակական համախմբման ամրապնդմանը՝ միաժամանակ պահպանելով յուրաքանչյուր համայնքի մշակութային առանձնահատկությունը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային համագործակցությանը։ Մշակութային ժառանգության բազմաթիվ նյութեր պատմական գործընթացների հետևանքով կարող են գտնվել տարբեր երկրներում և հաստատություններում։ Գրադարանների միջև փոխանակման ծրագրերը, համատեղ թվայնացման նախագծերը, միասնական կատալոգները և մասնագիտական համագործակցությունը հնարավորություն են տալիս մշակութային ժառանգությունը դարձնել ավելի ամբողջական և հասանելի։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել նաև արտակարգ իրավիճակների պայմաններում գրադարանային ֆոնդերի պաշտպանության խնդիրներին՝ հրդեհներից, ջրհեղեղներից, պատերազմներից և այլ վտանգներից նյութերի պահպանության մեխանիզմների մշակմանը։ Աշխատության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող մոտեցումները կարող են կիրառվել բազմազգ պետությունների գրադարանային քաղաքականության մշակման, մշակութային հավաքածուների պահպանության, թվայնացման ռազմավարությունների, բազմալեզու ծառայությունների և միջմշակութային կրթական ծրագրերի կատարելագործման համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը գրադարանները դիտարկում է որպես մշակութային հիշողության առանցքային ինստիտուտներ, որոնք ոչ միայն պահպանում են անցյալից ժառանգված փաստաթղթերն ու գիտելիքը, այլև ապահովում են դրանց փոխանցումը նոր սերունդներին, խթանում գիտական հետազոտությունը, պաշտպանում լեզվամշակութային բազմազանությունը և նպաստում բազմազգ հասարակության տարբեր մշակութային խմբերի միջև փոխըմբռնման ու երկխոսության զարգացմանը։

Սա Կիլիկյան Հայաստանի միջնադարյան գրքարվեստի բացառիկ և բարձրարժեք հուշարձաններից է, որը պահպանվում է Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում՝ 7651 համարի ներքո։ Ձեռագիրը ստեղծվել է XIII դարի վերջին քառորդում և առանձնանում է իր չափազանց հարուստ ու բազմազան պատկերազարդմամբ։ Այն հատկապես հայտնի է նրանով, որ նրա նկարազարդմանը մասնակցել են մի քանի վարպետներ, իսկ հետագա փուլում՝ 1320 թվականին, Սարգիս Պիծակը շարունակել և ավարտին է հասցրել ձեռագրի պատկերազարդումը։ Հիշատակարանի տեղեկություններից հայտնի է, որ Սեբաստիայի Ստեփանոս եպիսկոպոսը Կիլիկիայի Օշին արքայի հրամանով պալատական մատենադարանից ընտրել է այս ձեռագիրը և այն հանձնել Սարգիս Պիծակին՝ կիսատ մնացած պատկերազարդումն ավարտելու նպատակով։ Ձեռագրում արդեն իսկ առկա էին ավարտված, ուրվագծված և դեռևս չպատկերազարդված տեսարաններ, որոնց մի մասը Պիծակը լրացրել է գույներով, իսկ բաց թողնված հատվածները՝ նոր մանրանկարներով։ Ձեռագրի ամենանշանակալի առանձնահատկություններից մեկը մանրանկարների բացառիկ առատությունն է․ գրեթե բոլոր էջերը պատկերազարդված են, իսկ ընդհանուր առմամբ պահպանվել է ավելի քան 250 մանրանկար։ Դրանք ներկայացված են ոչ միայն ամբողջական էջերի, այլև տեքստի ներսում, լուսանցքներում, ֆրիզաձև շարքերով և միմյանց հետ սյուժետային կապ ունեցող պատկերային խմբերով։ Նման կառուցվածքը ձեռագիրը դարձնում է հատկապես արժեքավոր հայ միջնադարյան պատկերագրության և ձեռագրային ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Մանրանկարների խորքերում օգտագործված են ոսկեգույն, կարմիր, կապույտ և կանաչ երանգներ, որոնք ստեղծում են հարուստ և արտահայտիչ գունային միջավայր։ Հետազոտություններում նշվում է, որ XIII դարի կիլիկյան ձեռագրերում բնագրային մանրանկարները լայն տարածում էին ստացել, իսկ այս ձեռագրում դրանց կիրառությունը հասել է առանձնահատուկ կատարելության։ Պատկերազարդման համակարգի վրա նկատելի են տարբեր գեղարվեստական աղբյուրների ազդեցություններ։ Մանրանկարների մի մասը կապված է XI–XII դարերի բյուզանդական հարուստ պատկերազարդ ձեռագրերի ավանդույթի հետ, մասնավորապես՝ Ֆլորենցիայի Լաուրենցիանա գրադարանում պահպանվող ձեռագրի հետ, որից ուղղակիորեն ընդօրինակվել են մի շարք տեսարաններ։ Մյուս կարևոր աղբյուրը Հեթում Բ թագավորի Ճաշոցի պատկերագրական ավանդույթն է, որի ազդեցությունը դրսևորվում է ինչպես ֆրիզաձև, այնպես էլ ոսկե ֆոնով և ճարտարապետական տարրերով շրջանակված պատկերներում։ Ձեռագրի առանձնահատկությունն այն է, որ տարբեր նկարիչների ձեռագիրը նկատելի է պատկերների կատարման եղանակներում, գունային լուծումներում, կերպարների կառուցվածքում և կոմպոզիցիոն մոտեցումներում։ Սարգիս Պիծակի միջամտությունն առավել ակնհայտ է ավետարանիչների, առակների և այլաբանական պատկերների մի մասում։ Նրա արվեստին բնորոշ վառ գույները, նուրբ դիմագծերով մարդկային կերպարները և արտահայտիչ հայացքները կարևոր դեր են խաղում ձեռագրի ընդհանուր գեղարվեստական կերպարի ձևավորման գործում։ Ստեղծագործության նշանակությունը հատկապես մեծ է Կիլիկյան մանրանկարչության պատմության տեսանկյունից, քանի որ այն ներկայացնում է այդ դպրոցի պատկերագրական, տեխնիկական և գեղագիտական ավանդույթների բարդ փոխազդեցությունը։ Ձեռագիրը հետագայում ևս ունեցել է ազդեցություն․ Կիլիկյան մանրանկարչության օրինակները, այդ թվում այս ձեռագիրը, օգտագործվել են Ղրիմի հայկական մանրանկարչության դպրոցի վարպետների կողմից որպես նախօրինակ։ Հետազոտություններում նշվում է, որ Նիկողայոս Մելանավորը ամբողջությամբ կրկնօրինակել է այս ձեռագիրը՝ ստեղծելով դրա կարևոր վերարտադրությունը։ Այսպիսով, ձեռագիրը ոչ միայն XIII–XIV դարերի հայ գրքարվեստի բացառիկ նմուշ է, այլև կարևոր վկայություն Կիլիկյան Հայաստանի մշակութային միջավայրի, բյուզանդական և հայկական պատկերագրական ավանդույթների փոխազդեցության, ինչպես նաև միջնադարյան հայ մանրանկարիչների բարձր մասնագիտական վարպետության մասին։ Այն առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում արվեստաբանների, ձեռագրագետների, միջնադարյան մշակույթի պատմաբանների և հայկական մանրանկարչության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Այս մասնագիտական խորհրդատվական աշխատանքը նվիրված է հանրապետության մասսայական գրադարանների ցանցի կենտրոնացման և միասնական կազմակերպական համակարգի ձևավորման հետ կապված հիմնական հարցերի քննարկմանը։ Աշխատության կենտրոնում գրադարանային ցանցի կառավարման արդյունավետության բարձրացման, տարբեր գրադարանների միջև աշխատանքի համակարգման, նյութական և տեղեկատվական ռեսուրսների առավել նպատակային օգտագործման ու բնակչությանը մատուցվող գրադարանային ծառայությունների բարելավման խնդիրներն են։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում է այն հարցը, թե ինչպես կարելի է առանձին գործող մասսայական գրադարանները ներառել ավելի համակարգված կառավարման կառուցվածքում՝ պահպանելով դրանց անմիջական կապը տեղական համայնքների և ընթերցողների հետ։ Կենտրոնացման գաղափարը ներկայացվում է ոչ միայն վարչական ենթակայության փոփոխության, այլև գրադարանների աշխատանքի միասնական կազմակերպման, մեթոդական ղեկավարության, ֆոնդերի համալրման, գրականության բաշխման, հաշվառման, սպասարկման և մասնագիտական փորձի փոխանակման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ կենտրոնացված գրադարանային համակարգի ձևավորման կազմակերպական սկզբունքներին, դրա առավելություններին ու հնարավոր դժվարություններին, ինչպես նաև տարբեր ստորաբաժանումների միջև գործառույթների ճիշտ բաշխման անհրաժեշտությանը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել գրադարանային ֆոնդերի արդյունավետ օգտագործման խնդիրը, քանի որ կենտրոնացված համակարգը հնարավորություն է տալիս ավելի նպատակային իրականացնել գրականության համալրումը, կրկնօրինակների բաշխումը, ֆոնդերի փոխանակումը և ընթերցողների պահանջներին համապատասխան գրականության հասանելիության ապահովումը։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում մեթոդական աշխատանքին, որի միջոցով հնարավոր է միասնական չափանիշներ սահմանել գրադարանային սպասարկման, հաշվետվության, վիճակագրության, միջոցառումների կազմակերպման և ընթերցողների հետ աշխատանքի ոլորտներում։ Խորհրդատվական բնույթը ենթադրում է նաև գործնական ուղղվածություն՝ գրադարանային ցանցի կենտրոնացման հետ կապված խնդիրների վերլուծություն և դրանց լուծման հնարավոր կազմակերպական մոտեցումների ներկայացում։ Նման ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես այն ժամանակաշրջանի համար, երբ գրադարանային համակարգի զարգացումը պահանջում էր ոչ միայն առանձին հաստատությունների աշխատանքի բարելավում, այլև ամբողջ ցանցի գործունեության առավել ռացիոնալ և փոխկապակցված կազմակերպում։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, գրադարանային համակարգերի ղեկավարներին, մշակույթի ոլորտի կազմակերպիչներին, մեթոդիստներին և գրադարանային գործի պատմությամբ ու զարգացման սկզբունքներով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն արժեքավոր է նաև որպես գրադարանային կառավարման և կենտրոնացված գրադարանային ցանցերի ձևավորման պատմական փորձը ներկայացնող մասնագիտական նյութ, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել գրադարանային ծառայությունների կազմակերպման, կառավարման կառուցվածքների և բնակչության գրադարանային սպասարկման կատարելագործման մոտեցումները։

Այս աշխատությունը նվիրված է հայ ճարտարապետական գիտության խոշորագույն ներկայացուցիչներից մեկի գիտական ժառանգության մեջ հայկական միջնադարյան պաշտամունքային ճարտարապետության ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է գիտնականի հետազոտական մոտեցումները, մեթոդները և այն նշանակալի ներդրումը, որն ունեցել է հայկական եկեղեցական ու վանական կառույցների ուսումնասիրության, չափագրման, վերլուծության և գիտական շրջանառության մեջ։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են միջնադարյան հայկական ճարտարապետության ձևավորման առանձնահատկությունները, շինարարական սկզբունքները, գեղարվեստական լուծումները և տարբեր ժամանակաշրջանների կառույցների պատմամշակութային նշանակությունը։ Հեղինակը վերլուծում է գիտական ժառանգության մեջ պահպանված նյութերը՝ անդրադառնալով հուշարձանների դասակարգմանը, կառուցվածքային առանձնահատկություններին, ճարտարապետական ձևերի զարգացման ընթացքին և հայկական ինքնատիպ ճարտարապետական դպրոցի ձևավորմանը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է, թե ինչպես են իրականացված հետազոտությունները նպաստել հայկական միջնադարյան մշակութային ժառանգության պահպանմանը և միջազգային գիտական շրջանակներում դրա արժևորմանը։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է ճարտարապետության պատմությամբ, հայ արվեստով և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների և հետազոտողների համար՝ ներկայացնելով հայկական պաշտամունքային ճարտարապետության գիտական ուսումնասիրության կարևոր փուլերից մեկը։

Գիրքը ներկայացնում է գրադարանների գործունեությանը վերաբերող մեթոդական և հրահանգչական նյութեր՝ նվիրված Խորհրդային Միության կազմավորման 50-ամյակին։ Աշխատանքում ընդգրկված են գրադարանային միջոցառումների կազմակերպման, ընթերցողների հետ աշխատանքի, տեղեկատվական և քարոզչական գործունեության իրականացման վերաբերյալ ցուցումներ ու առաջարկություններ։ Նյութերը նպատակ ունեն աջակցելու գրադարանների աշխատակիցներին՝ հոբելյանական միջոցառումների, ցուցահանդեսների, թեմատիկ հանդիպումների, գրական-մշակութային ծրագրերի և հանրային միջոցառումների կազմակերպման ընթացքում։ Գրքում ներկայացվում են գրադարանների դերը հասարակական-մշակութային կյանքում, գրականության տարածման, գիտելիքի հանրայնացման և ընթերցողական հետաքրքրությունների ձևավորման գործընթացներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մեթոդական աշխատանքի կազմակերպմանը, միջոցառումների պլանավորմանը, տեղեկատվական նյութերի պատրաստմանը և գրադարանային ծառայությունների արդյունավետ իրականացմանը։ Աշխատությունը հանդիսանում է իր ժամանակաշրջանի գրադարանային պրակտիկայի արտացոլում՝ ներկայացնելով խորհրդային գրադարանների կազմակերպչական մոտեցումներն ու մշակութային գործունեության ձևերը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել գրադարանագիտության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, մշակույթի պատմաբաններին, գրադարանային ոլորտի մասնագետներին և նրանց, ովքեր ուսումնասիրում են խորհրդային շրջանի տեղեկատվական ու մշակութային հաստատությունների գործունեությունը։

Գիրքը նվիրված է ՍԿԻՀԻ ծածկոցների պատկերագրական և զարդային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ որպես դեկորատիվ-կիրառական արվեստի արժեքավոր նմուշների։ Աշխատությունում վերլուծվում են ծածկոցների ձևավորման սկզբունքները, պատկերային հորինվածքները, զարդանախշերի կառուցվածքը, գունային լուծումները և դրանց մշակութային ու խորհրդանշական նշանակությունը։ Քննարկվում են կիրառված գեղարվեստական տեխնիկաները, ավանդական մոտիվների ձևավորումն ու փոխանցումը, ինչպես նաև այդ նմուշների կապը ազգային արվեստի, կենցաղային մշակույթի և պատմական միջավայրի հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատկերագրական տարրերի մեկնաբանությանը, զարդային համակարգերի առանձնահատկություններին և դրանց տեղին արվեստի պատմության մեջ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել արվեստաբանների, մշակութաբանների, դեկորատիվ-կիրառական արվեստի մասնագետների, թանգարանային աշխատակիցների, հետազոտողների, ուսանողների և ազգային գեղարվեստական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Երաժշտագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Արամ Խաչատրյանի ստեղծագործական ժառանգության մեջ բազմաձայնության սկզբունքների և դրանց գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բազմաձայն երաժշտական մտածողության առանձնահատկությունները, տարբեր ձայների փոխհարաբերությունները և դրանց դերը երաժշտական կառուցվածքի ձևավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմաձայնության տարբեր ձևերի ու հնարների կիրառմանը, թեմատիկ նյութի զարգացմանը, ձայների ինքնուրույն շարժմանը և երաժշտական հյուսվածքի կազմակերպմանը։ Վերլուծվում են բազմաձայն և հարմոնիկ մտածողության փոխազդեցությունը, մեղեդային գծերի համադրումը, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը ստեղծագործությունների արտահայտչականության և կառուցվածքային ամբողջականության վրա։ Քննարկվում են կոմպոզիտորական տեխնիկայի առանձնահատկությունները և բազմաձայնության կիրառման նշանակությունը անհատական երաժշտական ոճի ձևավորման համատեքստում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու կոմպոզիտորի երաժշտական լեզվի, ստեղծագործական մտածողության և երաժշտական նյութի կազմակերպման սկզբունքների վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, կոմպոզիտորների, երաժշտական կրթության ոլորտի մասնագետների և երաժշտական արվեստի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների համար։