Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Կիմերների և սկյութների՝ Հայկական լեռնաշխարհի արևելյան հատվածում հայտնվելու, տարածվելու և տեղական բնակչության ու մշակութային միջավայրի հետ փոխազդեցության ուսումնասիրությանը՝ հիմնականում հնագիտական տվյալների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում վաղ երկաթի դարի և դրան հաջորդող ժամանակաշրջանի այն պատմամշակութային գործընթացներն են, որոնք կապված են հյուսիսային տափաստանային շրջաններից դեպի Առաջավոր Ասիա և Հայկական լեռնաշխարհ շարժված քոչվորական կամ կիսաքոչվորական խմբերի հետ։ Աշխատանքը կարևորում է հնագիտական նյութը որպես պատմական իրադարձությունների վերականգնման հիմնական աղբյուր, քանի որ նյութական մշակույթի առանձին տարրերը՝ զենքերը, ձիասարքավորումները, զարդերը, կենցաղային առարկաները, թաղման կառույցներն ու ծիսական համալիրները, հնարավորություն են տալիս բացահայտելու տարբեր մշակութային ավանդույթների տարածման ուղղություններն ու փոխազդեցությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել Կիմերներին և սկյութներին վերագրվող հնագիտական գտածոների տարածքային բաշխումը, դրանց թվագրությունը, տեխնոլոգիական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները և տեղական մշակույթների հետ ունեցած նմանություններն ու տարբերությունները։ Հատուկ նշանակություն կարող է ունենալ զենքի և ձիասարքավորումների ուսումնասիրությունը, քանի որ նման առարկաները հաճախ կարևոր ցուցիչներ են հնագույն ռազմական մշակույթի, շարժունակության և միջմշակութային կապերի բացահայտման համար։ Սկյութական մշակութային շրջանակին բնորոշ որոշ իրեր, մասնավորապես կենդանական ոճով զարդարված առարկաները, նետասլաքների տարբեր ձևերը, երկաթե զենքերը և ձիու հանդերձանքի տարրերը, կարող են օգտագործվել տարածաշրջանում այդ մշակութային ազդեցությունների տարածման ժամանակագրությունն ու աշխարհագրությունը պարզելու համար։ Միաժամանակ աշխատանքը կարևորում է հնագիտական նյութի մեկնաբանման զգուշավոր մոտեցումը, քանի որ որոշ առարկաների տարածումը պարտադիր չի նշանակում տվյալ էթնիկ խմբի անմիջական ներկայություն․ դրանք կարող էին տարածվել առևտրի, փոխանակման, մշակութային ընդօրինակման կամ տարբեր խմբերի փոխազդեցության արդյունքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Կիմերների և սկյութների հնարավոր տեղաշարժերի համադրումը գրավոր աղբյուրների տեղեկությունների հետ։ Հին հեղինակների հաղորդումները կարող են լրացուցիչ տվյալներ տրամադրել այդ ժողովուրդների շարժերի և տարածաշրջանի քաղաքական իրադարձությունների վերաբերյալ, սակայն հնագիտական նյութի հետ դրանց համապատասխանեցումը պահանջում է ժամանակագրական և տարածական մանրակրկիտ վերլուծություն։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև տեղական բնակչության և եկվոր խմբերի փոխհարաբերությունը՝ պարզելու համար, թե արդյոք առկա են նյութական մշակույթի փոփոխություններ, նոր թաղման սովորույթների ներթափանցում, ռազմական տեխնոլոգիաների տարածում կամ տնտեսական ու սոցիալական կապերի խորացում։ Այս տեսանկյունից Կիմերների և սկյութների ներկայությունը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես ռազմական ներխուժումների կամ տեղաշարժերի պատմություն, այլև որպես տարածաշրջանային մշակութային փոխազդեցությունների բարդ գործընթաց։ Հայկական լեռնաշխարհի արևելյան հատվածի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ այն գտնվում էր տարբեր աշխարհագրական և մշակութային գոտիների շփման տարածքում և կարող էր հանդես գալ որպես հյուսիսային տափաստանների, Կովկասի, Իրանական բարձրավանդակի և Առաջավոր Ասիայի միջև հաղորդակցության կարևոր միջավայր։ Հետազոտության ընթացքում կարող են օգտագործվել հնագիտական պեղումների նյութերը, թաղման համալիրները, բնակավայրերի գտածոները, առանձին իրերի տիպաբանական և համեմատական վերլուծությունը, ինչպես նաև քարտեզագրական ու ժամանակագրական մեթոդներ։ Այդպիսի համակցված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնելու հնագույն բնակչության շարժերը և մշակութային ազդեցությունների տարածման մեխանիզմները։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ այն նպաստում է Հայկական լեռնաշխարհի արևելյան շրջանների հնագույն պատմության վերականգնմանը և այդ տարածքում տեղի ունեցած լայնածավալ էթնոմշակութային գործընթացների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս գնահատելու Կիմերների և սկյութների դերը տարածաշրջանի ռազմական, նյութական և մշակութային պատմության մեջ՝ խուսափելով միայն գրավոր աղբյուրների վրա հիմնված եզրակացություններից։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը Կիմերների և սկյութների ներկայությունն ու ազդեցությունը Հայկական լեռնաշխարհի արևելքում ուսումնասիրում է հնագիտական փաստերի, տարածական բաշխման, ժամանակագրության և տեղական մշակույթների հետ փոխազդեցության համադրմամբ՝ նպատակ ունենալով առավել ամբողջական կերպով վերականգնել այդ բարդ պատմամշակութային ժամանակաշրջանի պատկերը։

Работа представляет собой историко-этнографическое исследование Шатаха, посвящённое комплексному изучению его прошлого, населения, традиционной культуры и особенностей общественного уклада. Основное внимание уделяется историческому развитию региона, его природно-географическим условиям и их влиянию на формирование образа жизни местного населения. Через описание населённых пунктов, хозяйственных занятий, быта и социальных отношений раскрываются характерные черты жизни местного общества в различные исторические периоды. Значительное место занимает этнографический материал, позволяющий представить традиционную культуру населения: особенности жилища, одежды, питания, семейных отношений, обрядов, праздников и повседневных занятий. Рассматриваются основные формы хозяйственной деятельности, включая земледелие, животноводство, ремесла и другие виды труда, имевшие значение для экономической жизни местных общин. Отдельное внимание может уделяться народным обычаям, семейно-бытовым традициям, религиозным представлениям, фольклору и устным преданиям, которые помогают восстановить духовную и культурную картину региона. Важной особенностью исследования является сочетание исторического и этнографического подходов: сведения о прошлом рассматриваются не изолированно, а в связи с конкретными особенностями материальной и духовной культуры населения. Такой подход позволяет показать, каким образом исторические события, социально-экономические изменения и внешние обстоятельства отражались на жизни местных общин и трансформировали традиционный уклад. Работа также представляет ценность как источник краеведческой информации, поскольку фиксирует сведения о географии, населённых пунктах, населении, хозяйстве и культурном наследии региона. Этнографические наблюдения и описания имеют особое значение для изучения традиционной культуры западноармянских исторических областей и сохранения сведений о культурных особенностях местного населения. Исследование может быть полезно для реконструкции историко-культурной среды региона и сопоставления её с другими армянскими историко-этнографическими областями. Материалы работы представляют интерес для историков, этнографов, археологов, антропологов, краеведов и исследователей армянской культуры, а также для всех, кто изучает историю и традиционный быт армянского населения исторических регионов.

Գիրքը նվիրված է Բյուզանդական կայսրության X-XI դարերի պղնձե դրամներին և դրանց շրջանառության առանձնահատկություններին Հայաստանի տարածքում՝ ներկայացնելով դրամագիտական, պատմական և հնագիտական նյութի համակցված ուսումնասիրություն։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են տվյալ ժամանակաշրջանի բյուզանդական պղնձե դրամների հիմնական տեսակները, դրանց թողարկման առանձնահատկությունները, պատկերագրությունը, արձանագրությունները, անվանական արժեքները և դրամահատման կենտրոնների գործունեությունը։ Հեղինակը վերլուծում է դրամների արտաքին տեսքի, չափերի, կշռային համակարգերի և տեխնիկական հատկանիշների փոփոխությունները՝ դրանք կապելով Բյուզանդական կայսրության տնտեսական և քաղաքական զարգացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի տարածքում հայտնաբերված բյուզանդական պղնձե դրամներին, դրանց գտածոների վայրերին, հնագիտական համատեքստին և թվագրական առանձնահատկություններին։ Դրամական գտածոների ուսումնասիրության միջոցով փորձ է արվում բացահայտելու Հայաստանի և Բյուզանդական կայսրության միջև առևտրատնտեսական ու քաղաքական կապերի բնույթը, ինչպես նաև գնահատելու բյուզանդական դրամի դերը տեղական տնտեսական հարաբերություններում։ Գրքում քննարկվում են դրամների Հայաստան ներթափանցման հնարավոր ճանապարհները, դրանց շրջանառության աշխարհագրությունը և տևողությունը, ինչպես նաև տեղական դրամական համակարգերի հետ փոխհարաբերությունները։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև այն հարցի ուսումնասիրությունը, թե ինչպիսի տնտեսական և քաղաքական պայմաններ են նպաստել բյուզանդական դրամների տարածմանը Հայաստանի տարբեր շրջաններում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դրամագիտական նյութը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին հնագիտական գտածո, այլև որպես պատմական աղբյուր, որը կարող է տեղեկություններ հաղորդել առևտրի, բնակավայրերի զարգացման, տնտեսական կապերի և տարածաշրջանային փոխազդեցությունների մասին։ Ներկայացված նյութը կարող է արժեքավոր լինել պատմաբանների, հնագետների, դրամագետների, մշակութաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների, ովքեր հետաքրքրված են Բյուզանդիայի պատմությամբ, միջնադարյան Հայաստանի տնտեսական կապերով և դրամագիտությամբ։

Աշխատությունը նվիրված է Թանահատ-Գլաձոր պատմամշակութային համալիրին՝ դրա տեղադրությանը, հնագիտական պեղումների արդյունքներին և տարածքում պահպանված վիմագիր արձանագրությունների ուսումնասիրությանը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել միջնադարյան Հայաստանի կարևոր հոգևոր և մշակութային կենտրոններից մեկի պատմական զարգացման, կառուցապատման և հասարակական նշանակության մասին։ Հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված ճարտարապետական մնացորդները, շինարարական տարրերը, կենցաղային նյութերը և այլ գտածոները կարևոր աղբյուր են բնակավայրի ու վանական համալիրի գործունեության տարբեր փուլերը վերականգնելու համար։ Հատկապես արժեքավոր են վիմագիր արձանագրությունները, որոնք պատմական տեղեկություններ են հաղորդում կառույցների հիմնադրման, վերանորոգման, նվիրատվությունների, հողային սեփականության և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական հարաբերությունների վերաբերյալ։ Դրանք միաժամանակ կարևոր սկզբնաղբյուր են միջնադարյան հայոց լեզվի, անձնանունների, տեղանունների և գրային մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Աշխատության մեջ համալիրի տեղադրության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու դրա ընտրության աշխարհագրական և պատմական պայմանները, ինչպես նաև կապը շրջակա բնակավայրերի և տարածաշրջանի այլ մշակութային կենտրոնների հետ։ Պեղումների և վիմագրական նյութերի համադրումը թույլ է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հուշարձանի կառուցապատման ժամանակագրության, գործառույթի և պատմական նշանակության մասին։ Հետազոտության կարևոր կողմերից է նաև հուշարձանի մշակութային ժառանգության պահպանության խնդիրը, քանի որ նման համալիրները ոչ միայն հնագիտական արժեք ունեն, այլև հանդիսանում են Հայաստանի միջնադարյան հոգևոր, կրթական և մշակութային կյանքի կարևոր վկայություններ։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել պատմաբանների, հնագետների, ճարտարապետության պատմությամբ և վիմագրությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև հայկական միջնադարյան մշակույթի ուսումնասիրողների համար։

Հրատարակությունը ներկայացնում է Բաքվում գործող Սուրբ Գրիգոր Լուսավորչի անունը կրող Հայ մարդասիրական ընկերության որոշակի տարվա համար կազմված նախահաշվային նախագիծը։ Այն արժեքավոր փաստաթղթային աղբյուր է հայկական բարեգործական և հասարակական կազմակերպությունների գործունեության, ինչպես նաև Ռուսական կայսրության ժամանակաշրջանի Բաքվի հայ համայնքի սոցիալական ու տնտեսական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Նյութի հիմնական բովանդակությունը կապված է ընկերության նախատեսվող եկամուտների և ծախսերի, ֆինանսական միջոցների ձևավորման և դրանց նպատակային օգտագործման հետ։ Նախահաշվի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել այն ուղղությունների մասին, որոնց համար կազմակերպությունը նախատեսում էր հատկացնել իր միջոցները՝ հաշվի առնելով համայնքի սոցիալական, կրթական, բարեգործական և այլ կարիքները։ Փաստաթուղթը կարևոր է նաև կազմակերպության գործունեության մասշտաբը, ֆինանսական հնարավորությունները և առաջնահերթությունները հասկանալու տեսանկյունից, քանի որ բյուջետային նախատեսումները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանում համայնքի առջև ծառացած խնդիրներն ու դրանց լուծման համար ընտրված մեխանիզմները։ Հրատարակությունը կարող է տեղեկություններ տրամադրել նաև բարեգործական կառույցների կառավարման, ֆինանսական հաշվետվողականության և հասարակական նախաձեռնությունների կազմակերպման վերաբերյալ։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես էին հայկական համայնքային կազմակերպությունները ներգրավվում սոցիալական աջակցության և հանրային կյանքի կազմակերպման գործընթացներում և ինչ դեր էին ստանձնում համայնքի կարիքների բավարարման գործում։ Փաստաթուղթը հատկապես արժեքավոր է որպես սկզբնաղբյուր՝ Բաքվի հայ համայնքի պատմությունը, հայկական բարեգործական ընկերությունների գործունեությունը, համայնքային ինքնակազմակերպումը և տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական կյանքը հետազոտելիս։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, սոցիալական պատմության և բարեգործության պատմության մասնագետներին, արխիվագետներին, ինչպես նաև հայկական համայնքների անցյալով զբաղվող հետազոտողներին։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է XIX-XX դարերի ընթացքում Իրանական Ադրբեջան տարածաշրջանի բնակչության էթնիկ ինքնության ձևավորման և փոփոխության պատմական գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն հարցն է, թե պատմական, քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային ինչ գործոնների ազդեցությամբ է ձևավորվել տեղի բնակչության ինքնության ընկալումը, ինչպես են փոխվել ինքնանույնականացման ձևերը և ինչ դեր են ունեցել լեզուն, մշակույթը, կրոնը, տեղական պատկանելության գիտակցությունը և քաղաքական գործընթացները այդ զարգացումներում։ Աշխատությունը թեման դիտարկում է երկարատև պատմական ժամանակահատվածում՝ հնարավորություն տալով հետևելու ինքնության ձևավորման տարբեր փուլերին և դրանց փոխկապակցվածությանը տարածաշրջանում տեղի ունեցած լայնածավալ քաղաքական փոփոխությունների հետ։ XIX դարի ընթացքում Իրանի պետական համակարգի, վարչական կառուցվածքի, սոցիալական հարաբերությունների և տարածաշրջանային քաղաքականության փոփոխությունները ստեղծել են այն միջավայրը, որտեղ բնակչության տեղական, կրոնական, լեզվական և ավելի լայն քաղաքական ինքնությունները կարող էին փոխկապակցվել և վերաիմաստավորվել։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է լեզվի և մշակույթի դերի ուսումնասիրությունը, քանի որ լեզվական պատկանելությունը, գրական ավանդույթները, բանավոր մշակույթը, պատմական հիշողությունը և կրթական միջավայրը կարող են էական դեր ունենալ էթնիկ ինքնագիտակցության ձևավորման գործում։ Միաժամանակ աշխատանքը կարող է անդրադառնալ Իրանի պետական քաղաքականության, վարչական կենտրոնացման, կրթական համակարգի, մամուլի և քաղաքական շարժումների ազդեցությանը բնակչության ինքնանույնականացման գործընթացների վրա։ XX դարի առաջին կեսի իրադարձությունները, սահմանադրական շարժումը, տարածաշրջանային քաղաքական ակտիվությունը, խորհրդային ազդեցության տարածումը հարակից տարածքներում և հետագա քաղաքական վերափոխումները ստեղծել են նոր պայմաններ, որոնցում էթնիկ և տարածքային ինքնության գաղափարները ստացել են նոր բովանդակություն։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել նաև XX դարի երկրորդ կեսին, երբ արդիականացման գործընթացները, քաղաքայնացումը, կրթության տարածումը, զանգվածային հաղորդակցության զարգացումը և պետական քաղաքականության փոփոխությունները նոր ազդեցություններ են ունեցել ինքնության ձևավորման վրա։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկություններից է էթնիկ ինքնությունը որպես փոփոխվող և բազմաշերտ պատմական երևույթ դիտարկելը․ այն չի սահմանափակվում միայն լեզվական կամ ծագումնաբանական պատկանելությամբ, այլ ներառում է սոցիալական հիշողություն, մշակութային ինքնագիտակցություն, տարածաշրջանային պատկանելություն, քաղաքական դիրքորոշումներ և հասարակական ինքնընկալում։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև տարբեր պատմական փուլերում նույն բնակչության նկատմամբ կիրառված անվանումներին և ինքնանույնականացման փոփոխություններին՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու սոցիալական համատեքստում։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել ինքնության ձևավորումը պետական կամ քաղաքական վերնախավերի կողմից առաջադրված գաղափարներից և հասարակության ներսում գոյություն ունեցող ինքնընկալման իրական ձևերից։ Աշխատանքը արժեքավոր է Իրանի պատմության, Հարավային Կովկասի և հարակից տարածաշրջանների էթնոքաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար, քանի որ ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող են ազգային պետության կառուցումը, տարածաշրջանային հակամարտությունները, լեզվամշակութային քաղաքականությունը և արդիականացման գործընթացները ներգործել էթնիկ ինքնության վրա։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ազգագրագետներին, քաղաքագետներին, իրանագետներին, սոցիոլոգներին, տարածաշրջանային ուսումնասիրությունների մասնագետներին և էթնիկ ինքնության ձևավորման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողներին։ Աշխատությունը հատկապես օգտակար է այն ընթերցողների համար, ովքեր ցանկանում են հասկանալ Իրանական Ադրբեջանի բնակչության ինքնության պատմական զարգացման բարդ ու բազմագործոն ընթացքը և այն կապել XIX-XX դարերի Իրանի ու հարակից տարածաշրջանների քաղաքական, հասարակական և մշակութային փոփոխությունների հետ։

Աշխատությունը նվիրված է ցեղասպանության երևույթի պատմական, քաղաքական և հասարակական ընկալման ուսումնասիրությանը՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով զանգվածային բռնությունների, դրանց հիշողության և ժամանակակից աշխարհում դրանց հետևանքների վրա։ Հետազոտության շրջանակում քննարկվում է ցեղասպանության՝ որպես մարդկության դեմ ուղղված ծայրահեղ հանցագործության, ձևավորման և դրսևորման գործընթացը, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնք կարող են նպաստել նման հանցագործությունների առաջացմանը, խորացմանը և հասարակական լայն հետևանքների տարածմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական հիշողության, զոհերի և վերապրածների փորձառության, հասարակական պատասխանատվության և ցեղասպանությունների ճանաչման խնդիրներին։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև այն հարցին, թե ինչպես են անցյալի զանգվածային բռնությունները շարունակում ազդել հետագա սերունդների ինքնության, քաղաքական հարաբերությունների և միջազգային օրակարգի վրա։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ժխտողականության, պատմական փաստերի մեկնաբանման և հիշողության քաղաքականության խնդիրներին, քանի որ ցեղասպանության հետևանքները հաճախ չեն սահմանափակվում բռնության անմիջական ժամանակաշրջանով։ Աշխատությունը ցեղասպանության թեման դիտարկում է նաև միջազգային իրավունքի և մարդու իրավունքների պաշտպանության համատեքստում՝ անդրադառնալով կանխարգելման, պատասխանատվության և նման հանցագործությունների կրկնությունը բացառելու անհրաժեշտությանը։ Հետազոտական մոտեցումը կարող է ներառել պատմական փաստերի, քաղաքական գործընթացների և հասարակական արձագանքների համադրական վերլուծություն՝ երևույթի բազմաշերտ բնույթը բացահայտելու նպատակով։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ցեղասպանությունների պատմության, կոլեկտիվ հիշողության, միջազգային իրավունքի և հակամարտությունների ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով զանգվածային բռնությունների պատճառների և երկարաժամկետ հետևանքների ավելի խոր ըմբռնմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագետներին, քաղաքագետներին, իրավաբաններին, սոցիոլոգներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, հետազոտողներին և թեմայով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Մովսես Խորենացու պատմագրական երկի և Աստվածաշնչի փոխառնչությունների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով աստվածաշնչյան նյութի, գաղափարների, կերպարների և պատմողական սկզբունքների դերը հայ պատմագրության ձևավորման մեջ։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են աստվածաշնչյան գրքերի և պատմագրական շարադրանքի միջև առկա բովանդակային, գաղափարական և կառուցվածքային կապերը, ինչպես նաև սուրբգրային պատումների, մեջբերումների ու ակնարկների կիրառությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն եղանակներին, որոնց միջոցով աստվածաշնչյան պատմությունները, կերպարներն ու բարոյական-կրոնական գաղափարները ներառվում են հայ ժողովրդի ծագման, անցյալի և պատմական իրադարձությունների ներկայացման մեջ։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու պատմագրի աշխարհայացքը և նրա կողմից պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման աստվածաշնչյան հիմքերը՝ միաժամանակ բացահայտելով պատմության, կրոնի և ազգային ինքնագիտակցության փոխկապակցվածությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև աստվածաշնչյան կերպարների և իրադարձությունների հետ համեմատություններին, որոնք կարող են ծառայել որպես պատմական դեպքերի գնահատման, հերոսների բնութագրման կամ բարոյական եզրահանգումների միջոց։ Աշխատության մեջ կարող են քննվել սուրբգրային տեքստի ուղղակի և անուղղակի ազդեցությունները, աստվածաշնչյան պատկերների ու լեզվական ձևակերպումների կիրառությունը, ինչպես նաև դրանց վերաիմաստավորումը հայկական պատմական միջավայրում։ Նման համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու հայ պատմագրության վաղ շրջանի մտավոր և հոգևոր հիմքերը և այն դերը, որ ունեցել է քրիստոնեական աշխարհայացքը ազգային պատմության մեկնաբանության գործում։ Ուսումնասիրությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև հայ միջնադարյան գրականության, պատմագրության և աստվածաբանական մտքի փոխհարաբերությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, գրականագետներին, աստվածաշնչագետներին, միջնադարագետներին, բանասերներին և համապատասխան ոլորտների հետազոտողներին ու ուսանողներին։

Գիրքը ներկայացնում է Օսմանյան կայսրության ձևավորման, ընդարձակման և զարգացման պատմությունը 1300–1650 թվականներին՝ անդրադառնալով քաղաքական, ռազմական, վարչական, տնտեսական և մշակութային գործընթացներին, որոնք նպաստել են կայսրության վերածմանը միջնադարի և վաղ նոր շրջանի ամենահզոր պետություններից մեկի։ Աշխատանքում վերլուծվում են պետական կառավարման համակարգը, սուլթանական իշխանության ձևավորումը, ռազմական կազմակերպվածությունը, վարչատարածքային կառուցվածքը, հարկային համակարգը, միջազգային հարաբերությունները և կայսրության բազմազգ ու բազմակրոն հասարակության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում սոցիալական կառուցվածքին, իրավական կարգավորումներին, տնտեսական գործունեությանը, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրության և հարևան պետությունների միջև քաղաքական ու մշակութային փոխազդեցություններին։ Գիրքը հիմնված է պատմական սկզբնաղբյուրների և ժամանակակից պատմագիտական հետազոտությունների վրա՝ ընթերցողին տրամադրելով համակողմանի պատկերացում Օսմանյան կայսրության զարգացման հիմնական փուլերի և պատմական նշանակության մասին։ Աշխատանքը նախատեսված է պատմաբանների, արևելագետների, դասախոսների, ուսանողների և Օսմանյան կայսրության պատմությամբ ու Մերձավոր Արևելքի պատմական զարգացումներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս պատմաքաղաքական աշխատությունը նվիրված է իսլամի, Թուրքիայի և Հայաստանի միջև ձևավորված պատմական հարաբերությունների, քաղաքական զարգացումների և դրանց հետևանքների ուսումնասիրությանը։ Գրքում հեղինակը անդրադառնում է Օսմանյան կայսրության շրջանում ձևավորված հասարակական, կրոնական և ազգային հարաբերություններին՝ ներկայացնելով տարբեր իրադարձությունների իր մեկնաբանությունը և դրանց պատճառահետևանքային կապերը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են թուրքական պետական քաղաքականության, իսլամական գործոնի, հայ համայնքների դրության և տարածաշրջանային հակասությունների հետ կապված հարցեր։ Հեղինակը փորձում է բացատրել պատմական գործընթացների ձևավորման հանգամանքները, անդրադառնալով քաղաքական որոշումների, հասարակական շարժումների և միջազգային հարաբերությունների ազդեցությանը։ Գիրքը կարևոր է որպես ժամանակաշրջանի վերաբերյալ պատմական տեսակետ արտահայտող աղբյուր, որը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարբեր մոտեցումներ հայ-թուրքական հարաբերությունների և Մերձավոր Արևելքի պատմական զարգացումների վերաբերյալ։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, արևելագետներին, հայագետներին, քաղաքական պատմության հետազոտողներին, ուսանողներին և Օսմանյան կայսրության ու տարածաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս պատմավավերագրական աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում Ադանայի նահանգում տեղի ունեցած հայերի զանգվածային կոտորածների պատմական իրադարձությունների ուսումնասիրմանը։ Գրքում ներկայացվում են բռնությունների նախապատճառները, քաղաքական և հասարակական միջավայրը, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնք նպաստեցին ողբերգական իրադարձությունների ծավալմանը։ Հեղինակը հիմնվում է պատմական փաստաթղթերի, ժամանակակից վկայությունների, մամուլի հրապարակումների և այլ սկզբնաղբյուրների վրա՝ վերականգնելով դեպքերի ընթացքն ու դրանց ազդեցությունը տեղի հայ բնակչության կյանքի վրա։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև միջազգային արձագանքին, օտարերկրյա դիտորդների գնահատականներին և իրադարձությունների պատմական նշանակությանը՝ որպես հայ ժողովրդի պատմության կարևոր և ողբերգական էջերից մեկի։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է պատմաբանների, ցեղասպանագիտության մասնագետների, ուսանողների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, հայ ժողովրդի անցյալով և տարածաշրջանի պատմաքաղաքական զարգացումներով։

Աշխատությունը նվիրված է XII–XVII դարերում Վրաստանում հայկական թեմերի գործունեության, Հայոց եկեղեցու կարգավիճակի և հայ համայնքների կրոնական ու հասարակական կյանքի ուսումնասիրությանը։ Վերլուծվում են տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, սոցիալական և մշակութային պայմանները, որոնց ներքո ձևավորվել և զարգացել են հայկական եկեղեցական կառույցները Վրաստանի տարածքում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են հայկական թեմերի վարչական կազմակերպումը, հոգևոր առաջնորդության առանձնահատկությունները, եկեղեցու դերը հայ համայնքների ինքնության պահպանման, կրթության և մշակութային ժառանգության փոխանցման գործում։ Քննարկվում են նաև Հայոց և Վրաց եկեղեցիների փոխհարաբերությունները, պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը եկեղեցական կյանքի վրա, ինչպես նաև հայկական հոգևոր կենտրոնների նշանակությունը տարածաշրջանի պատմության մեջ։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուր է հայ-վրացական եկեղեցական և մշակութային հարաբերությունների, միջնադարյան և վաղ նոր շրջանի հայ համայնքների պատմության ուսումնասիրման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով պատմաբանների, հայագետների, եկեղեցագիտության մասնագետների և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրողների համար։

Այս գիրքը նվիրված է հայ քաղաքական կուսակցությունների և երիտթուրքերի փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը 1908-1914 թվականների ընթացքում՝ ներկայացնելով Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի քաղաքական գործընթացների կարևոր դրվագները։ Աշխատանքում վերլուծվում են հայ քաղաքական ուժերի և երիտթուրքական շարժման միջև ձևավորված կապերը, համագործակցության փորձերը, գաղափարական տարբերությունները և քաղաքական հակասությունները։ Գրքում ուսումնասիրվում են տվյալ ժամանակաշրջանի ազգային, հասարակական և պետական գործընթացները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք ազդեցություն են ունեցել հայ համայնքի քաղաքական դիրքորոշումների և հետագա պատմական զարգացումների վրա։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, հայագետների, հետազոտողների, ուսանողների և Օսմանյան կայսրության ու հայ քաղաքական պատմության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

19-րդ դարի վերջին հրատարակված այս վավերագրական աշխատությունը ներկայացնում է Ամերիկյան Կարմիր խաչի իրականացրած մարդասիրական օգնության առաքելությունը Օսմանյան կայսրության Փոքր Ասիայի տարածքներում, որտեղ զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և սովի հետևանքով հազարավոր մարդիկ հայտնվել էին ծայրահեղ ծանր վիճակում։ Գրքում ներառված են առաքելության ղեկավարների և մասնակիցների պաշտոնական զեկույցները, ճանապարհորդական գրառումները, բժշկական դիտարկումները, ֆինանսական հաշվետվությունները, հեռագրերը և օգնության բաշխման մանրամասները՝ ստեղծելով իրադարձությունների ամբողջական ու փաստագրական պատկերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օգնության կազմակերպման դժվարություններին, տեղական իշխանությունների հետ հարաբերություններին, հիվանդությունների տարածմանը, բնակչության կենցաղային պայմաններին և կամավորների կատարած աշխատանքի նշանակությանը։ Հրատարակությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է միջազգային մարդասիրական գործունեության, Կարմիր խաչի պատմության և 1895–1896 թվականների հայկական կոտորածների հետևանքների ուսումնասիրման համար, քանի որ ներկայացնում է դեպքերի անմիջական ականատեսների վկայություններն ու պաշտոնական փաստաթղթերը՝ արտացոլելով ինչպես տուժած բնակչության ողբերգական վիճակը, այնպես էլ օգնության կազմակերպման և իրականացման փորձը։

Գիրքը նվիրված է Բուլղարիայի թուրք փոքրամասնության հասարակական-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրությանը XX դարի երկրորդ կեսից մինչև XXI դարի սկիզբ ընկած ժամանակաշրջանում։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են ազգային փոքրամասնության ձևավորման, ինքնության պահպանման, քաղաքական մասնակցության և հասարակական ինտեգրման հիմնախնդիրները։ Ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Բուլղարիայի ներքաղաքական զարգացումների ազդեցությունը թուրքական համայնքի կարգավիճակի, իրավունքների, մշակութային ինքնության և կազմակերպական գործունեության վրա։ Անդրադարձ է կատարվում պետական քաղաքականության փոփոխություններին, ժողովրդավարական անցումային գործընթացներին, փոքրամասնությունների պաշտպանության մեխանիզմներին և համայնքային կառույցների դերին։ Գիրքը բացահայտում է ազգային, սոցիալական և քաղաքական գործոնների փոխազդեցությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են պատմական իրադարձություններն ու քաղաքական վերափոխումները ազդել Բուլղարիայի թուրքական համայնքի զարգացման ընթացքի վրա։ Այն արժեքավոր աղբյուր է քաղաքագետների, պատմաբանների, սոցիոլոգների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար, ովքեր հետաքրքրված են ազգային փոքրամասնությունների, ինքնության քաղաքականության և ժամանակակից Եվրոպայի հասարակական գործընթացների ուսումնասիրությամբ։

Գիրքը նվիրված է հայոց տոնական վարքային համակարգի ուսումնասիրությանը՝ հիմնված XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի ազգագրական նյութերի վրա։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են հայ ժողովրդի տոնական մշակույթի ձևավորման առանձնահատկությունները, ծիսական սովորույթները, ավանդույթները և դրանց դերը հասարակական ու ընտանեկան կյանքի կազմակերպման մեջ։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է տոների ընթացքում իրականացվող վարքային դրսևորումները, ծեսերի կառուցվածքը, խորհրդանշական գործողությունները և դրանց կապը կրոնական, սոցիալական ու մշակութային պատկերացումների հետ։ Ներկայացվում են տարբեր պատմաազգագրական շրջաններում պահպանված տոնական սովորույթները, դրանց տեղական առանձնահատկությունները և փոխանցման ձևերը սերունդների միջև։ Գիրքը կարևոր նշանակություն ունի հայ ժողովրդի հոգևոր և նյութական մշակույթի, ավանդական կենցաղի ու հասարակական հարաբերությունների ուսումնասիրման համար։ Այն արժեքավոր աղբյուր է ազգագրագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, բանասերների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական ժողովրդական ավանդույթների ու ծիսական համակարգերի պատմությամբ։

Գիրքը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի ձևավորման և զարգացման պատմական գործընթացներին 1918-1920 թվականներին՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Մեծ Բրիտանիայի քաղաքական դիրքորոշմանն ու դերակատարությանը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Հարավային Կովկասում ստեղծված քաղաքական իրավիճակը, տարածաշրջանային հակասությունները, ազգային-տարածքային խնդիրները և միջազգային ուժերի ազդեցությունը դրանց կարգավորման գործընթացում։ Ներկայացվում են բրիտանական քաղաքականության նպատակները, տարածաշրջանում նրա ռազմաքաղաքական ներկայության առանձնահատկությունները և հարաբերությունները Հայաստանի ու հարևան պետությունների հետ։ Ուսումնասիրությունը վերլուծում է ժամանակաշրջանի դիվանագիտական փաստաթղթերը, պատմական իրադարձությունները և այն գործոնները, որոնք ազդել են Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի ընթացքի վրա։ Գիրքը կարևոր աղբյուր է XX դարի սկզբի հայոց պատմության, միջազգային հարաբերությունների և Կովկասի քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն արժեքավոր է պատմաբանների, քաղաքագետների, դիվանագիտության պատմությամբ հետաքրքրվողների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության հետևանքով առաջացած հումանիտար ճգնաժամի և տեղահանության գործընթացի ուսումնասիրություն՝ կենտրոնանալով էթնիկ հայ բնակչության զանգվածային հեռացման հանգամանքների, պատճառների և հետևանքների վրա։ Նյութում անդրադարձ է կատարվում տարածաշրջանում տեղի ունեցած ռազմական և քաղաքական զարգացումներին, որոնք հանգեցրին ինքնահռչակված կառույցի պարտությանը և բնակչության լայնածավալ տեղահանությանը։ Վերլուծվում են բնակչության անվտանգության, ինքնության պահպանման, հայրենի տարածքից հեռացման, հումանիտար աջակցության և միջազգային հանրության արձագանքի խնդիրները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղահանված մարդկանց առջև ծառացած սոցիալական, տնտեսական և հոգեբանական մարտահրավերներին, ինչպես նաև փախստականների ընդունման, բնակեցման և իրավունքների պաշտպանության հարցերին։ Նյութը ներկայացնում է հակամարտությունների կարգավորման բարդությունները, տարածաշրջանային քաղաքական շահերի ազդեցությունը և խաղաղության հաստատման գործընթացի հիմնական խնդիրները։ Այն կարող է հետաքրքրել միջազգային հարաբերությունների, քաղաքական գիտության, ժամանակակից պատմության, մարդու իրավունքների և հակամարտությունների ուսումնասիրման ոլորտներով զբաղվող ընթերցողներին։

Գիրքը նվիրված է Արցախի Տիգրանակերտի անտիկ շրջանի խեցեղենի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներառելով դրա տեխնիկատեխնոլոգիական առանձնահատկությունները, գործառութային և ձևաբանական դասակարգումը, ինչպես նաև գեղարվեստական հարդարանքի վերլուծությունը։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված խեցեղեն նմուշների պատրաստման տեխնիկան, հումքի ընտրությունը, արտադրական գործընթացները և դրանց կիրառման առանձնահատկությունները։ Հեղինակը ներկայացնում է խեցեղենի տեսակները, դրանց ձևաբանական կառուցվածքը, գործառնական նշանակությունը և տեղը անտիկ ժամանակաշրջանի կենցաղային ու մշակութային համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զարդարվեստին, դեկորատիվ տարրերին, գեղարվեստական լուծումներին և դրանց կապին տարածաշրջանի մշակութային ավանդույթների հետ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու Տիգրանակերտի բնակչության տնտեսական գործունեության, կենցաղի, արհեստագործության մակարդակի և մշակութային փոխազդեցությունների առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է Արցախի անտիկ պատմության և նյութական մշակույթի ուսումնասիրության բնագավառում՝ համադրելով հնագիտական, տեխնոլոգիական և արվեստաբանական մոտեցումները։ Գիրքը նախատեսված է հնագետների, պատմաբանների, արվեստաբանների, մշակութային ժառանգության մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և հին աշխարհի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գիրքը նվիրված է Բարձր Հայքի Բաբերդ, Սպեր և Դերջան գավառների տեղանունների ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով XVI դարի Օսմանյան թահրիր դավթարներում պահպանված վավերագրական նյութերի վրա։ Աշխատությունում ուսումնասիրվում են օսմանյան վարչական գրանցամատյաններում արձանագրված բնակավայրերի, գյուղերի և աշխարհագրական միավորների անվանումները՝ բացահայտելով դրանց պատմական, լեզվական և ժողովրդագրական առանձնահատկությունները։ Հեղինակը վերլուծում է տեղանունների ձևափոխությունները, ծագումնաբանությունը, հայկական անվանումների պահպանված հետքերը և դրանց փոփոխությունները՝ կապված տվյալ ժամանակաշրջանի վարչական ու քաղաքական գործընթացների հետ։ Հետազոտության կարևոր մասն է կազմում թահրիր դավթարների՝ որպես պատմական սկզբնաղբյուրների կիրառումը, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել տարածաշրջանի բնակավայրային պատկերը, վարչական կառուցվածքը և տեղանվանական համակարգի զարգացման փուլերը։ Աշխատությունը նպաստում է Բարձր Հայքի պատմական աշխարհագրության, հայ բնակչության պատմության և օսմանյան ժամանակաշրջանի վարչական համակարգի առավել ամբողջական ուսումնասիրմանը։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, տեղանունագետների, արևելագետների, հայագետների, աղբյուրագետների, ինչպես նաև Հայաստանի և տարածաշրջանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը ներկայացնում է 1948-1967 թվականներին Մերձավոր Արևելքում տեղի ունեցած կարևոր քաղաքական և դիվանագիտական զարգացումները՝ կենտրոնանալով Երուսաղեմի կարգավիճակի, Իսրայելի պետության ձևավորման ու ամրապնդման, ինչպես նաև Հայոց պատրիարքության գործունեության և դիրքորոշումների վրա։ Հեղինակը վերլուծում է տարածաշրջանային հակամարտությունների, միջազգային դերակատարների քաղաքականության և կրոնական հաստատությունների փոխհարաբերությունների ազդեցությունը հայկական ներկայության, իրավունքների և պատմական ժառանգության պահպանման վրա։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցադիվանագիտական գործընթացներին, Սուրբ Երկրում հայկական համայնքի առջև ծառացած մարտահրավերներին, սեփականության և սրբավայրերի պահպանության խնդիրներին, ինչպես նաև տարածաշրջանի փոփոխվող քաղաքական միջավայրում Հայոց պատրիարքության ռազմավարական քայլերին։ Փաստաթղթային աղբյուրների, արխիվային նյութերի և պատմական վերլուծության համադրությամբ աշխատանքը ներկայացնում է ժամանակաշրջանի բազմակողմանի պատկերը՝ բացահայտելով քաղաքական, կրոնական և ազգային շահերի հատման կետերը և դրանց նշանակությունը հայ ժողովրդի ու հայկական եկեղեցու պատմության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի պատմության ողբերգական իրադարձությունների, դրանց պատճառների, հետևանքների և պատմաքաղաքական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրի բարդ փուլերը, ազգային, քաղաքական և սոցիալական զարգացումները, ինչպես նաև այն հանգամանքները, որոնք ազդեցություն են ունեցել երկրի և ժողովրդի հետագա ընթացքի վրա։ Քննարկվում են պատմական իրադարձությունների վերլուծության տարբեր մոտեցումներ, միջազգային և տարածաշրջանային գործընթացների ազդեցությունը, ինչպես նաև պատմական հիշողության, ինքնության և մշակութային ժառանգության պահպանման խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների, պատմաբանների, հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և հասարակագիտական ոլորտների մասնագետների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ճապոնիայի արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը Պարսից ծոցի տարածաշրջանում 1981–2011 թվականների ընթացքում՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Ծոցի համագործակցության խորհրդի հետ նրա հարաբերությունների զարգացմանը։ Հեղինակը վերլուծում է Ճապոնիայի տնտեսական, քաղաքական և ռազմավարական շահերը Մերձավոր Արևելքում, ինչպես նաև տարածաշրջանի երկրների հետ համագործակցության հիմնական ուղղությունները՝ էներգետիկ անվտանգության, առևտրատնտեսական կապերի, ներդրումների և դիվանագիտական փոխգործակցության շրջանակներում։ Ուսումնասիրության ընթացքում ներկայացվում են Պարսից ծոցի տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական նշանակությունը Ճապոնիայի համար, նավթային ռեսուրսներից կախվածության ազդեցությունը արտաքին քաղաքական որոշումների վրա և միջազգային իրադարձությունների, այդ թվում՝ տարածաշրջանային հակամարտությունների ու գլոբալ քաղաքական փոփոխությունների ազդեցությունը ճապոնական մոտեցումների ձևավորման վրա։ Աշխատանքում քննարկվում են նաև Ծոցի համագործակցության խորհրդի ստեղծման, զարգացման և Ճապոնիայի հետ հարաբերությունների խորացման գործընթացները՝ բացահայտելով երկկողմ և բազմակողմ համագործակցության առանձնահատկությունները։ Գիրքը համադրում է պատմաքաղաքական վերլուծությունը և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրությունը՝ արժեքավոր նյութ ներկայացնելով արևելագետների, քաղաքագետների, պատմաբանների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ նպաստելով Ճապոնիայի արտաքին քաղաքականության և Մերձավոր Արևելքի միջազգային գործընթացների ավելի խոր ըմբռնմանը։

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է մեսխեթցի թուրքերի խնդրի տեղին և նշանակությանը Վրաստանի ներքին ու արտաքին քաղաքականության մեջ հետխորհրդային շրջանում՝ ընդգծելով պատմական տեղահանության հետևանքները, վերադարձի քաղաքականության բարդությունները և տարածաշրջանային անվտանգային գործոնների ազդեցությունը։ Աշխատանքը կենտրոնանում է այն պատմական իրադարձությունների վրա, որոնք հանգեցրել են այս համայնքի զանգվածային տեղահանությանը 20-րդ դարի կեսերին, ինչպես նաև նրանց հետագա սփռմանը տարբեր երկրներում՝ ձևավորելով սփյուռքային ցանցեր և վերադարձի պահանջների քաղաքական օրակարգ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Վրաստանի պետական քաղաքականությանը՝ կապված քաղաքացիության, ինտեգրման և վերադարձի ծրագրերի հետ, ինչպես նաև այն իրավական և սոցիալական խնդիրներին, որոնք առաջանում են տեղական բնակչության, պետության և միջազգային կազմակերպությունների փոխազդեցության արդյունքում։ Աշխատանքը վերլուծում է նաև արտաքին քաղաքական գործոնները՝ միջազգային կազմակերպությունների, մարդու իրավունքների ինստիտուտների և հարևան պետությունների ազդեցությունը խնդրի կարգավորման գործընթացում։ Ներկայացվում է, որ հարցը ոչ միայն մարդասիրական և իրավական բնույթ ունի, այլև սերտորեն կապված է տարածաշրջանային կայունության, էթնիկ հարաբերությունների և պետության ներքին համախմբվածության քաղաքական ռազմավարությունների հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ մեսխեթցի թուրքերի հիմնախնդիրը հետխորհրդային Վրաստանի քաղաքական օրակարգում մնում է բազմաշերտ և զգայուն թեմա՝ պահանջելով հավասարակշռված մոտեցում ներքին քաղաքականության և միջազգային պարտավորությունների միջև։

Աշխատությունը ներկայացնում է Էրիվանի (Երևանի) գիմնազիայի պատմական զարգացման համակողմանի նկարագիրը՝ ընդգծելով ուսումնական հաստատության հիմնադրման, կազմակերպական կառուցվածքի և կրթական գործունեության հիմնական փուլերը։ Վերլուծվում են գիմնազիայի դերը տարածաշրջանի կրթական համակարգի ձևավորման և զարգացման գործընթացում, ինչպես նաև նրա ներդրումը հասարակական-մշակութային կյանքի և մտավորականության ձևավորման մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսումնական ծրագրերի բովանդակությանը, դասավանդման մեթոդներին, ուսուցիչների կազմին և աշակերտական համակազմի սոցիալական առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրությունը նաև դիտարկում է գիմնազիայի գործունեությունը տվյալ ժամանակաշրջանի կրթական քաղաքականության համատեքստում՝ բացահայտելով դրա ազդեցությունը Երևանի կրթամշակութային միջավայրի վրա։ Աշխատությունը հանդիսանում է կարևոր պատմական աղբյուր՝ տարածաշրջանի կրթության պատմության ուսումնասիրության համար։

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է ոճրագործության զանգվածայնության հիմնախնդիրը Հայոց ցեղասպանություն համատեքստում՝ ընդգծելով զանգվածային բռնությունների կազմակերպման, իրականացման և սոցիալական ներգրավվածության կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Նշվում է, որ ցեղասպանական գործընթացների զանգվածայնությունը չի սահմանափակվում միայն ֆիզիկական ոչնչացման չափերով, այլ ներառում է նաև վարչական համակարգերի, ռազմական ուժերի և տեղական կառույցների մասնակցության բազմաշերտ մեխանիզմներ, որոնք ապահովում են բռնության համակարգված բնույթը։ Վերլուծվում է, որ նման գործընթացներում կարևոր դեր են խաղում գաղափարական մոբիլիզացիան, քարոզչական մեխանիզմները և սոցիալական դեզինտեգրացիան, որոնք նպաստում են բռնության «նորմալացմանը» և լայն մասնակցության ձևավորմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև տեղական մակարդակում տեղի ունեցած ներգրավվածության տարբեր ձևերին՝ պարտադրանքից մինչև ակտիվ համագործակցություն, ինչը բարդացնում է զանգվածային ոճրագործության պատասխանատվության և դերաբաշխման գնահատումը։ Նշվում է, որ ցեղասպանության զանգվածայնության ուսումնասիրությունը պահանջում է ազգաբանական մոտեցում, որը հնարավորություն է տալիս հասկանալ ոչ միայն իրադարձությունների պատմական ընթացքը, այլև սոցիալական վարքի, խմբային հոգեբանության և մշակութային գործոնների փոխազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ ցեղասպանական բռնության զանգվածայնությունը բազմագործոն երևույթ է, որը ձևավորվում է պետական քաղաքականության, սոցիալական կառուցվածքների և գաղափարական գործընթացների համադրությամբ։

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Օդեսայի հնագիտական և պատմական հետազոտական կենտրոնի հավաքածուում պահպանված հին հայկական քարե արձանագրությունների համակարգային վերլուծությանը՝ ընդգծելով դրանց գրագիտական, հնագիտական և մշակութային արժեքը։ Աշխատությունում դիտարկվում է, թե ինչպես են այդ արձանագրությունները հայտնաբերվել և փաստագրվել XIX դարի գիտական արշավների ու հավաքչական գործունեության արդյունքում, երբ տարածաշրջանի հնագիտական ժառանգությունը ակտիվորեն ուսումնասիրվում և գրանցվում էր գիտական շրջանակների կողմից։ Քննարկվում են արձանագրությունների լեզվական առանձնահատկությունները, դրանց բովանդակային կառուցվածքը, քրիստոնեական և միջնադարյան մշակութային խորհրդանշական համակարգերը, ինչպես նաև քարե հուշարձանների ձևաբանական և գեղարվեստական լուծումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այդ նյութերի գիտական նկարագրման, չափագրման և մեկնաբանման վաղ փորձերին, որոնք իրականացվել են պատմաբանների և եկեղեցական գիտնականների համագործակցությամբ՝ ապահովելով դրանց պահպանման և ուսումնասիրման հիմքերը։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է հավաքածուի դերը որպես Սևծովյան տարածաշրջանի և հայկական մշակութային ներկայության փոխկապակցվածության կարևոր վկայություն, որը նպաստում է միջմշակութային կապերի և պատմական ժառանգության համապարփակ ընկալմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Բյուզանդական կայսրության նկատմամբ Արևմտյան Եվրոպայի, հատկապես լատինական աշխարհի վերաբերմունքի և մշակութային ազդեցությունների վերաիմաստավորմանը՝ այն երևույթի համատեքստում, որը հաճախ բնութագրվում է որպես «renovatio»՝ Բյուզանդիայի «վերակենդանացման» կամ «վերաիմաստավորման» փորձ լատինական միջնադարյան մտքի շրջանակներում։ Հեղինակը վերլուծում է այն պատմական, քաղաքական և գաղափարական գործընթացները, որոնց միջոցով Արևմտյան Եվրոպան փորձել է յուրացնել, վերակառուցել կամ խորհրդանշականորեն վերածնել բյուզանդական ժառանգությունը՝ հատկապես Խաչակրաց արշավանքների, Լատինական կայսրության ձևավորման և ուշ միջնադարյան ինտելեկտուալ շարժումների ընթացքում։ Գրքում դիտարկվում են նաև բյուզանդական պետականության, իրավական համակարգի և կրոնական ավանդույթի ընկալման փոփոխությունները լատինական աղբյուրներում՝ ընդգծելով մշակութային փոխազդեցության և մրցակցության երկակի բնույթը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գաղափարական կոնստրուկցիաներին, որոնց միջոցով Արևմուտքը ձևավորել է «Բյուզանդիայի կերպարը»՝ որպես և՛ օրինակելի կայսրություն, և՛ քաղաքական-կրոնական հակադրության դաշտ։ Աշխատությունը կարևոր ներդրում է միջնադարյան եվրոպական մտքի, բյուզանդագիտության և մշակութային պատմության ուսումնասիրության մեջ՝ բացահայտելով Արևելք–Արևմուտք հարաբերությունների բարդ ինտելեկտուալ դինամիկան։

Հրատարակությունը ներկայացնում է հիշարժան տարեթվերի, պատմական իրադարձությունների, մշակութային, գիտական և հասարակական նշանակություն ունեցող տարելիցների համակարգված ժողովածու, որը նախատեսված է ընթերցողներին, կրթական հաստատություններին, գրադարաններին և մշակութային կազմակերպություններին անհրաժեշտ տեղեկություններով ապահովելու համար։ Գրքում ընդգրկված են տարվա ընթացքում նշվող կարևոր իրադարձությունները, նշանավոր անձանց ծննդյան և մահվան տարեթվերը, ազգային և միջազգային նշանակության հոբելյանները, ինչպես նաև գիտության, արվեստի, գրականության և հասարակական կյանքի տարբեր ոլորտներին առնչվող տարեգրական տվյալներ։ Նյութը դասավորված է օրացուցային սկզբունքով, ինչը հնարավորություն է տալիս արագ գտնել համապատասխան ամսաթվերին վերաբերող տեղեկությունները և օգտագործել դրանք կրթական, գիտահետազոտական կամ մշակութային գործունեության ընթացքում։ Հրատարակությունը ոչ միայն տեղեկատու բնույթ ունի, այլև նպաստում է պատմական հիշողության պահպանմանը, կարևոր իրադարձությունների հանրահռչակմանը և հասարակության մշակութային իրազեկվածության բարձրացմանը։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, գրադարանավարների, ուսուցիչների, ուսանողների, լրագրողների և պատմական ու մշակութային տարեթվերով հետաքրքրվող լայն շրջանակի ընթերցողների համար։

Գրիգոր Լուսավորիչ-ի մատենագրությունը և վարդապետության աստվածաբանությունը ձևավորվել են վաղ քրիստոնեական շրջանի հայ հոգևոր մտքի հիմքում և սերտորեն կապված են Հայաստանի քրիստոնեացման գործընթացի գաղափարական ամրապնդման հետ։ Նրա անվան հետ կապվող գրական ժառանգությունը հիմնականում ընդգրկում է քարոզչական և վարդապետական բնույթի երկեր, որոնց նպատակն էր բացատրել քրիստոնեական հավատքի հիմքերը, ամրապնդել նոր ընդունված կրոնի դիրքերը և հակադրվել հեթանոսական պատկերացումներին։ Այս մատենագրության մեջ կենտրոնական տեղ են զբաղեցնում Աստծո միության գաղափարը, Սուրբ Երրորդության մեկնաբանությունը, մարդու փրկության ուսմունքը և եկեղեցու՝ որպես հոգևոր մարմնի դերը հասարակության մեջ։ Վարդապետական տեսանկյունից ընդգծվում է քրիստոնեական բարոյականության գերակայությունը, խոնարհության, ապաշխարության և սիրո սկզբունքների կարևորությունը, որոնք ներկայացվում են որպես հոգևոր կատարելության հասնելու ուղի։ Նրա ուսմունքում նաև մեծ տեղ ունի եկեղեցու և պետության հարաբերության գաղափարը, որտեղ եկեղեցին դիտարկվում է որպես ժողովրդի հոգևոր առաջնորդ և բարոյական ուղղորդող ուժ։ Չնայած նրան, որ պատմական գիտությունը որոշ հարցերում քննարկում է Գրիգոր Լուսավորչին վերագրվող որոշ տեքստերի հեղինակության աստիճանը, նրա անվան շուրջ ձևավորված մատենագրական ավանդույթը դարձել է հայ քրիստոնեական ինքնության ձևավորման կարևոր աղբյուր և մեծ ազդեցություն է ունեցել հետագա միջնադարյան հայ աստվածաբանական մտքի զարգացման վրա։

Այս աշխատությունը նվիրված է 1917–1941 թվականներին խորհրդային հանրապետություններում բնակվող հայկական համայնքների ձևավորման, զարգացման և հասարակական կյանքի ուսումնասիրությանը։ Այն ներկայացնում է, թե ինչպես են Հայաստանի սահմաններից դուրս բնակվող հայերը հարմարվել նոր քաղաքական և սոցիալ-տնտեսական պայմաններին՝ պահպանելով իրենց ազգային ինքնությունը, մշակույթը և համայնքային կառույցները։ Ուսումնասիրվում են հայ բնակչության տեղաբաշխման առանձնահատկությունները տարբեր խորհրդային հանրապետություններում, նրանց մասնակցությունը արդյունաբերության, գյուղատնտեսության, գիտության, կրթության և մշակույթի զարգացման գործընթացներին, ինչպես նաև խորհրդային ազգային քաղաքականության ազդեցությունը հայկական համայնքների կյանքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական և մշակութային հաստատությունների գործունեությանը, հայերեն մամուլի զարգացմանը, ազգային մշակութային միությունների աշխատանքին և համայնքային կապերի պահպանման ձևերին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է միգրացիոն գործընթացներին, ժողովրդագրական փոփոխություններին և այն խնդիրներին, որոնց բախվել են հայկական համայնքները խորհրդային պետական համակարգի ձևավորման և ամրապնդման տարիներին։ Այսպիսով, հետազոտությունը կարևոր աղբյուր է խորհրդահայության պատմության, սփյուռքագիտության և ազգային փոքրամասնությունների սոցիալական ու մշակութային զարգացման ուսումնասիրության համար՝ բացահայտելով հայ համայնքների դերն ու տեղը բազմազգ խորհրդային հասարակությունում։

Աշխատությունը նվիրված է Հին Եգիպտոսի պատմական անցյալին, հնություններին և այն նյութական ու մշակութային ժառանգությանը, որը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հին եգիպտական քաղաքակրթության ձևավորման, զարգացման և պատմական նշանակության մասին։ Հին Եգիպտոսը համաշխարհային պատմության հնագույն և ազդեցիկ քաղաքակրթություններից մեկն է, որի զարգացումը սերտորեն կապված էր Նեղոս գետի հովտի բնական պայմանների, երկրագործության, բնակավայրերի առաջացման, պետական կառավարման համակարգի ձևավորման և կրոնական պատկերացումների զարգացման հետ։ Եգիպտական հնությունների ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հին հասարակությունների կյանքի, նրանց աշխարհայացքի, գիտելիքների, արվեստի և առօրյա սովորույթների բացահայտման համար։ Հնագիտական հուշարձանները, տաճարները, դամբարանները, քանդակները, արձանագրությունները և պահպանված առարկաները տեղեկություններ են հաղորդում եգիպտացիների հասարակական կառուցվածքի, իշխանության կազմակերպման, կրոնական արարողությունների և մահվան ու հանդերձյալ կյանքի մասին նրանց պատկերացումների վերաբերյալ։ Հին Եգիպտոսի մշակույթի ամենահայտնի հուշարձաններից են բուրգերը, որոնք կառուցվել են որպես փարավոնների դամբարաններ և վկայում են շինարարական գիտելիքների, աշխատանքի կազմակերպման ու իշխանական համակարգի զարգացման բարձր մակարդակի մասին։ Նշանակալի են նաև տաճարային համալիրները, որոնց ճարտարապետությունը, քանդակազարդումները և արձանագրությունները արտացոլում են եգիպտական կրոնական ավանդույթներն ու պետական գաղափարախոսությունը։ Հնությունների ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունեն փարավոնների, աստվածությունների և տարբեր հասարակական խավերի ներկայացուցիչների պատկերները, ինչպես նաև գերեզմանային նկարազարդումները, որոնց միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել հին եգիպտական հագուստի, աշխատանքի, տոնակատարությունների, կենցաղի և արհեստների մասին։ Կարևոր աղբյուր են նաև հիերոգլիֆային արձանագրությունները, որոնք պարունակում են տեղեկություններ պատմական իրադարձությունների, արքայական իշխանության, կրոնական համոզմունքների և վարչական գործունեության մասին։ Եգիպտական գրային համակարգի ուսումնասիրությունը նշանակալի դեր է ունեցել հին աշխարհի պատմության վերակազմության մեջ, քանի որ գրավոր աղբյուրները լրացնում են հնագիտական գտածոների միջոցով ստացված տեղեկությունները և հնարավորություն տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու այդ քաղաքակրթության մասին։ Հին Եգիպտոսի մշակույթը հայտնի է նաև մումիֆիկացման ավանդույթով, որը կապված էր մահից հետո գոյության և մարմնի պահպանման վերաբերյալ կրոնական պատկերացումների հետ։ Դամբարաններում հայտնաբերված առարկաները, զարդերը, կենցաղային իրերը և ծիսական պարագաները կարևոր տեղեկություններ են տալիս նյութական մշակույթի ու հասարակության տարբեր շերտերի կյանքի մասին։ Եգիպտական հնությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկելու նաև մաթեմատիկայի, աստղագիտության, բժշկության, ճարտարապետության և արհեստների զարգացման պատմությունը՝ հաշվի առնելով, որ այդ ոլորտներում կուտակված գիտելիքները ձևավորվել են երկարատև փորձի և գործնական պահանջների ազդեցությամբ։ Հին Եգիպտոսի պատմությունը սերտորեն կապված էր Մերձավոր Արևելքի և Միջերկրական ծովի ավազանի այլ ժողովուրդների հետ, ուստի նրա մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև հին աշխարհի քաղաքակրթությունների փոխազդեցությունը հասկանալու համար։ Այս թեմային նվիրված աշխատությունները նպաստում են պատմական գիտելիքների տարածմանը, ընթերցողների հետաքրքրության ձևավորմանը հնագիտական հուշարձանների նկատմամբ և անցյալի նյութական վկայությունների գիտական նշանակության ընկալմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հին աշխարհի պատմությամբ, հնագիտությամբ, մշակութային ժառանգությամբ և հնագույն քաղաքակրթությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին։ Այն նաև արժեքավոր է հայերեն պատմագիտական հրատարակությունների պատմության տեսանկյունից, քանի որ վկայում է հայերենով տարբեր ժողովուրդների պատմության և մշակույթի վերաբերյալ գիտելիքներ ներկայացնելու հետաքրքրության մասին։ Միաժամանակ, քանի որ առկա է միայն վերնագիրը և մատենագիտական տվյալները, հնարավոր չէ հաստատել՝ աշխատությունն առավելապես անդրադառնում է եգիպտական ճարտարապետությանը, կրոնական հուշարձաններին, դամբարաններին, նյութական մշակույթին, թե Հին Եգիպտոսի պատմությանը ընդհանուր առմամբ։ Հետևաբար, նկարագրությունը ներկայացնում է վերնագրից բխող հիմնական թեմատիկ շրջանակը՝ առանց գրքի ներսում առկա կոնկրետ գլուխների կամ փաստերի մասին չստուգված պնդումներ կատարելու։

Աշխատությունը նվիրված է XVII–XIX դարերում Արցախում գոյություն ունեցած հայկական մելիքությունների, մելիքական իշխանության համակարգի և նշանավոր մելիքական տների պատմության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մելիքությունների ձևավորման, նրանց քաղաքական և վարչական կառուցվածքի, ժառանգական իշխանության առանձնահատկությունների, տարածքային սահմանների և ներքին կառավարման մեխանիզմների վրա։ Ուսումնասիրվում է մելիքների դերը Արցախի հայ բնակչության հասարակական, քաղաքական և տնտեսական կյանքում, ինչպես նաև նրանց մասնակցությունը տարածաշրջանի անվտանգության ապահովման, ռազմական ուժերի կազմակերպման և տեղական ինքնակառավարման պահպանման գործում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Արցախի հայտնի մելիքական տների ծագմանը, նրանց միջև ձևավորված ազգակցական և քաղաքական հարաբերություններին, իշխանության փոխանցման սկզբունքներին ու տարբեր պատմական ժամանակաշրջաններում ունեցած ազդեցությանը։ Դիտարկվում են Խամսայի մելիքությունների գործունեությունը և նրանց փոխհարաբերությունները հարևան քաղաքական ուժերի ու տիրապետությունների հետ։ Կարևորվում է մելիքների դերը հայկական պետական և իշխանական ավանդույթների պահպանման գործում այն պայմաններում, երբ տարածաշրջանը գտնվում էր խոշոր տերությունների քաղաքական և ռազմական շահերի բախման կենտրոնում։ Անդրադարձ է կատարվում Պարսկաստանի, Օսմանյան կայսրության և հետագայում Ռուսական կայսրության քաղաքականության ազդեցությանը Արցախի մելիքությունների դրության վրա, ինչպես նաև մելիքների դիվանագիտական կապերին և արտաքին աջակցություն ձեռք բերելու փորձերին։ Ուսումնասիրվում են նաև ազատագրական պայքարի հետ կապված գործընթացները, մելիքական տների մասնակցությունը քաղաքական ծրագրերի ձևավորմանը և տարածաշրջանի հայկական բնակչության ինքնուրույնության պահպանմանն ուղղված գործունեությունը։ Մելիքությունների պատմությունը ներկայացվում է նաև սոցիալ-տնտեսական և մշակութային տեսանկյունից՝ լուսաբանելով նրանց հարաբերությունները գյուղական համայնքների, հոգևոր կենտրոնների, եկեղեցական կառույցների և հասարակության տարբեր շերտերի հետ։ Առանձին նշանակություն է տրվում մելիքական տների ազդեցությանը եկեղեցիների, վանքերի, ամրոցների և այլ կառույցների պահպանման ու զարգացման գործում։ XVII–XIX դարերի քաղաքական փոփոխությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել մելիքական իշխանության աստիճանական վերափոխմանը և դրա պատմական դերի փոփոխությանը՝ հատկապես տարածաշրջանում ռուսական քաղաքական ազդեցության ուժեղացման պայմաններում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել հայոց պատմության, Արցախի պատմության, հայկական իշխանական տների, ազատագրական շարժումների և Հարավային Կովկասի քաղաքական պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրության և հայ բնակչության միջև ձևավորված պատմական, քաղաքական, հասարակական և մշակութային հարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվում են կայսրության տարբեր ժամանակաշրջաններում հայերի սոցիալական և իրավական կարգավիճակը, համայնքային կյանքի առանձնահատկությունները, տնտեսական գործունեությունը, կրթական ու մշակութային զարգացումը, ինչպես նաև պետական կառույցների հետ փոխհարաբերությունները։ Ուշադրություն է դարձվում այն քաղաքական և հասարակական փոփոխություններին, որոնք ազդեցություն են ունեցել հայ բնակչության կյանքի պայմանների և համայնքային կազմակերպման վրա։ Քննարկվում են Օսմանյան կայսրությունում իրականացված բարեփոխումները, ազգային և քաղաքական շարժումների զարգացումը, տարբեր ժողովուրդների միջև հարաբերությունների փոփոխությունները և դրանց հետևանքները հայ համայնքների համար։ Անդրադարձ է կատարվում նաև 19-րդ դարի վերջի և 20-րդ դարի սկզբի լարված քաղաքական իրավիճակին, հայերի նկատմամբ բռնություններին, տեղահանություններին և Հայոց ցեղասպանությանը՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու պատմական գործընթացների համատեքստում։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հայկական համայնքների ներդրումը կայսրության տնտեսական, առևտրային, արհեստագործական, կրթական և մշակութային կյանքում, ինչպես նաև հայկական հաստատությունների և համայնքային կառույցների գործունեությունը։ Նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել մի քանի դար ընդգրկող բարդ և բազմաշերտ հարաբերությունների մասին՝ դիտարկելով ինչպես համակեցության և փոխազդեցության դրսևորումները, այնպես էլ հակասությունները, քաղաքական ճգնաժամերը և ողբերգական իրադարձությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել Օսմանյան կայսրության պատմությամբ, հայ ժողովրդի պատմությամբ, հայ-օսմանյան հարաբերություններով, ցեղասպանագիտությամբ և Մերձավոր Արևելքի պատմական զարգացումներով հետաքրքրվող հետազոտողների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Այս պատմաիրավական աշխատությունը նվիրված է գյուղացիների և գյուղաբնակների կողմից կալվածատերերից ու հողատերերից իրենց հողաբաժինների պարտադիր գնման գործընթացին, ինչպես նաև 1912 թվականի դեկտեմբերի 20-ի օրենքով սահմանված նրանց իրավունքների և պարտականությունների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են հողային հարաբերությունների կարգավորման այն իրավական և սոցիալ-տնտեսական պայմանները, որոնց շրջանակում գյուղացիները պետք է ձեռք բերեին իրենց կողմից օգտագործվող հողային տարածքների նկատմամբ սեփականության կամ համապատասխան գույքային իրավունքներ։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է օրենքի դրույթների մանրամասն ներկայացումը, դրանց կիրառության շրջանակի և գյուղացիական տնտեսությունների վրա ունեցած ազդեցության բացահայտումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հողաբաժինների պարտադիր գնման կարգին, գործարքի մասնակիցների իրավական կարգավիճակին, վճարումների պայմաններին, հողատերերի և գյուղացիների փոխադարձ իրավունքներին ու պարտականություններին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր օրենսդրական կարգավորումը փորձում վերափոխել կալվածատերերի և գյուղացիական բնակչության միջև գոյություն ունեցող հողային հարաբերությունները և ինչպիսի իրավական մեխանիզմներով էր նախատեսվում այդ գործընթացի իրականացումը։ Քննարկվում են նաև գյուղացիների գույքային պատասխանատվության, հողօգտագործման, հողային սեփականության և պարտավորությունների հետ կապված հարցերը։ Օրենքի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է ժամանակի ագրարային քաղաքականության և գյուղացիական հարցի ավելի լայն համատեքստում՝ հնարավորություն տալով գնահատելու դրա նշանակությունը հողային հարաբերությունների զարգացման համար։ Աշխատությունը արժեքավոր է հատկապես այն տեսանկյունից, որ համադրում է իրավական նորմերը և դրանց հնարավոր սոցիալ-տնտեսական հետևանքները՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էր հողային օրենսդրությունը փոխել գյուղացիական տնտեսությունների կարգավիճակը և նրանց հարաբերությունները հողատերերի հետ։ Այն կարող է օգտակար լինել Ռուսական կայսրության ագրարային պատմությամբ, գյուղացիական իրավունքի զարգացմամբ, հողային սեփականության պատմությամբ և XX դարի սկզբի սոցիալ-տնտեսական գործընթացներով հետաքրքրվող պատմաբանների, իրավաբանների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Անիի պատմական քաղաքի ավերակների, հնագիտական մնացորդների և ճարտարապետական ժառանգության ուսումնասիրությանը։ Ներկայացվող նյութը հնարավորություն է տալիս ծանոթանալու միջնադարյան Հայաստանի կարևորագույն քաղաքային կենտրոններից մեկի պատմական զարգացմանը, նրա կառուցապատման առանձնահատկություններին և պահպանված հուշարձաններին։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում քաղաքի աշխարհագրական դիրքին, պաշտպանական համակարգին, պարիսպներին, դարպասներին, եկեղեցիներին, մատուռներին, աշխարհիկ շինություններին և այլ կառույցներին, որոնք վկայում են քաղաքի երբեմնի տնտեսական, քաղաքական, հոգևոր և մշակութային նշանակության մասին։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն են ներկայացնում Անիի միջնադարյան ճարտարապետության առանձնահատկությունները՝ շինությունների հորինվածքային լուծումները, քարային կառուցվածքը, զարդաքանդակները, կամարները, գմբեթային համակարգերը և ճարտարապետական հարդարանքը։ Հնագիտական և պատմական տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու քաղաքի զարգացման տարբեր փուլերը, բնակչության կենսակերպը և քաղաքային միջավայրի կազմակերպման սկզբունքները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև քաղաքի անկման և ավերման պատմական հանգամանքներին, բնական և քաղաքական գործոնների ազդեցությանը, ինչպես նաև հետագա դարերում հուշարձանների պահպանվածության վիճակին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ավերակների՝ որպես պատմական սկզբնաղբյուրի նշանակությանը, քանի որ պահպանված կառույցները, արձանագրությունները և նյութական մնացորդները հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել միջնադարյան Հայաստանի մշակույթը, ճարտարապետական ավանդույթները և հասարակական կյանքը։ Նյութը կարող է ունենալ նաև մշակութային ժառանգության պահպանության տեսանկյունից կարևոր նշանակություն՝ ընդգծելով պատմական հուշարձանների փաստագրման, ուսումնասիրման և պահպանման անհրաժեշտությունը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, հնագետներին, ճարտարապետներին, արվեստաբաններին, մշակութային ժառանգության մասնագետներին, ուսանողներին և Անիի պատմությամբ ու հայկական միջնադարյան մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական հարցի ձևավորման, զարգացման և պատմական նշանակության ուսումնասիրությանը Օսմանյան կայսրության քաղաքական ու հասարակական միջավայրում։ Ուսումնասիրության կենտրոնում XIX դարի երկրորդ կեսից հատկապես սրված այն խնդիրներն են, որոնք կապված էին Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության իրավական, սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական դրության, անվտանգության ապահովման և բարեփոխումների անհրաժեշտության հետ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել Հայկական հարցը ոչ միայն որպես հայ ժողովրդի ներքին խնդիր, այլև որպես միջազգային հարաբերությունների կարևոր բաղադրիչ, որը XIX դարի վերջին աստիճանաբար դարձավ եվրոպական տերությունների և Օսմանյան կայսրության միջև դիվանագիտական քննարկումների առարկա։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են ներկայացվել Օսմանյան կայսրության հայաբնակ նահանգներում տիրող իրավիճակը, վարչական կառավարման առանձնահատկությունները, հայ բնակչության իրավունքների սահմանափակումները, բարեփոխումների պահանջները և դրանց իրականացման հետ կապված դժվարությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1877–1878 թվականների ռուս-թուրքական պատերազմից հետո ձևավորված միջազգային իրավիճակին, Սան Ստեֆանոյի պայմանագրին և Բեռլինի վեհաժողովին, որոնց արդյունքում Հայկական հարցը ստացավ միջազգային-դիվանագիտական հստակ ձևակերպում։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հայկական քաղաքական և հասարակական շարժումների զարգացմանը, ազգային ինքնագիտակցության աճին և այն կազմակերպություններին ու գործիչներին, որոնք տարբեր եղանակներով փորձում էին բարձրացնել հայ բնակչության անվտանգության և իրավունքների պաշտպանության հարցերը։ Կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև եվրոպական տերությունների քաղաքականությունը, քանի որ նրանց միջամտությունը և Օսմանյան կայսրության նկատմամբ իրականացվող դիվանագիտական ճնշումները նշանակալի ազդեցություն ունեցան խնդրի միջազգայինացման գործընթացի վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրությունը կարող է դիտարկել իշխանությունների քաղաքականությունը, բռնությունների և հալածանքների դրսևորումները, ինչպես նաև 1890-ական թվականների զանգվածային բռնությունների պատմական համատեքստը։ Հայկական հարցի հետագա զարգացումը սերտորեն կապված է XX դարի սկզբի քաղաքական իրադարձությունների և 1915 թվականի Հայոց ցեղասպանության հետ, որից հետո խնդիրը ձեռք բերեց նոր՝ պատմական հիշողության, արդարության և միջազգային ճանաչման հարթություն։ Աշխատանքը կարող է նաև անդրադառնալ հետագա ժամանակաշրջանում խնդրի ընկալման փոփոխություններին, պատմագրական տարբեր մոտեցումներին և հայ-թուրքական հարաբերություններում դրա շարունակական նշանակությանը։ Այս տեսանկյունից նյութը արժեքավոր է ոչ միայն պատմական փաստերի ուսումնասիրության, այլև ազգային, քաղաքական և միջազգային գործընթացների փոխկապակցվածությունը հասկանալու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, ուսանողներին և Օսմանյան կայսրության ու Հայկական հարցի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1918-1930 թվականներին Հայաստանում Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտեի գործունեության ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո հայ ժողովրդի ծանր սոցիալ-տնտեսական և ժողովրդագրական իրավիճակի, փախստականների ու որբերի խնդիրների, ինչպես նաև Հայաստանի Հանրապետության գոյության առաջին տարիների պատմական համատեքստում։ Կազմակերպությունը սկզբնավորվել էր 1915 թվականին՝ Օսմանյան կայսրությունում հայերի զանգվածային տեղահանությունների և կոտորածների հետևանքով առաջացած մարդասիրական աղետին արձագանքելու նպատակով, իսկ 1918 թվականին գործունեության ընդլայնմանը զուգահեռ ստացավ Մերձավոր Արևելքի ամերիկյան նպաստամատույց կոմիտե անվանումը։ 1919 թվականի օգոստոսին այն ԱՄՆ Կոնգրեսի հատուկ ակտով վերակազմավորվեց որպես Near East Relief՝ պահպանելով լայնածավալ մարդասիրական առաքելությունը։ Աշխատության առանցքային թեմաներից է Հայաստանի տարածքում բնակչությանը ցուցաբերված օգնությունը, որը ներառում էր սննդամթերքի, հագուստի, կենցաղային անհրաժեշտ պարագաների և այլ նյութական միջոցների տրամադրում։ Հատկապես ծանր էր որբերի, անապահով ընտանիքների, գաղթականների և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքով տեղահանված մարդկանց վիճակը, ուստի նպաստամատույց գործունեության կարևոր ուղղություն դարձավ նրանց ֆիզիկական գոյության ապահովումը և հետագա սոցիալական վերականգնումը։ Կազմակերպության գործունեությունը Հայաստանում սերտորեն առնչվում էր նաև որբանոցների, հիվանդանոցների, դպրոցների և այլ բարեգործական հաստատությունների ստեղծման ու պահպանման աշխատանքներին։ ԱՄՆ Պետդեպարտամենտի պատմական փաստաթղթերը ցույց են տալիս, որ 1920 թվականին Հայաստանի Հանրապետությունում և Անդրկովկասում գործող որբանոցներն ու հիվանդանոցները փոխանցվել էին Near East Relief-ի կառավարմանը, ինչը վկայում է կազմակերպության՝ շտապ օգնությունից դեպի ավելի երկարաժամկետ սոցիալական և վերականգնողական աշխատանքի անցնելու մասին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել կազմակերպության և Հայաստանի Հանրապետության պետական կառույցների, ինչպես նաև այլ միջազգային ու բարեգործական կազմակերպությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանում օգնության արդյունավետ կազմակերպումը պահանջում էր սննդի և այլ բեռների տեղափոխում, դրանց բաշխման համակարգի ստեղծում, տեղական մասնագետների և աշխատակիցների ներգրավում, ինչպես նաև տարբեր հաստատությունների գործունեության համակարգում։ Միաժամանակ կազմակերպության գործունեությունը երբեմն ուղեկցվում էր քաղաքական կասկածներով և դրա իրական նպատակների վերաբերյալ քննարկումներով, թեև իր պաշտոնական դիրքորոշմամբ այն ընդգծում էր մարդասիրական և ոչ քաղաքական առաքելությունը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև ամերիկյան հասարակության կողմից կազմակերպված դրամահավաքների ուսումնասիրությունը։ Ամերիկյան քաղաքացիների անհատական նվիրատվությունները կազմակերպության գործունեության հիմնական ֆինանսական աղբյուրներից էին, իսկ մարդասիրական քարոզարշավները լայն արձագանք էին ստանում եկեղեցական, հասարակական և բարեգործական շրջանակներում։ 1915-1930 թվականների ընթացքում կազմակերպությունը հավաքագրել և տնօրինել է հսկայական միջոցներ՝ օգնություն հասցնելով տարածաշրջանի տարբեր ժողովուրդների և համայնքների ներկայացուցիչներին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի որբախնամության խնդիրը։ Հայոց ցեղասպանությունից հետո հազարավոր երեխաներ հայտնվել էին առանց ընտանիքի և սոցիալական պաշտպանության, և նրանց համար ստեղծվեցին բազմաթիվ որբանոցներ ու խնամքի կենտրոններ։ Կազմակերպության պատմական գործունեության վերաբերյալ աղբյուրները նշում են, որ մինչև 1930 թվականը այն խնամք է տրամադրել ավելի քան 132,000 որբերի, որոնց մեծ մասը հայեր էին։ Որբանոցների գործունեությունը չէր սահմանափակվում միայն սննդով և կացարանով․ երկարաժամկետ ծրագրերում կարևոր էին նաև կրթությունը, մասնագիտական պատրաստությունը, առողջապահական սպասարկումը և երեխաներին ինքնուրույն կյանքի նախապատրաստելը։ Այս առումով ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու կազմակերպության դերը ոչ միայն որպես արտակարգ իրավիճակներում օգնություն տրամադրող կառույցի, այլև որպես սոցիալական վերականգնման և մարդկային կապիտալի պահպանման գործոն։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել նաև բժշկական օգնության կազմակերպումը։ Հիվանդանոցների, բուժկետերի և առողջապահական ծառայությունների գործունեությունը հատկապես կարևոր էր այն պայմաններում, երբ պատերազմը, սովը, համաճարակները և բնակչության տեղաշարժերը զգալիորեն վատթարացրել էին հանրային առողջության վիճակը։ Նպաստամատույց ծրագրերի միջոցով իրականացվող առողջապահական աշխատանքը լրացնում էր սննդի և կացարանի ապահովման ծրագրերը՝ ձևավորելով օգնության համալիր համակարգ։ Մեկ այլ կարևոր ուղղություն է կրթական և մասնագիտական վերականգնումը։ Կազմակերպության երկարաժամկետ ծրագրերում դպրոցների և մասնագիտական ուսուցման կենտրոնների ստեղծումը նպատակ ուներ ոչ միայն պահպանել երեխաների և երիտասարդների ֆիզիկական գոյությունը, այլև նրանց տալ կրթություն և մասնագիտություն՝ հետագայում ինքնուրույն կյանք վարելու հնարավորությամբ։ Այս մոտեցումը ցույց է տալիս, որ մարդասիրական օգնությունը աստիճանաբար վերածվում էր սոցիալական վերակառուցման ծրագրի։ Հայաստանի համար կազմակերպության գործունեության առանձնահատկությունն այն էր, որ այն իրականացվում էր նորանկախ պետականության ձևավորման, տնտեսական դժվարությունների, բնակչության տեղաշարժերի և տարածաշրջանային քաղաքական անկայունության պայմաններում։ Այդ հանգամանքները մեծացնում էին արտաքին մարդասիրական օգնության նշանակությունը և միաժամանակ բարդացնում դրա կազմակերպումն ու բաշխումը։ ԱՄՆ-ի կողմից տրամադրվող պետական և մասնավոր օգնության ընդհանուր ծավալները նույնպես զգալի էին. 1920 թվականի ամերիկյան պաշտոնական փաստաթղթերում Հայաստանի և Անդրկովկասի օգնության համար արձանագրված են մի քանի աղբյուրներից ձևավորված միլիոնավոր դոլարների հատկացումներ, որոնց թվում՝ Near East Relief-ի նվիրատվությունները։ Աշխատության կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս գնահատելու Ամերկոմի գործունեության երկարաժամկետ հետևանքները Հայաստանի հասարակական կյանքում։ Կազմակերպության գործունեությունը նպաստեց հազարավոր մարդկանց փրկությանը, որբերի խնամքին, առողջապահական ու կրթական հաստատությունների պահպանմանը և պատերազմի ու ցեղասպանության հետևանքներից տուժած բնակչության վերականգնմանը։ Միևնույն ժամանակ դրա պատմությունը կարելի է դիտարկել հայ-ամերիկյան հարաբերությունների և միջազգային մարդասիրական համագործակցության զարգացման ավելի լայն համատեքստում։ 1930 թվականին Near East Relief-ի գործունեությունը վերափոխվեց Near East Foundation-ի ստեղծմամբ, ինչը խորհրդանշում էր արտակարգ օգնության փուլից դեպի ավելի երկարաժամկետ զարգացման ծրագրերի անցումը։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, ցեղասպանագետներին, մարդասիրական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, սփյուռքագետներին և հայ-ամերիկյան հարաբերությունների ուսումնասիրողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու 1918-1930 թվականներին Հայաստանում իրականացված ամերիկյան մարդասիրական լայնածավալ գործունեության հիմնական ուղղությունները, դրա կազմակերպական մեխանիզմները և ազդեցությունը հայ բնակչության սոցիալական ու ժողովրդագրական վերականգնման վրա՝ ընդգծելով այն կարևոր դերը, որն ունեցել է միջազգային օգնությունը հետցեղասպանական և հետպատերազմյան Հայաստանի ամենածանր տարիներին։

Աշխատությունը նվիրված է Սեբեոսի պատմագրական երկում ներկայացված Հայաստանի վաղ շրջանի պատմության ուսումնասիրությանը՝ այն համադրելով Մովսես Խորենացու և Փավստոս Բուզանդի պատմական երկերի հետ։ Հետազոտության հիմնական խնդիրներից է պարզել, թե ինչպես են այս երեք հեղինակների մոտ ներկայացվում Հայաստանի հնագույն և վաղմիջնադարյան անցյալի առանձին իրադարձությունները, պատմական դեմքերը, քաղաքական գործընթացներն ու հասարակական հարաբերությունները, ինչպես նաև բացահայտել նրանց պատմագիտական մոտեցումների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հատկապես աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ հայկական պատմագրության այս հուշարձանները տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված, տարբեր նպատակներով կազմված և տարբեր պատմական տեղեկություններ պահպանած աղբյուրներ են։ Դրանց համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել պատմական տեղեկությունների համընկնումները, հակասությունները, հնարավոր փոխառությունները և ավանդությունների փոխանցման ձևերը։ Սեբեոսի հաղորդումները դիտարկվում են Մովսես Խորենացու և Փավստոս Բուզանդի աշխատությունների հետ փոխկապակցված՝ փորձելով պարզել, թե որքանով են վաղ շրջանի պատմական ավանդությունները պահպանվել, վերամշակվել կամ մեկնաբանվել հետագա պատմագրական երկերում։ Կարևոր տեղ կարող է հատկացվել նաև հեղինակների ժամանակագրական պատկերացումներին, պատմական անձանց ներկայացման եղանակներին, քաղաքական իրադարձությունների մեկնաբանությանը և Հայաստանի արտաքին ու ներքին հարաբերությունների նկարագրությանը։ Նման համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ավելի խորությամբ հասկանալ Սեբեոսի պատմական երկի կառուցվածքն ու բովանդակությունը, այլև գնահատել այն հայ պատմագրության զարգացման ընդհանուր շղթայի մեջ։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև այն պատճառով, որ անդրադառնում է պատմական հիշողության ձևավորման և տարբեր դարաշրջանների հեղինակների կողմից անցյալի ընկալման խնդրին։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, հայագետներին, միջնադարագետներին, պատմագրության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին և հայկական հին ու վաղմիջնադարյան պատմության նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1991-2005 թվականներին Իրանի և Ադրբեջանի միջև ձևավորված ու զարգացած միջպետական քաղաքական և տնտեսական հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության ժամանակաշրջանը առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ այն սկսվում է Խորհրդային Միության փլուզումից և Ադրբեջանի անկախության վերականգնումից հետո նոր միջպետական հարաբերությունների հաստատմամբ և ավարտվում է երկու երկրների միջև հարաբերությունների հարաբերական կարգավորման փուլում։ Իրանը Ադրբեջանի անկախությունը ճանաչել է 1991 թվականի դեկտեմբերի 25-ին, իսկ դիվանագիտական հարաբերությունները պաշտոնապես հաստատվել են 1992 թվականի մարտի 12-ին։ Աշխատանքի կարևոր ուղղություններից մեկը երկկողմ քաղաքական հարաբերությունների ձևավորման նախադրյալների ուսումնասիրությունն է։ Երկու պետությունների միջև գոյություն ունեին պատմական, մշակութային, կրոնական և աշխարհագրական կապեր, սակայն անկախ Ադրբեջանի ի հայտ գալը միաժամանակ ստեղծեց Իրանի համար նոր աշխարհաքաղաքական և ներքին անվտանգության խնդիրներ։ Իրանական կողմի համար զգայուն հարց էր Ադրբեջանի ազգային ինքնության և քաղաքական գաղափարների հնարավոր ազդեցությունը Իրանի հյուսիսարևմտյան շրջանների ադրբեջանախոս բնակչության վրա։ Միևնույն ժամանակ Ադրբեջանի իշխանությունները մտահոգված էին Իրանի քաղաքական ազդեցությամբ և նրա հարաբերություններով Հայաստանի հետ։ Այս հանգամանքները սկզբնական շրջանում սահմանափակեցին երկկողմ հարաբերությունների արագ խորացումը։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել Ղարաբաղյան հակամարտության ազդեցության վերլուծությունը։ Թեև Իրանը հանդես էր գալիս տարածաշրջանային կայունության և տարածքային ամբողջականության պահպանման օգտին և տարբեր փուլերում փորձել էր միջնորդական դեր ստանձնել, նրա հարաբերությունները Հայաստանի հետ և հակամարտության որոշ փուլերում Երևանի նկատմամբ ցուցաբերած աջակցությունը Բաքվում ընկալվում էին որպես լուրջ խոչընդոտ։ Իրանը 1992 և 2000 թվականներին փորձել է նպաստել հակամարտության կարգավորմանը, սակայն այդ միջնորդական նախաձեռնությունները վերջնական արդյունքի չեն հանգեցրել։ Քաղաքական հարաբերությունների վրա էապես ազդել են նաև երկու երկրների արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները։ Ադրբեջանը անկախության առաջին տարիներին ձգտում էր ընդլայնել կապերը Թուրքիայի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետ, մինչդեռ Իրանը փորձում էր պահպանել իր ազդեցությունն ու դիրքերը Հարավային Կովկասում և զգուշությամբ էր վերաբերվում տարածաշրջանում արևմտյան և թուրքական ազդեցության աճին։ Այս հակասությունները հատկապես արտահայտվեցին անվտանգության և ռազմավարական համագործակցության ոլորտներում։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի և բնական պաշարների օգտագործման խնդիրը։ Կասպից ծովի հատակի բաժանման վերաբերյալ երկու երկրների դիրքորոշումները զգալիորեն տարբերվում էին, իսկ նավթային հանքավայրերի շահագործման և էներգետիկ նախագծերի շուրջ առաջացած տարաձայնությունները պարբերաբար սրում էին հարաբերությունները։ 2001 թվականին Կասպից ծովում նավթային հետախուզական աշխատանքների հետ կապված միջադեպը ցույց տվեց, որ տնտեսական շահերի և տարածքային վեճերի համադրությունը կարող էր վերածվել լուրջ անվտանգության խնդրի։ Աշխատանքի տնտեսական բաղադրիչը կարող է ընդգրկել երկկողմ առևտրի, ներդրումների, տրանսպորտային հաղորդակցության, էներգետիկ համագործակցության և սահմանամերձ տնտեսական կապերի զարգացումը։ Անկախության առաջին տարիներին Ադրբեջանի տնտեսությունը ծանր ճգնաժամ էր ապրում, իսկ արտաքին շուկաների հասանելիությունը սահմանափակ էր, ինչի պայմաններում հարևան Իրանի հետ առևտրատնտեսական կապերի զարգացումը կարևոր նշանակություն ուներ։ Իրանական շուկան և ներդրողները հետաքրքրված էին նորանկախ Ադրբեջանի տնտեսությամբ, իսկ ցամաքային հարևանությունը նպաստում էր փոխադարձ առևտրի կազմակերպմանը։ Սակայն տնտեսական հարաբերությունների զարգացումը հավասարաչափ և շարունակական չի եղել։ Տվյալների համաձայն՝ 1995 թվականին Իրանի բաժինը Ադրբեջանի ընդհանուր արտաքին առևտրաշրջանառության մեջ կազմել է մոտ 20,2%, մինչդեռ 2000 թվականին այն նվազել է մինչև 2,2%, իսկ 2005 թվականին կազմել է մոտ 2,8%։ Այս փոփոխությունները ցույց են տալիս, որ երկու երկրների տնտեսական փոխկապակցվածությունը ժամանակի ընթացքում զգալիորեն փոփոխվել է և կախված է եղել ինչպես քաղաքական հարաբերությունների վիճակից, այնպես էլ Ադրբեջանի արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնումից։ Էներգետիկ համագործակցությունը հետազոտության առանձնահատուկ թեմաներից է։ Ադրբեջանի նավթային պաշարների նկատմամբ միջազգային հետաքրքրության աճը փոխեց տարածաշրջանի աշխարհաքաղաքական նշանակությունը։ Իրանը ցանկանում էր ներգրավվել տարածաշրջանային էներգետիկ նախագծերում և իր տարածքը օգտագործել նավթի և գազի տարանցման համար, մինչդեռ Ադրբեջանը զարգացնում էր այլընտրանքային ուղիներ՝ հատկապես Թուրքիայի և արևմտյան շուկաների ուղղությամբ։ Բաքու-Թբիլիսի-Ջեյհան նավթամուղի նախագծում Իրանի չներգրավվելը խորացրեց տնտեսական և աշխարհաքաղաքական մրցակցության բաղադրիչը։ Տրանսպորտային և հաղորդակցական համագործակցությունը, ընդհակառակը, կարող էր ծառայել որպես հարաբերությունների կայունացման գործոն։ Երկու երկրների ընդհանուր սահմանը, Նախիջևանի առանձնահատուկ աշխարհագրական դիրքը և Իրանի տարածքով հաղորդակցության հնարավորությունները տնտեսական կապերի զարգացման համար կարևոր նշանակություն ունեին։ Այդ պատճառով երկկողմ հարաբերություններում տնտեսական շահերը հաճախ հանդես էին գալիս որպես քաղաքական լարվածությունը մեղմելու գործոն։ Հետազոտության կարևոր խնդիրներից է նաև 1990-ականների վերջից հարաբերությունների աստիճանական բարելավման գործընթացի ուսումնասիրությունը։ Բարձր մակարդակի փոխայցելությունները և քաղաքական երկխոսության ակտիվացումը վկայում էին այն մասին, որ երկու կողմերն էլ փորձում էին խուսափել հարաբերությունների ամբողջական վատթարացումից։ Ադրբեջանի նախագահ Հեյդար Ալիևի այցերը Իրան և իրանական բարձրաստիճան պաշտոնյաների շփումները Բաքվի հետ նպաստեցին երկխոսության պահպանմանը։ 2001 թվականի Կասպիցյան ճգնաժամից հետո ևս կողմերը ձգտեցին վերականգնել հարաբերությունների կայունությունը։ Հեյդար Ալիևի 2002 թվականի այցը Իրան այդ գործընթացի կարևոր փուլերից էր։ Հետագա հարաբերությունների բարելավմանը նպաստեց նաև 2004 թվականին Իրանի նախագահ Մոհամմադ Խաթամիի այցը Ադրբեջան։ Այցի ընթացքում կողմերը կարողացան առաջընթաց արձանագրել մի շարք երկկողմ հարցերում, թեև Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակի խնդիրը մնաց չլուծված։ 2004-2005 թվականները կարելի է դիտարկել հարաբերությունների հարաբերական մերձեցման կարևոր փուլ։ 2004 թվականին բացվեց Ադրբեջանի գլխավոր հյուպատոսությունը Թավրիզում, իսկ 2005 թվականի հունվարին Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիևը պաշտոնական այց կատարեց Իրան։ Այդ ժամանակահատվածում կողմերը փորձում էին ընդլայնել տնտեսական համագործակցությունը և նվազեցնել քաղաքական տարաձայնությունների ազդեցությունը երկկողմ կապերի վրա։ Միաժամանակ հարաբերություններում պահպանվում էին հիմնարար հակասություններ։ Դրանց թվում էին Կասպից ծովի բաժանման հարցը, Ադրբեջանի կապերը ԱՄՆ-ի և ՆԱՏՕ-ի հետ, Իսրայելի հետ Բաքվի համագործակցությունը, Ղարաբաղյան հակամարտության վերաբերյալ կողմերի տարբեր դիրքորոշումները և Իրանի ներքին ադրբեջանական բնակչության խնդիրը։ Այդ գործոնների պատճառով հարաբերությունների բարելավումը լիարժեք ռազմավարական դաշինքի չվերածվեց և հիմնականում պահպանվեց զգուշավոր փոխգործակցության շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր արդյունք կարող է լինել այն եզրահանգումը, որ 1991-2005 թվականներին իրանա-ադրբեջանական հարաբերությունները զարգացել են համագործակցության և հակասությունների զուգահեռ ազդեցության ներքո։ Տնտեսական շահերը, ընդհանուր սահմանը, մշակութային և կրոնական կապերը նպաստել են երկխոսության պահպանմանը, մինչդեռ աշխարհաքաղաքական մրցակցությունը, էներգետիկ շահերը, Ղարաբաղյան հակամարտությունը, Կասպից ծովի իրավական կարգավիճակը և արտաքին քաղաքական կողմնորոշումների տարբերությունները պարբերաբար սահմանափակել են հարաբերությունների խորացումը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն երկու պետությունների երկկողմ հարաբերությունների պատմությունը հասկանալու, այլև 1990-ականների և 2000-ականների սկզբի Հարավային Կովկասի աշխարհաքաղաքական վերափոխումները, տարածաշրջանային անվտանգության համակարգը և տնտեսական շահերի ու արտաքին քաղաքականության փոխազդեցությունը գնահատելու համար։

Աշխատանքը նվիրված է 1991-1994 թվականներին Ղարաբաղյան հակամարտության շուրջ ձևավորված միջազգային դիվանագիտական գործընթացների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ստեղծված նոր քաղաքական իրադրությանը, հակամարտության ռազմականացմանը և դրա կարգավորման ուղղությամբ միջազգային դերակատարների ձեռնարկած քայլերին։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հակամարտությունը վերածվեց լայնածավալ ռազմական բախման, իսկ դրա կարգավորումը աստիճանաբար դարձավ ոչ միայն Հայաստանի և Ադրբեջանի, այլև տարածաշրջանային ու միջազգային քաղաքականության կարևորագույն խնդիրներից մեկը։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել ԽՍՀՄ փլուզման հետևանքով ստեղծված աշխարհաքաղաքական փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը Հարավային Կովկասի անվտանգության միջավայրի վրա։ Խորհրդային կենտրոնական իշխանության թուլացումը և հետագայում վերացումը փոխեցին հակամարտության կողմերի քաղաքական ու ռազմական հնարավորությունները, իսկ նորանկախ պետությունների ձևավորումը խնդիրը տեղափոխեց միջազգային հարաբերությունների ավելի լայն հարթություն։ Այդ պայմաններում տարբեր պետություններ և միջազգային կազմակերպություններ սկսեցին ներգրավվել հակամարտության կարգավորման գործընթացում՝ փորձելով հասնել ռազմական գործողությունների դադարեցման և քաղաքական բանակցությունների մեկնարկի։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է միջազգային կազմակերպությունների, հատկապես ՄԱԿ-ի և ԵԱՀԽ-ի, գործունեության ուսումնասիրությունը։ 1992 թվականին ԵԱՀԽ-ի շրջանակներում ձևավորվեց հակամարտության խաղաղ կարգավորմանն ուղղված գործընթաց, որի առանցքային բաղադրիչներից էր բանակցությունների կազմակերպման և խաղաղ կարգավորման հնարավոր մեխանիզմների ձևավորումը։ Հետագա տարիներին այս գործընթացը դարձավ հակամարտության միջազգային միջնորդության հիմնական հարթակներից մեկը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Ռուսաստանի, Միացյալ Նահանգների և եվրոպական պետությունների դիրքորոշումներին։ Այդ ժամանակաշրջանում Ռուսաստանը տարածաշրջանում ուներ առանձնահատուկ քաղաքական, ռազմական և պատմական ազդեցություն, իսկ արևմտյան պետությունները աստիճանաբար ավելի մեծ հետաքրքրություն էին ցուցաբերում Հարավային Կովկասի անվտանգության և հակամարտության կարգավորման նկատմամբ։ Տարբեր դերակատարների շահերի համադրումն ու երբեմն հակասությունը էական ազդեցություն էին ունենում բանակցային գործընթացի ընթացքի վրա։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ռազմական գործողությունների և դիվանագիտական նախաձեռնությունների փոխկապակցվածությանը։ Ռազմաճակատում իրավիճակի փոփոխությունները անմիջականորեն ազդում էին բանակցային դիրքորոշումների վրա, իսկ միջազգային միջնորդների առաջարկները, հայտարարություններն ու հնարավոր համաձայնությունների նախագծերը փոխկապակցվում էին ռազմական իրադրության հետ։ Այս առումով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս դիտարկել հակամարտությունը ոչ միայն որպես ռազմական դիմակայություն, այլև որպես քաղաքական և դիվանագիտական գործընթաց, որի զարգացումը պայմանավորված էր բազմաթիվ ներքին և արտաքին գործոններով։ Հետազոտության առանձին խնդիր է միջազգային իրավունքի և տարածքային ամբողջականության ու ժողովուրդների ինքնորոշման սկզբունքների փոխհարաբերության ուսումնասիրությունը։ Հակամարտության շուրջ ձևավորված դիվանագիտական դիրքորոշումներում այս սկզբունքները հաճախ հանդես էին գալիս որպես կարևոր իրավաքաղաքական փաստարկներ, իսկ դրանց մեկնաբանության տարբերությունները բարդացնում էին միասնական կարգավորման ձևաչափի ձևավորումը։ Այդ համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել նաև տարածքային կարգավիճակի, անվտանգության երաշխիքների, բնակչության իրավունքների և ռազմական գործողությունների դադարեցման հետ կապված հարցերը։ Աշխատանքը կարող է վերլուծել 1992-1994 թվականների ընթացքում իրականացված բանակցային և միջնորդական տարբեր նախաձեռնությունները, դրանց նպատակները, արդյունքները և սահմանափակումները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի 1994 թվականի մայիսին ձեռք բերված հրադադարի համաձայնությունը, որը դադարեցրեց լայնածավալ ռազմական գործողությունները և ստեղծեց հակամարտության հետագա քաղաքական կարգավորման համար անհրաժեշտ հարաբերական կայունության պայմաններ։ Միաժամանակ հրադադարը ինքնին չլուծեց հակամարտության հիմնարար քաղաքական խնդիրները, ինչի հետևանքով կարգավորման գործընթացը շարունակվեց նաև հետագա տարիներին։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև Հայաստանի և Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությունը։ Երկու պետությունների դիվանագիտական դիրքորոշումները ձևավորվում էին ինչպես ռազմական իրավիճակի, այնպես էլ ներքաղաքական զարգացումների, միջազգային աջակցության որոնման և տարածաշրջանային ուժերի հետ հարաբերությունների ազդեցությամբ։ Այդ քաղաքականությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու տարբեր ժամանակահատվածներում բանակցային դիրքորոշումները փոխվում էին և ինչու չէր հաջողվում արագ հասնել համապարփակ քաղաքական համաձայնության։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը կայանում է 1991-1994 թվականների իրադարձությունների համակողմանի դիտարկման մեջ՝ ռազմական, դիվանագիտական, միջազգային-իրավական և աշխարհաքաղաքական գործոնների փոխկապակցվածության տեսանկյունից։ Այն հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հակամարտության միջազգայինացման հիմնական փուլերը, միջնորդական գործընթացների առանձնահատկությունները և տարածաշրջանային ու գլոբալ դերակատարների շահերի ազդեցությունը կարգավորման հնարավորությունների վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է 1991-1994 թվականների Ղարաբաղյան հակամարտությունը որպես բարդ միջազգային-քաղաքական գործընթաց, որի ընթացքում ռազմական զարգացումներին զուգահեռ ձևավորվեց բազմակողմ դիվանագիտական միջնորդության համակարգ, իսկ 1994 թվականի հրադադարով ստեղծվեց հակամարտության հետագա բանակցային կարգավորման հիմքը։

Աշխատանքը նվիրված է Միրզա Յուսուֆ Ներսեսովի պատմագրական երկի՝ որպես Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության կարևոր սկզբնաղբյուրի ուսումնասիրությանը և դրա պատմագիտական արժեքի գնահատմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել երկում պահպանված տեղեկությունները, պարզել դրանց բնույթը, հավաստիության աստիճանը և նշանակությունը Ղարաբաղի քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական ու մշակութային պատմության վերականգնման համար։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ աղբյուրը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատմական իրադարձությունների նկարագրություն, այլև որպես որոշակի ժամանակաշրջանի քաղաքական և հասարակական իրականությունն արտացոլող պատմագրական հուշարձան։ Ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում Ղարաբաղի տարածքում տեղի ունեցած քաղաքական գործընթացներին, տեղական իշխանությունների և վարչական կառույցների գործունեությանը, տարբեր իշխանական խմբերի փոխհարաբերություններին, պատերազմներին, արտաքին ուժերի ազդեցությանը և տարածաշրջանի քաղաքական կարգավիճակի փոփոխություններին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի աղբյուրի տեղեկությունների համադրումը այլ հայկական, պարսկական, ռուսական և տարածաշրջանային գրավոր վկայությունների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս պարզելու առանձին հաղորդումների հավաստիությունը և վերականգնելու ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների առավել ամբողջական պատկերը։ Աշխատանքը կարևոր է նաև աղբյուրագիտական տեսանկյունից, քանի որ պատմական երկի օգտագործումը պահանջում է հաշվի առնել հեղինակի ժամանակաշրջանը, տեղեկությունների ստացման հնարավոր աղբյուրները, հեղինակային դիրքորոշումները և պատմական իրադարձությունների մեկնաբանման առանձնահատկությունները։ Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության ուսումնասիրության համար աղբյուրի արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու տարածաշրջանի բնակչության, հասարակական հարաբերությունների, տնտեսական կյանքի, վարչական համակարգի և մշակութային միջավայրի վերաբերյալ տեղեկություններին։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել նաև պատմական տեղանունների, անձնանունների, իշխանական տոհմերի և իրադարձությունների ժամանակագրության ուսումնասիրությունը, քանի որ նման տվյալները հնարավորություն են տալիս ճշգրտելու տարբեր պատմական գործընթացների ընթացքն ու փոխկապակցվածությունը։ Աղբյուրի քննադատական վերլուծությունը միաժամանակ թույլ է տալիս առանձնացնել այն տեղեկությունները, որոնք ունեն անմիջական սկզբնաղբյուրային նշանակություն, և դրանք տարբերակել հեղինակի մեկնաբանություններից կամ ավելի վաղ պատմական ավանդույթներից փոխանցված նյութերից։ Այս մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն դեպքում, երբ ուսումնասիրության առարկան բազմաշերտ և հակասական պատմական գործընթացներ ունեցող տարածաշրջան է։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ տվյալ պատմագրական երկի համակարգված ուսումնասիրությունն ու այլ աղբյուրների հետ համադրումը կարող են էականորեն ընդլայնել Ղարաբաղի XVII–XIX դարերի պատմության վերաբերյալ գիտական պատկերացումները՝ արժեքավոր նյութ տրամադրելով տարածաշրջանի քաղաքական և հասարակական կյանքի, պատմական իրադարձությունների ժամանակագրության և պատմական հիշողության ձևավորման գործընթացների ուսումնասիրման համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայկական ասեղնագործական մշակույթի պատմական և ազգագրական համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով այն որպես հայ ժողովրդի ավանդական մշակույթի, կենցաղի, գեղարվեստական մտածողության և ինքնության կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են ասեղնագործության ծագումն ու պատմական զարգացումը, տարածքային առանձնահատկությունները, ձևավորման ավանդույթները և սերնդեսերունդ փոխանցվող արհեստագործական հմտությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ասեղնագործության տարբեր տեխնիկաներին, զարդանախշերին, գունային լուծումներին, գործվածքների և թելերի ընտրությանը, ինչպես նաև դրանց պատրաստման և կիրառման եղանակներին։ Ուսումնասիրվում են հայկական տարբեր բնակավայրերին և պատմաազգագրական շրջաններին բնորոշ ասեղնագործական առանձնահատկությունները, որոնց միջոցով հնարավոր է բացահայտել տեղական մշակութային ավանդույթների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ասեղնագործ զարդանախշերի խորհրդանշական և գեղագիտական նշանակությանը։ Բուսական, երկրաչափական, կենդանական և այլ պատկերները դիտարկվում են ոչ միայն որպես դեկորատիվ տարրեր, այլև որպես որոշակի պատկերացումների, հավատալիքների և աշխարհընկալման արտահայտություններ։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև ասեղնագործության կիրառական նշանակությանը՝ հագուստի, կենցաղային առարկաների, ծիսական պարագաների և այլ իրերի ձևավորման մեջ։ Միաժամանակ ընդգծվում է արհեստի սոցիալական և մշակութային դերը, մասնավորապես ընտանիքում և համայնքում գիտելիքների ու հմտությունների փոխանցման նշանակությունը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հայկական ավանդական ասեղնագործության բազմազանության, գեղարվեստական ինքնատիպության և պատմական շարունակականության մասին։ Այն արժեքավոր է նաև ազգային մշակութային ժառանգության պահպանության և վերարժևորման տեսանկյունից, քանի որ փաստագրում և համակարգում է ժողովրդական արվեստի կարևոր դրսևորումներ, որոնք կարող են հիմք ծառայել հետագա մշակութաբանական, ազգագրական և արվեստագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել ազգագրագետներին, արվեստաբաններին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, ժողովրդական արվեստի ուսումնասիրողներին, թանգարանների և մշակութային ժառանգության ոլորտի մասնագետներին, ինչպես նաև հայկական ավանդական արհեստներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս աշխատությունը նվիրված է 1905–1906 թվականներին Ռուսական կայսրության Անդրկովկասում տեղի ունեցած հայ-թաթարական զինված ընդհարումների պատճառների, զարգացման ընթացքի և հետևանքների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հեղինակը դեպքերը դիտարկում է ժամանակաշրջանի քաղաքական, հասարակական և ազգային հարաբերությունների լայն համատեքստում՝ անդրադառնալով հատկապես Ռուսական առաջին հեղափոխության ազդեցությանը, ցարական իշխանությունների ազգային քաղաքականությանը, Անդրկովկասում հայերի և տեղի մահմեդական բնակչության միջև գոյություն ունեցող սոցիալ-տնտեսական ու քաղաքական հակասություններին և ազգամիջյան լարվածության խորացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է 1905 թվականի փետրվարին Բաքվում բռնկված արյունալի ընդհարումների վերլուծությունը, որոնցից հետո բախումները տարածվեցին Անդրկովկասի բազմաթիվ բնակավայրերում՝ ընդգրկելով Երևանի նահանգը, Նախիջևանը, Զանգեզուրը, Ղարաբաղը, Շուշին, Գանձակը, Թիֆլիսը և այլ շրջաններ։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում ոչ միայն ռազմական բախումների ընթացքին, այլև դրանց նախադրյալներին, իշխանությունների վարքագծին, տեղական վարչական մարմինների դերակատարությանը, բնակչության ինքնապաշտպանության կազմակերպմանը և հայկական քաղաքական ուժերի գործունեությանը։ Առանձին կարևորություն է տրվում հայկական ինքնապաշտպանական կառույցների ձևավորմանն ու գործողություններին, ինչպես նաև այն գործիչների գործունեությանը, որոնք տարբեր շրջաններում կազմակերպեցին բնակչության պաշտպանությունը։ Հեղինակը ներկայացնում է նաև բախումների աշխարհագրական տարածումը, առանձին քաղաքներում և գյուղերում տեղի ունեցած իրադարձությունները, բնակչության կրած մարդկային և նյութական կորուստները, ավերածությունները, տեղահանությունները և տնտեսական հետևանքները։ Միաժամանակ աշխատությունը փորձում է ցույց տալ, որ հակամարտությունը չի կարելի բացատրել միայն առանձին կենցաղային կամ տեղային միջադեպերով․ այն կապված էր կայսրության քաղաքական ճգնաժամի, հեղափոխական շարժման, ազգային հարաբերությունների սրման և տարածաշրջանում իշխանության պահպանման խնդիրների հետ։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև նրանով, որ ներկայացնում է 1905–1906 թվականների իրադարձությունները պատմական ավելի լայն գործընթացների շրջանակում և հնարավորություն է տալիս հասկանալու դրանց ազդեցությունը հետագա հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների, ազգային քաղաքականության և հայկական ինքնապաշտպանության պատմության վրա։ Աշխատանքը հիմնված է պատմագիտական ուսումնասիրության սկզբունքների վրա և հատկապես արժեքավոր է նրանց համար, ովքեր ցանկանում են խորությամբ ուսումնասիրել XX դարի սկզբի Անդրկովկասի քաղաքական ու ազգային պատմությունը։ Հեղինակը՝ Գրիգոր Ա. Թարխանյանը, աշխատանքը ներկայացրել է որպես պատմական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսություն՝ ՀՀ ԳԱԱ պատմության ինստիտուտում։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և հայկական Սփյուռքի միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1990-ական թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ստեղծված նոր քաղաքական և հասարակական պայմանների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց միջոցով անկախ հայկական պետությունը և աշխարհի տարբեր երկրներում գործող հայկական համայնքներն ու կազմակերպությունները վերակառուցեցին իրենց փոխհարաբերությունները և ձևավորեցին համագործակցության նոր օրակարգ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննարկվել անկախության առաջին տարիների քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական իրադարձությունները, դրանց ազդեցությունը Սփյուռքի հետ հարաբերությունների վրա, ինչպես նաև համահայկական կառույցների և սփյուռքյան կազմակերպությունների մասնակցությունը Հայաստանի պետականաշինության ու հասարակական կյանքի տարբեր գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սփյուռքի կողմից Հայաստանին ցուցաբերված մարդասիրական, ֆինանսական, մասնագիտական և կազմակերպական աջակցությանը, որը հատկապես կարևոր նշանակություն ունեցավ անկախության առաջին տարիների տնտեսական դժվարությունների և սոցիալական խնդիրների պայմաններում։ Կարևոր թեմաներից են նաև Արցախյան հակամարտությունը, Հայաստանի միջազգային դիրքավորումը, ազգային անվտանգության խնդիրները և դրանց շուրջ Հայաստանի ու Սփյուռքի քաղաքական ու հասարակական շրջանակների համագործակցությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Սփյուռքի ինքնակազմակերպման առանձնահատկություններին, ավանդական և նոր ձևավորվող կառույցների գործունեությանը, Հայաստանի պետական մարմինների հետ կապերի հաստատմանը և համազգային քաղաքականության ձևավորման փորձերին։ 1990-ական թվականների ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում ձևավորվեցին հետագա Հայաստան-Սփյուռք հարաբերությունների բազմաթիվ ինստիտուցիոնալ և գաղափարական հիմքեր։ Միաժամանակ դիտարկվում են համագործակցության ընթացքում առաջացած խնդիրներն ու հակասությունները՝ կապված Հայաստանի և Սփյուռքի քաղաքական առաջնահերթությունների, ինքնության ընկալումների, կազմակերպական մոտեցումների և փոխադարձ ակնկալիքների տարբերությունների հետ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, սփյուռքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ հնարավորություն տալով հասկանալու անկախ Հայաստանի առաջին տասնամյակի ընթացքում ձևավորված Հայաստան-Սփյուռք փոխհարաբերությունների բնույթը, հիմնական ուղղություններն ու պատմական նշանակությունը։