ԱՂԱՅԱՆ. ԵՐԿԵՐ

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայկազունի (հայկական ավանդական «հայկյան») արքայատոհմի դինաստիական ցանկի և դրա պատմագրական ներկայացման ուսումնասիրությանը Մովսես Խորենացու աշխատության մեջ, ինչպես նաև այդ ավանդույթի ժամանակագրական համակարգմանը Միքայել Չամչյանի պատմագիտական սինթեզում։ Վերլուծվում է այն, թե ինչպես է Մովսես Խորենացիի «Հայոց պատմություն»-ում ձևավորվում Հայկից սերող թագավորների շարքը՝ որպես ազգային ծագումնաբանության և պետականության գաղափարական կառուցվածք, որտեղ առասպելական և պատմական տարրերը միահյուսվում են միասնական պատմական պատումի մեջ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայկ, Արամ, Արա Գեղեցիկ և այլ ավանդական կերպարների հաջորդականությանը՝ որպես դինաստիական հիշողության և ինքնության կառուցման մեխանիզմ։ Միաժամանակ քննարկվում է Միքայել Չամչյանի կողմից 18-րդ դարում իրականացված ժամանակագրական համակարգումը, որտեղ Խորենացու ներկայացրած ցանկը վերածվում է համապարփակ պատմական քրոնոլոգիայի՝ փորձելով այն համադրել համաշխարհային պատմության ընդհանուր ժամանակային շրջանակների հետ։ Աշխատությունը բացահայտում է երկու հեղինակների մոտեցումների տարբերությունները՝ Խորենացու ավելի պատմափիլիսոփայական և ավանդազրույցային կառուցվածքի, և Չամչյանի համակարգված, ժամանակագրական-մատենագիտական մոտեցման միջև՝ ցույց տալով հայկական պատմագրության զարգացման կարևոր փուլերը և դինաստիական ավանդույթի ձևավորման գաղափարական հիմքերը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայոց մեծ եղեռնի՝ Օսմանյան կայսրությունում 1915 թվականին և դրա շուրջ տարիներին իրականացված զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և ցեղասպանական քաղաքականության ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում են պատմական նախադրյալները, քաղաքական իրավիճակը և գաղափարական հիմքերը, որոնք հանգեցրին հայ բնակչության համակարգված ոչնչացմանը և բռնի տեղահանմանը իրենց պատմական հայրենիքից։ Հեղինակը անդրադառնում է ցեղասպանության ընթացքին՝ ներառյալ զանգվածային ձերբակալությունները, մահվան երթերը, կոտորածները և հայկական համայնքների ոչնչացումը տարբեր շրջաններում։ Միաժամանակ քննարկվում են վերապրածների ճակատագրերը, սփյուռքի ձևավորումը և հայ ժողովրդի հիշողության ու ինքնության պահպանման գործընթացները։ Գրքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային արձագանքին, դիվանագիտական դիրքորոշումներին և պատմական փաստերի փաստագրմանը՝ ընդգծելով արդարության և ճանաչման խնդիրները։ Աշխատությունը վերլուծում է նաև Հայոց մեծ եղեռնի ազդեցությունը հայ ժողովրդի մշակույթի, ժողովրդագրության և ազգային գիտակցության վրա։ Այն միավորում է պատմական աղբյուրների ուսումնասիրությունը և վերլուծական մոտեցումը՝ նպատակ ունենալով ընթերցողին ներկայացնել այդ ողբերգական իրադարձությունների ամբողջական պատկերը և դրանց երկարաժամկետ հետևանքները։

Իրավաբանություն

Հրատարակությունը պատմական իրավական բնույթի պաշտոնական հրահանգ է, որը սահմանում է Երևանի դատական շրջանի նոտարների և նրանց պարտականությունները կատարող անձանց մասնագիտական գործունեության կազմակերպման ու իրականացման հիմնական կանոնները։ Փաստաթուղթը հաստատվել է շրջանային դատարանի կողմից 1901 թվականի հոկտեմբերի 10-ին և արտացոլում է Ռուսական կայսրության իրավական համակարգի շրջանակում տվյալ ժամանակաշրջանի նոտարական գործունեության կարգավորման առանձնահատկությունները։ Հրահանգի բովանդակությունը կարևոր է առաջին հերթին այն պատճառով, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նոտարական հաստատության գործառույթները, իրավասության սահմանները, աշխատանքի կազմակերպման սկզբունքները և նոտարների կողմից իրավական գործողությունների կատարման ընթացակարգերը։ Նման փաստաթղթերում սովորաբար մանրամասն կարգավորվում են փաստաթղթերի ընդունման, ստուգման և ձևակերպման, կողմերի ինքնության ու իրավունակության պարզման, գործարքների վավերացման, գրանցամատյանների վարման, վճարների գանձման և նոտարական գործողությունների պատշաճ արձանագրման հարցերը։ Հրահանգը կարող է կարևոր տեղեկություններ պարունակել նաև նոտարների պաշտոնական պարտականությունների, պատասխանատվության, փաստաթղթերի պահպանման և գործավարության պահանջների վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ հրահանգը վերաբերում է Երևանի դատական շրջանին, ուստի այն հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ տարածքում գործող իրավական և վարչական մեխանիզմների մասին։ Փաստաթղթի ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել, թե ինչպես էր կազմակերպվում մասնավոր իրավահարաբերությունների պետական կամ իրավական վերահսկողությունը, ինչպես էին պաշտոնապես ամրագրվում գույքային և այլ իրավական գործարքները և ինչ դեր էր վերապահված նոտարական համակարգին հասարակական ու տնտեսական հարաբերությունների կարգավորման գործում։ Հրահանգը կարող է արժեքավոր լինել նաև անշարժ գույքի, ժառանգության, պարտավորությունների, լիազորագրերի, պայմանագրերի և այլ քաղաքացիաիրավական գործողությունների պատմական ուսումնասիրության համար, քանի որ նոտարական փաստաթղթերը հաճախ հանդիսացել են նման հարաբերությունների իրավական ամրագրման կարևոր միջոց։ Նման աղբյուրի միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել ոչ միայն իրավական նորմերը, այլև իրավական մշակույթի և գործարար շրջանառության գործնական կողմերը։ Կարևոր է նաև փաստաթղթի լեզվական և գործավարական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը։ 20-րդ դարի սկզբի պաշտոնական իրավական փաստաթղթերի ձևակերպումները, տերմինաբանությունը և կառուցվածքը արտացոլում են այդ ժամանակաշրջանի վարչական ու իրավական մշակույթը և կարող են հետաքրքրել իրավական լեզվի ու փաստաթղթագիտության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Հրահանգը կարող է դիտարկվել նաև որպես աղբյուր Երևանի և ընդհանրապես Արևելյան Հայաստանի հասարակական-իրավական պատմության ուսումնասիրության համար։ Նոտարական համակարգի գործունեության կարգավորումը կապված էր քաղաքացիական շրջանառության, սեփականության հարաբերությունների, առևտրի և տնտեսական կյանքի զարգացման հետ, ուստի փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ավելի լավ հասկանալու տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակության իրավական կազմակերպվածությունը։ Պատմական իրավագիտության տեսանկյունից այն կարևոր է նաև նրանով, որ ցույց է տալիս կայսերական իրավական նորմերի կիրառումը կոնկրետ դատական վարչատարածքային միավորում և թույլ է տալիս ուսումնասիրել կենտրոնական իրավական համակարգի ու տեղական վարչական պրակտիկայի փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը արժեքավոր առաջնային աղբյուր է 1901 թվականի Երևանի դատական շրջանի նոտարական գործունեության, իրավական գործավարության և քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների կարգավորման ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբաններին, պատմաբաններին, աղբյուրագետներին, նոտարական համակարգի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին և Ռուսական կայսրության վերջին շրջանի Երևանի իրավական ու վարչական պատմությունն ուսումնասիրող մասնագետներին։

Գրականություն

Պարույր Սևակ (իսկական անունը՝ Պարույր Ղազարյան) հայ գրականության 20-րդ դարի ամենանշանավոր բանաստեղծներից է, գրականագետ և թարգմանիչ։ Նա ծնվել է 1924 թվականին Արարատի մարզի Չանախչի (այժմ՝ Զանգակատուն) գյուղում։ Սովորել է Երևանի պետական համալսարանի բանասիրական ֆակուլտետում, ապա շարունակել է ուսումը Մոսկվայի Մաքսիմ Գորկու անվան գրականության ինստիտուտում։ Սևակի ստեղծագործությունը առանձնանում է խորը փիլիսոփայական մտածողությամբ, հայրենիքի, սիրո, մարդու ներաշխարհի և ազգային ինքնության թեմաների վերլուծությամբ։ Նրա հայտնի գործերից են «Անլռելի զանգակատուն» պոեմը, ինչպես նաև բազմաթիվ բանաստեղծությունների ժողովածուներ։

Պատմություն

Գրքի հիմնական նպատակն է ցույց տալ հայ ժողովրդի պատմական զարգացման շարունակականությունը՝ ընդգծելով այն պահերը, երբ դժվար պայմաններում հնարավոր է եղել հասնել կարևոր արդյունքների կամ հաղթահարել ճգնաժամեր։ Հեղինակը ներկայացնում է հաղթանակները ոչ միայն որպես ռազմական հաղթարշավներ, այլ նաև որպես պետականաշինության, ինքնության պահպանման, գիտական և մշակութային առաջընթացի արդյունք։ Աշխատության կառուցվածքում հաճախ կիրառվում է թեմատիկ մոտեցում․ տարբեր բաժիններում կարող են ներկայացվել առանձին ժամանակաշրջաններ կամ ոլորտներ, որտեղ ընդգծվում են հաջողված գործընթացները։ Այդ ձևաչափը թույլ է տալիս ընթերցողին տեսնել ոչ միայն առանձին դեպքեր, այլ նաև ընդհանուր պատմական տրամաբանություն՝ ինչպես են ձևավորվել և զարգացել այդ ձեռքբերումները։ Գրքում կարևոր շեշտադրում է դրվում նաև ազգային ինքնագիտակցության և պատմական հիշողության պահպանման վրա։ Հեղինակը փորձում է ցույց տալ, որ հաղթանակները միայն անցյալի փաստեր չեն, այլ նաև արժեքային հիմք՝ ներկայի և ապագայի համար։ Այդ պատճառով նյութը հաճախ ունի նաև կրթական և դաստիարակչական ուղղվածություն։ Լեզվական առումով աշխատությունը գրված է պարզ և մատչելի ոճով, ինչը հնարավորություն է տալիս այն ընթերցել լայն լսարանի համար։ Միևնույն ժամանակ պահպանվում է գիտական-վերլուծական մոտեցում, հատկապես երբ ներկայացվում են պատմական փաստեր կամ գնահատականներ։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է մետաղների կտրմամբ մշակման արդյունավետության բարձրացման խնդիրներին՝ բազմաստիճան կտրող եզր ունեցող հատուկ կառուցվածքի կտրիչ գործիքի կիրառման միջոցով։ Հետազոտության կենտրոնում կտրող գործիքի երկրաչափական կառուցվածքի և մետաղամշակման գործընթացի հիմնական տեխնոլոգիական ցուցանիշների փոխկապակցվածությունն է։ Քննվում են կտրման ընթացքում առաջացող ուժային և ջերմային երևույթները, մշակվող նյութի շերտի հեռացման առանձնահատկությունները, գործիքի աշխատանքային մակերևույթների ծանրաբեռնվածությունը և դրանց ազդեցությունը մշակման արտադրողականության ու ստացվող մակերևույթի որակի վրա։ Բազմաստիճան կտրող եզրի կիրառումը դիտարկվում է որպես կտրման գործընթացը տարբեր աշխատանքային հատվածների միջև բաշխելու և գործիքի բեռնվածության բնույթը փոփոխելու տեխնոլոգիական մոտեցում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կտրիչի երկրաչափական պարամետրերի, առանձին աստիճանների փոխադարձ դասավորության և մշակման պայմանների ազդեցությանը կտրման ուժերի, գործիքի մաշվածության և մշակված մակերևույթի բնութագրերի վրա։ Ուսումնասիրվում են նաև կտրման արագության, մատուցման և մշակվող նյութի հատկությունների հետ կապված գործոնները՝ գործիքի աշխատանքի արդյունավետությունը գնահատելու տեսանկյունից։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում սովորական և բազմաստիճան կառուցվածքով կտրիչների աշխատանքի համեմատական վերլուծությունը, որը հնարավորություն է տալիս գնահատել առաջարկվող կառուցվածքային լուծման ազդեցությունը մշակման կայունության և տեխնոլոգիական արդյունավետության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել տեսական հաշվարկները և փորձարարական տվյալները՝ կտրման գործընթացի մեխանիկական օրինաչափությունները պարզաբանելու և գործիքի կառուցվածքային պարամետրերի ընտրությունը հիմնավորելու համար։ Դիտարկվում են մշակված մակերևույթի կոշտության, չափային ճշգրտության, գործիքի դիմացկունության և արտադրողականության գնահատման հարցերը՝ որպես մետաղամշակման գործընթացի արդյունավետությունը բնութագրող հիմնական ցուցանիշներ։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գործիքի կառուցվածքի կատարելագործման և տարբեր մեքենաշինական արտադրություններում դրա կիրառելիության ընդհանուր հնարավորություններին։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է մետաղների կտրման տեսության, մեքենաշինական տեխնոլոգիայի, կտրող գործիքների նախագծման և փորձարարական մեխանիկայի մոտեցումները՝ մետաղների մեխանիկական մշակման արդյունավետության բարձրացման գիտատեխնիկական հիմքերը ուսումնասիրելու նպատակով։