Գնաճը բնութագրող ցուցանիշների տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորումը և գնահատումը ՀՀ դրամավարկային քաղաքականության համատեքստում

Այլ առարկաներ

Ժամանակակից էկոլոգիական կրթության ռազմավարական ուղղությունները Հայաստանի Հանրապետությունում ձևավորվում են կայուն զարգացման գաղափարախոսության, բնապահպանական անվտանգության ապահովման և հասարակության էկոլոգիական գիտակցության բարձրացման անհրաժեշտության հիման վրա՝ նպատակ ունենալով կրթական համակարգի բոլոր մակարդակներում ձևավորել բնության նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք և գիտակցված վարքագիծ։ Այս ռազմավարական ուղղությունները ներառում են էկոլոգիական կրթության ինտեգրումը դպրոցական և բարձրագույն կրթական ծրագրերում՝ որպես միջառարկայական բաղադրիչ, բնապահպանական արժեքների և կայուն զարգացման սկզբունքների ուսուցումը վաղ տարիքից, ինչպես նաև գործնական հմտությունների ձևավորումը՝ կապված բնության պահպանության, ռեսուրսների խնայող օգտագործման և թափոնների կառավարման հետ։ Կարևոր ուղղություններից է նաև ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածության բարձրացումը և նրանց շարունակական վերապատրաստումը, որպեսզի նրանք կարողանան ժամանակակից մեթոդներով փոխանցել էկոլոգիական գիտելիքները և ձևավորել սովորողների ակտիվ քաղաքացիական դիրքորոշում։ Զուգահեռաբար զարգանում են ոչ ֆորմալ կրթության ձևերը՝ էկոլոգիական ակումբներ, երիտասարդական նախաձեռնություններ, հասարակական կազմակերպությունների ծրագրեր և համայնքային նախագծեր, որոնք նպաստում են գործնական ներգրավվածությանը և բնապահպանական խնդիրների լուծմանը տեղական մակարդակում։ Ռազմավարական ուղղությունների մեջ կարևոր տեղ ունի նաև տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը կրթական գործընթացում՝ էլեկտրոնային ռեսուրսների, ինտերակտիվ հարթակների և հեռավար ուսուցման միջոցով էկոլոգիական գիտելիքների տարածման համար։ Այս քաղաքականությունը համակարգվում է պետական կրթական կառույցների, մասնավորապես Ministry of Education, Science, Culture and Sports of the Republic of Armenia-ի կողմից՝ համագործակցելով բնապահպանական կազմակերպությունների և միջազգային գործընկերների հետ, ինչը հնարավորություն է տալիս համապատասխանեցնել ազգային կրթական համակարգը գլոբալ էկոլոգիական կրթության չափանիշներին և ապահովել երկարաժամկետ կայուն զարգացման նպատակների իրականացումը Armenia-ում։

Այլ առարկաներ

Այս մատենագիտական աշխատությունը ներկայացնում է 1879 թվականի հրատարակված «Մշակ» պարբերականի նյութերի համակարգված ցանկը՝ ծառայելով որպես արժեքավոր տեղեկատվական աղբյուր հայ մամուլի, գրականության, հասարակական մտքի և մշակութային կյանքի ուսումնասիրության համար։ Գրքում ամփոփված են տվյալ տարվա հրապարակումների մատենագիտական տվյալները՝ ներառելով հոդվածների, հրապարակախոսական նյութերի, գրախոսությունների, գրական ստեղծագործությունների, պաշտոնական հաղորդագրությունների և այլ հրապարակումների մասին տեղեկություններ։ Նյութերը դասակարգված են ըստ մատենագիտական սկզբունքների, ինչը հնարավորություն է տալիս հեշտությամբ որոնել և ուսումնասիրել առանձին հեղինակների, թեմաների, հրապարակումների և ժամանակաշրջանի կարևոր իրադարձությունների վերաբերյալ տեղեկությունները։ Աշխատությունը կարևոր սկզբնաղբյուր է XIX դարի հայ մամուլի պատմության, հասարակական-քաղաքական գործընթացների, մշակութային կյանքի և ազգային մտավոր ժառանգության ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով գիտական հետազոտությունների, արխիվային աշխատանքի և պատմամշակութային ուսումնասիրությունների իրականացմանը։ Գիրքը նախատեսված է պատմաբանների, բանասերների, մատենագետների, գրադարանավարների, արխիվագետների, գիտաշխատողների, ուսանողների և բոլոր այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են հայկական պարբերական մամուլի պատմությամբ և մատենագիտական ուսումնասիրություններով։

Պատմություն

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Սանկտ Պետերբուրգում գործող հայկական շրջանակի գործունեությունը կարգավորող կանոնադրական փաստաթուղթը՝ արտացոլելով ժամանակաշրջանի հայկական համայնքային կազմակերպությունների կառուցվածքը, նպատակները և ներքին գործելակերպը։ Փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի հասարակական և մշակութային կյանքի ուսումնասիրման համար, քանի որ կանոնադրության միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել կազմակերպության ստեղծման նպատակների, անդամակցության պայմանների, անդամների իրավունքների ու պարտականությունների, կառավարման մարմինների և ժողովների կազմակերպման կարգի մասին։ Հրատարակության բովանդակությունը արժեքավոր է նաև այն տեսանկյունից, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայկական համայնքի ինքնակազմակերպման ձևերը Ռուսական կայսրության խոշոր մշակութային և վարչական կենտրոններից մեկում։ Կանոնադրական դրույթները կարող են տեղեկություններ հաղորդել կազմակերպության գործունեության հիմնական ուղղությունների, փոխադարձ օգնության, կրթական ու մշակութային նախաձեռնությունների, համայնքային կապերի պահպանման և անդամների միջև համագործակցության սկզբունքների վերաբերյալ։ Փաստաթուղթը միաժամանակ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի կազմակերպական և իրավական մշակույթը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին ազգային և հասարակական միավորումները ձևակերպում իրենց ներքին կանոնները և սահմանում կառավարման մեխանիզմները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ համայնքների պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, սոցիալական պատմությամբ, հայկական կազմակերպությունների զարգացման և Ռուսական կայսրության տարածքում հայերի հասարակական կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է պատմաբանների, արխիվագետների, բանասերների և մշակութաբանների համար, քանի որ նման կանոնադրական փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն տվյալ կազմակերպության կառուցվածքը, այլև ավելի լայն պատմական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվում և զարգանում էր հայկական համայնքային կյանքը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր, որն օգնում է վերականգնել Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի կազմակերպական կյանքի առանձնահատկությունները և պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում հայերի հասարակական ինքնակազմակերպման մասին։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է ժողովրդական բանահյուսության դերի ուսումնասիրությանը սովորողների բարոյական որակների ձևավորման գործընթացում՝ դիտարկելով բանահյուսական ստեղծագործությունները որպես ազգային մշակույթի, արժեքների և բարոյական փորձի փոխանցման կարևոր միջոց։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ հեքիաթները, առակները, առածները, ասացվածքները, ավանդազրույցները, լեգենդները, ժողովրդական երգերը և բանավոր ստեղծագործության այլ ձևերը ոչ միայն ներկայացնում են ժողովրդի պատմական ու մշակութային հիշողությունը, այլև փոխանցում են բարու և չարի, արդարության և անարդարության, ազնվության, աշխատասիրության, պատասխանատվության, համերաշխության, հայրենասիրության և փոխօգնության մասին պատկերացումներ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է, թե ինչպես կարող են այդ ստեղծագործությունները նպաստել սովորողների արժեքային կողմնորոշումների ձևավորմանը և բարոյական վարքագծի գիտակցմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանկավարժական գործընթացում բանահյուսական նյութի նպատակային ընտրությանը և կիրառմանը՝ հաշվի առնելով սովորողների տարիքային, հոգեբանական և ճանաչողական առանձնահատկությունները։ Հեքիաթների և ավանդազրույցների հերոսների արարքների քննարկումը հնարավորություն է տալիս սովորողներին տարբերակել դրական և բացասական վարքագիծը, գնահատել որոշումների հետևանքները և սեփական փորձի հետ կապել ներկայացվող բարոյական գաղափարները։ Առածներն ու ասացվածքները կարող են ծառայել որպես կարճ և դիպուկ ձևակերպված կենսափորձի օրինակներ՝ նպաստելով իմաստության, աշխատասիրության, համբերության, փոխադարձ հարգանքի և պատասխանատվության արժեքների ընկալմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև բանահյուսության կիրառման մեթոդներին՝ ընթերցանության և պատմելու, քննարկումների, դերային խաղերի, ստեղծագործական առաջադրանքների, բանահյուսական նյութի մեկնաբանության և համեմատական վերլուծության միջոցով։ Նման մեթոդները սովորողին դարձնում են ոչ թե միայն պատրաստի բարոյական գաղափարների ընկալող, այլև դրանց իմաստավորման և գնահատման ակտիվ մասնակից։ Կարևոր է նաև բանահյուսության կապը ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության հետ։ Ժողովրդական ստեղծագործությունների ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել սովորողների՝ սեփական ժողովրդի պատմության, ավանդույթների, լեզվի և մշակույթի նկատմամբ հետաքրքրության ու հարգանքի ձևավորմանը՝ միաժամանակ զարգացնելով այլ մշակույթների նկատմամբ հարգալից վերաբերմունք։ Հետազոտության շրջանակում կարող է ուսումնասիրվել նաև ընտանիքի, դպրոցի և մշակութային միջավայրի համատեղ դերը բանահյուսական արժեքների փոխանցման գործում։ Ուսուցիչը կարող է բանահյուսական նյութը կապել առօրյա իրավիճակների և սովորողների անձնական փորձի հետ՝ օգնելով նրանց տեսնել բարոյական սկզբունքների գործնական նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է կարևորել նաև այն հանգամանքը, որ բանահյուսական ստեղծագործությունների ընտրության և մեկնաբանության ժամանակ անհրաժեշտ է հաշվի առնել դրանց պատմական ու մշակութային համատեքստը և խուսափել բարոյական գաղափարների մեխանիկական մատուցումից։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս զարգացնել սովորողների ինքնուրույն դատողությունը, քննադատական մտածողությունը և սեփական վարքի նկատմամբ պատասխանատվությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, դասվարների, դաստիարակների, կրթության կազմակերպիչների, բանահյուսությամբ զբաղվող մասնագետների և մանկավարժական մասնագիտությունների ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ ժողովրդական բանահյուսությունը կարող է արդյունավետ կրթադաստիարակչական միջոց լինել՝ նպաստելով սովորողների բարոյական պատկերացումների, արժեքային համակարգի, ազգային ինքնագիտակցության և սոցիալական պատասխանատվության ձևավորմանը, հատկապես այն դեպքում, երբ բանահյուսական նյութը ներառվում է նպատակային, տարիքին համապատասխան և ակտիվ մանկավարժական մեթոդներով կազմակերպված ուսումնական գործընթացում։

Մանկավարժություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հանրակրթական դպրոցում աշխարհագրության ուսուցման արդյունավետության բարձրացման խնդիրներին՝ տեղեկատվական և հաղորդակցական տեխնոլոգիաների կիրառման միջոցով։ Գրքում ներկայացվում են ժամանակակից կրթական տեխնոլոգիաների դերը ուսուցման գործընթացում, դրանց կիրառման մանկավարժական հիմքերը և աշխարհագրության դասավանդման առանձնահատկությունները թվային միջավայրում։ Հեղինակը վերլուծում է ինտերակտիվ քարտեզների, GIS համակարգերի, թվային ատլասների, մուլտիմեդիա նյութերի և առցանց կրթական հարթակների կիրառման արդյունավետությունը՝ սովորողների ճանաչողական ակտիվության և տարածական մտածողության զարգացման համատեքստում։ Աշխատությունում քննարկվում են նաև ուսուցման մեթոդական մոտեցումները՝ նախագծային ուսուցում, խնդիրների վրա հիմնված ուսուցում, համագործակցային աշխատանք և վիրտուալ էքսկուրսիաներ, որոնք նպաստում են նյութի ավելի խորը յուրացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ուսուցչի դերին թվային կրթական միջավայրի կազմակերպման, ուսումնական նյութերի ընտրության և գնահատման նոր ձևերի կիրառման գործընթացում։ Գիրքը նախատեսված է աշխարհագրության ուսուցիչների, մանկավարժների, մեթոդիստների, կրթության ոլորտի մասնագետների և ուսանողների համար՝ առաջարկելով տեսական և գործնական լուծումներ ժամանակակից ուսուցման արդյունավետության բարձրացման համար։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության լեռնային տարածաշրջաններում հացահատիկի արտադրության արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ Գեղարքունիքի մարզի օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են հացահատիկային մշակաբույսերի արտադրության բնական և տնտեսական պայմանները՝ ներառյալ կլիմայական սահմանափակումները, հողի բերրիության առանձնահատկությունները, ջրային ռեսուրսների հասանելիությունը և բարձրադիր գոտիներում գյուղատնտեսական տեխնոլոգիաների կիրառման դժվարությունները։ Աշխատությունում դիտարկվում են նաև արտադրական ծախսերի կառուցվածքը, բերքատվության մակարդակի տատանումները և գյուղացիական տնտեսությունների կազմակերպչական ձևերը։