Եզրին - Գևորգ Հեթանոս Ղազարեան /Պատմվածքներ/

Մշակույթ

Գիրքը նվիրված է գրադարանների գործունեության զարգացմանը՝ արարման, ստեղծարարության և նորարարական աշխատանքի միջոցով՝ ներկայացնելով գրադարանային միջավայրում կիրառելի նյութեր, գործնական մոտեցումներ և մեթոդական հանձնարարականներ։ Այն ուղղված է գրադարանների ավանդական գործառույթները ժամանակակից պահանջներին համապատասխան վերաիմաստավորելուն և ընթերցողների հետ աշխատանքի առավել արդյունավետ ու հետաքրքիր ձևերի կիրառմանը։ Ներկայացվող նյութերը կարող են ընդգրկել ստեղծագործական միջոցառումների կազմակերպման, ընթերցանության խթանման, մշակութային և կրթական նախաձեռնությունների իրականացման, գրադարանային ծրագրերի մշակման և տարբեր տարիքային խմբերի հետ աշխատանքի մեթոդներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրադարանի՝ որպես ոչ միայն գրքի պահպանման ու տրամադրման վայրի, այլև կրթական, մշակութային, հաղորդակցական և ստեղծարար կենտրոնի դերի ամրապնդմանը։ Մեթոդական հանձնարարականները կարող են օգնել գրադարանավարներին մշակել նոր ձևաչափով միջոցառումներ, ներգրավել ընթերցողներին, խթանել նրանց ստեղծագործական մասնակցությունը և ձևավորել գրադարանի նկատմամբ ավելի ակտիվ ու դրական վերաբերմունք։ Աշխատությունը կարևորում է համագործակցային աշխատանքի, նախաձեռնողականության, ստեղծագործական մտածողության և ժամանակակից միջոցների կիրառումը գրադարանային ծառայությունների կատարելագործման գործում։ Նյութերը կարող են գործնական նշանակություն ունենալ ինչպես գրադարանների առօրյա գործունեության կազմակերպման, այնպես էլ մշակութային և կրթական ծրագրերի իրականացման համար։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, գրադարանների ղեկավարներին, մշակույթի ոլորտի աշխատակիցներին, մանկավարժներին, կրթական և մշակութային ծրագրեր իրականացնող մասնագետներին, ինչպես նաև գրադարանային աշխատանքի ժամանակակից մեթոդներով հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհում ձևավորված հնագույն պետական կազմավորման գրային մշակույթի և հատկապես մեհենագրական համակարգի ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով պատմական, լեզվաբանական, հնագիտական և մշակութաբանական տեսանկյուններից։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է մեհենագրական նշանների կառուցվածքի, ձևաբանական առանձնահատկությունների, իմաստային նշանակության և կիրառության ոլորտների բացահայտման վրա։ Քննության են առնվում հնագիտական պեղումների և ուսումնասիրությունների ընթացքում հայտնաբերված տարբեր առարկաների, կառույցների և նյութական մշակույթի հուշարձանների վրա պահպանված նշանները՝ փորձելով պարզել դրանց գործառույթը և տեղը տվյալ ժամանակաշրջանի հաղորդակցական ու վարչական համակարգում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում մեհենագրության և սեպագրության փոխհարաբերությանը, քանի որ պետական կառավարման և արքայական արձանագրությունների համար լայնորեն կիրառվող սեպագրի կողքին գոյություն ունեցող նշանային համակարգերը կարող էին ունենալ տնտեսական, պաշտամունքային, սեփականության նշման կամ այլ գործնական նշանակություն։ Ուսումնասիրվում են առանձին նշանների կրկնությունները, տարբերակները, համակցությունները և տարածվածությունը՝ դրանց հնարավոր իմաստները և կիրառման օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Կարևորվում է նշանների հայտնաբերման հնագիտական համատեքստը, քանի որ դրանց նշանակության մեկնաբանությունը կապված է ոչ միայն գրաֆիկական ձևի, այլև այն առարկայի տեսակի, նշանակության և գտնվելու վայրի հետ, որի վրա դրանք պահպանվել են։ Անդրադարձ է կատարվում նաև գրային համակարգի ծագման, զարգացման և հարևան հինարևելյան մշակույթների նշանային ավանդույթների հետ հնարավոր առնչությունների խնդիրներին։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել տեղական մշակութային առանձնահատկությունները և տարբերակել փոխառված, ընդհանրական ու ինքնուրույն ձևավորված տարրերը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մեհենագրական նյութի դասակարգումը և համակարգումը, որի միջոցով հնարավոր է ստեղծել նշանների տիպաբանական խմբեր և ուսումնասիրել դրանց ժամանակագրական ու տարածքային փոփոխությունները։ Նյութը կարևոր տեղեկություններ է հաղորդում ոչ միայն գրի պատմության, այլև պետական կառավարման, տնտեսության, կրոնական պատկերացումների, արհեստների և հասարակական կազմակերպման որոշ կողմերի վերաբերյալ։ Հատուկ նշանակություն ունի գրավոր և հնագիտական աղբյուրների համադրումը, որը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմել մ.թ.ա. առաջին հազարամյակում Հայկական լեռնաշխարհի մշակութային զարգացման մասին։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել ուրարտագիտության, հայագիտության, հնագիտության, հին Արևելքի պատմության, գրաբանության և պատմական լեզվաբանության ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, ուսանողների և հնագույն գրային մշակույթով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է սեյսմիկ ազդանշանների չափման և գրանցման համակարգերի չափագիտական բնութագրերի կատարելագործմանը՝ նպատակ ունենալով բարձրացնել չափումների ճշգրտությունը, հուսալիությունը և տեղեկատվական արժեքը։ Ուսումնասիրվում են սեյսմիկ տվյալների գրանցման տեխնիկական միջոցները, ազդանշանների մշակման առանձնահատկությունները և չափման սխալների առաջացման հիմնական պատճառները։ Վերլուծվում են չափագիտական գնահատման մեթոդները, համակարգի զգայունության, կայունության և ճշգրտության բարելավման մոտեցումները, ինչպես նաև առաջարկվում են տեխնիկական և մեթոդաբանական լուծումներ՝ սեյսմիկ դիտարկումների արդյունավետության բարձրացման համար։ Ստացված արդյունքները կարող են կիրառվել սեյսմիկ մոնիթորինգի համակարգերի արդիականացման, երկրաշարժերի ուսումնասիրության և երկրաբանական գործընթացների առավել հուսալի գնահատման նպատակներով։

Lեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է V-XII դարերի հայ պատմագրության մեջ ցեղանունների կիրառության, ձևավորման, նշանակության և պատմական բովանդակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում այն անվանումներն են, որոնց միջոցով հայ պատմիչները ներկայացրել են տարբեր ցեղային, էթնիկական և քաղաքական խմբեր՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու միջնադարյան Հայաստանի և հարակից տարածաշրջանների էթնիկ ու քաղաքական միջավայրի առանձնահատկությունները։ Աշխատությունը կարող է ներառել հայ պատմագրական երկերի համակարգված ուսումնասիրություն՝ սկսած վաղ միջնադարյան հեղինակներից մինչև XII դարի պատմիչներ՝ պարզելու համար, թե տարբեր ժամանակաշրջաններում ինչ ցեղանուններ են օգտագործվել, ինչ ձևերով են դրանք գրանցվել և ինչ նշանակություն են ունեցել տվյալ պատմական համատեքստում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ցեղանունների լեզվական ձևերին, դրանց ստուգաբանությանը, տարբերակներին և հնարավոր նույնացման խնդիրներին։ Կարևոր է նաև ուսումնասիրել այն հանգամանքը, թե արդյոք նույն անվանումը տարբեր պատմիչների մոտ օգտագործվել է նույն էթնիկական խմբի համար, թե ժամանակի ընթացքում ձեռք է բերել նոր քաղաքական կամ աշխարհագրական նշանակություն։ Հետազոտությունը կարող է համադրել հայ պատմիչների տեղեկությունները օտարալեզու՝ հունական, ասորական, պարսկական, արաբական և այլ աղբյուրների տվյալների հետ՝ ցեղանունների նույնականացման և պատմական նշանակության առավել հիմնավորված գնահատման նպատակով։ Առանձին ուշադրության են արժանի հայ պատմագրության մեջ հարևան ժողովուրդների, քոչվոր և տեղաբնիկ խմբերի, ինչպես նաև տարածաշրջանի տարբեր քաղաքական միավորումների անվանումները։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև ցեղանունների օգտագործման պատմագրական առանձնահատկությունները՝ պարզելու համար, թե ինչպես են պատմիչների աշխարհայացքը, քաղաքական դիրքորոշումները և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական պատկերացումները ազդել տարբեր ժողովուրդների ու ցեղային խմբերի անվանման վրա։ Ցեղանունների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն լեզվաբանական, այլև պատմական տեսանկյունից, քանի որ դրանք կարող են տեղեկություններ հաղորդել բնակչության տեղաշարժերի, էթնիկ շփումների, քաղաքական հարաբերությունների և տարածաշրջանի ժողովրդագրական փոփոխությունների վերաբերյալ։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս նաև բացահայտելու հայ պատմագրության մեջ պահպանված հնագույն և միջնադարյան էթնիկական անվանումների շարունակականությունը, փոփոխություններն ու փոխակերպումները։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել հայկական պատմական աղբյուրների առավել ճշգրիտ ընթերցմանը և տարբեր ժողովուրդների ու ցեղային խմբերի պատմական նույնականացման մեթոդների կատարելագործմանը։ Այն կարող է արժեքավոր լինել հայ պատմագրության, պատմական ազգագրության, էթնիկ պատմության, անվանաբանության և տարածաշրջանի հին ու միջնադարյան պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող պատմաբանների, հայագետների, լեզվաբանների, ազգագրագետների և հետազոտողների համար։

Տնտեսագիտություն

Ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության ագրոպարենային համակարգում նորամուծությունների կառավարման հիմնախնդիրներին և դրանց լուծման հնարավոր ուղիներին։ Աշխատության կենտրոնում ագրարային ոլորտում նորարարական գործընթացների կազմակերպման, կառավարման և արդյունավետության բարձրացման խնդիրներն են՝ հաշվի առնելով գյուղատնտեսության և սննդի արտադրության տեխնոլոգիական, տնտեսական ու կազմակերպական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նոր տեխնոլոգիաների, արտադրության կազմակերպման ժամանակակից մեթոդների, թվային գործիքների և կառավարման նոր մոտեցումների ներդրման հնարավորությունները ագրոպարենային համակարգի տարբեր օղակներում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նորամուծությունների ներդրմանը խոչընդոտող գործոններին՝ ֆինանսական ռեսուրսների սահմանափակությանը, ներդրումային ռիսկերին, տեխնոլոգիական և տեղեկատվական հասանելիության խնդիրներին, մասնագիտական կադրերի պակասին և գիտության ու արտադրության միջև համագործակցության անհրաժեշտությանը։ ՀՀ պայմանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ագրոպարենային համակարգի նորարարական ներուժը և գնահատելու այն տնտեսական ու կառավարչական մեխանիզմները, որոնք կարող են նպաստել դրա արդյունավետ օգտագործմանը։ Կարևորվում է նաև պետական աջակցության դերը՝ նորարարական ծրագրերի ֆինանսավորման, ներդրումային խթանների, խորհրդատվական ծառայությունների, գիտահետազոտական աշխատանքների և գյուղատնտեսական արտադրողների կարողությունների զարգացման միջոցով։ Աշխատության մեջ նորամուծությունների կառավարումը դիտարկվում է որպես ոչ միայն տեխնոլոգիական, այլև համակարգային գործընթաց, որը ներառում է նոր գաղափարի ձևավորումից մինչև դրա ներդրում, տարածում և տնտեսական արդյունքի գնահատում։ Քննարկվում են արտադրողականության բարձրացման, ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, արտադրանքի որակի բարելավման, մրցունակության ամրապնդման և տեղական ու արտաքին շուկաներում ագրոպարենային արտադրանքի դիրքերի ընդլայնման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ՀՀ ագրոպարենային համակարգում նորարարական կառավարման արդյունավետ մեխանիզմների ձևավորմանը և ոլորտի կայուն ու մրցունակ զարգացմանը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, ագրոբիզնեսի և կառավարման մասնագետներին, գյուղատնտեսության ոլորտի կազմակերպիչներին, պետական կառավարման մարմինների մասնագետներին, հետազոտողներին, ինչպես նաև տնտեսագիտության, կառավարման և ագրարային մասնագիտությունների ուսանողներին ու ասպիրանտներին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության սննդարդյունաբերության արտադրանքի շուկայի ընդլայնման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրանց լուծման հնարավոր ուղիների մշակմանը։ Հետազոտության կենտրոնում սննդարդյունաբերության արտադրության, իրացման և արտահանման ընդլայնման այն տնտեսական, կազմակերպական և ենթակառուցվածքային պայմաններն են, որոնք կարող են նպաստել ոլորտի մրցունակության բարձրացմանը և հայկական արտադրանքի ավելի լայն ներկայացվածությանը ներքին ու միջազգային շուկաներում։ Սննդի արդյունաբերությունը ՀՀ մշակող արդյունաբերության խոշոր և բազմապրոֆիլ ճյուղերից է՝ ներառելով մսամթերքի, պահածոների, կաթնամթերքի, հրուշակեղենի և այլ արտադրատեսակների արտադրություն, և պետական քաղաքականության շրջանակում դրա զարգացման կարևոր ուղղություններից են նոր շուկաներ մուտք գործելը, ավանդական շուկաներում ներկայության ընդլայնումը, արտադրանքի որակի բարձրացումը, արտադրողականության աճը և տրանսպորտային ենթակառուցվածքների զարգացումը։ Աշխատության մեջ շուկայի ընդլայնման խնդիրը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված գործընթաց, որը ներառում է արտադրության ծավալների ավելացում, արտադրանքի տեսականու և որակի բարելավում, սպառողական պահանջարկի ուսումնասիրություն, արդյունավետ գնային քաղաքականություն, իրացման նոր ուղիների ձևավորում և արտահանման աշխարհագրության ընդլայնում։ Ներքին շուկայի շրջանակում կարևոր է գնահատել հայկական արտադրանքի մրցունակությունը ներմուծվող ապրանքների նկատմամբ, ուսումնասիրել սպառողների նախասիրությունների փոփոխությունները և խթանել այնպիսի արտադրանքի ստեղծումը, որը կարող է միաժամանակ համապատասխանել տեղական պահանջարկին և արտաքին շուկաների չափանիշներին։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սննդարդյունաբերական ձեռնարկությունների արտադրական ներուժի գնահատումը։ Շուկայի ընդլայնումը հնարավոր չէ ապահովել միայն վաճառքի ակտիվացմամբ, եթե արտադրական կարողությունները, տեխնոլոգիական հագեցվածությունը, հումքի ապահովվածությունը և որակի վերահսկողության համակարգերը չեն համապատասխանում աճող պահանջարկին։ Այդ պատճառով աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել արտադրական հզորությունների օգտագործման մակարդակը, տեխնոլոգիական վերազինման անհրաժեշտությունը, աշխատանքի արտադրողականությունը, արտադրանքի ինքնարժեքը և ձեռնարկությունների ներդրումային հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի տեղական հումքի արդյունավետ օգտագործումը և դրա ավելի խոր վերամշակումը։ Գյուղատնտեսական հումքը սննդարդյունաբերության կարևորագույն հիմքերից է, ուստի գյուղատնտեսության և վերամշակող արդյունաբերության միջև կայուն կապերի ձևավորումը կարող է նպաստել ինչպես արտադրության շարունակականությանը, այնպես էլ ավելացված արժեքի ստեղծմանը երկրի ներսում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս զարգացնել ոչ միայն առանձին արտադրատեսակների արտադրությունը, այլև ամբողջական արժեշղթաները՝ հումքի արտադրությունից մինչև վերամշակում, փաթեթավորում, պահեստավորում, տեղափոխում և վերջնական իրացում։ Արտաքին շուկաների ընդլայնման համատեքստում կարևոր հիմնախնդիր է արտահանման շուկաների դիվերսիֆիկացումը։ Նոր շուկաների որոնումը հատկապես կարևոր է այն դեպքում, երբ որոշակի ուղղություններից չափազանց մեծ կախվածությունը մեծացնում է արտաքին տնտեսական ցնցումների նկատմամբ խոցելիությունը։ 2026 թվականի կառավարության քաղաքականության մեջ ևս շեշտադրվել է արտահանման աշխարհագրության դիվերսիֆիկացման անհրաժեշտությունը և բազմաթիվ շուկաներում ներկայության ապահովումը։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել հայկական սննդամթերքի արտահանման հիմնական ուղղությունները, շուկաների կառուցվածքը, յուրաքանչյուր շուկայի պահանջները և նոր ուղղություններ մուտք գործելու հնարավորությունները։ Կարևոր խնդիր է նաև միջազգային շուկաների տեխնիկական և որակական պահանջներին համապատասխանելը։ Սննդամթերքի անվտանգության, արտադրական հիգիենայի, հետագծելիության, փաթեթավորման, մակնշման և սերտիֆիկացման պահանջները կարող են էական ազդեցություն ունենալ արտահանման հնարավորությունների վրա։ ՀՀ սննդամթերքի անվտանգության համակարգի զարգացման ռազմավարությունը նպատակ ունի կատարելագործել սննդամթերքի անվտանգության համակարգը և բարձրացնել տեղական արտադրանքի մրցունակությունը ինչպես ներքին, այնպես էլ արտաքին շուկաներում։ Հետևաբար աշխատանքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում միջազգային ստանդարտների ներդրման և արտադրողների համապատասխանության ապահովման հարցը։ Փոքր և միջին տնտեսավարողների համար հատկապես նշանակալի է HACCP համակարգի և որակի կառավարման այլ մեխանիզմների ներդրումը, քանի որ դրանք կարող են բարձրացնել սպառողների և արտաքին գործընկերների վստահությունը արտադրանքի անվտանգության ու կայուն որակի նկատմամբ։ Շուկայի ընդլայնման մյուս կարևոր նախապայմանը արտադրանքի ճիշտ դիրքավորումն ու բրենդավորումն է։ Հայկական սննդամթերքի համար հնարավոր է ձևավորել տարբերակված առաջարկ՝ շեշտադրելով ազգային խոհանոցի առանձնահատկությունները, ավանդական արտադրության տեխնոլոգիաները, տեղական հումքը, բնական բաղադրիչները կամ արտադրանքի յուրահատուկ համային հատկությունները։ Սակայն այդ առավելությունները պետք է համադրվեն ժամանակակից փաթեթավորման, ապրանքանիշի կառավարման, թվային մարքեթինգի և շուկայի պահանջներին համապատասխան արտադրանքի ձևավորման հետ։ Արտահանման զարգացման գործում կարևոր է նաև լոգիստիկան։ Սննդամթերքի մի մասը շուտ փչացող արտադրանք է, և դրա միջազգային փոխադրումը պահանջում է արագ, անվտանգ և համապատասխան ջերմաստիճանային պայմաններով մատակարարման շղթաներ։ Պետական ոլորտային հայեցակարգում նույնպես առանձնացվում է տրանսպորտային ենթակառուցվածքների և այլընտրանքային փոխադրումների զարգացման անհրաժեշտությունը՝ հատկապես շուտ փչացող ապրանքների համար։ Հետևաբար շուկայի ընդլայնումը պետք է դիտարկել ոչ միայն արտադրողի և գնորդի միջև հարաբերության, այլև պահեստավորման, սառնարանային տնտեսության, բաշխման և միջազգային լոգիստիկայի ամբողջական համակարգի տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև պետական աջակցության մեխանիզմներին։ 2026 թվականին ՀՀ կառավարությունը, մասնավորապես, հաստատել է թարմ մրգի և սննդամթերքի ու խմիչքի որոշ տեսակների արտահանման աջակցության միջոցառում, ինչը ցույց է տալիս արտահանման խթանման գործիքների կիրառման շարունակական կարևորությունը։ Նման քաղաքականությունը կարող է ներառել արտահանման ֆինանսական աջակցություն, սերտիֆիկացման ծախսերի մասնակի փոխհատուցում, ցուցահանդեսներին մասնակցության աջակցություն, շուկայի ուսումնասիրության ծրագրեր, արտահանողների խորհրդատվություն և գործարար կապերի ստեղծում։ Միաժամանակ երկարաժամկետ արդյունավետության համար կարևոր է շեշտը դնել ոչ միայն պետական աջակցության, այլև ձեռնարկությունների արտադրողականության, տեխնոլոգիական կարողությունների և ինքնուրույն մրցունակության բարձրացման վրա։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել սննդարդյունաբերության ներդրումային ներուժի ուսումնասիրությունը։ Նոր շուկաներ մուտք գործելու համար ձեռնարկությունները հաճախ պետք է ներդրումներ կատարեն արտադրական գծերի արդիականացման, էներգախնայող տեխնոլոգիաների, փաթեթավորման, լաբորատոր հսկողության, պահեստավորման և թվային կառավարման համակարգերի մեջ։ Ներդրումային միջավայրի բարելավումը և ֆինանսական ռեսուրսների հասանելիությունը կարող են հետևաբար դառնալ շուկայի ընդլայնման կարևոր նախապայմաններ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը սննդարդյունաբերության շուկայի ընդլայնումը ներկայացնում է որպես բազմակողմ գործընթաց, որի հաջողությունը կախված է արտադրության արդյունավետությունից, արտադրանքի որակից և անվտանգությունից, նորարարությունից, բրենդավորումից, լոգիստիկայից, ֆինանսավորման հնարավորություններից և արտաքին շուկաների նպատակային ընտրությունից։ Ուսումնասիրության արդյունքում կարող են առաջարկվել այնպիսի լուծումներ, ինչպիսիք են արտադրական տեխնոլոգիաների արդիականացումը, տեղական հումքի խոր վերամշակումը, միջազգային ստանդարտների ներդրումը, արտահանման շուկաների դիվերսիֆիկացումը, լոգիստիկ ենթակառուցվածքների բարելավումը, հայկական արտադրանքի միջազգային առաջխաղացումը և պետական աջակցության ավելի նպատակային մեխանիզմների կիրառումը։ Այսպիսով, աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, սննդարդյունաբերության ձեռնարկությունների ղեկավարներին, արտահանողներին, պետական տնտեսական քաղաքականություն մշակողներին, ներդրումային և մարքեթինգային մասնագետներին, ինչպես նաև տնտեսագիտական և կառավարչական ուղղությունների ուսանողներին ու հետազոտողներին։