Ընթերցողների սպասարկման կազմակերպումը գրադարաններում: Գործնական ձեռնարկ գրադարանավարի համար: Պր. 2

Հոգեբանություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է կոգնիտիվ-վարքաբանական մեթոդի կիրառմանը որպես հուզական խնդիրներ ունեցող կանանց հոգեբանական օգնության և բուժման արդյունավետ միջոցի։ Աշխատությունում ներկայացվում է, թե ինչպես է Կոգնիտիվ-վարքաբանական թերապիա-ը կիրառվում տարբեր հուզական խանգարումների դեպքում, ինչպիսիք են անհանգստությունը, դեպրեսիվ վիճակները, ինքնագնահատականի նվազումը և սթրեսի կառավարման դժվարությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն մեխանիզմներին, որոնց միջոցով բացասական ավտոմատ մտքերը և ոչ ադապտիվ վարքային ձևերը բացահայտվում, վերակառուցվում և փոխարինվում են ավելի կառուցողական և ռեալիստական մտածողության ու վարքի ձևերով։ Քննարկվում են նաև թերապևտիկ գործընթացի փուլերը՝ գնահատում, միջամտության պլանավորում, կոգնիտիվ վերակազմավորում և վարքային փորձարկումներ, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը կանանց հոգեկան բարեկեցության վրա։ Աշխատությունում ընդգծվում է, որ այս մեթոդը հատկապես արդյունավետ է հուզական դժվարություններ ունեցող կանանց դեպքում՝ նպաստելով ինքնակարգավորման հմտությունների զարգացմանը, հուզական կայունության բարձրացմանը և կյանքի որակի բարելավմանը։

Պատմություն

Այս աշխատությունը պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը նվիրված է Զանգեզուրի տարածաշրջանի գոյապայքարին 1917–1920 թվականներին՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի ավարտի և Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ձևավորման բարդ շրջանի համատեքստում։ Գրքում հեղինակը ներկայացնում է Զանգեզուրի բնակչության ինքնապաշտպանական պայքարը՝ օսմանյան և ադրբեջանական ուժերի սպառնալիքների պայմաններում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական ինքնակազմակերպմանը, ռազմական դիմադրությանը և քաղաքական ղեկավարության ձևավորմանը։ Աշխատության հիմնական թեմաներից են․ Զանգեզուրի ռազմաքաղաքական իրավիճակը 1917–1920 թթ. ինքնապաշտպանական ջոկատների և տեղական կառույցների գործունեությունը տարածաշրջանի բնակչության դիմադրությունը արտաքին հարձակումներին Հայաստանի Առաջին Հանրապետության հետ կապերը տարածաշրջանային հակամարտությունների ազդեցությունը պետականության ձևավորման վրա Հեղինակը օգտագործում է արխիվային փաստաթղթեր, ժամանակակիցների հուշագրություններ և պատմական աղբյուրներ՝ վերականգնելով Զանգեզուրի գոյապայքարի ամբողջական պատկերը։

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է Արմանիսի հանքավայրի տարածքում ձևավորված լիթոերկրաքիմիական պսակների ուսումնասիրությանը և դրանց նշանակության բացահայտմանը՝ հանքային հումքի որոնման ու շրջակա միջավայրի երկրաքիմիական գնահատման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության առանցքում հանքայնացման գործընթացների հետևանքով ապարներում ձևավորված քիմիական տարրերի տարածական փոփոխությունների և դրանց անոմալ կուտակումների վերլուծությունն է։ Լիթոերկրաքիմիական պսակները կարևոր ցուցիչներ են, քանի որ դրանց միջոցով հնարավոր է բացահայտել հանքայնացման հետ կապված տարրերի տարածման օրինաչափությունները, որոշել անոմալ գոտիների սահմանները և գնահատել դրանց կապը հանքայնացման հիմնական մարմինների հետ։ Այդպիսի տվյալների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի արդյունավետ իրականացնել երկրաքիմիական որոնումներ, առանձնացնել հեռանկարային տարածքները և ճշգրտել հետագա երկրաբանական հետազոտությունների ուղղությունները։ Աշխատանքում առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև պսակների երկրաէկոլոգիական նշանակությանը։ Հանքավայրի տարածքում քիմիական տարրերի բնական միգրացիան և հանքարդյունաբերական գործունեության հնարավոր ազդեցությունը կարող են փոփոխել ապարների և հողերի երկրաքիմիական կազմը, ինչպես նաև ազդել հարակից ջրային համակարգերի վրա։ Այդ պատճառով լիթոերկրաքիմիական անոմալիաների ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն օգտակար հանածոների հայտնաբերման, այլև տարածքի բնական երկրաքիմիական ֆոնի գնահատման, հնարավոր աղտոտվածության գոտիների առանձնացման և էկոլոգիական ռիսկերի կանխատեսման համար։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել հանքավայրի երկրաբանական կառուցվածքի և հանքայնացման առանձնահատկությունների առավել ամբողջական ըմբռնմանը, որոնողական աշխատանքների արդյունավետության բարձրացմանը և տարածքի երկրաէկոլոգիական վիճակի վերահսկմանը։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը համադրում է կիրառական երկրաբանության, երկրաքիմիայի և երկրաէկոլոգիայի խնդիրները՝ ցույց տալով, որ լիթոերկրաքիմիական պսակների մանրամասն հետազոտությունը կարող է միաժամանակ ծառայել որպես հանքային հումքի որոնման արդյունավետ գործիք և որպես շրջակա միջավայրի երկրաքիմիական փոփոխությունների գնահատման կարևոր մեթոդ։

Գրականություն

Խուան Ռամոն Խիմենեսը (1865–1958) համարվում է իսպանական ժամանակակից պոեզիայի նշանավոր ներկայացուցիչներից մեկը, որն իր ստեղծագործական գործունեությունը սկսեց 19-րդ դարի վերջից 20-րդ դարի սկիզբը։ Նրա սկզբնական շրջանի պոեզիան բնութագրվում է ռոմանտիկ մտածողությամբ, զգայականությամբ և ազգային, հայրենասիրական թեմաների ընդգծմամբ։ Այս շրջանում Խիմենեսը հիմնականում գրել է սիրո, բնության, գյուղական կյանքի և հոգևոր գեղեցկության մասին, օգտագործելով պարզ, բայց հուզառատ ու խորհրդանշական լեզու։ Նրա պոեզիան հաճախ արտահայտում է մարդու ներքին զգացմունքների և բնության հանդեպ սերը, արտացոլում է մարդկային հոգու նուրբ ու խոցելի կողմերը, ինչպես նաև շեշտում է ազգային ինքնության և մշակութային ժառանգության կարևորությունը։ Սկզբնական շրջանում նրա ստեղծագործություններում նկատելի են նաև սիմվոլիզմի և ռոմանտիկության ազդեցությունները, որոնք բնորոշ էին Եվրոպայի այդ ժամանակաշրջանի պոեզիային։ Խիմենեսի բանաստեղծությունների զգացմունքային խորությունը և լեզվական ճկունությունը հետագայում հիմք դարձրին նրա հասուն, դասական ոճի զարգացման համար, որի միջոցով նա ստացավ Նոբելյան մրցանակի արժանանալու համաշխարհային ճանաչում։ Սկզբնական շրջանի պոեզիան ոչ միայն բացահայտում է նրա ստեղծագործական ներուժը, այլև ցույց է տալիս մարդկային հոգու, սիրո և բնության նկատմամբ իր սկզբնական տեսլականը, որն ավելի ուշ դարձավ նրա գրական մագիստրոսի՝ իսպանական պոեզիայի վարպետի նշանավոր հատկանիշ։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Թուրքիայի զինված ուժերում 20-րդ դարի վերջին և 21-րդ դարի սկզբին իրականացված արդիականացման գործընթացների պատմաքաղաքական և ռազմավարական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում զինված ուժերի կազմակերպական կառուցվածքի, տեխնոլոգիական ապահովվածության, կառավարման համակարգերի և պաշտպանական արդյունաբերության զարգացման միջև փոխկապակցվածությունն է։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում 1980-ական թվականներից ձևավորված պաշտպանական արդյունաբերության նոր քաղաքականությանը, որի շրջանակում զինված ուժերի արդիականացումը աստիճանաբար կապվեց ազգային արդյունաբերական կարողությունների ընդլայնման, միջազգային համագործակցության, համատեղ արտադրության և տեխնոլոգիական կարողությունների զարգացման հետ։ Թուրքիայի պաշտպանական արդյունաբերության պետական մարմնի պատմական տվյալներով՝ 1985 թվականին ստեղծված համապատասխան կառույցի նպատակներից էին զինված ուժերի արդիականացումը և ժամանակակից տեխնոլոգիաների վրա հիմնված ազգային պաշտպանական արդյունաբերության զարգացումը, իսկ 1990–2000 թվականներին գնումների քաղաքականության մեջ պատրաստի արտադրանքի ձեռքբերումից աստիճանաբար անցում էր կատարվում համատեղ արտադրության ուղղությամբ։ 2000-ականներից ավելի մեծ նշանակություն ստացավ հիմնական հարթակների նախագծման և տեղական արդյունաբերական կարողությունների զարգացման մոտեցումը։ Հետազոտության շրջանակում այս փոփոխությունները դիտարկվում են նաև ՆԱՏՕ-ին Թուրքիայի անդամակցության և դաշինքի շրջանակում փոխգործունակության պահանջների համատեքստում։ 21-րդ դարի սկզբին ՆԱՏՕ-ն իր անդամների ռազմական կարողությունների վերափոխման կարևոր ուղղություններ էր համարում ժամանակակից, ավելի կիրառելի և տեղակայման համար հարմար ուժերի ձևավորումը, ինչն ընդհանուր միջավայր էր ստեղծում նաև Թուրքիայի ռազմական բարեփոխումների համար։ Քննվում են պաշտպանական պլանավորման, կառավարման և հրամանատարական համակարգերի փոփոխությունները, ռազմական տեխնոլոգիաների արդիականացումը, ինչպես նաև տեղական գիտահետազոտական ու արտադրական ներուժի դերի աճը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ արդիականացումը միայն տեխնիկական վերազինում չէ, այլ ներառում է նաև անձնակազմի պատրաստության, կազմակերպական կառուցվածքի, ռազմավարական պլանավորման և ռազմական կառավարման փոփոխություններ։ Կարևորվում է պաշտպանական արդյունաբերության և պետական քաղաքականության փոխհարաբերությունը, քանի որ տեղական արտադրական ներուժի զարգացումը դիտարկվում էր արտաքին մատակարարումներից կախվածությունը նվազեցնելու և տեխնոլոգիական կարողությունները ընդլայնելու քաղաքականության շրջանակում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել Թուրքիայի զինված ուժերի վերափոխումը որպես ռազմական, քաղաքական, տեխնոլոգիական և արդյունաբերական գործոնների փոխազդեցությամբ պայմանավորված երկարաժամկետ գործընթաց՝ այն տեղադրելով նաև ՆԱՏՕ-ի ռազմական վերափոխումների և տարածաշրջանային անվտանգության փոփոխվող միջավայրի համատեքստում։

Քաղաքագիտություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հետխորհրդային տարածքում ձևավորված չճանաչված կամ սահմանափակ ճանաչում ունեցող պետական կազմավորումների կայացման գործընթացների, քաղաքական զարգացման առանձնահատկությունների և հետագա հեռանկարների ուսումնասիրությանը։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են դրանց առաջացման պատմական և քաղաքական նախադրյալները, պետական ինստիտուտների ձևավորման ընթացքը, ներքին կառավարման համակարգերը, անվտանգության, տնտեսության և արտաքին հարաբերությունների հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային իրավունքի, ինքնորոշման և տարածքային ամբողջականության սկզբունքների փոխհարաբերությանը, ինչպես նաև տարածաշրջանային և միջազգային դերակատարների ազդեցությանը նման կազմավորումների զարգացման վրա։ Աշխատությունը ներկայացնում է համեմատական վերլուծություն և գնահատում է տարբեր զարգացման սցենարներն ու ապագա հեռանկարները՝ օգտակար լինելով քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, իրավաբանների և տարածաշրջանային քաղաքականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։