Հայերեն Աստվածաշնչի պատկերային համակարգը և Ներսես Շնորհալին

Բժշկություն

Հայ բժշկագիտական մտքի և միջնադարյան գիտական ժառանգության ուսումնասիրությանը նվիրված արժեքավոր աշխատություն է, որտեղ Ս․ Ա․ Վարդանյանը ներկայացնում է, թե ինչպես էին հայ միջնադարյան բժիշկները պատկերացնում ուռուցքների առաջացումը, դրանց տեսակները և բուժման եղանակները։ Հեղինակը հիմնվում է Մխիթար Հերացու, Գրիգորիսի, Ամիրդովլաթ Ամասիացու և այլ հայ բժիշկների աշխատությունների վրա՝ ցույց տալով, որ ուռուցքների խնդիրը դեռ միջնադարում եղել է հայ բժշկության ուշադրության կենտրոնում։ Աշխատության մեջ մանրամասն քննարկվում են հիվանդության պատճառների, ախտանիշների, զարգացման փուլերի և բուժման մեթոդների մասին միջնադարյան պատկերացումները, որոնք ձևավորվել էին անտիկ և արաբական բժշկության ազդեցությամբ։ Գրքում ներկայացվում է, որ հայ բժիշկները կարևորել են ոչ միայն դեղաբուժությունը, այլ նաև սննդակարգը, կենսակերպը և հիվանդի ընդհանուր վիճակը։ Հեղինակը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում այն փաստին, որ միջնադարյան հայկական բժշկական դպրոցը բավական զարգացած էր և շատ հարցերում համահունչ էր ժամանակի առաջատար բժշկական գիտելիքներին։ Ստեղծագործությունը կարևոր աղբյուր է ինչպես բժշկության պատմությամբ հետաքրքրվողների, այնպես էլ հայ միջնադարյան գիտության ուսումնասիրողների համար, քանի որ այն բացահայտում է հայկական բժշկական մտքի գիտական խորությունը և նրա կապը համաշխարհային բժշկության զարգացման հետ։

Սոցիոլոգիա

Այս աշխատությունը ուսումնասիրում է Իրանի հասարակության արդիականացման գործընթացների հիմքում ընկած սոցիալական նախադրյալները՝ վերլուծելով այն ներքին և արտաքին գործոնները, որոնք նպաստել են ավանդական կառուցվածքներից դեպի ժամանակակից սոցիալական համակարգերի անցմանը։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում հասարակական շերտավորման փոփոխություններին, կրթության և մտավոր շարժումների զարգացմանը, քաղաքայինացման գործընթացներին, ինչպես նաև քաղաքական ու տնտեսական հարաբերությունների վերափոխմանը, որոնք աստիճանաբար ձևավորել են արդիականացման պահանջարկը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև գաղափարական հոսանքներին և բարեփոխական շարժումներին, որոնք ազդել են հասարակական գիտակցության վրա և խթանել են նոր սոցիալական արժեքների ձևավորումը։ Աշխատությունը ներկայացնում է արդիականացման գործընթացը որպես բազմաշերտ և հակասական երևույթ, որտեղ ավանդական և նոր համակարգերի փոխազդեցությունը ստեղծում է ինչպես զարգացման հնարավորություններ, այնպես էլ սոցիալական լարվածություններ։

Գրականություն

Աղքատի պատիվը — հայ մեծ գրող Հովհաննես Թումանյան-ի հայտնի պատմվածքներից է, որտեղ հեղինակը խորությամբ անդրադառնում է մարդու արժանապատվության, սոցիալական անհավասարության և բարոյական արժեքների թեմաներին։ Ստեղծագործությունը պատկերում է հասարակ մարդկանց կյանքը՝ հատկապես աղքատության պայմաններում ապրող ընտանիքի փորձությունները, սակայն կենտրոնում ոչ թե նյութական ծանր վիճակն է, այլ մարդկային արժանապատվության պահպանումը և ներքին ուժը։ Թումանյանը ցույց է տալիս, որ իսկական պատիվը չի չափվում հարստությամբ կամ սոցիալական դիրքով, այլ մարդու վարքագծով, ազնվությամբ և ինքնահարգանքով։ Պատմվածքում կարևոր դեր ունի նաև հասարակության վերաբերմունքը աղքատների նկատմամբ, որտեղ բացահայտվում են ինչպես կարեկցանքը, այնպես էլ անտարբերությունն ու անարդարությունը։ Հեղինակը իր բնորոշ պարզ, բայց խորքային լեզվով ստեղծում է կենդանի պատկերներ, որոնք ընթերցողին ստիպում են վերաիմաստավորել մարդկային հարաբերությունները և արժեքային համակարգը։ Ստեղծագործությունը միաժամանակ սոցիալական քննադատություն է և բարոյախոսական պատմություն, որը ընդգծում է մարդու ներքին արժանապատվության անխախտելիությունը նույնիսկ կյանքի ամենածանր պայմաններում։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցանկը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական և հումանիտար գիտությունների ոլորտներում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական հավաքածուն՝ նպատակ ունենալով ընթերցողներին, գիտաշխատողներին, դասախոսներին և ուսանողներին տրամադրել արդիական տեղեկատվություն նոր հրատարակությունների մասին։ Ցանկում ընդգրկված են հասարակական-քաղաքական գիտություններին, բանասիրությանը, գրականագիտությանը, լեզվաբանությանը, պատմությանը, պատմական գիտություններին, աշխարհագրությանը, հնագիտությանը և ազգագրությանը վերաբերող աշխատություններ, որոնք արտացոլում են տվյալ ոլորտների ժամանակակից հետազոտական ուղղությունները, գիտական քննարկումները և տեսական զարգացումները։ Հրատարակությունը ծառայում է որպես տեղեկատվական և կողմնորոշիչ աղբյուր՝ հնարավորություն տալով արագ ծանոթանալ նոր գրականությանը, բացահայտել համապատասխան ուսումնասիրություններ և արդյունավետ կազմակերպել գիտահետազոտական ու ուսումնական աշխատանքը։ Այն կարևոր դեր է կատարում գիտելիքների տարածման և գիտական հաղորդակցության ապահովման գործում՝ նպաստելով հումանիտար և հասարակագիտական գիտությունների զարգացմանն ու նոր գիտական արդյունքների հասանելիությանը։

Արտասահմանյան գրականություն

«Անունս Արամ է» (Ուիլյամ Սարոյան) պատմվածքների ժողովածու է, որտեղ հեղինակն իր յուրահատուկ հումորով և մարդկայնությամբ ներկայացնում է մարդկանց առօրյա կյանքը։ Սարոյանը գրում է պարզ, բայց շատ պատկերավոր լեզվով՝ ցույց տալով, որ ամեն մի սովորական պատմություն կարող է թաքցնել մեծ զգացմունք և իմաստ։ Գիրքը լի է կարճ, հումորային, երբեմն լացկոտ, բայց միշտ մարդկային պատմություններով, որոնք դիպուկ են ընթերցողի հոգուն։ Կերպարները սովորական մարդիկ են՝ իրենց փոքրիկ տկարություններով, երազներով, սխալներով և մեծ ցանկություններով։ Սարոյանը հաճախ օգտագործում է հեգնանք՝ ներկայացնելու համար հասարակության խնդիրները, մարդկային ագահությունը, անհատականության կորուստը և տխուր իրականությունը։ Սակայն նրա հումորը երբեք ոչ ոքի նվաստացնող չէ՝ այն ավելի շուտ քնքուշ է և կարեկցող։ «Անունս Արամ է» հավաքածուն նաև ցույց է տալիս, որ մարդիկ, անգամ իրենց թերի լինելով, կարող են սիրել, ներել և լավ բաներ անել։ Գիրքը հարմար է ընթերցողին, ով ուզում է վայելել արագ, հաճելի և մտորիչ պատմություններ՝ առանց ծանր բեռի։ Սարոյանի պատմվածքներում զգացվում է նաև հայկական հոգու ջերմությունը, մարդկային արժեքների նկատմամբ նուրբ վերաբերմունքը։ Այս ժողովածուն կարող է լինել որպես հանգստացնող ընթերցանություն, բայց նաև որպես հիշեցում՝ որ կյանքը գեղեցիկ է, եթե կարողանում ես ժպտալ։ Հրատարակիչ - Անտարես Հրատ. տարեթիվ - 2019 ISBN - 978-9939-76-362-0

Այլ առարկաներ

Ալավերդին համարվում է Հայաստանի այն քաղաքներից մեկը, որտեղ արդյունաբերական զարգացման պատմությունը խորը ազդեցություն է թողել շրջակա միջավայրի վրա, և հաճախ այն նկարագրվում է որպես բաց երկնքի տակ գտնվող արտադրական գոտի՝ կապված երկար տարիներ գործող պղնձաձուլական արդյունաբերության հետ։ Քաղաքի հիմնական էկոլոգիական խնդիրները ձևավորվել են հատկապես պղնձաձուլական գործարանի գործունեության արդյունքում, որը արտանետել է մեծ քանակությամբ ծխագազեր և ծանր մետաղներ, ինչպիսիք են պղինձը, կապարը և ծծմբային միացությունները։ Այս արտանետումները ժամանակի ընթացքում կուտակվել են օդում, հողում և ջրերում՝ առաջացնելով աղտոտման բարձր մակարդակ և բացասաբար ազդելով բնակչության առողջության վրա։ Ալավերդիի ռելիեֆը՝ նեղ հովիտը և շրջապատող լեռները, նույնպես նպաստում է աղտոտիչների կուտակմանը, քանի որ օդի շրջանառությունը սահմանափակ է, և վնասակար նյութերը երկար ժամանակ մնում են քաղաքային տարածքում։ Սա ստեղծում է իրավիճակ, երբ արդյունաբերական արտանետումները կարծես «ծածկում» են քաղաքը, ինչի պատճառով էլ այն հաճախ բնութագրվում է որպես բաց երկնքի տակ գտնվող աղտոտված արտադրական միջավայր։ Միևնույն ժամանակ քաղաքը ունի նաև կարևոր տնտեսական դեր և արդյունաբերական ավանդույթներ, որոնք ապահովել են աշխատատեղեր և զարգացման հնարավորություններ երկար տարիներ։ Վերջին շրջանում իրականացվում են որոշ քայլեր էկոլոգիական իրավիճակի բարելավման ուղղությամբ՝ տեխնոլոգիական արդիականացում, արտանետումների նվազեցման միջոցառումներ և բնապահպանական վերահսկողության ուժեղացում։ Սակայն Ալավերդու օրինակն ընդհանուր առմամբ ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է անբավարար վերահսկվող արդյունաբերական գործունեությունը երկարաժամկետ ազդեցություն ունենալ քաղաքային միջավայրի և մարդկանց կյանքի որակի վրա։ Այսպիսով, Ալավերդին հանդիսանում է բնապահպանական խնդիրների ուսումնասիրման կարևոր օրինակ, որը ընդգծում է կայուն զարգացման և էկոլոգիական պատասխանատվության անհրաժեշտությունը։