Առողջության առաջնային պահպանման համակարգում գյուղաբնակ ազգաբնակչության շրջանում զարկերակային գերճնշման ռիսկի գործոնների առանձնահատկությունները բուժկանխարգելիչ համալիր միջոցառումների կիրառման պայմաններում

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է 1920-ական թվականներին հայ նորագույն թատրոնում տեղի ունեցած գեղարվեստական և ձևային կարևոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով բեմական արտահայտչամիջոցների նորացմանն ու պայմանական թատերական լեզվի ձևավորմանը։ Հետազոտությունը դիտարկում է այն ժամանակաշրջանը, երբ հայ թատրոնը ձգտում էր հաղթահարել ավանդական բեմական մտածողության սահմանափակումները և ստեղծել ժամանակակից թատերական արտահայտչաձևեր։ Այդ որոնումները կապված էին ոչ միայն բեմադրական նոր սկզբունքների, այլև դերասանական խաղի, բեմանկարչության, տարածության, շարժման, ռիթմի, խոսքի և թատերական նշանի վերաիմաստավորման հետ։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պայմանականության և իրապաշտության փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ 20-րդ դարի սկզբի թատրոնում այդ երկու գեղագիտական սկզբունքների հակադրությունը դարձել էր բեմարվեստի զարգացման առանցքային խնդիրներից մեկը։ Հետազոտության համատեքստում պայմանական թատրոնը ներկայացվում է որպես այնպիսի գեղարվեստական համակարգ, որտեղ բեմը պարտադիր չէ, որ կրկնօրինակի իրականությունը․ այն կարող է ստեղծել ինքնուրույն գեղարվեստական աշխարհ՝ նշանների, շարժումների, դիմակների, խորհրդանշական ձևերի, պայմանական դեկորների և դերասանական արտահայտչականության միջոցով։ Այս տեսանկյունից կարևոր է դառնում նաև դերասանի դերի վերափոխումը․ դերասանը ոչ միայն կերպարի հոգեբանական ապրումների կրող է, այլև բեմական գործողության ակտիվ ստեղծող, որը կարող է օգտագործել մարմնի պլաստիկան, շարժումը, խոսքի ռիթմը և հանդիսատեսի հետ անմիջական հարաբերությունը։ Աշխատությունը հայ թատրոնի զարգացումը դիտարկում է ժամանակի եվրոպական և ռուսական թատերական փորձի ընդհանուր համապատկերում, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն ունեին նորարարական ռեժիսուրան, պայմանական բեմականությունը և դերասանի խաղի վերաիմաստավորումը։ Այս համատեքստում կարևոր տեսական հենակետերից են այնպիսի թատերական ուղղություններն ու դպրոցները, որոնք հակադրվում էին բեմական իրականության պարզ պատրանքի ստեղծմանը և ձգտում էին ընդգծել թատրոնի պայմանական, խաղային ու գեղարվեստական բնույթը։ 1920-ական թվականների հայ թատրոնի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էին այդ ընդհանուր գեղագիտական գործընթացները յուրացվում հայկական մշակութային միջավայրում և ինչպիսի առանձնահատուկ դրսևորումներ էին ստանում տեղական բեմարվեստում։ Հետազոտության արժեքը նաև այն է, որ այն հայ նորագույն թատրոնի պատմությունը ներկայացնում է ոչ միայն առանձին ներկայացումների կամ թատերական գործիչների գործունեության նկարագրության միջոցով, այլև թատրոնի լեզվի ձևավորման և գեղարվեստական մտածողության փոփոխության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել թատերագետների, արվեստաբանների, ռեժիսորների, դերասանների, բեմանկարիչների, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, ինչպես նաև թատերական արվեստն ուսումնասիրող ուսանողների և հետազոտողների համար։ Այն հատկապես կարևոր է հայ թատրոնի արդիականացման գործընթացը, 1920-ականների մշակութային միջավայրը և բեմական արտահայտչամիջոցների նորարարական որոնումները հասկանալու համար։ Աշխատանքը Վասիլի Գևորգյանի գիտական հետազոտությունն է, որը ներկայացվել է որպես գիտությունների թեկնածուի աստիճանի հայցման ատենախոսություն և պաշտպանվել է 2003 թվականին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում:

Գրականություն

Այս աշխատանքը ներկայացնում է Վասիլի Կեսարացու «Շեշտոդնև» երկի ազդեցությունը հինահայ գրականության և միջնադարյան հայ մշակույթի վրա։ Նյութում վերլուծվում է Վասիլիի գաղափարախոսությունը, ստեղծագործության բովանդակությունը և դրա թարգմանությունը հայերեն՝ ընդգծելով դրա ներգործությունը կրոնական, դիդակտիկ և գրական հուշերի վրա Հայաստանում։ Աշխատությունը ներկայացնում է «Շեշտոդնև»-ի լեզվաբանական, տեսական և տեսողական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այն միջնադարյան հայ գրողների ու թարգմանիչների մոտ ձևավորված մեկնաբանությունները և շարադրանքները։ Նյութում ընդգրկվում են այն մշակութային և գաղափարական ազդեցությունները, որոնք նպաստել են հայ միջնադարյան գրականության զարգացմանը՝ համադրված քրիստոնեական աշխարհայացքի, աստվածաշնչյան մեկնության և գիտական-քաղաքական միտումների հետ։ Աշխատությունը կարևոր է հայ մշակութաբանների, կրոնաբանների և գրականագետների համար՝ ցուցադրելով միջնադարյան գրական հարստության և թարգմանական մշակույթի դերը հայ մտավորական ավանդույթի ձևավորման գործում։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է բազմաչափ բազմանդամային միջարկման տեսության, GC բազմությունների կառուցվածքային հատկությունների և Գասքա–Մաեզթուի վարկածի հետ կապված մաթեմատիկական հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են բազմաչափ միջարկման տեսական հիմունքները, տրված հանգույցներում բազմանդամների արժեքների միջոցով միջարկող բազմանդամի կառուցման սկզբունքները, ինչպես նաև միջարկման խնդրի լուծման գոյության և միակության պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բազմաչափ միջարկման հանգույցների երկրաչափական դասավորությանը, դրանց հանրահաշվական հատկություններին և միջարկման բանաձևերի կառուցման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրվում են GC բազմությունների սահմանման պայմանները, դրանցում հիմնարար բազմանդամների գծային արտադրիչների դերը և հանգույցների փոխադարձ դասավորության հետ կապված օրինաչափությունները։ Դիտարկվում են Գասքա–Մաեզթուի վարկածի մաթեմատիկական բովանդակությունը, դրա կապը երկչափ բազմանդամային միջարկման հետ և համապատասխան հանգույցային բազմությունների կառուցվածքի վերաբերյալ առաջացող տեսական հարցերը։ Կարևորվում են առավելագույն թվով հանգույցներ պարունակող ուղիղների գոյության, միջարկման հանգույցների դասակարգման և տարբեր աստիճանի բազմանդամների համար կառուցվածքային հատկությունների բացահայտման խնդիրները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել հանրահաշվական երկրաչափության, գծային հանրահաշվի, կոմբինատորիկայի և բազմանդամների տեսության մեթոդներ՝ միջարկման բազմությունների հատկությունները նկարագրելու և դրանց միջև առկա կապերը բացահայտելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում միջարկման խնդրի կոռեկտության, հանգույցային համակարգերի ընտրության, բազմանդամների բաժանելիության և երկրաչափական պայմանների փոխազդեցությանը։ Առանձնացվում են հայտնի մասնավոր դեպքերի ընդհանրացման, GC բազմությունների նոր հատկությունների բացահայտման և Գասքա–Մաեզթուի վարկածի ուսումնասիրության համար կիրառվող ապացուցման մեթոդների կատարելագործման հարցերը։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի բազմաչափ բազմանդամային միջարկման տեսության զարգացման, հանրահաշվական և երկրաչափական մեթոդների փոխկապակցված ուսումնասիրության, ինչպես նաև հաշվողական մաթեմատիկայի տեսական հիմքերի խորացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել մաթեմատիկոսների, թվային վերլուծության մասնագետների, հանրահաշվական երկրաչափության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Տեխնոլոգիա

Աշխատությունը նվիրված է դժվարահալ մետաղների կիրառմամբ կարծր համաձուլվածքների մակերևույթներին մաշակայուն շերտերի ձևավորման տեսական և տեխնոլոգիական հիմունքների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են ջերմադիֆուզիոն մետաղապատման գործընթացների ֆիզիկաքիմիական օրինաչափությունները, մետաղների փոխազդեցության մեխանիզմները, դիֆուզիոն երևույթների առանձնահատկությունները և պաշտպանիչ շերտերի կառուցվածքի ձևավորման պայմանները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բարձր ջերմաստիճաններում ընթացող գործընթացների ազդեցությանը համաձուլվածքների մակերևութային հատկությունների, կարծրության, մաշակայունության և մեխանիկական ամրության վրա։ Քննարկվում են տեխնոլոգիական պարամետրերի ընտրության, մետաղապատման ջերմաստիճանի և տևողության կարգավորման, ինչպես նաև ստացվող շերտերի հաստության, միատարրության և ֆազային կազմի վերահսկման հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում դժվարահալ մետաղների հիմքով ձևավորվող միացությունների կառուցվածքային առանձնահատկություններին, դրանց ջերմային կայունությանը և արտաքին մեխանիկական ազդեցությունների նկատմամբ դիմադրությանը։ Ուսումնասիրվում են նաև մաշակայուն ծածկույթների ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման, նյութերի շահագործման երկարակեցության բարձրացման և արտադրական պայմաններում դրանց կիրառման հնարավորությունները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նյութագիտության, մետալուրգիայի, մեքենաշինության, մակերևութային մշակման տեխնոլոգիաների և կարծր համաձուլվածքների հետազոտման ոլորտների մասնագետների, գիտաշխատողների ու ուսանողների համար։

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է ներկանյութերով հարստացված հեղուկ բյուրեղական ֆոտոնային կառուցվածքների հիման վրա ձևավորված լազերային միջավայրերի օպտիկական հատկությունների փորձարարական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հեղուկ բյուրեղների պարբերական կառուցվածքի, ֆոտոնային արգելված գոտիների և ակտիվ ներկանյութերի լուսարձակման առանձնահատկությունների փոխազդեցությունն է, որը հնարավորություն է տալիս կառավարել լույսի տարածումը, սպեկտրային ընտրողականությունը և լազերային ճառագայթման ձևավորումը։ Քննվում են նման միջավայրերի կլանման, լուսարձակման, անդրադարձման և հաղորդման սպեկտրային բնութագրերը, ինչպես նաև դրանց փոփոխությունները տարբեր ֆիզիկական պայմանների ազդեցությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում ներկանյութի մոլեկուլների և հեղուկ բյուրեղական մատրիցի փոխազդեցությանը, քանի որ ակտիվ նյութի կոնցենտրացիան, մոլեկուլային կողմնորոշումը և ֆոտոնային կառուցվածքի պարամետրերը կարող են էականորեն պայմանավորել համակարգի օպտիկական արձագանքը։ Ուսումնասիրվում է ֆոտոնային արգելված գոտու և ներկանյութի լուսարձակման սպեկտրի փոխադարձ դիրքի նշանակությունը լազերային գեներացիայի առաջացման և դրա սպեկտրային բնութագրերի ձևավորման համար։ Փորձարարական հետազոտությունների շրջանակում կարող են գնահատվել գրգռման պայմաններից կախված ճառագայթման ինտենսիվությունը, սպեկտրային գծերի փոփոխությունները, գեներացիայի շեմային վարքը և լույսի բևեռացման առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում է նաև արտաքին ազդեցությունների՝ ջերմաստիճանի, էլեկտրական կամ այլ կառավարող գործոնների միջոցով հեղուկ բյուրեղական կառուցվածքի օպտիկական հատկությունների փոփոխման հնարավորությունը, ինչը կարևոր է վերակարգավորվող ֆոտոնային սարքերի ստեղծման տեսանկյունից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է փորձարարական տվյալների և ֆոտոնային միջավայրերի տեսական պատկերացումների համադրումը՝ դիտվող սպեկտրային երևույթների ֆիզիկական մեխանիզմները բացահայտելու համար։ Նման համակարգերը հետաքրքրություն են ներկայացնում կոմպակտ և վերակարգավորվող լազերային աղբյուրների, օպտիկական սենսորների, ֆոտոնային տարրերի և ժամանակակից օպտոէլեկտրոնային սարքերի մշակման համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է հեղուկ բյուրեղների ֆիզիկայի, լազերային ֆիզիկայի, սպեկտրոսկոպիայի և ֆոտոնիկայի փորձարարական մոտեցումները՝ ակտիվ ֆոտոնային միջավայրերում լույսի կառավարման և լազերային գեներացիայի առանձնահատկությունների ուսումնասիրության նպատակով։

Իրավաբանություն

Այս աշխատությունը նվիրված է դատական նախադեպի՝ որպես իրավունքի աղբյուրի, պատմատեսական և իրավական վերլուծությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է նախադեպային իրավունքի ձևավորման պատմական զարգացումը ընդհանուր իրավունքի (common law) համակարգերում, ինչպես նաև դրա ազդեցությունը կոնտինենտալ իրավական ընտանիքների վրա։ Վերլուծվում են դատական նախադեպի էությունը, կառուցվածքը և իրավական ուժի առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով դատարանների կողմից ստեղծվող իրավական դիրքորոշումների պարտադիր կամ ուղեցույց բնույթը տարբեր իրավական համակարգերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նախադեպի դերին իրավունքի աղբյուրների համակարգում՝ դրա հարաբերակցությանը օրենքին, նորմատիվ ակտերին և իրավական սովորույթին։ Դիտարկվում են նաև նախադեպային իրավունքի կիրառման մեխանիզմները՝ վերադաս դատարանների որոշումների պարտադիրությունը, իրավական մեկնաբանության զարգացման դերը և դատական պրակտիկայի միասնության ապահովման անհրաժեշտությունը։