Դավթի Սաղմոսների գիրք

Մաթեմատիկա

Աշխատությունը նվիրված է անհամասեռ մետաղական կառուցվածքներում մակերևույթային պլազմոնների տեղայնացման ֆիզիկական մեխանիզմների, տարածական բաշխման և էլեկտրամագնիսական հատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են մակերևույթային պլազմոնների առաջացման տեսական հիմքերը, մետաղի և դիէլեկտրիկ միջավայրի սահմանին էլեկտրամագնիսական ալիքների փոխազդեցության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև մետաղական կառուցվածքների երկրաչափական և նյութական պարամետրերի ազդեցությունը պլազմոնային գրգռումների վարքագծի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կառուցվածքային անհամասեռությունների, մակերևույթի անկանոնությունների, նանոմասշտաբային չափերի և նյութերի օպտիկական հատկությունների փոփոխությունների հետևանքով առաջացող տեղայնացման երևույթներին։ Ուսումնասիրվում են պլազմոնային ռեզոնանսների ձևավորման պայմանները, էլեկտրամագնիսական դաշտի ուժեղացման հնարավորությունները, էներգիայի տարածման և կլանման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տեղայնացված և տարածվող մակերևույթային պլազմոնների փոխազդեցությունները։ Անդրադարձ է կատարվում տեսական մոդելավորման, Մաքսվելի հավասարումների կիրառման, թվային հաշվարկների և օպտիկական բնութագրերի վերլուծության մեթոդներին։ Կարևորվում են հետազոտվող երևույթների նշանակությունը նանոֆոտոնիկայի, պլազմոնիկայի, օպտիկական սենսորների, լուսային ազդանշանների կառավարման և նորագույն ֆունկցիոնալ նյութերի մշակման համար։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել տեսական և կիրառական ֆիզիկայի հետազոտողների, օպտիկայի, նանոտեխնոլոգիաների, նյութագիտության և ֆոտոնիկայի մասնագետների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Քաղաքագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է 1990-2004 թվականներին Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքական գործընթացներում ադրբեջանական գործոնի դերի համակողմանի քաղաքագիտական վերլուծությանը։ Ուսումնասիրության հիմքում ընկած է Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ձևավորված նոր աշխարհաքաղաքական իրադրությունը, երբ Հայաստանը, Ադրբեջանը և Վրաստանը ձեռք բերեցին անկախ պետականություն և սկսեցին ինքնուրույն ձևավորել իրենց արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները։ Այս գործընթացը տեղի էր ունենում քաղաքական անկայունության, զինված հակամարտությունների, տնտեսական ճգնաժամերի և տարածաշրջանում Ռուսաստանի ազդեցության վերափոխման պայմաններում, ինչի հետևանքով Ադրբեջանը աստիճանաբար դարձավ Հարավային Կովկասի կարևոր քաղաքական և աշխարհաքաղաքական դերակատարներից մեկը։ Աշխատության առանցքային ուղղություններից է Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության ձևավորման և զարգացման ուսումնասիրությունը։ Անկախության առաջին տարիներին երկրի արտաքին քաղաքականությունը զգալիորեն պայմանավորվում էր ներքաղաքական պայքարով, իշխանափոխություններով և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությամբ։ Տարբեր քաղաքական ղեկավարությունների օրոք փոփոխվել են Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի, ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների նկատմամբ հարաբերությունների առաջնահերթությունները։ 1990-ականների սկզբին նկատվում էր տարբեր արտաքին քաղաքական ուղղությունների մրցակցություն, իսկ հետագայում ձևավորվեց բազմավեկտոր քաղաքականության միտում, որի նպատակն էր պահպանել Ադրբեջանի ինքնուրույնությունը և միաժամանակ օգտագործել տարբեր արտաքին կենտրոնների հետ համագործակցության հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևորագույն բաղադրիչը Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության ազդեցության ուսումնասիրությունն է Ադրբեջանի միջազգային քաղաքականության վրա։ Հակամարտությունը դարձավ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքական օրակարգի հիմնական խնդիրներից մեկը և մեծապես պայմանավորեց երկրի հարաբերությունները հարևան պետությունների ու միջազգային կազմակերպությունների հետ։ Տարածքային ամբողջականության հարցը վերածվեց արտաքին քաղաքականության առանցքային ուղղության, իսկ միջազգային աջակցություն ստանալու և հակամարտության կարգավորման գործընթացում առավել նպաստավոր դիրք ապահովելու նպատակով Ադրբեջանը ակտիվացրեց իր դիվանագիտական գործունեությունը։ Հակամարտությունը միաժամանակ ազդեց Հայաստանի, Ադրբեջանի և Թուրքիայի հարաբերությունների վրա և դարձավ տարածաշրջանային քաղաքականության առանցքային գործոններից մեկը։ 1994 թվականի հրադադարից հետո ռազմական գործողությունների ակտիվ փուլը փոխարինվեց երկարատև բանակցային գործընթացով, որտեղ կարևոր դեր ստացավ միջազգային միջնորդությունը։ Աշխատության մեջ էական տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի գործոնի ուսումնասիրությունը։ Խորհրդային ժառանգության, աշխարհագրական դիրքի և ռազմական-քաղաքական հնարավորությունների շնորհիվ Ռուսաստանը շարունակում էր պահպանել նշանակալի ազդեցություն Հարավային Կովկասում։ Ադրբեջանի քաղաքականության կարևոր խնդիրներից էր Մոսկվայի ազդեցության սահմանափակումը՝ միաժամանակ խուսափելով Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների ամբողջական խզումից։ Այս հակասական իրավիճակը նպաստեց բազմավեկտոր արտաքին քաղաքականության ձևավորմանը, որի շրջանակում Ադրբեջանը փորձում էր հավասարակշռել Ռուսաստանի, Թուրքիայի, Իրանի և արևմտյան պետությունների հետ հարաբերությունները։ Մյուս կարևոր ուղղությունը թուրք-ադրբեջանական հարաբերությունների զարգացումն է։ Թուրքիան դարձավ Ադրբեջանի կարևոր քաղաքական, տնտեսական և ռազմավարական գործընկերներից մեկը։ Երկու երկրների համագործակցությունը զարգացավ քաղաքականության, անվտանգության, ռազմական պատրաստության, էներգետիկայի, տրանսպորտի և մշակույթի ոլորտներում։ Այդ հարաբերությունների խորացումը Ադրբեջանի համար կարևոր էր ոչ միայն արտաքին աջակցության տեսանկյունից, այլև Ռուսաստանի ազդեցությանը հակակշիռ ստեղծելու և դեպի արևմտյան շուկաներ ու հաղորդակցության ուղիներ դուրս գալու հնարավորությունների ընդլայնման առումով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև Իրանի գործոնին։ Ադրբեջանի և Իրանի հարաբերությունները պայմանավորվում էին ընդհանուր սահմանով, Կասպից ծովի խնդիրներով, տնտեսական շահերով, էներգետիկ ռեսուրսներով և երկու երկրների քաղաքական առաջնահերթություններով։ Միաժամանակ Բաքվի և Թեհրանի միջև առկա էին քաղաքական և ռազմավարական տարաձայնություններ, որոնք որոշակի ժամանակահատվածներում բարդացնում էին երկկողմ հարաբերությունները։ Աշխատության կարևորագույն թեմաներից է Կասպից ծովի նավթային և գազային ռեսուրսների ազդեցությունը տարածաշրջանային քաղաքականության վրա։ 1990-ականներին Ադրբեջանի էներգետիկ ներուժը վերածվեց ոչ միայն տնտեսական, այլև աշխարհաքաղաքական կարևոր ռեսուրսի։ Արևմտյան նավթային ընկերությունների ներգրավումը, էներգետիկ նախագծերի զարգացումը և նավթի արտահանման այլընտրանքային ուղիների ձևավորման ձգտումը մեծացրին Ադրբեջանի միջազգային նշանակությունը։ Նավթային խոշոր համաձայնագրերը և հետագա խողովակաշարային նախագծերը նպաստեցին Ադրբեջանի կապերի ամրապնդմանը արևմտյան պետությունների և միջազգային ընկերությունների հետ, իսկ էներգետիկ հաղորդուղիների հարցը դարձավ տարածաշրջանային մրցակցության կարևոր բաղադրիչ։ Այս գործընթացներում էական նշանակություն ստացավ Ադրբեջան-Վրաստան-Թուրքիա համագործակցությունը, որի միջոցով ձևավորվում էր արևելք-արևմուտք էներգետիկ և տրանսպորտային ուղղություն։ Ուսումնասիրության մեջ կարող է վերլուծվել նաև Ադրբեջանի հարաբերությունների զարգացումը Վրաստանի հետ։ Երկու երկրները աստիճանաբար դարձան տարածաշրջանային տնտեսական և էներգետիկ համագործակցության կարևոր գործընկերներ։ Վրաստանի տարածքը Ադրբեջանի համար ձեռք բերեց ռազմավարական նշանակություն՝ որպես էներգակիրների և տրանսպորտային հաղորդակցության արևմտյան ուղղություն, իսկ Վրաստանի համար Ադրբեջանի էներգետիկ և տնտեսական ներուժը կարևոր գործոն էր սեփական աշխարհաքաղաքական դիրքի ամրապնդման գործում։ Այս փոխկապակցվածությունը նպաստեց տարածաշրջանային նոր համագործակցության ձևաչափերի առաջացմանը և Հարավային Կովկասում ուժերի հարաբերակցության փոփոխությանը։ Աշխատության շրջանակում կարևոր է նաև միջազգային կազմակերպությունների և արտաքին ուժերի հետ Ադրբեջանի հարաբերությունների ուսումնասիրությունը։ Անկախությունից հետո Ադրբեջանը ձգտեց ամրապնդել իր միջազգային իրավական դիրքը, ընդլայնել դիվանագիտական կապերը և ներգրավվել միջազգային ու տարածաշրջանային կազմակերպությունների գործունեության մեջ։ ԱՄՆ-ի և եվրոպական պետությունների հետաքրքրությունը տարածաշրջանի նկատմամբ աստիճանաբար աճեց՝ կապված էներգետիկ ռեսուրսների, տարածաշրջանային անվտանգության, Ռուսաստանի ազդեցության և հակամարտությունների կարգավորման խնդիրների հետ։ Միաժամանակ Ադրբեջանի հետ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդեցություն ունեին նաև ժողովրդավարացման, մարդու իրավունքների և ներքաղաքական կայունության հարցերը։ 1990-2004 թվականների ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ադրբեջանական գործոնի բազմաշերտ բնույթը։ Այն ներառում էր ոչ միայն Ադրբեջանի ռազմական և քաղաքական ներուժը, այլև աշխարհագրական դիրքը, էներգետիկ ռեսուրսները, տրանսպորտային նշանակությունը, արտաքին քաղաքական կապերը և Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության շուրջ ձևավորված դիվանագիտական դիրքավորումը։ Ադրբեջանը ձգտում էր իր տնտեսական և աշխարհաքաղաքական հնարավորությունները վերածել տարածաշրջանային ազդեցության գործիքների՝ միաժամանակ խուսափելով որևէ մեկ արտաքին ուժից ամբողջական կախվածությունից։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ 1990-2004 թվականներին ադրբեջանական գործոնը Հարավային Կովկասի միջազգային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչներից էր։ Ադրբեջանի արտաքին քաղաքականության, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության, էներգետիկ քաղաքականության, թուրք-ադրբեջանական ռազմավարական համագործակցության, Ռուսաստանի և Իրանի հետ հարաբերությունների, ինչպես նաև արևմտյան պետությունների հետ կապերի համադրումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու տարածաշրջանում ուժերի հարաբերակցության և միջազգային քաղաքական գործընթացների ձևավորման մասին։

Տնտեսագիտություն

Վերազգային կորպորացիաների (ՏՆԿ-ների) ծագումն ու զարգացումը կապված է համաշխարհային տնտեսության գլոբալացման գործընթացի հետ։ Վերազգային կորպորացիաները այն խոշոր ընկերություններն են, որոնք գործում են միաժամանակ մի քանի երկրներում՝ ունենալով գլխամաս և մասնաճյուղեր տարբեր պետություններում։ Դրանց ծագումը հիմնականում կապված է XIX դարի վերջի և XX դարի սկզբի արդյունաբերական զարգացման, միջազգային առևտրի ընդլայնման և կապիտալի արտահանման հետ։ XX դարի երկրորդ կեսից, հատկապես Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո, գլոբալիզացիա-ի խորացման արդյունքում վերազգային կորպորացիաները արագ զարգացան՝ դառնալով համաշխարհային տնտեսության հիմնական դերակատարներից։ Դրանք ընդլայնեցին իրենց գործունեությունը արտադրության, ֆինանսների, տեխնոլոգիաների և ծառայությունների ոլորտներում՝ ստեղծելով գլոբալ մատակարարման շղթաներ։ Այսօր վերազգային կորպորացիաները մեծ ազդեցություն ունեն երկրների տնտեսությունների վրա՝ նպաստելով ներդրումներին, տեխնոլոգիական փոխանցմանը և աշխատատեղերի ստեղծմանը, սակայն միաժամանակ առաջացնում են նաև մրցակցության անհավասարություն և տնտեսական կախվածություն զարգացող երկրների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը ներկայացնում է հակիրճ պատմական տեղեկություններ 1915 թվականի հուլիսին Օսմանյան կայսրության (Թուրքական Հայաստան) տարածքից դեպի Կովկաս տեղափոխված փախստականների մեծ ալիքի վերաբերյալ՝ ընդգծելով Առաջին համաշխարհային պատերազմի և Հայոց ցեղասպանության հետևանքով առաջացած հումանիտար ճգնաժամի ծավալները։ Հեղինակը վերլուծում է փախստականների զանգվածային տեղաշարժի պատճառները, նրանց սոցիալական և առողջական ծանր վիճակը, ինչպես նաև ընդունող շրջաններում ստեղծված արտակարգ պայմանները։ Գրքում հատուկ ուշադրություն է դարձվում Կովկասյան քաղաքների միության կոմիտեի (Кавказский комитет союза городов) կողմից իրականացված հակահամաճարակային միջոցառումներին՝ կարանտինային ճամբարների կազմակերպում, բժշկական օգնության ապահովում, սանիտարական վերահսկողություն և վարակիչ հիվանդությունների տարածման կանխարգելում։ Հեղինակը նկարագրում է նաև տեղական իշխանությունների, բարեգործական կազմակերպությունների և կամավորական խմբերի մասնակցությունը օգնության և փախստականների սոցիալական աջակցության գործընթացում։ Աշխատությունը ընդգծում է այդ պատմական ժամանակաշրջանում հումանիտար կառավարման դժվարությունները և համաճարակային վտանգների դեմ պայքարի փորձերը զանգվածային տեղաշարժերի պայմաններում։ Այն օգտակար է պատմաբանների, բժշկության պատմության հետազոտողների և հումանիտար օգնության կազմակերպման հարցերով զբաղվող մասնագետների համար։

Քիմիա

Աշխատությունը նվիրված է հետերոֆազային քիմիական գործընթացների տեսական և փորձարարական ուսումնասիրությանը, որոնց ընթացքում տարբեր տիպի պինդ անօրգանական միացություններ և նյութեր ենթարկվում են քիմիական փոխակերպումների գազաֆազ շղթայական ռեակցիաների ազդեցության տակ։ Հեղինակը վերլուծում է պինդ և գազային փուլերի փոխազդեցության մեխանիզմները՝ ընդգծելով մակերեսային գործընթացների, ադսորբցիայի և ակտիվ կենտրոնների դերը ընդհանուր ռեակցիոն ընթացքի ձևավորման մեջ։ Գրքում դիտարկվում են շղթայական գազաֆազ ռեակցիաների կինետիկան և դրանց ազդեցությունը պինդ նյութերի կառուցվածքային և ֆազային փոփոխությունների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հետերոֆազ համակարգերում էներգետիկ և դիֆուզիոն գործընթացների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև ռեակցիայի արագության սահմանափակող փուլերի բացահայտմանը։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր անօրգանական համակարգերի օրինակներ՝ օքսիդների, հալոգենիդների և կոմպոզիտային նյութերի փոխակերպումների համատեքստում՝ ցույց տալով գործընթացների բազմազան մեխանիզմները։ Աշխատությունը կարևոր է ֆիզիկական քիմիկների, նյութագետների և կատալիզի ոլորտի հետազոտողների համար՝ նպաստելով պինդ-գազային փոխազդեցությունների խորացված հասկացմանը և նոր տեխնոլոգիական կիրառությունների զարգացմանը։

Լեզվաբանություն

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի քերականական կառուցվածքի համակարգված ներկայացմանն ու լեզվի ուսուցման սկզբունքներին։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնելու հայերենի լեզվական օրինաչափություններին, քերականական կանոններին և գրավոր ու բանավոր խոսքի ճիշտ կառուցման հիմունքներին։ Քերականական ձեռնարկների կարևոր բաղադրիչներն են խոսքի մասերի բնութագրումը, բառերի ձևափոխության առանձնահատկությունները, հոլովման և խոնարհման համակարգերը, նախադասության կառուցվածքը, ինչպես նաև ուղղագրական ու շարահյուսական կանոնները։ Այսպիսի աշխատությունները կարևոր նշանակություն են ունեցել հայերենի ուսուցման և գրագիտության տարածման գործում՝ նպաստելով լեզվական գիտելիքների համակարգմանը և հայերեն գրավոր խոսքի մշակույթի զարգացմանը։ «Նոր քերականություն» բնորոշումը նաև արտացոլում է ժամանակաշրջանի լեզվաբանական մտքի ձգտումը՝ վերանայելու և ավելի ամբողջական ձևով ներկայացնելու հայերենի քերականական համակարգը։ Հրատարակությունը կարևոր նյութ է հայ քերականական գրականության պատմության, հայերեն լեզվաբանական տերմինաբանության ձևավորման և 19-րդ դարի կրթական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայոց լեզվի պատմությամբ, քերականագիտությամբ և հայերեն դասագրքերի ու ուսումնական ձեռնարկների զարգացման ուղիներով զբաղվող մասնագետների և ընթերցողների համար։