Իրլանտայի տնակը, հատոր Ա

Փիլիսոփայություն

Գիրքը ուսումնասիրում է կյանքի իմաստի հիմնախնդիրը փիլիսոփայական մտքի պատմության և ժամանակակից փիլիսոփայական մոտեցումների շրջանակում՝ բացահայտելով մարդու գոյության, արժեքների և նպատակների շուրջ ձևավորված տարբեր տեսություններն ու մեկնաբանությունները։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են կյանքի իմաստի վերաբերյալ հիմնական փիլիսոփայական ուղղությունները՝ հին հունական փիլիսոփայությունից մինչև էքզիստենցիալիզմ և ժամանակակից հումանիստական մոտեցումներ։ Հեղինակը վերլուծում է մարդու գոյության էությունը, ազատության և պատասխանատվության խնդիրները, բարոյական ընտրության նշանակությունը և անհատի ու հասարակության հարաբերությունները կյանքի իմաստի ձևավորման գործընթացում։ Գրքում քննարկվում են նաև կրոնի, գիտության և մշակույթի ազդեցությունը կյանքի իմաստի ընկալման վրա, ինչպես նաև մարդու հոգևոր և արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում էքզիստենցիալ դատարկության, ինքնաիրացման և անձի ինքնաճանաչման խնդիրներին՝ ընդգծելով կյանքի իմաստի բազմազան և սուբյեկտիվ բնույթը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին ձևավորել խորքային պատկերացում կյանքի իմաստի փիլիսոփայական մեկնաբանությունների վերաբերյալ՝ օգտակար լինելով փիլիսոփայությամբ, հոգեբանությամբ և հումանիտար գիտություններով հետաքրքրվողների համար։

Մշակույթ

Այս աշխատությունը նվիրված է XX դարում Իրանի հայ համայնքի ձևավորած և զարգացրած կոմպոզիտորական արվեստի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա պատմական, մշակութային և երաժշտագիտական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում իրանահայ կոմպոզիտորական ստեղծագործությունը դիտարկվում է որպես հայկական երաժշտական մշակույթի սփյուռքյան կարևոր դրսևորում, որը ձևավորվել է հայկական ազգային ավանդույթների, իրանական մշակութային միջավայրի և ժամանակի համաշխարհային երաժշտական գործընթացների փոխազդեցության պայմաններում։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել իրանահայ կոմպոզիտորների ստեղծագործական ժառանգությունը, նրանց կենսագործունեության հիմնական փուլերը, գեղարվեստական սկզբունքները և երաժշտական լեզվի առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային երաժշտական ինքնության պահպանման և նոր գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների որոնման փոխհարաբերությանը։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են հայկական ժողովրդական և հոգևոր երաժշտության տարրերը, մեղեդիական և ռիթմական առանձնահատկությունները վերամշակվել ու նորովի կիրառվել XX դարի իրանահայ կոմպոզիտորների ստեղծագործություններում։ Միաժամանակ դիտարկվում է իրանական երաժշտական մշակույթի ազդեցությունը՝ հատկապես տեղական երաժշտական մտածողության, կատարողական ավանդույթների և մշակութային միջավայրի հետ փոխազդեցության տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ տարբեր ժանրերի և ձևերի զարգացմանը՝ երգարվեստից և խմբերգային ստեղծագործություններից մինչև գործիքային երաժշտություն, բեմական և այլ խոշորածավալ ստեղծագործություններ։ Կարևորվում է նաև հայկական դպրոցների, եկեղեցական և մշակութային կազմակերպությունների, երաժշտական խմբերի ու համայնքային կառույցների դերը իրանահայ երաժշտական կյանքի զարգացման և կոմպոզիտորական արվեստի տարածման գործում։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է XX դարի պատմաքաղաքական և սոցիալ-մշակութային փոփոխությունների ազդեցության բացահայտումը ստեղծագործական գործընթացների վրա, ինչպես նաև Իրանի հայ համայնքի մշակութային ինքնության պահպանման գործում երաժշտության ունեցած նշանակության գնահատումը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս իրանահայ կոմպոզիտորական արվեստը դիտարկել ոչ միայն որպես առանձին երաժշտական երևույթ, այլև որպես հայկական սփյուռքի մշակութային ինքնարտահայտման և հայ-իրանական մշակութային երկխոսության կարևոր բաղադրիչ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել երաժշտագետների, հայագետների, սփյուռքագիտության և մշակույթի պատմության մասնագետների, կոմպոզիտորների, կատարողների, հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Պատմություն

Աշխատանքը նվիրված է Կիմերների և սկյութների՝ Հայկական լեռնաշխարհի արևելյան հատվածում հայտնվելու, տարածվելու և տեղական բնակչության ու մշակութային միջավայրի հետ փոխազդեցության ուսումնասիրությանը՝ հիմնականում հնագիտական տվյալների հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում վաղ երկաթի դարի և դրան հաջորդող ժամանակաշրջանի այն պատմամշակութային գործընթացներն են, որոնք կապված են հյուսիսային տափաստանային շրջաններից դեպի Առաջավոր Ասիա և Հայկական լեռնաշխարհ շարժված քոչվորական կամ կիսաքոչվորական խմբերի հետ։ Աշխատանքը կարևորում է հնագիտական նյութը որպես պատմական իրադարձությունների վերականգնման հիմնական աղբյուր, քանի որ նյութական մշակույթի առանձին տարրերը՝ զենքերը, ձիասարքավորումները, զարդերը, կենցաղային առարկաները, թաղման կառույցներն ու ծիսական համալիրները, հնարավորություն են տալիս բացահայտելու տարբեր մշակութային ավանդույթների տարածման ուղղություններն ու փոխազդեցությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են քննության առնվել Կիմերներին և սկյութներին վերագրվող հնագիտական գտածոների տարածքային բաշխումը, դրանց թվագրությունը, տեխնոլոգիական և գեղարվեստական առանձնահատկությունները և տեղական մշակույթների հետ ունեցած նմանություններն ու տարբերությունները։ Հատուկ նշանակություն կարող է ունենալ զենքի և ձիասարքավորումների ուսումնասիրությունը, քանի որ նման առարկաները հաճախ կարևոր ցուցիչներ են հնագույն ռազմական մշակույթի, շարժունակության և միջմշակութային կապերի բացահայտման համար։ Սկյութական մշակութային շրջանակին բնորոշ որոշ իրեր, մասնավորապես կենդանական ոճով զարդարված առարկաները, նետասլաքների տարբեր ձևերը, երկաթե զենքերը և ձիու հանդերձանքի տարրերը, կարող են օգտագործվել տարածաշրջանում այդ մշակութային ազդեցությունների տարածման ժամանակագրությունն ու աշխարհագրությունը պարզելու համար։ Միաժամանակ աշխատանքը կարևորում է հնագիտական նյութի մեկնաբանման զգուշավոր մոտեցումը, քանի որ որոշ առարկաների տարածումը պարտադիր չի նշանակում տվյալ էթնիկ խմբի անմիջական ներկայություն․ դրանք կարող էին տարածվել առևտրի, փոխանակման, մշակութային ընդօրինակման կամ տարբեր խմբերի փոխազդեցության արդյունքում։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Կիմերների և սկյութների հնարավոր տեղաշարժերի համադրումը գրավոր աղբյուրների տեղեկությունների հետ։ Հին հեղինակների հաղորդումները կարող են լրացուցիչ տվյալներ տրամադրել այդ ժողովուրդների շարժերի և տարածաշրջանի քաղաքական իրադարձությունների վերաբերյալ, սակայն հնագիտական նյութի հետ դրանց համապատասխանեցումը պահանջում է ժամանակագրական և տարածական մանրակրկիտ վերլուծություն։ Աշխատանքում կարող է ուսումնասիրվել նաև տեղական բնակչության և եկվոր խմբերի փոխհարաբերությունը՝ պարզելու համար, թե արդյոք առկա են նյութական մշակույթի փոփոխություններ, նոր թաղման սովորույթների ներթափանցում, ռազմական տեխնոլոգիաների տարածում կամ տնտեսական ու սոցիալական կապերի խորացում։ Այս տեսանկյունից Կիմերների և սկյութների ներկայությունը կարելի է դիտարկել ոչ միայն որպես ռազմական ներխուժումների կամ տեղաշարժերի պատմություն, այլև որպես տարածաշրջանային մշակութային փոխազդեցությունների բարդ գործընթաց։ Հայկական լեռնաշխարհի արևելյան հատվածի ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ այն գտնվում էր տարբեր աշխարհագրական և մշակութային գոտիների շփման տարածքում և կարող էր հանդես գալ որպես հյուսիսային տափաստանների, Կովկասի, Իրանական բարձրավանդակի և Առաջավոր Ասիայի միջև հաղորդակցության կարևոր միջավայր։ Հետազոտության ընթացքում կարող են օգտագործվել հնագիտական պեղումների նյութերը, թաղման համալիրները, բնակավայրերի գտածոները, առանձին իրերի տիպաբանական և համեմատական վերլուծությունը, ինչպես նաև քարտեզագրական ու ժամանակագրական մեթոդներ։ Այդպիսի համակցված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ պատկերացնելու հնագույն բնակչության շարժերը և մշակութային ազդեցությունների տարածման մեխանիզմները։ Աշխատանքի գիտական նշանակությունը կայանում է նրանում, որ այն նպաստում է Հայկական լեռնաշխարհի արևելյան շրջանների հնագույն պատմության վերականգնմանը և այդ տարածքում տեղի ունեցած լայնածավալ էթնոմշակութային գործընթացների ավելի ամբողջական ընկալմանը։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս գնահատելու Կիմերների և սկյութների դերը տարածաշրջանի ռազմական, նյութական և մշակութային պատմության մեջ՝ խուսափելով միայն գրավոր աղբյուրների վրա հիմնված եզրակացություններից։ Ընդհանուր առմամբ, հետազոտությունը Կիմերների և սկյութների ներկայությունն ու ազդեցությունը Հայկական լեռնաշխարհի արևելքում ուսումնասիրում է հնագիտական փաստերի, տարածական բաշխման, ժամանակագրության և տեղական մշակույթների հետ փոխազդեցության համադրմամբ՝ նպատակ ունենալով առավել ամբողջական կերպով վերականգնել այդ բարդ պատմամշակութային ժամանակաշրջանի պատկերը։

Այլ առարկաներ

Հետազոտությունը նվիրված է հանրային գրադարանների գործունեության մեջ ինտերնետային տեխնոլոգիաների կիրառման փորձի ուսումնասիրությանը և վերլուծությանը՝ դիտարկելով, թե ինչպես է թվային միջավայրի զարգացումը փոխակերպում գրադարանային ծառայությունների կազմակերպման, տեղեկատվական ռեսուրսների հասանելիության և ընթերցողների հետ հաղորդակցության ձևերը։ Աշխատության հիմքում դրված է ժամանակակից գրադարանի՝ որպես տեղեկատվության, գիտելիքի և մշակույթի ազատ հասանելիությունն ապահովող սոցիալական հաստատության վերափոխման գործընթացը։ Ուսումնասիրվում են ինտերնետային տեխնոլոգիաների կիրառման հիմնական ուղղությունները՝ գրադարանի կողմից վեբ ծառայությունների օգտագործումը, գրադարանը որպես համացանցի հասանելիության կետ և գրադարանը որպես սեփական թվային բովանդակություն ստեղծող ու տարածող կառույց։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հեռավար գրադարանային սպասարկմանը, որի միջոցով օգտատերերը կարող են օգտվել էլեկտրոնային կատալոգներից, թվայնացված հավաքածուներից, տվյալների շտեմարաններից և այլ տեղեկատվական ռեսուրսներից՝ առանց գրադարան ֆիզիկապես այցելելու։ Քննարկվում են նաև առցանց պատվերների և ամրագրման, փաստաթղթերի էլեկտրոնային առաքման, գրքերի վերադարձի ժամկետի երկարաձգման, հեռավար գրանցման, անձնական օգտահաշվի, առցանց տեղեկատու-մատենագիտական խորհրդատվության և այլ թվային ծառայությունների զարգացման առանձնահատկությունները։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ ինտերնետային տեխնոլոգիաները ներթափանցել են գրադարանային գործունեության գրեթե բոլոր հիմնական ոլորտներ՝ սկսած ֆոնդերի համալրումից և տեղեկատվության որոնումից մինչև օգտատերերի սպասարկում, մշակութային միջոցառումների կազմակերպում, մասնագիտական հաղորդակցություն և կառավարման գործընթացներ։ Առանձին բաժին է նվիրված գրադարանների կողմից սեփական ինտերնետային ռեսուրսների ստեղծմանը՝ պաշտոնական կայքերի, էլեկտրոնային կատալոգների, թվային հավաքածուների, վիրտուալ ցուցադրությունների, տեսանյութերի, փոդքասթների և սոցիալական ցանցերում ներկայացված բովանդակության միջոցով։ Կարևորվում է նաև վիրտուալ գրադարանային միջավայրի ձևավորումը, որը հնարավորություն է տալիս ընդլայնել գրադարանի լսարանը և ապահովել ծառայությունների հասանելիությունը շուրջօրյա ռեժիմով։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են թվայնացման գործընթացը խոչընդոտող խնդիրները՝ տեխնիկական և ֆինանսական ռեսուրսների սահմանափակությունը, մասնագիտական կադրերի պակասը, թվային ծառայությունների որակի գնահատման չափանիշների և համապատասխան մեթոդական ու նորմատիվ ապահովման անհրաժեշտությունը, ինչպես նաև ստեղծված էլեկտրոնային ռեսուրսների երկարաժամկետ պահպանման հարցերը։ Հետազոտության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ գրադարանային թվայնացումը ներկայացվում է ոչ թե որպես ինքնանպատակ տեխնոլոգիական գործընթաց, այլ որպես գրադարանի սոցիալական գործառույթների իրականացման միջոց, որի վերջնական նպատակը գիտելիքի, տեղեկատվության և մշակույթի հասանելիության ընդլայնումն է։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է գրադարանային ոլորտի մասնագիտական գրականության, նորմատիվ փաստաթղթերի և տարբեր երկրների հանրային գրադարանների պաշտոնական կայքերի վերլուծության վրա և համադրում է տեսական ու գործնական մոտեցումները։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանագետներին, տեղեկատվական մասնագետներին, թվային հումանիտարիայի և գրադարանային թվայնացման ոլորտի հետազոտողներին, ինչպես նաև գրադարանային ծառայությունների կազմակերպմամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է ժամանակակից հանրային գրադարանի թվային վերափոխման հիմնական ուղղությունները՝ ընդգծելով ինտերնետային տեխնոլոգիաների դերը հեռավար սպասարկման, էլեկտրոնային ռեսուրսների զարգացման, օգտատերերի հետ հաղորդակցության և գրադարանի՝ որպես ժամանակակից տեղեկատվական ու մշակութային կենտրոնի կայացման գործում։

Կրոն

Սիմոն Գաբամաճեանի հեղինակած այս աշխատությունը նվիրված է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու երկու նշանավոր հոգևորականների՝ Մատթեոս արքեպիսկոպոս Իզմիրլյանի և Եղիշե արքեպիսկոպոս Դուրյանի կյանքին, գործունեությանը և հայ եկեղեցական ու ազգային կյանքում ունեցած նշանակությանը։ 1908 թվականին Կոստանդնուպոլսում հրատարակված, 40 էջից բաղկացած այս պատմակենսագրական աշխատությունը ներկայացնում է հայ հոգևորականության կարևոր ներկայացուցիչների կենսագրական ուղին՝ անդրադառնալով նրանց հոգևոր ծառայությանը, եկեղեցական պաշտոններին և հասարակական կյանքում ունեցած դերակատարությանը։ Մատթեոս արքեպիսկոպոս Իզմիրլյանը հայ եկեղեցու նշանավոր առաջնորդներից էր, որը հայտնի դարձավ իր սկզբունքային դիրքորոշմամբ, ազգային շահերի պաշտպանությանն ուղղված գործունեությամբ և Կոստանդնուպոլսի հայոց պատրիարքի պաշտոնում կատարած ծառայությամբ։ Նրա կյանքի ուղին սերտորեն կապված էր հայ ժողովրդի պատմական բարդ ժամանակաշրջանի, ազգային ինքնության պահպանման և եկեղեցու հեղինակության ամրապնդման խնդիրների հետ։ Եղիշե արքեպիսկոպոս Դուրյանը նույնպես կարևոր տեղ է զբաղեցրել հայ հոգևոր և մշակութային կյանքում՝ իր գործունեությամբ նպաստելով եկեղեցական ավանդույթների պահպանմանն ու հայ մտավոր կյանքի զարգացմանը։ Հեղինակը կենսագրական ներկայացման միջոցով ընթերցողին հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու երկու հոգևոր գործիչների անհատականությունների, նրանց ծառայության և ժամանակաշրջանի եկեղեցական միջավայրի մասին։ Աշխատության առանձնահատուկ արժեքը պայմանավորված է նաև հրատարակման ժամանակով․ այն լույս է տեսել 1908 թվականին՝ հայ հասարակական և եկեղեցական կյանքում նշանակալի փոփոխությունների շրջանում, ինչի շնորհիվ հետաքրքրություն է ներկայացնում ոչ միայն որպես առանձին գործիչների կենսագրությունների ժողովածու, այլև որպես իր ժամանակի պատմական իրականությունն արտացոլող աղբյուր։ Հրատարակությունը ներառում է նաև հոգևորականների լուսատիպ պատկերները, որոնք լրացնում են կենսագրական նյութը և գրքին հաղորդում փաստագրական ու պատկերագրական արժեք։ Այն կարող է օգտակար լինել Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատմությամբ, հայ հոգևորականության կենսագրություններով, հայ ժողովրդի ազգային-մշակութային ժառանգությամբ և 20-րդ դարասկզբի պատմական իրադարձություններով հետաքրքրվող ընթերցողների, հետազոտողների ու ուսանողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը կարևոր սկզբնաղբյուր է երկու նշանավոր հայ եկեղեցականների կյանքի և գործունեության ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով նրանց պատմական դերի, հոգևոր ժառանգության և ազգային կյանքում ունեցած նշանակության ավելի խորքային ըմբռնմանը։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է մ.թ.ա. VI–IV դարերում Հայաստանի տարածքում ձևավորված և զարգացած նյութական մշակույթի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ հիմնվելով Հայաստանի Հանրապետությունում իրականացված հնագիտական պեղումների արդյունքների վրա։ Ուսումնասիրության հիմնական աղբյուրները հնագիտական պեղումների ընթացքում հայտնաբերված նյութական մնացորդներն են, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու այդ ժամանակաշրջանի հասարակության տնտեսական գործունեությունը, կենցաղը, արհեստները, բնակավայրերի կառուցվածքը, թաղման սովորույթները և մշակութային կապերը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է հատկացվում պեղումների արդյունքում հայտնաբերված կավե, քարե և մետաղական առարկաների, զենքերի, աշխատանքային գործիքների, խեցեղենի, զարդերի և կենցաղային իրերի ուսումնասիրությանը։ Դրանց ձևը, պատրաստման տեխնիկան, տարածվածությունը և գործառույթները հնարավորություն են տալիս բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի արհեստագործության մակարդակը, արտադրական ավանդույթներն ու բնակչության առօրյա կյանքի առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի բնակավայրերի և հնագիտական համալիրների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք պատկերացում են տալիս բնակչության տեղաբաշխման, բնակարանաշինության, տնտեսական կազմակերպման և հասարակական հարաբերությունների մասին։ Թաղման հուշարձանների ու դրանցում հայտնաբերված նյութերի վերլուծությունը լրացնում է ժամանակաշրջանի հոգևոր և սոցիալական մշակույթի վերաբերյալ պատկերացումները՝ հնարավորություն տալով ուսումնասիրելու թաղման ծեսերը, սոցիալական տարբերությունները և հավատալիքների որոշ դրսևորումներ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հայաստանի տարածքի մշակութային զարգացումները հարակից տարածաշրջանների հետ համադրելու տեսանկյունից, քանի որ հնագիտական նյութերը կարող են վկայել տարբեր մշակույթների միջև առևտրական, տնտեսական և մշակութային շփումների մասին։ Պեղումների տվյալների համակարգված ներկայացումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու մ.թ.ա. VI–IV դարերի Հայաստանի հասարակության և նրա նյութական ժառանգության մասին։ Գիրքը հատկապես արժեքավոր է հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, արևելագետների և Հայաստանի հին պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների ու ուսանողների համար, քանի որ հիմնվում է ոչ թե միայն գրավոր տեղեկությունների, այլև անմիջական հնագիտական վկայությունների վրա և նպաստում է տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային գործընթացների գիտական վերակազմությանը։