Исследование распространения локальных волновых возмущений в одномерных неупорядоченных средах

Другие предметы

Կ. Պարոնյանի կազմած այս հրատարակությունը նախատեսված է որպես 1901 թվականի համազգային օրացույց՝ հանրագիտական և տեղեկատու բնույթի նյութերի ընդգրկմամբ։ Օրացույցները 19-րդ դարի հայ տպագիր մշակույթում կարևոր դեր են ունեցել՝ ընթերցողներին տրամադրելով ժամանակի հաշվարկման, ամսաթվերի, տոների և հիշատակի օրերի վերաբերյալ տեղեկություններ, ինչպես նաև տարբեր բնագավառներին առնչվող օգտակար գիտելիքներ։ Համազգային բնույթը մատնանշում է հայ հանրության ավելի լայն շրջանակին ուղղված նպատակը՝ միավորելով օրացուցային տեղեկությունները և հասարակական ու մշակութային հետաքրքրություն ներկայացնող նյութերը։ Հանրագիտական օրացույցները հաճախ ծառայել են որպես բազմակողմանի տեղեկատուներ՝ նպաստելով ընթերցողների ընդհանուր գիտելիքների ընդլայնմանը և ընթացիկ հասարակական կյանքի վերաբերյալ տեղեկությունների տարածմանը։ Դրանք կարևոր աղբյուր են նաև տվյալ ժամանակաշրջանի հայ հասարակության հետաքրքրությունների, կրթական պահանջների, մշակութային առաջնահերթությունների և տպագիր տեղեկատվության տարածման եղանակների ուսումնասիրության համար։ 20-րդ դարի սկզբին հայերեն պարբերական և տեղեկատու հրատարակությունները նշանակալի դեր էին կատարում տարբեր համայնքների միջև մշակութային կապերի պահպանման և ազգային կյանքի մասին տեղեկությունների շրջանառության գործում։ Այս օրացույցը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ մամուլի ու տպագրության պատմության, հանրագիտական հրատարակությունների զարգացման և հայ հասարակական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբաններին, մատենագետներին, մշակույթի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և պատմական տեղեկատուների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Педагогика

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Խիզանի Ուսումնասիրաց ընկերության գործադիր ժողովի հաշվետվական գործունեությունը՝ արտացոլելով 19-րդ դարի երկրորդ կեսի արևմտահայ կրթական և հասարակական կազմակերպությունների աշխատանքը, դրանց կառավարման սկզբունքներն ու ազգային կրթության զարգացմանն ուղղված նախաձեռնությունները։ Տեղեկագիրը կարևոր փաստաթուղթ է Խիզանի կրթական կյանքի և ուսումնասիրական ընկերությունների գործունեության պատմության տեսանկյունից, քանի որ ներկայացնում է կազմակերպության գործադիր մարմնի հաշվետվողականությունը և նրա աշխատանքների վերաբերյալ տեղեկությունների փոխանցումը ընկերության անդամներին ու շահագրգիռ հասարակական շրջանակներին։ Հրատարակության հիմնական թեմատիկ առանցքը կրթական ընկերության ներքին կազմակերպումն է, գործադիր ժողովի պարտականությունները, կազմակերպության նպատակների իրականացման ընթացքը և կրթական գործունեության վարչական ու տնտեսական ապահովման խնդիրները։ Ուսումնասիրաց ընկերությունների ստեղծումը 19-րդ դարի հայ հասարակական կյանքում կարևոր երևույթ էր, քանի որ դրանք նպատակ ունեին խթանելու կրթության տարածումը, դպրոցների հիմնադրումն ու բարելավումը, ուսումնական պայմանների ապահովումը և երիտասարդ սերնդի կրթական հնարավորությունների ընդլայնումը։ Նման կազմակերպությունները հաճախ միավորում էին կրթության կարևորությունը գիտակցող մտավորականներին, հոգևորականներին, համայնքային գործիչներին և բարերարներին՝ նրանց համատեղ ջանքերով նպաստելով տեղական կրթական հաստատությունների պահպանմանն ու զարգացմանը։ Խիզանի Ուսումնասիրաց ընկերության գործունեությունը պետք է դիտարկել արևմտահայ գավառական կրթական շարժման ընդհանուր համատեքստում, երբ մայրաքաղաքից և մշակութային խոշոր կենտրոններից դուրս գտնվող հայկական բնակավայրերում ևս ձևավորվում էին կրթական նախաձեռնություններ և ինքնակազմակերպման կառույցներ։ Այս գործընթացը կարևոր նշանակություն ուներ հատկապես այն համայնքների համար, որտեղ կրթական հաստատությունների գործունեությունը հաճախ կախված էր տեղական հասարակության նախաձեռնությունից, նյութական օժանդակությունից և կազմակերպված համագործակցությունից։ Գործադիր ժողովի հաշվետվական գործունեությունը վկայում է կառավարման կազմակերպված մեխանիզմների անհրաժեշտության մասին։ Ընկերության նպատակների իրականացումը պահանջում էր աշխատանքների համակարգում, պարտականությունների բաշխում, ֆինանսական միջոցների տնօրինում, անդամների մասնակցության ապահովում և կատարված գործունեության մասին հաշվետվությունների ներկայացում։ Այս առումով տեղեկագիրը կարևոր է ոչ միայն կրթական նախաձեռնությունների, այլև արևմտահայ հասարակական ինքնակազմակերպման և կառավարման մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Փաստաթղթի բովանդակային նշանակությունը կապված է նաև կրթության՝ որպես ազգային առաջընթացի և հասարակական բարեկեցության հիմնարար պայմաններից մեկի ընկալման հետ։ 19-րդ դարի հայ հասարակական մտքի մեջ դպրոցը դիտարկվում էր ոչ միայն գիտելիք փոխանցող հաստատություն, այլև ազգային լեզվի, մշակույթի, պատմական հիշողության և հասարակական գիտակցության պահպանման կարևոր միջավայր։ Ուսումնասիրաց ընկերությունները նպաստում էին այդ գաղափարների գործնական իրականացմանը՝ կրթական աշխատանքը դարձնելով համայնքային համատեղ պատասխանատվության առարկա։ Գրական և փաստաթղթային առումով հրատարակությունը պատկանում է պաշտոնական հաշվետվական տեղեկագրերի ժանրին, որոնց բնորոշ են վարչական աշխատանքի ամփոփումը, կազմակերպության գործունեության ներկայացումը և հաշվետվողականության սկզբունքի պահպանումը։ Նման փաստաթղթերը կարևոր սկզբնաղբյուրներ են հասարակական կազմակերպությունների կառուցվածքի, դրանց ներքին կանոնակարգերի, անդամակցության և ֆինանսական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Պատմամշակութային տեսանկյունից հրատարակությունը նշանակալի է Խիզանի և ընդհանրապես արևմտահայ գավառների կրթական ու հասարակական կյանքի պատմության վերակազմության համար։ Այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին տեղական հայկական համայնքները կազմակերպում իրենց կրթական կարիքների հոգածությունը, ինչպիսի կառույցներ էին ստեղծում այդ նպատակով և ինչպես էին ապահովում դրանց գործունեության շարունակականությունը։ Կոստանդնուպոլսում դրա հրատարակությունը նաև վկայում է մայրաքաղաքի հայ տպագրական կենտրոնի և գավառական հայկական կազմակերպությունների միջև տեղեկատվական ու մշակութային կապերի գոյության մասին։ Հրատարակությունը արժեքավոր է հայ կրթական պատմության, արևմտահայ հասարակական կազմակերպությունների, համայնքային ինքնակառավարման և 19-րդ դարի ազգային լուսավորական շարժման ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, մանկավարժության պատմությամբ զբաղվող մասնագետների, մատենագետների և հայ հասարակական կյանքի պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար՝ որպես վավերագրական նյութ, որն արտացոլում է կրթության զարգացման գործում համայնքային նախաձեռնության, համատեղ պատասխանատվության և կազմակերպված գործունեության նշանակությունը։

Биология

Կենսաբանական և բժշկակենսաբանական գիտությունների բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է սինապսային միջնորդանյութերի գերբարձր նոսրացումների կամ չափազանց փոքր չափաբաժինների մետաբոտրոպ ազդեցության մեխանիզմների ուսումնասիրությանը նյարդային համակարգի բջջային և մոլեկուլային գործընթացների համատեքստում։ Քննության են առնվում սինապսային հաղորդակցության հիմնական սկզբունքները, նեյրոմեդիատորների ֆիզիոլոգիական գործառույթները և նյարդային բջիջների ազդանշանային համակարգերի կարգավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մետաբոտրոպ ընկալիչների կառուցվածքին, G սպիտակուցների միջոցով իրականացվող ազդանշանային փոխանցմանը և ներբջջային երկրորդային միջնորդների մասնակցությանը։ Վերլուծվում են նեյրոմեդիատորների չափազանց փոքր կոնցենտրացիաների պայմաններում ընկալիչների ակտիվացման, բջջային պատասխանների ձևավորման և ազդանշանային գործընթացների հնարավոր փոփոխությունները։ Քննարկվում են ընկալիչների զգայունության, ազդանշանի ուժեղացման, ներբջջային ֆերմենտային համակարգերի և իոնային անցուղիների կարգավորման փոխկապակցված մեխանիզմները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել տարբեր սինապսային միջնորդանյութերի ազդեցությունների համեմատությունը, դեղաչափ–պատասխան կախվածությունները և փորձարարական պայմանների նշանակությունը դիտարկվող երևույթների գնահատման համար։ Անդրադարձ է կատարվում նյարդային բջիջների նյութափոխանակության, թաղանթային հատկությունների և ֆունկցիոնալ ակտիվության փոփոխությունների ուսումնասիրման կենսաքիմիական ու էլեկտրաֆիզիոլոգիական մեթոդներին։ Կարևորվում է չափումների զգայունության, արդյունքների վերարտադրելիության և վերահսկիչ փորձերի նշանակությունը՝ հատկապես չափազանց փոքր չափաբաժինների ազդեցությունների գիտական հիմնավորվածությունը գնահատելիս։ Աշխատանքը կարող է նպաստել նեյրոմեդիատորային ազդանշանային համակարգերի գործունեության վերաբերյալ պատկերացումների խորացմանը և մետաբոտրոպ կարգավորման հնարավոր օրինաչափությունների բացահայտմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել նեյրոֆիզիոլոգիայի, նեյրոքիմիայի, մոլեկուլային կենսաբանության, կենսաֆիզիկայի և փորձարարական դեղաբանության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Религия

Աշխատությունը նվիրված է Հայ առաքելական եկեղեցու ծիսական երգեցողությանը՝ ներկայացնելով հայ հոգևոր երաժշտության կարևորագույն ուղղություններից մեկը։ Եկեղեցական երգերը հայ քրիստոնեական պաշտամունքի անբաժանելի մասն են և ուղեկցում են ժամերգություններին, պատարագին, եկեղեցական տոներին ու տարվա տարբեր ծիսական շրջաններին։ Դրանք արտահայտում են աղոթքի, փառաբանության, ապաշխարության, գոհության և հոգևոր խորհրդածության գաղափարները՝ միավորելով բանաստեղծական խոսքը, մեղեդին և ծիսական արարողությունը։ Հայ եկեղեցական երաժշտության առանձնահատկություններից են շարականների հարուստ ժառանգությունը, ձայնեղանակների համակարգը և ավանդական երգեցողության յուրահատուկ կատարողական ոճը։ Այս երգերը դարերի ընթացքում փոխանցվել են սերնդեսերունդ՝ պահպանելով հայ եկեղեցու հոգևոր հիշողությունն ու ազգային երաժշտական ինքնությունը։ Հրատարակությունը կարևոր է ինչպես ծիսական երգերի բովանդակության և գործառույթի, այնպես էլ դրանց երաժշտական ու մշակութային նշանակության ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում աստվածաբանների, երաժշտագետների, հայագետների և հոգևոր երաժշտությամբ զբաղվող ընթերցողների համար՝ հնարավորություն տալով ծանոթանալու հայ եկեղեցական ավանդույթի երգային ժառանգությանը և դրա դերին ազգային մշակույթի պահպանման գործում։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում ավանդների ապահովագրության համակարգի ձևավորման, գործունեության և զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում է ավանդների ապահովագրության էությունը, դրա դերը բանկային համակարգի կայունության պահպանման և ավանդատուների շահերի պաշտպանության գործում։ Քննության են առնվում ավանդների ապահովագրության հիմնական սկզբունքները, իրավական և ինստիտուցիոնալ հիմքերը, ապահովագրվող ավանդների շրջանակը, փոխհատուցման մեխանիզմները և համակարգի մասնակիցների միջև փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի բանկային համակարգի առանձնահատկություններին և այն տնտեսական ու ֆինանսական գործոններին, որոնք կարող են ազդել ավանդների ապահովագրության արդյունավետության վրա։ Ուսումնասիրվում է ավանդների ապահովագրության ազդեցությունը բնակչության վստահության, խնայողությունների ձևավորման, բանկային համակարգում միջոցների ներգրավման և ֆինանսական կայունության ապահովման գործընթացների վրա։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են նաև ավանդների ապահովագրության համակարգի հնարավոր ռիսկերը, դրանց կառավարման մեխանիզմները և համակարգի արդյունավետության բարձրացման անհրաժեշտությունը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում միջազգային փորձի ուսումնասիրությանը և տարբեր երկրներում կիրառվող մոտեցումների համադրմանը Հայաստանի պայմանների հետ՝ բացահայտելու այն գործիքներն ու սկզբունքները, որոնք կարող են նպաստել ազգային համակարգի կատարելագործմանը։ Քննարկվում են նաև ապահովագրական ֆոնդի ձևավորման, ֆինանսավորման, փոխհատուցման սահմանաչափերի, վերահսկողության և համակարգի կայունության հետ կապված հարցերը։ Աշխատության հիմնական արժեքներից է ավանդների ապահովագրության դիտարկումը ոչ միայն որպես ավանդատուների պաշտպանության միջոց, այլև որպես ֆինանսական համակարգի ընդհանուր կայունությունն ամրապնդող կարևոր ինստիտուտ։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, բանկային և ֆինանսական ոլորտի մասնագետների, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների, ուսանողների, հետազոտողների և Հայաստանի ֆինանսական համակարգի զարգացման ու կայունության հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Культура

Սա Կիլիկյան Հայաստանի միջնադարյան գրքարվեստի բացառիկ և բարձրարժեք հուշարձաններից է, որը պահպանվում է Երևանի Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանում՝ 7651 համարի ներքո։ Ձեռագիրը ստեղծվել է XIII դարի վերջին քառորդում և առանձնանում է իր չափազանց հարուստ ու բազմազան պատկերազարդմամբ։ Այն հատկապես հայտնի է նրանով, որ նրա նկարազարդմանը մասնակցել են մի քանի վարպետներ, իսկ հետագա փուլում՝ 1320 թվականին, Սարգիս Պիծակը շարունակել և ավարտին է հասցրել ձեռագրի պատկերազարդումը։ Հիշատակարանի տեղեկություններից հայտնի է, որ Սեբաստիայի Ստեփանոս եպիսկոպոսը Կիլիկիայի Օշին արքայի հրամանով պալատական մատենադարանից ընտրել է այս ձեռագիրը և այն հանձնել Սարգիս Պիծակին՝ կիսատ մնացած պատկերազարդումն ավարտելու նպատակով։ Ձեռագրում արդեն իսկ առկա էին ավարտված, ուրվագծված և դեռևս չպատկերազարդված տեսարաններ, որոնց մի մասը Պիծակը լրացրել է գույներով, իսկ բաց թողնված հատվածները՝ նոր մանրանկարներով։ Ձեռագրի ամենանշանակալի առանձնահատկություններից մեկը մանրանկարների բացառիկ առատությունն է․ գրեթե բոլոր էջերը պատկերազարդված են, իսկ ընդհանուր առմամբ պահպանվել է ավելի քան 250 մանրանկար։ Դրանք ներկայացված են ոչ միայն ամբողջական էջերի, այլև տեքստի ներսում, լուսանցքներում, ֆրիզաձև շարքերով և միմյանց հետ սյուժետային կապ ունեցող պատկերային խմբերով։ Նման կառուցվածքը ձեռագիրը դարձնում է հատկապես արժեքավոր հայ միջնադարյան պատկերագրության և ձեռագրային ձևավորման ուսումնասիրության համար։ Մանրանկարների խորքերում օգտագործված են ոսկեգույն, կարմիր, կապույտ և կանաչ երանգներ, որոնք ստեղծում են հարուստ և արտահայտիչ գունային միջավայր։ Հետազոտություններում նշվում է, որ XIII դարի կիլիկյան ձեռագրերում բնագրային մանրանկարները լայն տարածում էին ստացել, իսկ այս ձեռագրում դրանց կիրառությունը հասել է առանձնահատուկ կատարելության։ Պատկերազարդման համակարգի վրա նկատելի են տարբեր գեղարվեստական աղբյուրների ազդեցություններ։ Մանրանկարների մի մասը կապված է XI–XII դարերի բյուզանդական հարուստ պատկերազարդ ձեռագրերի ավանդույթի հետ, մասնավորապես՝ Ֆլորենցիայի Լաուրենցիանա գրադարանում պահպանվող ձեռագրի հետ, որից ուղղակիորեն ընդօրինակվել են մի շարք տեսարաններ։ Մյուս կարևոր աղբյուրը Հեթում Բ թագավորի Ճաշոցի պատկերագրական ավանդույթն է, որի ազդեցությունը դրսևորվում է ինչպես ֆրիզաձև, այնպես էլ ոսկե ֆոնով և ճարտարապետական տարրերով շրջանակված պատկերներում։ Ձեռագրի առանձնահատկությունն այն է, որ տարբեր նկարիչների ձեռագիրը նկատելի է պատկերների կատարման եղանակներում, գունային լուծումներում, կերպարների կառուցվածքում և կոմպոզիցիոն մոտեցումներում։ Սարգիս Պիծակի միջամտությունն առավել ակնհայտ է ավետարանիչների, առակների և այլաբանական պատկերների մի մասում։ Նրա արվեստին բնորոշ վառ գույները, նուրբ դիմագծերով մարդկային կերպարները և արտահայտիչ հայացքները կարևոր դեր են խաղում ձեռագրի ընդհանուր գեղարվեստական կերպարի ձևավորման գործում։ Ստեղծագործության նշանակությունը հատկապես մեծ է Կիլիկյան մանրանկարչության պատմության տեսանկյունից, քանի որ այն ներկայացնում է այդ դպրոցի պատկերագրական, տեխնիկական և գեղագիտական ավանդույթների բարդ փոխազդեցությունը։ Ձեռագիրը հետագայում ևս ունեցել է ազդեցություն․ Կիլիկյան մանրանկարչության օրինակները, այդ թվում այս ձեռագիրը, օգտագործվել են Ղրիմի հայկական մանրանկարչության դպրոցի վարպետների կողմից որպես նախօրինակ։ Հետազոտություններում նշվում է, որ Նիկողայոս Մելանավորը ամբողջությամբ կրկնօրինակել է այս ձեռագիրը՝ ստեղծելով դրա կարևոր վերարտադրությունը։ Այսպիսով, ձեռագիրը ոչ միայն XIII–XIV դարերի հայ գրքարվեստի բացառիկ նմուշ է, այլև կարևոր վկայություն Կիլիկյան Հայաստանի մշակութային միջավայրի, բյուզանդական և հայկական պատկերագրական ավանդույթների փոխազդեցության, ինչպես նաև միջնադարյան հայ մանրանկարիչների բարձր մասնագիտական վարպետության մասին։ Այն առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում արվեստաբանների, ձեռագրագետների, միջնադարյան մշակույթի պատմաբանների և հայկական մանրանկարչության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։