ՋԵՅՄ ՋՈՅՍ

Lեզվաբանություն

Գիրքը նվիրված է ժամանակակից հայերենում դարձվածային հոմանիշների ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրանց կառուցվածքային, իմաստաբանական և գործառական առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նույն կամ մոտ իմաստ արտահայտող դարձվածային միավորների ձևավորման սկզբունքները, կիրառության ոլորտները և լեզվական արտահայտչամիջոցների համակարգում դրանց ունեցած դերը։ Ներկայացվում են դարձվածքների հոմանիշային հարաբերությունները, իմաստային նրբերանգները, ոճական արժեքը և կիրառման առանձնահատկությունները տարբեր հաղորդակցական իրավիճակներում։ Ուսումնասիրությունը նաև անդրադառնում է դարձվածային հոմանիշների դասակարգման, լեզվական փոփոխությունների ազդեցության և դրանց օգտագործման գործնական խնդիրներին՝ հիմնվելով ժամանակակից հայերենի հարուստ լեզվական նյութի վրա։ Գիրքը կարևոր ներդրում է հայ դարձվածաբանության և բառագիտության ոլորտում՝ նպաստելով հայոց լեզվի արտահայտչական հնարավորությունների առավել խորքային ճանաչմանը։ Այն արժեքավոր աղբյուր է լեզվաբանների, հայագետների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների և բոլոր նրանց համար, ովքեր հետաքրքրված են ժամանակակից հայերենի դարձվածային համակարգի ուսումնասիրությամբ։

Գրականություն

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկյան գրականության նշանավոր ներկայացուցիչ Վիլյամ Ֆոլքների վաղ շրջանի ստեղծագործական գործունեության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրա գրական աշխարհայացքի ձևավորման, գեղարվեստական մտածողության և հեղինակային ոճի սկզբնական փուլերը։ Վերլուծվում են վաղ ստեղծագործությունների թեմատիկ և գաղափարական առանձնահատկությունները, կերպարների հոգեբանական կառուցվածքը, պատմողական տեխնիկան, ժամանակի և հիշողության գեղարվեստական մեկնաբանությունը, ինչպես նաև հեղինակի ստեղծագործություններում ձևավորվող հիմնական մոտիվներն ու խորհրդանշական համակարգը։ Ուսումնասիրությունը բացահայտում է այն ստեղծագործական որոնումները, որոնք հետագայում հիմք են դարձել Ֆոլքների հասուն վիպական արվեստի և նորարարական գրական մեթոդների ձևավորման համար՝ անդրադառնալով նաև գրողի կապերին ամերիկյան և համաշխարհային գրական ավանդույթների հետ։ Գիրքը հիմնված է գրականագիտական վերլուծությունների և համեմատական դիտարկումների վրա՝ ընթերցողին առաջարկելով ամբողջական պատկերացում հեղինակի վաղ շրջանի ստեղծագործական ժառանգության և նրա գրական զարգացման կարևոր փուլերի մասին։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրականագետների, դասախոսների, ուսանողների, ամերիկյան գրականության հետազոտողների և համաշխարհային դասական գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Գրականություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգության համակողմանի քննությանը՝ անդրադառնալով նրա արձակին, դրամատուրգիային, պատմական թեմատիկային, գեղարվեստական մտածողությանը, կերպարակերտման սկզբունքներին և ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական խնդիրներին։ Ուսումնասիրության հիմքում այն մոտեցումն է, որ Զեյթունցյանի գրականությունը պետք է դիտարկել ոչ միայն առանձին ստեղծագործությունների մակարդակում, այլև որպես ամբողջական գեղարվեստական համակարգ, որի տարբեր ժանրերում կրկնվող առանցքային հարցերն են մարդը պատմության մեջ, անհատի և հասարակության հարաբերությունը, բարոյական պատասխանատվությունը, ազգային հիշողությունը, իշխանությունը, ազատությունը և ժամանակի ու պատմության ազդեցությունը մարդու ճակատագրի վրա։ Հեղինակի ստեղծագործական ուղին առանձնահատուկ տեղ ունի 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության մեջ․ նա այն սերնդի ներկայացուցիչներից էր, որը 1960-ական թվականներին բերեց գեղարվեստական նոր մտածողություն և ավելի սուր ուշադրություն դարձրեց մարդու ներաշխարհին, բարոյական ընտրությանը և հասարակական հակասություններին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը գրողի պատմական արձակի ուսումնասիրությունն է։ Զեյթունցյանը պատմական նյութը օգտագործում է ոչ միայն անցյալի դեպքերը վերարտադրելու, այլև արդիական հարցադրումներ առաջադրելու համար․ պատմական անձանց և իրադարձությունների միջոցով նա անդրադառնում է իշխանության և պատասխանատվության, հայրենիքի ու անհատի, քաղաքական որոշումների և մարդկային ճակատագրերի փոխհարաբերություններին։ Այս առումով առանձնահատուկ նշանակություն ունի «Արշակ Երկրորդ» վեպը, որի շուրջ գրական քննադատության մեջ քննարկվել են պատմության գեղարվեստականացման, պատմական առասպելի վերաիմաստավորման և ժամանակակից խնդիրների հետ դրա կապի հարցերը։ Պատմական թեմայի հանդեպ այս մոտեցումը թույլ է տալիս անցյալի իրադարձությունները վերածել ժամանակակից մարդու բարոյական ու քաղաքական խնդիրների քննարկման միջոցի։ Զեյթունցյանի ստեղծագործական ժառանգության մյուս առանցքային հատվածը դրամատուրգիան է։ Նրա անցումը դրամատիկական ժանրին գրականագիտական գնահատականներում դիտարկվում է որպես օրինաչափ զարգացում, քանի որ նրա արձակին բնորոշ ներքին դրամատիզմը, լարված երկխոսությունները, մենախոսությունները և սուր խնդրադրումները բնականորեն համապատասխանում էին բեմական խոսքի հնարավորություններին։ Դրամատուրգիական ստեղծագործություններում գրողը հաճախ կենտրոնանում է պատմական կամ հասարակական բախումների մեջ հայտնված մարդու վրա՝ բացահայտելով նրա ներքին հակասությունները, ընտրության դժվարությունը և պատասխանատվության զգացումը։ Այդ պատճառով նրա պիեսները կարող են դիտարկվել ոչ միայն որպես թատերական տեքստեր, այլև որպես բարոյափիլիսոփայական խնդիրների գեղարվեստական ուսումնասիրություններ։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև Զեյթունցյանի գեղարվեստական հրապարակախոսության խնդիրը։ Նրա ստեղծագործական մտածողության մեջ գրականությունն ու հրապարակախոսությունը հաճախ փոխկապակցված են․ պատմական և ազգային հիշողության, հասարակական պատասխանատվության, մշակութային ինքնության և ժամանակակից կյանքի խնդիրները դառնում են ինչպես գեղարվեստական, այնպես էլ հրապարակախոսական անդրադարձի առարկա։ Գրականագիտական աղբյուրներից մեկում ընդգծվում է, որ նրա գեղարվեստական հրապարակախոսությունը սնվում է ազգային մտածողության տարբեր ակունքներից և միաժամանակ կապված է նրա դրամատիկական մտածողության հետ։ Ուսումնասիրության համար կարևոր է նաև գրողի լեզվական և ոճական համակարգը։ Զեյթունցյանի ստեղծագործություններում խոսքը հաճախ կառուցվում է սուր երկխոսությունների, ներքին մենախոսությունների, հակադրությունների և ինտենսիվ հոգեբանական լարվածության միջոցով։ Կերպարների խոսքը ոչ միայն առաջ է մղում գործողությունը, այլև բացահայտում է նրանց աշխարհայացքը, բարոյական դիրքորոշումը և ներքին պայքարը։ Այդպիսի կառուցվածքը հատկապես արդյունավետ է պատմական և դրամատիկական նյութի դեպքում, որտեղ հերոսների անձնական որոշումները միահյուսվում են հասարակական ու քաղաքական իրադարձություններին։ Ուսումնասիրության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ այն Տ. Ս. Սարգսյանի՝ «Նորագույն շրջանի հայ գրականություն» մասնագիտությամբ բանասիրական գիտությունների թեկնածուի գիտական աստիճանի հայցման ատենախոսական ուսումնասիրության սեղմագիրն է, որը պատրաստվել է ՀՀ ԳԱԱ Մ. Աբեղյանի անվան գրականության ինստիտուտում և հրատարակվել Երևանում 2014 թվականին։ Սեղմագիրն ունի 33 էջ, իսկ մատենագիտական ցանկը ներառում է 23 անուն աղբյուր։ Աշխատանքի կարևորությունն այն է, որ այն հնարավորություն է տալիս Պերճ Զեյթունցյանի գրական ժառանգությունը դիտարկել ամբողջականության մեջ՝ բացահայտելով նրա տարբեր ժանրերի ստեղծագործությունների միջև եղած գաղափարական և գեղարվեստական կապերը։ Հեղինակի համար պատմությունը պարզապես անցյալի նկարագրություն չէ, իսկ արդիականությունը՝ միայն ներկա իրադարձությունների արտացոլում․ երկուսն անընդհատ փոխազդում են՝ ստեղծելով պատմության միջոցով ներկան հասկանալու և ներկայի միջոցով անցյալը վերաիմաստավորելու մեթոդ։ Այս առանձնահատկությունն է նաև պատճառը, որ նրա ստեղծագործությունները շարունակում են հետաքրքրել գրականագետներին, թատերագետներին և ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը արժեքավոր է Պերճ Զեյթունցյանի ստեղծագործական անհատականությունը, նրա արձակի և դրամատուրգիայի հիմնական առանձնահատկությունները, պատմական մտածողությունը, կերպարակերտման սկզբունքներն ու գեղարվեստական աշխարհայացքը հասկանալու համար։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, նորագույն շրջանի հայ արձակով, դրամատուրգիայով, պատմավեպով և 20-րդ դարի երկրորդ կեսի հայ գրականության գաղափարագեղագիտական զարգացումներով զբաղվող հետազոտողների, դասախոսների, ուսանողների և ընթերցողների համար։

Տնտեսագիտություն

Կապի ձեռնարկությունների ինվեստիցիոն գործունեության կարգավորումը վերաբերում է այն պետական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմների համակարգին, որոնց միջոցով սահմանվում են կապի և հեռահաղորդակցության ոլորտում գործող ընկերությունների ներդրումային վարքագծի կանոնները, ռիսկերի վերահսկումը և զարգացման ուղղությունները։ Այս ոլորտում ներդրումները հիմնականում ուղղված են ենթակառուցվածքների արդիականացմանը, թվային ցանցերի ընդլայնմանը, տեխնոլոգիական նորարարությունների ներդրմանը և ծառայությունների որակի բարձրացմանը, իսկ կարգավորումը իրականացվում է լիցենզավորման, սակագնային քաղաքականության վերահսկման, մրցակցային միջավայրի ապահովման և պետական կարգավորող մարմինների կողմից սահմանված ստանդարտների միջոցով։ Ներդրումային քաղաքականության հիմնախնդիրները ներառում են բարձր կապիտալ ծախսերի անհրաժեշտությունը, ներդրումների վերադարձելիության երկար ժամկետները, տեխնոլոգիական արագ փոփոխությունները, շուկայի մենաշնորհացման կամ կենտրոնացման ռիսկերը, ինչպես նաև կարգավորող անորոշությունները, որոնք կարող են ազդել մասնավոր ներդրողների հետաքրքրվածության վրա։ Բացի այդ, կարևոր խնդիր է նաև հավասարակշռությունը հանրային շահի՝ մատչելի և որակյալ կապի ծառայությունների ապահովման և ձեռնարկությունների շահութաբերության միջև, քանի որ չափազանց խիստ կարգավորումը կարող է նվազեցնել ներդրումային ակտիվությունը, իսկ թույլ վերահսկողությունը՝ հանգեցնել շուկայական անհավասարությունների և ծառայությունների որակի անկման։

Ինֆորմատիկա

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է հաշվվողական աստղաֆիզիկայի որոշ խնդիրների լուծման համար գրիդ ինֆրակառուցվածքի հիման վրա հաշվարկային միջավայրի մշակմանը և կիրառմանը։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են բաշխված հաշվարկների կազմակերպման սկզբունքները, բարձր արտադրողականությամբ հաշվարկային համակարգերի հնարավորությունները և աստղաֆիզիկական մոդելավորման գործընթացների արդյունավետության բարձրացման մեթոդները։ Ներկայացվում են ծրագրային ճարտարապետության, տվյալների մշակման, հաշվարկային ռեսուրսների կառավարման և զուգահեռ հաշվարկների կազմակերպման մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս լուծել մեծածավալ և բարդ գիտական խնդիրներ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել աստղաֆիզիկայի, հաշվողական գիտությունների, բարձր արտադրողականությամբ հաշվարկների, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների և կիրառական մաթեմատիկական մոդելավորման ոլորտներում աշխատող հետազոտողների, մասնագետների և ուսանողների համար։

Այլ առարկաներ

Արժեթղթերի շուկայի եկամտաբերության վերլուծությունը ֆինանսական վերլուծության կարևոր ուղղություններից է, որը նպատակ ունի գնահատել արժեթղթերում կատարված ներդրումների շահութաբերությունը, դրանց հետ կապված ռիսկերը և շուկայի ընդհանուր արդյունավետությունը։ Այս վերլուծության ընթացքում ուսումնասիրվում է բաժնետոմսերի, պարտատոմսերի և այլ ֆինանսական գործիքների եկամտաբերությունը՝ հաշվի առնելով ինչպես ընթացիկ եկամուտները (օրինակ՝ դիվիդենդներ կամ տոկոսներ), այնպես էլ արժեթղթի գնի փոփոխությունից ստացվող կապիտալ շահույթը։ Եկամտաբերությունը կարող է հաշվարկվել որպես տոկոսային հարաբերակցություն ներդրված կապիտալի նկատմամբ, ինչը թույլ է տալիս համեմատել տարբեր ներդրումային տարբերակներ։ Վերլուծության մեջ կարևոր դեր ունի նաև ռիսկ-եկամտաբերություն հարաբերակցությունը, քանի որ բարձր եկամտաբերությունը սովորաբար ուղեկցվում է բարձր ռիսկով, իսկ ներդրողները փորձում են գտնել օպտիմալ հավասարակշռություն այս երկու գործոնների միջև։ Արժեթղթերի շուկայի եկամտաբերության գնահատման համար կիրառվում են տարբեր մեթոդներ՝ պատմական տվյալների վերլուծություն, միջին եկամտաբերության հաշվարկ, վարիացիայի և ստանդարտ շեղման ուսումնասիրություն, ինչպես նաև ֆինանսական մոդելներ, օրինակ՝ CAPM մոդելը, որը կապում է ակտիվի եկամտաբերությունը շուկայի ընդհանուր ռիսկի հետ։ Այս վերլուծությունը կարևոր է ներդրողների, ֆինանսական կառույցների և պետական մարմինների համար, քանի որ այն օգնում է ճիշտ ներդրումային որոշումներ կայացնել, գնահատել շուկայի կայունությունը և կանխատեսել հնարավոր ֆինանսական տատանումները։