Քաղացիական հասարակություն

Աշխարհագրություն

Աշխատությունը նվիրված է ուրբանիզացված տարածքների սեյսմիկ միկրոշրջանացման մեթոդաբանական հիմունքների և կիրառվող երկրաֆիզիկական հետազոտությունների առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ Երևանի քաղաքի օրինակով։ Վերլուծվում են քաղաքային տարածքների սեյսմիկ վտանգի գնահատման սկզբունքները, երկրաբանական և ինժեներաերկրաբանական պայմանների ազդեցությունը սեյսմիկ ալիքների տարածման վրա, ինչպես նաև տեղային երկրաբանական առանձնահատկությունների դերը երկրաշարժերի ժամանակ հնարավոր ազդեցությունների ձևավորման գործում։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են սեյսմիկ միկրոշրջանացման ժամանակ կիրառվող երկրաֆիզիկական մեթոդները, դրանց արդյունավետությունը, չափումների և տվյալների մշակման մոտեցումները, ինչպես նաև տարածքների սեյսմիկ կայունության գնահատման եղանակները։ Քննարկվում են քաղաքաշինական պլանավորման, շենքերի և ենթակառուցվածքների անվտանգության ապահովման, սեյսմիկ ռիսկերի նվազեցման և աղետների կանխարգելման խնդիրները։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի Երևանի և այլ սեյսմավտանգ քաղաքային տարածքների կայուն զարգացման, շինարարական նախագծման կատարելագործման և բնակչության անվտանգության բարձրացման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով սեյսմոլոգների, երկրաբանների, քաղաքաշինարարների, ինժեներների և աղետների կառավարման մասնագետների համար։

Մանկավարժություն

Աշխատությունը նվիրված է խոսքի զարգացման դժվարություններ ունեցող երեխաների բառապաշարի ընդլայնման և դպրոցական ուսուցմանը նրանց պատրաստվածության միջև փոխկապակցվածության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում բառապաշարային կարողությունների ձևավորումն է՝ որպես հաղորդակցման, մտածողության, բանավոր խոսքի ընկալման և հետագա գրավոր խոսքի յուրացման կարևոր հիմք։ Բառապաշարի սահմանափակությունը կարող է դժվարացնել երեխայի կողմից ուսումնական հրահանգների ընկալումը, սեփական մտքերի արտահայտումը, առարկաների և երևույթների հատկանիշների նկարագրումը, իմաստային կապերի հաստատումը և նոր հասկացությունների յուրացումը։ Այդ պատճառով բառապաշարի հարստացումը դիտարկվում է ոչ միայն որպես խոսքային զարգացման առանձին ուղղություն, այլև որպես դպրոցական պատրաստվածության կարևոր բաղադրիչ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել երեխաների ակտիվ և պասիվ բառապաշարի առանձնահատկությունները, բառերի իմաստների ընկալումը, ընդհանրացնող հասկացությունների յուրացումը, հոմանիշային և հականիշային հարաբերությունների ճանաչումը, ինչպես նաև բառերը համապատասխան հաղորդակցական իրավիճակներում կիրառելու կարողությունը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի բառապաշարային աշխատանքի կապը քերականական կառուցվածքների, կապակցված խոսքի և հնչյունաբանական կարողությունների զարգացման հետ, քանի որ լեզվական համակարգի տարբեր բաղադրիչները փոխկապակցված են և միասին են ապահովում լիարժեք հաղորդակցությունը։ Մանկավարժական տեսանկյունից կարող են քննության առնվել խաղային, պատկերային, պատմողական և առարկայական գործունեության վրա հիմնված ուսուցողական միջոցները, որոնք նպաստում են նոր բառերի իմաստավորված յուրացմանը և դրանց գործնական կիրառմանը։ Կարևորվում է նաև աշխատանքի անհատականացումը՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր երեխայի խոսքային զարգացման մակարդակը, ճանաչողական առանձնահատկությունները և առաջընթացի դինամիկան։ Հետազոտության գործնական նշանակությունը պայմանավորված է նախադպրոցական և դպրոցական կրթության միջև շարունակականության ապահովման անհրաժեշտությամբ։ Բավարար բառապաշարային կարողությունները կարող են նպաստել ընթերցանության և գրավոր խոսքի հետագա յուրացմանը, ուսուցչի խոսքի ավելի լավ ընկալմանը, դասարանում հաղորդակցմանը և տարբեր ուսումնական առարկաների հասկացությունների յուրացմանը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է լոգոպեդիայի, հատուկ մանկավարժության, խոսքի զարգացման և դպրոցական պատրաստվածության ուսումնասիրության մոտեցումները՝ կարևորելով երեխայի լեզվական կարողությունների հետևողական զարգացումը որպես կրթական գործընթացին արդյունավետ մասնակցության նախապայման։

Բժշկություն

Նյութը նվիրված է բրուցելոզի համաճարակաբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Լեռնային Ղարաբաղի տարածքում՝ ուշադրություն դարձնելով հիվանդության տարածվածությանը, փոխանցման ուղիներին, ռիսկի գործոններին և կանխարգելման հնարավորություններին։ Բրուցելոզը վարակիչ հիվանդություն է, որը կարող է ախտահարել ինչպես գյուղատնտեսական կենդանիներին, այնպես էլ մարդկանց և առանձնահատուկ նշանակություն ունի անասնապահությամբ զբաղվող համայնքների համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հիվանդության տարածման օրինաչափությունները՝ ըստ բնակավայրերի, ժամանակաշրջանների, կենդանիների տեսակների և տնտեսությունների, ինչպես նաև մարդկանց շրջանում հիվանդացության հնարավոր կապը կենդանիների վարակվածության հետ։ Կարևոր ուղղություն է վարակի փոխանցման հիմնական մեխանիզմների բացահայտումը, այդ թվում՝ վարակված կենդանիների հետ անմիջական շփումը, չպաստերիզացված կաթի և դրանից պատրաստված մթերքների օգտագործումը, ինչպես նաև անասնաբուժական և սանիտարահիգիենիկ պահանջների ոչ բավարար պահպանումը։ Ուսումնասիրությունը կարող է ներառել համաճարակաբանական տվյալների հավաքագրում և վերլուծություն, լաբորատոր հետազոտությունների արդյունքների գնահատում, հիվանդության տարածման դինամիկայի ուսումնասիրություն և ռիսկային խմբերի առանձնացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել անասնաբուծական տնտեսություններում հիվանդության վերահսկմանը, կենդանիների պարբերական հետազոտությանը, վարակված կենդանիների հայտնաբերմանն ու համապատասխան միջոցառումների իրականացմանը։ Մարդկանց շրջանում կանխարգելման տեսանկյունից կարևոր են բնակչության իրազեկումը, անձնական հիգիենայի կանոնների պահպանումը, կաթնամթերքի անվտանգ մշակումը և մասնագիտական ռիսկի ենթարկվող անձանց պաշտպանությունը։ Հիվանդության համաճարակաբանության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև այն պատճառով, որ դրա տարածումը կարող է պայմանավորված լինել սոցիալ-տնտեսական, անասնաբուժական, կլիմայական և տարածքային առանձնահատկությունների համադրությամբ։ Տվյալների համակողմանի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել հիվանդության տարածման ինտենսիվությունը, բացահայտել առավել խոցելի օղակները և մշակել կանխարգելիչ միջոցառումների ավելի նպատակային համակարգ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել համաճարակաբանների, անասնաբույժների, բժիշկների, հանրային առողջապահության մասնագետների և գյուղատնտեսության ոլորտի աշխատողների համար՝ նպաստելով մարդու և կենդանիների առողջության փոխկապակցվածության ավելի ամբողջական գնահատմանը։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը կարևորում է համաճարակաբանական հսկողության, անասնաբուժական վերահսկողության, լաբորատոր ախտորոշման և բնակչության իրազեկման համակցված կիրառումը՝ վարակի տարածման ռիսկը նվազեցնելու և հանրային առողջության պաշտպանության մակարդակը բարձրացնելու նպատակով։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայ եկեղեցու պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը՝ քրիստոնեության տարածման վաղ շրջանից մինչև XVIII դարի ավարտը՝ այն դիտարկելով Հայաստանի քաղաքական, հասարակական և մշակութային պատմության լայն համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում են քրիստոնեության սկզբնական տարածման վերաբերյալ եկեղեցական ավանդույթներն ու պատմական աղբյուրները, Հայաստանի քրիստոնեացման գործընթացը, եկեղեցական կառույցների ձևավորումը և հոգևոր իշխանության հաստատումը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հայ գրերի ստեղծմանը, Աստվածաշնչի հայերեն թարգմանությանը, կրթական ու թարգմանական շարժմանը և եկեղեցու մասնակցությանը հայ գրավոր մշակույթի զարգացմանը։ Քննության են առնվում նաև վաղ միջնադարում ձևավորված դավանական հարաբերությունները, եկեղեցական ժողովների նշանակությունը և Հայ եկեղեցու աստվածաբանական ու ծիսական առանձնահատկությունների աստիճանական ձևավորումը։ Հետագա ժամանակաշրջանների ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում օտար տիրապետությունների և հայկական պետական կազմավորումների փոփոխությունների պայմաններում եկեղեցու կազմակերպական գործունեությանը, կաթողիկոսական կենտրոնների տեղափոխություններին և հոգևոր հաստատությունների դերակատարությանը հասարակական կյանքում։ Առանձին նշանակություն ունեն Բագրատունյաց և Կիլիկյան Հայաստանի ժամանակաշրջանները, երբ եկեղեցական կառույցները փոխգործակցում էին հայկական պետականության, կրթական կենտրոնների և արտաքին քրիստոնեական աշխարհի հետ։ Քննարկվում են նաև տարբեր քրիստոնեական ավանդույթների հետ աստվածաբանական ու եկեղեցական հարաբերությունները՝ դրանք դիտարկելով համապատասխան պատմական պայմանների շրջանակում։ Ուշ միջնադարի և վաղ նոր շրջանի պատմությունը ներկայացվում է քաղաքական անկայունության, հայկական բնակչության տարածքային տեղաշարժերի, վանական կենտրոնների գործունեության և եկեղեցական կառույցների պահպանման տեսանկյունից։ Կարևոր ուղղություն է եկեղեցու դերի ուսումնասիրությունը ձեռագրերի ընդօրինակման, կրթության, պատմագրության, ճարտարապետության և մշակութային ժառանգության պահպանման գործում։ XVIII դարի զարգացումները հնարավորություն են տալիս դիտարկել նաև հայկական տպագրության, կրթական նախաձեռնությունների, սփյուռքյան համայնքների և հոգևոր կենտրոնների փոխհարաբերությունները։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է եկեղեցական պատմության, հայագիտության, կրոնագիտության և մշակույթի պատմության մոտեցումները՝ ներկայացնելով Հայ եկեղեցու բազմադարյա զարգացումը և նրա տեղը հայ ժողովրդի պատմամշակութային ժառանգության ձևավորման գործընթացում։

Տնտեսագիտություն

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զբոսաշրջության ռազմավարական կառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով ոլորտի տնտեսական, սոցիալական և տարածքային զարգացման նշանակությունը։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են զբոսաշրջության կառավարման ռազմավարական մոտեցումները, ոլորտի զարգացման վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, զբոսաշրջային պահանջարկի և առաջարկի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև Հայաստանի զբոսաշրջային ներուժի արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջության պետական կառավարման համակարգին, ռազմավարական պլանավորմանը, ոլորտի զարգացման ծրագրերին և տարբեր կառույցների միջև համագործակցության արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել զբոսաշրջային հոսքերի փոփոխությունները, զբոսաշրջային ծառայությունների որակը, ենթակառուցվածքների զարգացվածությունը, մարդկային ռեսուրսների ներուժը և Հայաստանի՝ որպես զբոսաշրջային ուղղության միջազգային մրցունակությունը։ Կարևորվում է նաև զբոսաշրջային արդյունքի բազմազանեցումը՝ մշակութային, պատմական, բնապահպանական, գյուղական, արկածային և այլ ուղղությունների զարգացման միջոցով, ինչը կարող է նպաստել զբոսաշրջային սեզոնայնության նվազեցմանը և տարբեր տարածաշրջանների տնտեսական ակտիվության բարձրացմանը։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև ոլորտի թվայնացման, ժամանակակից մարքեթինգային գործիքների կիրառման, Հայաստանի զբոսաշրջային բրենդի ամրապնդման և միջազգային շուկաներում երկրի ճանաչելիության բարձրացման խնդիրներին։ Առանձին կարևորություն ունի զբոսաշրջության կայուն զարգացման սկզբունքների ներդրումը, որի շրջանակում անհրաժեշտ է համատեղել տնտեսական արդյունքները բնական և մշակութային ժառանգության պահպանության, համայնքների զարգացման և զբոսաշրջային տարածքների հավասարակշռված օգտագործման հետ։ Աշխատության մեջ կարող են բացահայտվել ռազմավարական կառավարման արդյունավետությունը սահմանափակող հիմնական խնդիրները՝ կառավարման համակարգի համակարգման դժվարությունները, ենթակառուցվածքների անհավասար զարգացումը, տեղեկատվական և վիճակագրական տվյալների օգտագործման սահմանափակումները, ծառայությունների որակի տարբերությունները և զբոսաշրջային ներուժի ոչ լիարժեք իրացումը։ Միաժամանակ ներկայացվում են ոլորտի կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղություններ՝ ռազմավարական պլանավորման կատարելագործում, պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության խորացում, ներդրումների խթանում, մարդկային կապիտալի զարգացում, ենթակառուցվածքների բարելավում և զբոսաշրջային ծառայությունների մրցունակության բարձրացում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել զբոսաշրջության և հյուրընկալության ոլորտի մասնագետների, տնտեսագետների, պետական կառավարման ներկայացուցիչների, զբոսաշրջային կազմակերպությունների աշխատակիցների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Lեզվաբանություն

Այս աշխատությունը վերաբերում է գրաբարի (դասական հայերենի) վերլուծական բայերի համակարգի ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով դրանց ձևաբանական կառուցվածքին, քերականական արժեքին և լեզվական գործառույթներին։ Գրաբարում վերլուծական բայերը ձևավորվում են օժանդակ բայի և հիմնական իմաստային բայի համադրությամբ՝ արտահայտելով ժամանակ, եղանակ, տեսք և երբեմն նաև քերականական այլ կատեգորիաներ, որոնք սինթետիկ ձևերով չեն կարող լիարժեք արտահայտվել։ Այս համակարգը կարևոր դեր ունի գրաբարի բայական համակարգի զարգացման և ձևաբանական բարդության ուսումնասիրության մեջ, քանի որ ցույց է տալիս լեզվի անցումը սինթետիկ կառուցվածքներից դեպի ավելի վերլուծական արտահայտման ձևեր։ Ուսումնասիրության մեջ դիտարկվում են օժանդակ բայերի գործառույթները, նրանց համակցման կանոնները, ինչպես նաև վերլուծական ձևերի կիրառությունը տարբեր տեքստային ժանրերում՝ աստվածաբանական, պատմագրական և գրական աղբյուրներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում նաև վերլուծական բայերի իմաստային նրբություններին և նրանց դերին նախադասության ժամանակային և եղանակային հարաբերությունների արտահայտման մեջ։ Այսպիսով, գրաբարի վերլուծական բայերի համակարգի ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի հայերեն լեզվի պատմական քերականության, ձևաբանության և լեզվաբանական զարգացման ընդհանուր օրինաչափությունների բացահայտման համար՝ ցույց տալով լեզվի կառուցվածքային հարստությունն ու պատմական զարգացումը։