Կանժի մարքիզուհին

Lեզվաբանություն

Գրականագիտական և լեզվաոճական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XX դարի 1980–1990-ական թվականների Արցախի բանաստեղծության լեզվական և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում տվյալ ժամանակաշրջանի արցախյան պոեզիայի զարգացման հիմնական միտումները, բանաստեղծական խոսքի կառուցվածքը, պատկերավորման միջոցները և հեղինակային անհատական ոճերի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծական բառապաշարի, փոխաբերությունների, մակդիրների, համեմատությունների, խորհրդանիշների և այլ արտահայտչամիջոցների կիրառությանը։ Վերլուծվում են բանաստեղծական տեքստերի հնչյունական կազմակերպումը, ռիթմական կառուցվածքը, շարահյուսական առանձնահատկությունները և խոսքի հուզական արտահայտչականության ձևավորման միջոցները։ Քննարկվում են նաև գրական հայերենի և արցախյան բարբառային տարրերի փոխառնչությունները, ժողովրդական խոսքի ազդեցությունը բանաստեղծական լեզվի վրա և ազգային մշակութային ավանդույթների արտացոլումը պոեզիայում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են հայրենիքի, պատմական հիշողության, ազգային ինքնության, բնաշխարհի և մարդկային ապրումների թեմատիկ դրսևորումները՝ ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային իրադարձությունների համատեքստում։ Անդրադարձ է կատարվում տարբեր հեղինակների ստեղծագործական մոտեցումների համեմատությանը, լեզվաոճական նորարարություններին և արցախյան բանաստեղծության տեղին ժամանակակից հայ գրականության զարգացման գործընթացում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, ոճագիտության, լեզվաբանության և արցախյան գրական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է թաթախոս հայերի պատմության և ազգագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով նրանց ձևավորման, բնակության, սոցիալական կյանքի, մշակույթի և ինքնության պահպանման գործընթացները։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են թաթախոս հայերի պատմական ծագման և բնակավայրերի հետ կապված հարցերը, նրանց լեզվական միջավայրը և տարածաշրջանային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում առօրյա կենցաղին, ընտանիքի կառուցվածքին, ավանդական զբաղմունքներին, նյութական մշակույթին, ժողովրդական սովորույթներին, ծեսերին և տոներին, որոնք արտացոլում են համայնքի պատմական կենսակերպը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև թաթախոս հայերի լեզվամշակութային ինքնությանը և այն գործընթացներին, որոնց պայմաններում հայերի ազգային ինքնագիտակցությունը պահպանվել է այլ լեզվական միջավայրում։ Ուսումնասիրվում են լեզվի և ազգային պատկանելիության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև հարևան ժողովուրդների հետ երկարատև շփումների հետևանքով առաջացած մշակութային փոխազդեցությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ժողովրդական բանահյուսությանը, ընտանեկան ավանդույթներին, կրոնական պատկերացումներին և համայնքային կյանքի կազմակերպմանը, քանի որ դրանք կարևոր աղբյուրներ են խմբի պատմական և մշակութային ինքնության բացահայտման համար։ Պատմազգագրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս համադրելու պատմական տեղեկությունները, դաշտային նյութերը, բանավոր վկայությունները և մշակութային երևույթները՝ թաթախոս հայերի կյանքի ամբողջական պատկերը ներկայացնելու նպատակով։ Աշխատությունը արժեքավոր է նաև հայ ժողովրդի մշակութային բազմազանության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող են լեզվական տարբերությունները համատեղ գոյակցել ազգային և համայնքային ինքնության պահպանման հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են օգտակար լինել հայկական տարբեր պատմամշակութային խմբերի, լեզվական միջավայրերի և տարածաշրջանային ինքնությունների հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Այն կարող է հետաքրքրել ազգագրագետներին, պատմաբաններին, հայագետներին, բանագետներին, լեզվաբաններին, մշակութաբաններին և հայկական համայնքների պատմությամբ ու մշակույթով զբաղվող հետազոտողներին։

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է տնտեսական աճի վրա արտաքին տնտեսական միջավայրի ազդեցության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության առանձնահատկությունների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում տնտեսական աճը դիտարկվում է որպես բազմաթիվ ներքին և արտաքին գործոնների փոխազդեցությամբ ձևավորվող գործընթաց, որտեղ արտաքին ազդեցությունների նշանակությունը հատկապես մեծ է բաց տնտեսությունների համար։ Քննվում են արտաքին առևտրի, արտահանման և ներմուծման կառուցվածքի, օտարերկրյա ներդրումների, միջազգային կապիտալի շարժի, դրամական փոխանցումների, արտաքին ֆինանսավորման և համաշխարհային շուկաների փոփոխությունների հնարավոր ազդեցությունները տնտեսական ակտիվության և արտադրության ծավալների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում արտահանման դերին՝ որպես արտադրության ընդլայնման, արտաքին պահանջարկի ձևավորման և տնտեսության միջազգային մրցունակության բարձրացման հնարավոր գործոնի։ Միաժամանակ դիտարկվում է ներմուծման երկակի նշանակությունը՝ որպես սպառողական պահանջարկի բավարարման աղբյուր և որպես արտադրության համար անհրաժեշտ տեխնոլոգիաների, սարքավորումների, հումքի ու միջանկյալ ապրանքների ձեռքբերման միջոց։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների ազդեցության գնահատումը, քանի որ դրանք կարող են կապված լինել կապիտալի ներհոսքի, արտադրական հնարավորությունների ընդլայնման, տեխնոլոգիական նորացման և միջազգային տնտեսական կապերի զարգացման հետ։ Քննվում է նաև արտերկրից ստացվող դրամական փոխանցումների հնարավոր ազդեցությունը տնային տնտեսությունների եկամուտների, սպառման, խնայողությունների և ներքին պահանջարկի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում արտաքին տնտեսական ցնցումներին՝ միջազգային գների տատանումներին, առևտրային գործընկերների տնտեսական վիճակի փոփոխություններին, փոխարժեքային զարգացումներին և համաշխարհային ֆինանսական պայմանների փոփոխությանը։ Կարևորվում է Հայաստանի տնտեսության արտաքին կախվածությունների կառուցվածքի ուսումնասիրությունը և այն ուղիների բացահայտումը, որոնց միջոցով միջազգային տնտեսական գործընթացները կարող են փոխանցվել ներքին տնտեսությանը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել մակրոտնտեսական ցուցանիշների համեմատական, վիճակագրական և տնտեսաչափական վերլուծության մեթոդներ՝ տնտեսական աճի և առանձին արտաքին գործոնների միջև փոխկապակցվածությունները գնահատելու նպատակով։ Դիտարկվում են նաև արտաքին առևտրի աշխարհագրական և ապրանքային բազմազանեցման, արտահանման ներուժի զարգացման և ներդրումային միջավայրի նշանակությունը արտաքին ցնցումների նկատմամբ տնտեսության դիմակայունության տեսանկյունից։ Արտաքին գործոնների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս տնտեսական աճը գնահատել ոչ միայն ներքին արտադրական ռեսուրսների և տնտեսական քաղաքականության, այլև միջազգային տնտեսական հարաբերությունների լայն համակարգի շրջանակում։ Աշխատությունը կարող է ունենալ տեսական և կիրառական նշանակություն տնտեսական զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրության, արտաքին տնտեսական քաղաքականության մշակման և մակրոտնտեսական գործընթացների գնահատման համար՝ հետաքրքրություն ներկայացնելով տնտեսագիտության, միջազգային տնտեսագիտության, մակրոտնտեսագիտության և արտաքին տնտեսական հարաբերությունների ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Պատմություն

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։

Մանկավարժություն

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Արցախի գիտակրթական համակարգի ձևավորման, կայացման և զարգացման հիմնական փուլերին՝ ընդգծելով նրա կառուցվածքային առանձնահատկությունները, ինստիտուցիոնալ զարգացումը և սոցիալ-մշակութային դերը տարածաշրջանի հասարակական կյանքում։ Աշխատանքը դիտարկում է կրթական համակարգի ձևավորման գործընթացը որպես պատմականորեն պայմանավորված երևույթ, որը զարգացել է ինչպես տեղական նախաձեռնությունների, այնպես էլ պետական և համայնքային կառույցների համատեղ ջանքերի արդյունքում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում կրթական հաստատությունների՝ դպրոցների, միջնակարգ և բարձրագույն ուսումնական կառույցների ձևավորմանը, ինչպես նաև ուսումնական ծրագրերի բովանդակային զարգացմանը՝ ներառելով ազգային, հումանիտար և գիտատեխնիկական ուղղությունները։ Նյութը վերլուծում է նաև գիտական ներուժի ձևավորումը՝ հետազոտական կենտրոնների, գիտական կադրերի պատրաստման և ակադեմիական համագործակցության միջոցով, ինչը նպաստել է տարածաշրջանում գիտելիքի արտադրության ընդլայնմանը։ Ուսումնասիրությունը անդրադառնում է նաև կրթական համակարգի առջև կանգնած մարտահրավերներին՝ ներառյալ պատերազմական իրավիճակների, ժողովրդագրական փոփոխությունների և սահմանափակ ռեսուրսների ազդեցությունը կրթության որակի և հասանելիության վրա։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ցույց է տալիս, որ Արցախի գիտակրթական համակարգի զարգացումը եղել է բարդ և բազմաշերտ գործընթաց, որտեղ համադրվել են ազգային ինքնության պահպանման, կրթական արդիականացման և հասարակական դիմակայունության ձևավորման միտումները։

Փիլիսոփայություն

Հրատարակությունը ներկայացնում է երիտասարդության շրջանում աթեիստական գիտելիքների տարածմանն ու աշխարհայացքային կրթությանը նպաստելու նպատակով կազմված գրականության հանձնարարական ցանկ։ Այն նախատեսված է որպես կողմնորոշիչ մատենագիտական նյութ, որի միջոցով ընթերցողը կարող է ծանոթանալ կրոնի, աթեիզմի, փիլիսոփայության, գիտական աշխարհայացքի և հասարակության հոգևոր-մշակութային զարգացման վերաբերյալ տարբեր աշխատությունների։ Ցանկում ընդգրկված գրականությունը կարող է ներառել կրոնի ծագման և զարգացման, կրոնական հավատալիքների պատմության, կրոնի և գիտության փոխհարաբերությունների, աշխարհայացքի ձևավորման, փիլիսոփայական մտածողության և հասարակական կյանքի վրա կրոնական գաղափարների ազդեցության վերաբերյալ նյութեր։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում երիտասարդների համար հասանելի և ճանաչողական նշանակություն ունեցող գրականությանը, որը կարող է օգտագործվել ինքնուրույն ընթերցանության, քննարկումների, դասախոսությունների, գրական-մատենագիտական միջոցառումների և կրթական աշխատանքների ընթացքում։ Հրատարակության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն ոչ թե առանձին գիտական ուսումնասիրություն է, այլ թեմատիկ կողմնորոշիչ՝ ընթերցողին անհրաժեշտ գրականության ընտրության և որոնման հարցում օգնելու համար։ Նման ցանկերը հատկապես բնորոշ են խորհրդային շրջանի մշակութակրթական հրատարակություններին, երբ երիտասարդության աշխարհայացքային դաստիարակությունը և գիտական-աթեիստական կրթությունը դիտարկվում էին որպես հասարակական-կրթական աշխատանքի կարևոր ուղղություններ։ Նյութը կարող է արժեքավոր լինել նաև որպես իր ժամանակաշրջանի գաղափարական, կրթական և գրադարանային քաղաքականության ուսումնասիրության աղբյուր, քանի որ առաջարկվող գրականության ընտրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակի գերակա աշխարհայացքային մոտեցումների մասին։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, գրականագետներին, մատենագետներին, գրադարանագետներին, փիլիսոփայության և կրոնագիտության ուսումնասիրողներին, ինչպես նաև խորհրդային շրջանի կրթական և մշակութային ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։