Մարտարվեստների փիլիսոփայական հիմքերը

Իրավաբանություն

Գիտական աշխատանքը նվիրված է մարդու կյանքի իրավունքի քրեաիրավական պաշտպանության ուսումնասիրությանը՝ սահմանադրական իրավունքի և քրեական օրենսդրության փոխկապակցվածության համատեքստում։ Կյանքի իրավունքը մարդու հիմնարար և անօտարելի իրավունքներից է, որի պաշտպանությունը պետության իրավական համակարգի կարևորագույն խնդիրներից է։ Աշխատության կենտրոնում այն հարցն է, թե ինչպիսի սահմանադրաիրավական երաշխիքներով է ամրագրվում մարդու կյանքի իրավունքը, և ինչպես են այդ երաշխիքները կոնկրետացվում քրեական իրավունքի նորմերով։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել կյանքի իրավունքի հասկացությունը, դրա իրավական բնույթը, պաշտպանության սահմանները և պետության պարտավորությունները՝ մարդու կյանքը ապօրինի ոտնձգություններից պաշտպանելու ուղղությամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ կյանքի իրավունքի պաշտպանությունը չի սահմանափակվում միայն կյանքին ուղղված հանցագործությունների համար պատիժ սահմանելով։ Պետությունը պետք է նաև ստեղծի այնպիսի իրավական և ինստիտուցիոնալ մեխանիզմներ, որոնք կանխարգելում, բացահայտում և արդյունավետորեն քննում են մարդու կյանքին սպառնացող ոտնձգությունները։ Քրեական իրավունքի տեսանկյունից առանցքային նշանակություն ունեն կյանքի դեմ ուղղված հանցագործությունների իրավական բնութագրերը, դրանց օբյեկտը, օբյեկտիվ և սուբյեկտիվ կողմերը, հանցագործության սուբյեկտը, ինչպես նաև պատասխանատվությունը ծանրացնող կամ մեղմացնող հանգամանքները։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել սպանության տարբեր դրսևորումները, անզգուշությամբ մահ պատճառելը և կյանքի դեմ ուղղված այլ արարքներ՝ դրանց իրավական որակավորման առանձնահատկությունների բացահայտմամբ։ Կարևոր է նաև կյանքի իրավունքի և այլ հիմնարար իրավունքների հարաբերակցության հարցը, քանի որ որոշ քրեաիրավական իրավիճակներում անհրաժեշտ է սահմանազատել կյանքի պաշտպանության իրավական պահանջները ինքնապաշտպանության, ծայրահեղ անհրաժեշտության և այլ իրավաչափ գործողությունների հետ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև միջազգային իրավական չափանիշներին և մարդու իրավունքների պաշտպանության միջազգային մեխանիզմներին, որոնց շրջանակում կյանքի իրավունքը դիտարկվում է որպես ժողովրդավարական և իրավական պետության հիմնարար արժեք։ Այդ համատեքստում կարևոր են կյանքի կամայական զրկման անթույլատրելիությունը, արդյունավետ քննության պահանջը և պետության դրական պարտավորությունները։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է գործող քրեական օրենսդրության արդյունավետության գնահատումը և այն խնդիրների բացահայտումը, որոնք կարող են առաջանալ կյանքի դեմ ուղղված հանցագործությունների իրավական որակավորման կամ դրանց քննության ընթացքում։ Կարող են ներկայացվել նաև օրենսդրության կատարելագործման և քրեաիրավական պաշտպանության արդյունավետության բարձրացման առաջարկություններ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդու կյանքի իրավունքը դիտարկում է որպես սահմանադրական արժեք, որի իրական պաշտպանությունն ապահովվում է սահմանադրական երաշխիքների, քրեական իրավունքի նորմերի և իրավակիրառական արդյունավետ մեխանիզմների համակցությամբ։ Թեման ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն, քանի որ կյանքի իրավունքի արդյունավետ քրեաիրավական պաշտպանությունը պետության իրավական համակարգի կայացածության և մարդու իրավունքների նկատմամբ հարգանքի կարևոր ցուցանիշներից է։

Մանկավարժություն

Գիտամանկավարժական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է միջին մասնագիտական կրթական հաստատություններում սովորողների գեղարվեստական կրթության կազմակերպման և արդյունավետ իրականացման մանկավարժական պայմանների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են գեղարվեստական կրթության նպատակները, բովանդակությունը, ուսուցման ձևերն ու մեթոդները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը սովորողների ստեղծագործական մտածողության, գեղագիտական ճաշակի, երևակայության և մշակութային ընկալումների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն կրթական միջավայրի ստեղծմանը, որը նպաստում է սովորողների ստեղծագործական կարողությունների բացահայտմանը, ինքնուրույն աշխատանքի խրախուսմանը և արվեստի տարբեր տեսակների նկատմամբ հետաքրքրության զարգացմանը։ Վերլուծվում են դասավանդողի մասնագիտական և մանկավարժական գործունեության առանձնահատկությունները, ուսուցման ավանդական ու ժամանակակից մեթոդների համադրման հնարավորությունները, անհատական մոտեցման նշանակությունը և տեսական գիտելիքների ու գործնական ստեղծագործական աշխատանքի փոխկապակցվածությունը։ Դիտարկվում են նաև ուսումնական ծրագրերի, մասնագիտական պատրաստվածության և գեղարվեստական դաստիարակության միջև կապերը՝ կարևորելով սովորողի ոչ միայն մասնագիտական, այլև մշակութային ու ստեղծագործական զարգացումը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել մանկավարժների, արվեստի և մասնագիտական կրթության ոլորտի մասնագետների, կրթական ծրագրեր մշակողների, հետազոտողների, ուսանողների և միջին մասնագիտական կրթության կազմակերպման խնդիրներով զբաղվողների համար։

Մշակույթ

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանում 1960–1980-ական թվականներին դիզայնի՝ որպես ինքնուրույն գեղարվեստական և մասնագիտական ոլորտի ձևավորման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով դրա զարգացման վրա ազդած գեղարվեստակիրառական, մշակութային, հասարակական և պատմական նախադրյալները։ Հետազոտության հեղինակը Լիլիթ Ռաֆայելի Մելիքյանն է, իսկ աշխատանքը պաշտպանվել է 2014 թվականի հունիսի 12-ին ՀՀ ԳԱԱ Արվեստի ինստիտուտում՝ «Կերպարվեստ, դեկորատիվ և կիրառական արվեստ, դիզայն» մասնագիտությամբ։ Ուսումնասիրության ժամանակագրական շրջանակը ներառում է խորհրդային Հայաստանի մշակութային կյանքի կարևոր մի փուլ, երբ արդյունաբերության, քաղաքաշինության, կենցաղի, արտադրության և հասարակական միջավայրի փոփոխությունները նոր պահանջներ էին առաջադրում առարկայական և տեսողական միջավայրի կազմակերպման նկատմամբ։ Այս պայմաններում դիզայնը աստիճանաբար առանձնանում էր զուտ դեկորատիվ-կիրառական գործունեությունից և ձեռք էր բերում ավելի լայն գործառույթ՝ կապված մարդու առօրյա միջավայրի, արտադրանքի, հանրային տարածքների, գրաֆիկական հաղորդակցության և արդյունաբերական արտադրության գեղարվեստական կազմակերպման հետ։ Աշխատանքում կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել դեկորատիվ և կիրառական արվեստի ավանդույթների ազդեցության ուսումնասիրությունը, քանի որ հայկական գեղարվեստական մշակույթում ձևավորված նյութերի, զարդանախշերի, գունային լուծումների, ձեռարվեստի և ազգային պատկերային մտածողության փորձը հիմք էր ստեղծում նոր մասնագիտական դիզայնի լեզվի ձևավորման համար։ Միաժամանակ հետազոտությունը դիտարկում է խորհրդային արդիականացման ազդեցությունը, որի պայմաններում զանգվածային արտադրության, նոր նյութերի և տեխնոլոգիաների տարածումը փոխում էր առարկաների և միջավայրերի գեղագիտական ընկալումը։ Դիզայնի զարգացման կարևոր նախադրյալներից էր նաև արդյունաբերական արտադրության ընդլայնումը, քանի որ արտադրանքի զանգվածային թողարկումը պահանջում էր ոչ միայն տեխնիկական, այլև ձևագեղագիտական լուծումներ՝ հաշվի առնելով օգտագործողի հարմարավետությունը, արտադրանքի արտաքին տեսքը, նյութի հատկությունները և արտադրական հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև կենցաղային առարկաների, կահույքի, արտադրանքի ձևավորման, ցուցադրական միջավայրերի, փաթեթավորման, գրաֆիկական նյութերի և այլ կիրառական ոլորտների գեղարվեստական առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես էին ազգային գեղարվեստական ավանդույթները համադրվում ժամանակակից ձևաստեղծման սկզբունքների հետ։ Այս համադրությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծելու նոր գեղարվեստական լեզու, որը միաժամանակ արձագանքում էր ժամանակակից տեխնիկական և սոցիալական պահանջներին և պահպանում էր հայկական մշակութային ինքնատիպության որոշակի դրսևորումներ։ Հասարակական նախադրյալների ուսումնասիրությունը ևս առանցքային նշանակություն ունի, քանի որ դիզայնի զարգացումը պայմանավորված էր ոչ միայն արվեստի ներքին գործընթացներով, այլև հասարակության կենսակերպի, սպառման մշակույթի, քաղաքային միջավայրի և առօրյա պահանջների փոփոխությամբ։ Երևանում և Հայաստանի մյուս քաղաքներում նոր բնակելի ու հասարակական տարածքների, արտադրական ձեռնարկությունների և մշակութային հաստատությունների զարգացումը ձևավորում էր նոր միջավայր, որի կազմակերպման մեջ աստիճանաբար մեծանում էր դիզայներական մտածողության նշանակությունը։ Ժամանակաշրջանի ճարտարապետական և քաղաքաշինական զարգացումները նույնպես կարևոր համատեքստ են, քանի որ ինտերիերի, կահավորման, ցուցանակների, գրաֆիկական ձևավորման և հանրային միջավայրի տարրերը փոխկապակցված էին կառուցված տարածքի ընդհանուր գեղագիտական կերպարի հետ։ Հետազոտության գիտական արժեքը կայանում է նրանում, որ այն դիզայնի ձևավորումը դիտարկում է բազմակողմանի՝ արվեստագիտական գործընթացները կապելով սոցիալական, տնտեսական, տեխնոլոգիական և մշակութային փոփոխությունների հետ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու հենց այդ ժամանակաշրջանում ձևավորվեցին դիզայնի զարգացման համար անհրաժեշտ պայմաններ և ինչպես փոխվեց հասարակության վերաբերմունքը առարկայական միջավայրի գեղագիտական ու գործառական կազմակերպման նկատմամբ։ Աշխատությունը կարևոր է նաև հայկական դիզայնի պատմության վերականգնման տեսանկյունից, քանի որ 1960–1980-ական թվականների փորձը հետագայում դարձավ անկախ Հայաստանի դիզայնի զարգացման նախադրյալներից մեկը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են հետաքրքրել արվեստաբաններին, դիզայներներին, ճարտարապետներին, մշակույթի պատմաբաններին և խորհրդահայ արվեստի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը բացահայտում է Հայաստանում դիզայնի ձևավորման պատմական ընթացքը՝ ցույց տալով, թե ինչպես են հայկական դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ժառանգությունը, խորհրդային արդյունաբերական ու քաղաքային արդիականացումը, հասարակական կյանքի փոփոխությունները և նոր գեղարվեստական պահանջները փոխազդելով նպաստել ժամանակակից դիզայներական մտածողության կայացմանը

Մշակույթ

Հրատարակությունը ներկայացնում է ՀՍՍՀ մշակույթի և արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակված գրականության մատենագիտական տեղեկատվական տեղեկատու՝ նպատակ ունենալով համակարգված կերպով ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային և արվեստագիտական գրականությունը։ Ներառում է մշակույթի, կերպարվեստի, երաժշտության, թատրոնի, կինոյի, ճարտարապետության, ժողովրդական ստեղծագործության և արվեստի այլ բնագավառներին վերաբերող գրքերի, հոդվածների, ժողովածուների և գիտական նյութերի վերաբերյալ մատենագիտական տվյալներ։ Տեղեկատուն նպաստում է մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությանը, մասնագիտական տեղեկատվության որոնմանը և գիտահետազոտական աշխատանքների կազմակերպմանը՝ ապահովելով ընթերցողներին անհրաժեշտ կողմնորոշիչ նյութեր։ Հրատարակությունը արժեքավոր աղբյուր է գրադարանավարների, մատենագետների, մշակութաբանների, արվեստաբանների, պատմաբանների, ուսանողների, գիտաշխատողների, ինչպես նաև հայկական մշակույթի և արվեստի զարգացման գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այլ առարկաներ

CO₂-ի երկարաժամկետ կորզման գործընթացում տարբեր բիոցենոզների դերը չափազանց կարևոր է գլոբալ ածխածնային ցիկլի կարգավորման և կլիմայի կայունության պահպանման տեսանկյունից։ Բիոցենոզը կենդանի օրգանիզմների՝ բույսերի, կենդանիների, միկրոօրգանիզմների և նրանց փոխազդեցության միասնական համակարգն է որոշակի կենսամիջավայրում, և հենց այդ համակարգերի միջոցով է իրականացվում ածխաթթու գազի բնական կլանումը և պահպանումը։ Հատկապես կարևոր դեր ունեն անտառային բիոցենոզները, որտեղ ծառերը ֆոտոսինթեզի միջոցով կլանում են CO₂ և այն վերածում կենսազանգվածի՝ կուտակելով ածխածին թե՛ բուսական զանգվածում, թե՛ հողում։ Անտառներում ածխածինը կարող է պահպանվել երկար ժամանակ՝ հատկապես, եթե ծառատեսակները երկարակյաց են և էկոհամակարգը կայուն է։ Ծովային և օվկիանոսային բիոցենոզները նույնպես մեծ նշանակություն ունեն, քանի որ ֆիտոպլանկտոնը կլանում է մեծ քանակությամբ CO₂ և այն փոխանցում սննդային շղթայի միջոցով՝ միաժամանակ որոշ մասը նստեցնելով օվկիանոսի հատակին որպես նստվածք, ինչը նպաստում է երկարաժամկետ կորզմանը։ Խոտհարքային և տափաստանային բիոցենոզները նույնպես մասնակցում են ածխածնի կուտակմանը, հատկապես հողի օրգանական նյութերում, որտեղ արմատային համակարգերը և քայքայվող մնացորդները ձևավորում են հումուս, որը երկար ժամանակ պահպանում է ածխածինը։ Միկրոօրգանիզմները կարևոր դեր ունեն այս գործընթացում՝ մասնակցելով օրգանական նյութերի քայքայմանը և ածխածնի վերափոխմանը տարբեր քիմիական ձևերի, ինչը ազդում է դրա կուտակման կամ արտազատման վրա։ Ճահճային բիոցենոզները առանձնահատուկ նշանակություն ունեն, քանի որ այնտեղ թթվածնի պակասի պայմաններում օրգանական նյութը դանդաղ է քայքայվում, ինչի հետևանքով ածխածինը երկար ժամանակ մնում է հողի մեջ։ Սակայն բիոցենոզների դերը կախված է նաև մարդու գործունեությունից, քանի որ անտառահատումները, հողի օգտագործման փոփոխությունները և աղտոտումը կարող են խաթարել CO₂-ի բնական կորզման հավասարակշռությունը։ Այսպիսով, տարբեր բիոցենոզներ միասին ձևավորում են գլոբալ ածխածնային բալանսի հիմքը՝ ապահովելով CO₂-ի երկարաժամկետ կլանում, պահպանում և վերափոխում, ինչը վճռորոշ նշանակություն ունի կլիմայի փոփոխության մեղմման գործընթացում։

Ֆիզիկա

Ֆիզիկայի թեստերը ստուգման և ուսուցման կարևոր գործիք են, որոնք նախատեսված են ուսանողների գիտելիքների, հասկացությունների ընկալման և խնդիրներ լուծելու կարողությունների գնահատման համար։ Դրանք ընդգրկում են ֆիզիկայի տարբեր բաժիններ՝ մեխանիկա, ջերմային երևույթներ, էլեկտրականություն, օպտիկա, ատոմային և միջուկային ֆիզիկա։ Թեստերը կարող են լինել բազմընտրանքային, բաց պատասխանով կամ հաշվարկային խնդիրների ձևով, որտեղ անհրաժեշտ է կիրառել ֆիզիկական օրենքներ և բանաձևեր։ Ֆիզիկայի թեստերի հիմնական նպատակն է ոչ միայն ստուգել տեսական գիտելիքները, այլ նաև զարգացնել տրամաբանական մտածողությունը և գործնական կիրառման ունակությունները։ Օրինակ՝ մեխանիկայի բաժնում կարող են լինել խնդիրներ շարժման օրենքների, արագության, արագացման և ուժերի վերաբերյալ, իսկ էլեկտրականության բաժնում՝ Օհմի օրենքի, հոսանքի, լարման և դիմադրության հաշվարկներ։ Թեստերը օգնում են ուսանողներին հասկանալ ֆիզիկական երևույթների փոխկապակցվածությունը և կիրառել դրանք իրական կյանքի իրավիճակներում։ Դրանք նաև կարևոր դեր ունեն քննությունների նախապատրաստման գործընթացում, քանի որ թույլ են տալիս համակարգել գիտելիքները և բացահայտել բացթողումները։ Ժամանակակից կրթական համակարգում լայնորեն կիրառվում են նաև էլեկտրոնային թեստեր, որոնք հնարավորություն են տալիս արագ ստուգել արդյունքները և ապահովել ավելի օբյեկտիվ գնահատում։ Այսպիսով, ֆիզիկայի թեստերը կրթական գործընթացի կարևոր բաղադրիչ են, որոնք նպաստում են գիտելիքների ամրապնդմանը, մտածողության զարգացմանը և ուսուցման արդյունավետության բարձրացմանը։