Միֆը և արքետիպային որոշ շերտեր արդի հայ արձակում

Պատմություն

Հայաստանի անկախացման հասարակական-քաղաքական նախադրյալները և կայացման սկիզբը (1956 թ. փետրվար – 1991 թ. սեպտեմբեր)-ը նորագույն պատմության խորացված գիտական ուսումնասիրություն է, որը վերլուծում է Հայաստանի անկախ պետականության ձևավորմանը նախորդած երկարատև հասարակական-քաղաքական գործընթացները՝ ընդգրկելով 1956 թվականից մինչև 1991 թվականի անկախության հռչակումը, աշխատությունում դիտարկվում են խորհրդային Հայաստանի ներսում տեղի ունեցած գաղափարական, տնտեսական և ազգային ինքնագիտակցության փոփոխությունները, մշակութային վերածննդի միտումները, ինչպես նաև հասարակական շարժումների աստիճանական ակտիվացումը, որոնք ձևավորեցին անկախության գաղափարի լայն հասարակական հիմքը, առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1960–80-ականների ազգային մտավորականության դերին, իրավապաշտպան և ինքնության պահպանման նախաձեռնություններին, ինչպես նաև քաղաքական լարվածությունների աճին, որոնք կապված էին Լեռնային Ղարաբաղի հիմնախնդրի սրացման հետ, միաժամանակ վերլուծվում են Խորհրդային Միության համակարգային ճգնաժամը, պերեստրոյկայի և գլասնոստի ազդեցությունը, զանգվածային շարժումների ձևավորումը և պետական անկախության պահանջի ինստիտուցիոնալացումը, աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Հայաստանի անկախացումը եղել է ոչ միայն 1991 թվականի քաղաքական ակտ, այլ երկարաժամկետ պատմական գործընթացի արդյունք, որը ձևավորվել է հասարակության ներսում աստիճանաբար աճող ինքնավարության և ինքնորոշման գաղափարների հիման վրա։

Մշակույթ

Արուճի վաղմիջնադարյան ճարտարապետական համալիրը Հայաստանի VII դարի կարևորագույն հուշարձաններից է, որը գտնվում է Արագածոտնի մարզի Արուճ գյուղի տարածքում և արտահայտում է Արշակունիների թագավորության անկումից հետո ձևավորված իշխանական և եկեղեցական շինարարական մշակույթի բարձր մակարդակը, երբ հայ ճարտարապետությունը զարգանում էր որպես ինքնուրույն ազգային դպրոց՝ համադրելով բազիլիկ և կենտրոնագմբեթ լուծումները։ Համալիրի գլխավոր կառույցը Արուճի Սուրբ Գրիգոր եկեղեցին է, որը կառուցվել է իշխան Գրիգոր Մամիկոնյանի պատվերով VII դարի կեսերին և առանձնանում է իր խոշոր չափերով, ընդարձակ ներքին տարածությամբ և ճարտարապետական համաչափ լուծումներով, որտեղ մեկ նավանի խաչաձև-գմբեթավոր հորինվածքը ստեղծում է մոնումենտալ և միաժամանակ ներդաշնակ տարածական ազդեցություն։ Եկեղեցու կառուցվածքում օգտագործված են բարձրորակ մշակված տուֆե քարեր, իսկ ներքին հարդարանքը, թեև ժամանակի ընթացքում մեծ մասամբ վնասվել է, վկայում է երբեմնի հարուստ որմնանկարային ձևավորման մասին, որը ընդգծում էր կրոնական թեմաների պատկերագրական ամբողջականությունը։ Համալիրի կազմում կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև իշխանական պալատի ավերակները, որոնք փաստում են Արուճի՝ որպես ժամանակավոր վարչական կենտրոնի դերը Մամիկոնյանների իշխանության շրջանում, ինչպես նաև վկայում են աշխարհիկ և եկեղեցական ճարտարապետության համատեղ զարգացումը նույն տարածքում։ Արուճի համալիրը առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև հայ ճարտարապետության պատմության մեջ, քանի որ այն համարվում է անցումային օրինակ՝ վաղ քրիստոնեական բազիլիկներից դեպի զարգացած գմբեթավոր եկեղեցիներ, և իր հորինվածքային լուծումներով ազդեցություն է ունեցել հետագա դարերի հայկական եկեղեցաշինության վրա՝ ձևավորելով տարածական կազմակերպման, ծավալային հստակության և գեղարվեստական հավասարակշռության սկզբունքներ, որոնք դարձել են ազգային ճարտարապետական դպրոցի բնորոշ հատկանիշներից մեկը։

Գրականություն

Գիրքը համախմբում է գիտական հոդվածներ, ակնարկներ և ուսումնասիրություններ, որոնք կենտրոնացած են Մաթևոսյանի վեպերի, պատմվածքների և հրապարակախոսության թեմաների, ոճի և գաղափարական առանձնահատկությունների վրա։ Աշխատությունը լուսաբանում է նրա ստեղծագործությունների սոցիալական, հոգեբանական և ազգային մոտեցումները, ինչպես նաև ժամանակակից հայ գրականության մեջ նրա տեղը և նշանակությունը։ Հիմնական թեմաները․ Մաթևոսյանի ստեղծագործությունների թեմատիկ բազմազանություն Մարդկային հոգեբանություն և ներքին պայքար Ազգային ինքնություն և ժամանակակից հայ հասարակության խնդիրներ Սոցիալական արդարություն և բարոյական խնդիրներ Գրական քննադատություն և վերլուծական մոտեցումներ Գրքի առանձնահատկությունները․ Համակողմանի վերլուծություն Մաթևոսյանի ստեղծագործությունների մասին Ներկայացնում է բազմակողմանի ընթերցումներ և քննադատական տեսակետներ Հարմար է գրականագիտության ուսանողների, հետազոտողների և ժամանակակից հայ գրականության սիրահարների համար Միավորում է սոցիալական, հոգեբանական և գրական մոտեցումները

Քաղաքագիտություն

ԳԼՈՒԽ I ՔԱՂԱՔԱՇԻՆՈՒԹՅԱՆ ՀԱՍԿԱՑՈՒԹՅՈՒՆԸ և ՆՐԱ ԿԱՌԱՎԱՐՈՒՄԸ 1.1 Անշարժ գույքը, որպես քաղաքաշինության օբյեկտ 1.2. Քաղաքաշինության ոլորտի օրենսդրության ազդեցությունը քաղաքաշինության զարգացման վրա 1.3 Տնտեսական և քաղաքաշինական ծրագրերի փոխկապվածություն ԳԼՈՒԽ II ՆԵՐԴՐՈՒՄՆԵՐԻ ՆԵՐԳՐԱՎՄԱՆԸ ՆՊԱՍՏՈՂ ԳՈՐԾՈՆՆԵՐԸ և ՆՐԱՆՑ ՀԱՇՎԱՐԿՄԱՆ ՉԱՓԱՆԻՇՆԵՐԸ 2.1 Քաղաքաշինական էլեմենտների կառավարման համակարգ 2.2 Քաղաքաշինական օբյեկտի կենսացիկլի և օբյեկտի հաշվարկ 2.3 Ներդրումների արդյունավետության հաշվարկ ԳԼՈՒԽ III. ՔԱՂԱՔԱՇԻՆԱԿԱՆ ՆԵՐԴՐՈՒՄՆԵՐ 3.1 Քաղաքաշինական ծրագրերի ներդրում և ֆինանսավորում 3.2 Օտարերկրյա ներդրողների ներգրավման քաղաքականությունը քաղաքաշինության ոլորտում Առաջարկներ և եզրակացություններ Օգտագործված գրականություն

Տնտեսագիտություն

Գրքում ներկայացվում է Երևան քաղաքի հասարակական տրանսպորտային համակարգի արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունները տնտեսամաթեմատիկական մեթոդների կիրառմամբ, վերլուծվում են երթուղիների կառուցվածքը, երթևեկության ինտենսիվությունը, ուղևորահոսքի մոդելները և երթևեկության ժամանակի տվյալները, ներկայացվում են թվային մոդելավորման և օպտիմալացման տեխնիկաները՝ երթուղիների, կանգառների և երթուղային սիմուլյացիաների բարելավման համար, օգտագործվում են վիճակագրական և գործնական տվյալներ՝ ուղևորների պահանջարկը, սպասման ժամանակները և երթևեկության խցանումները գնահատելու համար, ուսումնասիրվում են ավտոբուսային և մետրոյի համակարգերի ինտեգրումը, տրանսպորտային ռեսուրսների արդյունավետ բաշխումը և նոր երթուղիների ներդրման հնարավորությունները, առաջարկվում են ավտոմատացված պլանավորման և ռեսուրսների օպտիմալացման մոդելներ, որոնք նվազեցնում են տնտեսական և ժամանակային կորուստները, բարձրացնում ուղևորների սպասարկման որակը և ընդհանուր համակարգի արագությունը, գիրքը նախատեսված է քաղաքաշինության, տրանսպորտային պլանավորման և տնտեսամաթեմատիկական մոդելավորման մասնագետների համար, ինչպես նաև այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրված են քաղաքային տրանսպորտի արդյունավետության և կիրառվող թվային մեթոդների համակցմամբ։

Փիլիսոփայություն

Ժան-Պոլ Սարտրի «Էկզիստենցիալիզմը դա մարդասիրություն է» աշխատությունը էքզիստենցիալիստական փիլիսոփայության կարևոր տեքստերից է, որտեղ հեղինակը փորձում է պաշտպանել էքզիստենցիալիզմը իր ժամանակի քննադատություններից և ցույց տալ, որ այն ոչ թե հոռետեսական կամ մարդու արժեքը ժխտող ուսմունք է, այլ հակառակը՝ մարդուն լիակատար ազատություն և պատասխանատվություն վերագրող մարդասիրական փիլիսոփայություն։ Սարտրը ընդգծում է, որ մարդու գոյությունը նախորդում է նրա էությանը, այսինքն մարդը նախ գոյանում է և միայն հետո իր ընտրությունների, գործողությունների և որոշումների միջոցով ձևավորում է իր էությունը, արժեքներն ու ինքնությունը։ Այդ գաղափարը նշանակում է, որ մարդը ամբողջությամբ պատասխանատու է իր կյանքի համար և չի կարող իր գործողությունները արդարացնել նախասահմանված ճակատագրով կամ արտաքին ուժերով։ Աշխատության մեջ նա նաև խոսում է անհանգստության, ընտրության ծանրության և ազատության բեռի մասին՝ նշելով, որ ազատությունը ոչ միայն իրավունք է, այլ նաև պարտականություն, քանի որ յուրաքանչյուր ընտրություն ունի պատասխանատվություն ոչ միայն անհատի, այլև մարդկության հանդեպ՝ քանի որ մարդը իր ընտրություններով ձևավորում է օրինակ մյուսների համար։ Սարտրը հակադրում է էքզիստենցիալիզմը պասիվության և հուսահատության գաղափարներին՝ ներկայացնելով այն որպես ակտիվ կյանքի դիրքորոշում, որտեղ մարդը պետք է ինքնուրույն ստեղծի իմաստ՝ առանց արտաքին բացարձակ արժեքների։