PR-լրագրության զարգացման առանձնահատկությունները և օրինաչափությունները Հայաստանի զանգվածային լրատվամիջոցներում

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է 1920 թվականի մայիսից մինչև 1921 թվականի հուլիսը Զանգեզուրում տեղի ունեցած ռազմական և քաղաքական իրադարձությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում տարածաշրջանի բնակչության ինքնապաշտպանական պայքարն է, որը ծավալվեց Հայաստանի Առաջին Հանրապետության անկայուն քաղաքական իրավիճակի, խորհրդայնացման գործընթացների և տարածաշրջանում ձևավորված բարդ ռազմաքաղաքական պայմանների համատեքստում։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են Զանգեզուրի աշխարհաքաղաքական և ռազմավարական նշանակությունը, տարածաշրջանի բնակչության ազգային ու քաղաքական դիրքորոշումները, տեղական իշխանությունների գործունեությունը և արտաքին ուժերի ազդեցությունը տեղի ունեցող իրադարձությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում 1920 թվականի մայիսյան իրադարձություններին, Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո Զանգեզուրում ստեղծված իրավիճակին, Կարմիր բանակի և տեղական հայկական ուժերի միջև ռազմական բախումներին, ինչպես նաև տարածաշրջանի ինքնապաշտպանության կազմակերպմանը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում Գարեգին Նժդեհի և մյուս ռազմական ու քաղաքական գործիչների գործունեությանը, տեղական զինված ուժերի կազմակերպմանը, ռազմավարական դիրքերի պահպանմանը և բնակավայրերի պաշտպանության մարտավարությանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Զանգեզուրի ներքին քաղաքական իրավիճակին, բնակչության տարբեր խմբերի հարաբերություններին և այն հանգամանքներին, որոնք նպաստեցին երկարատև դիմադրության ձևավորմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է տարածաշրջանի նկատմամբ Խորհրդային Ռուսաստանի և հարևան Ադրբեջանի քաղաքականության, ինչպես նաև հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների ազդեցության վերլուծությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ռազմական գործողությունների ընթացքին, տարածքային վերահսկողության փոփոխություններին, հաղորդակցության և մատակարարման խնդիրներին ու պայքարի ընթացքում կիրառված կազմակերպչական միջոցներին։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև 1921 թվականի ընթացքում տեղի ունեցած քաղաքական զարգացումները և այն գործընթացները, որոնք հանգեցրին Զանգեզուրի վերջնական խորհրդայնացմանն ու տարածաշրջանի վարչաքաղաքական կարգավիճակի ձևավորմանը։ Պատմական իրադարձությունների համադրական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ոչ միայն ռազմական դիմադրության ընթացքը, այլև դրա քաղաքական, սոցիալական և ազգային նշանակությունը։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հայաստանի առաջին հանրապետության վերջին շրջանի և խորհրդայնացման գործընթացի վերաբերյալ ամբողջական պատկերացում կազմելու տեսանկյունից, քանի որ Զանգեզուրում տեղի ունեցած իրադարձությունները սերտորեն կապված էին այդ ժամանակաշրջանի Հայաստանի ընդհանուր քաղաքական ճգնաժամի և տարածաշրջանային ուժերի վերադասավորման հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել 1920-1921 թվականների Հարավային Կովկասի պատմության, հայ ազգային-ազատագրական շարժումների և տարածաշրջանի ռազմաքաղաքական զարգացումների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ռազմական պատմության մասնագետներին, քաղաքագետներին, հայագետներին, աղբյուրագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Պատմություն

Գիրքը ուսումնասիրում է Բագրատունիների իշխանության ամրապնդումը և Հայաստանի պետականության վերականգնումը IX դարի վերջում՝ կենտրոնանալով Աշոտ Ա-ի և նրա հաջորդների գործունեության վրա։ Հիմնական բովանդակությունը․ Թագավորության ձևավորում (885 թ.) Աշոտ Ա Բագրատունու գահակալումը և թագավորական իշխանության հաստատումը։ Քաղաքական միավորում Նախարարական տների համախմբում և կենտրոնացված իշխանության ձևավորում։ Արտաքին հարաբերություններ Բյուզանդիայի և Արաբական խալիֆայության հետ դիվանագիտական կապեր։ Պետական կառավարման զարգացում Բանակի, հարկային համակարգի և վարչական կառույցների ձևավորում։ Վաղ փուլ (885–908 թթ.) Պետության կայացման առաջին տարիները և ներքին կայունացման գործընթացը։

Այլ առարկաներ

Փաստաթուղթը վերաբերում է Խորհրդային Հայաստանի հողագործության ոլորտի պետական կառավարման համակարգում գործող անտառապետությունների կազմակերպմանը, իրավասություններին և գործունեության կարգավորմանը՝ ներկայացնելով անտառային տնտեսության վարչական կառավարման հիմնական սկզբունքները։ Այն կարգավորում է անտառային տարածքների պահպանության, օգտագործման, վերահսկողության և տնտեսավարման հետ կապված կազմակերպական հարաբերությունները՝ սահմանելով համապատասխան ստորաբաժանումների գործառույթներն ու պատասխանատվության շրջանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում անտառապետությունների վարչական կառուցվածքին, դրանց ենթակայությանը, տարածքային կազմակերպմանը և անտառային կառավարման մարմինների հետ փոխհարաբերություններին։ Փաստաթղթի դրույթները կարող են ընդգրկել անտառային ֆոնդի հաշվառման, պահպանության և վերահսկողության կազմակերպումը, անտառահատումների ու անտառային ռեսուրսների օգտագործման կարգավորումը, ինչպես նաև անտառների վերականգնման և պահպանման նպատակով իրականացվող աշխատանքների համակարգումը։ Կարևորվում է անտառապետի և համապատասխան ծառայողների դերը՝ նրանց վերապահված վարչական, վերահսկողական և տնտեսական պարտականությունների սահմանմամբ։ Անտառային տարածքների պահպանությունը դիտարկվում է որպես պետական նշանակության խնդիր, որի իրականացման համար անհրաժեշտ են հստակ կառավարման մեխանիզմներ, պատասխանատվության բաժանում և տեղական մակարդակում մշտական վերահսկողություն։ Առանձին նշանակություն կարող է տրվել ապօրինի ծառահատումների, անտառային ռեսուրսների չթույլատրված օգտագործման, հրդեհների և այլ վնասների կանխարգելմանն ու արձանագրմանը։ Միաժամանակ անտառապետությունների գործունեությունը կապված է անտառների տնտեսական օգտագործման հետ, ինչի պատճառով կարգավորման առարկա են դառնում նաև փայտանյութի և անտառային այլ ռեսուրսների օգտագործման, հաշվառման ու պահպանության խնդիրները։ Փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել խորհրդային կառավարման սկզբնական շրջանում Հայաստանում անտառային տնտեսության պետական կազմակերպման, վարչական ենթակայության և ոլորտային վերահսկողության մեխանիզմների մասին։ Այն կարևոր սկզբնաղբյուր կարող է հանդիսանալ նաև պետական կառավարման պատմության ուսումնասիրության համար՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին բնական ռեսուրսների կառավարումն ու պահպանությունը ներառվում կենտրոնացված տնտեսական կառավարման համակարգում։ Նման նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու անտառային օրենսդրության և կառավարման ինստիտուտների ձևավորմանը, պետական մարմինների իրավասությունների սահմանմանը և բնօգտագործման վարչական մեխանիզմների զարգացմանը։ Փաստաթուղթը կարող է արժեքավոր լինել Հայաստանի անտառային տնտեսության պատմության, բնապահպանական կառավարման, խորհրդային շրջանի պետական վարչարարության և բնական ռեսուրսների իրավական կարգավորման ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Իրավաբանություն

Աշխատանքը նվիրված է III–XIII դարերի միջնադարյան Հայաստանում իրավական աղբյուրների ձևավորման, զարգացման և կիրառության ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով այն աղբյուրներին, որոնց միջոցով հնարավոր է վերականգնել ժամանակաշրջանի իրավական հարաբերությունների և իրավական մշակույթի պատկերը։ Հետազոտության առանցքում իրավական նորմերի ոչ միայն ձևական ամրագրումն է, այլև դրանց արտացոլումը պատմագրական, եկեղեցական, վիմագրական և այլ գրավոր ու նյութական աղբյուրներում։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել սովորութային իրավունքը, աշխարհիկ իշխանությունների իրավական ակտերը, կանոնական կամ եկեղեցական իրավունքը, օտար իրավական համակարգերի ազդեցությունն ու դրանց առանձին դրույթների ընդունումը, ինչպես նաև ազգային իրավական ժողովածուները։ Միջնադարյան Հայաստանի իրավական համակարգում սովորույթը, աշխարհիկ օրենքը և կանոնական իրավունքը կարևոր իրավական ձևեր էին, իսկ ժամանակի ընթացքում նկատվում է չգրված սովորութային նորմերից դեպի գրավոր ամրագրված իրավական կարգավորումներ անցման գործընթաց։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև քրիստոնեության ընդունումից հետո եկեղեցական կանոնների դերի մեծացմանը և դրանց ազդեցությանը հասարակական հարաբերությունների կարգավորման վրա։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է օտար իրավական ավանդույթների՝ հատկապես հռոմեաբյուզանդական և այլ իրավական համակարգերի ներթափանցման ու տեղայնացման հարցը, քանի որ միջնադարյան հայկական իրավունքը զարգանում էր տարբեր քաղաքական և մշակութային ազդեցությունների պայմաններում։ Առանձին նշանակություն կարող է տրվել իրավական բնույթի պատմագրական երկերին, վիմագիր արձանագրություններին և այլ փաստական նյութերին, որոնք, նույնիսկ եթե անմիջականորեն օրենքներ չեն, հնարավորություն են տալիս բացահայտելու իրավական նորմերի գործնական կիրառությունը և հասարակական հարաբերությունների իրական պատկերը։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել նաև հայկական իրավական մտքի կարևորագույն գրավոր հուշարձանների ձևավորումն ու զարգացումը՝ սկսած վաղ միջնադարյան կանոնական ժողովածուներից մինչև XII–XIII դարերի դատաստանագրքերը։ Մասնավորապես, Մխիթար Գոշի «Դատաստանագիրքը» ներկայացնում է միջնադարյան հայկական իրավագիտության կարևորագույն ձեռքբերումներից մեկը, իսկ Կիլիկյան Հայաստանում XIII դարում իրավական համակարգի զարգացմանը նպաստեցին նաև Սմբատ Սպարապետի դատաստանագիրքը, բյուզանդական իրավական նյութերի թարգմանությունները և Անտիոքի ասիզները։ Աշխատանքի կարևորությունը պայմանավորված է նաև նրանով, որ իրավական աղբյուրների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն վերականգնելու իրավունքի առանձին ճյուղերի պատմությունը, այլև հասկանալու միջնադարյան հայկական հասարակության սոցիալական կառուցվածքը, սեփականության հարաբերությունները, ընտանեկան ու ժառանգական իրավունքը, քրեական և դատավարական կարգավորումները, եկեղեցու ու աշխարհիկ իշխանության փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է բացահայտել իրավական մշակույթի զարգացման վրա քաղաքական կայունության, պետականության, տնտեսական հարաբերությունների և կրոնական գործոնի ազդեցությունը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր ներդրում է միջնադարյան Հայաստանի իրավական պատմության և աղբյուրագիտության ուսումնասիրության մեջ՝ հնարավորություն տալով տարբեր բնույթի աղբյուրների համադրմամբ ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հայկական իրավունքի ձևավորման, շարունակականության և փոխակերպումների մասին։ Այն կարող է հետաքրքրել իրավաբաններին, պատմաբաններին, հայագետներին, իրավունքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, աղբյուրագետներին և միջնադարյան Հայաստանի հասարակական-քաղաքական կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Այլ առարկաներ

Հրատարակությունը նվիրված է Հայաստանի ազգային գրադարանում պահպանվող ադրբեջաներեն մամուլի հավաքածուի ներկայացմանը՝ առանձնահատուկ ուշադրություն դարձնելով Հայաստանում և Ադրբեջանում հրատարակված պարբերականներին։ Նյութը կարևոր տեղեկատու աղբյուր է ադրբեջաներեն մամուլի պատմության, դրա հրատարակման վայրերի, ժամանակագրական ընդգրկման և թեմատիկ բազմազանության ուսումնասիրության համար։ Ներկայացվում են գրադարանի ֆոնդերում պահպանվող պարբերականների վերաբերյալ մատենագիտական տվյալներ, որոնք կարող են ներառել հրատարակությունների անվանումները, հրատարակման վայրն ու ժամանակաշրջանը, պարբերականության բնույթը և այլ գրադարանագիտական տեղեկություններ։ Հավաքածուի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու Հայաստանում և Ադրբեջանում ադրբեջաներեն պարբերական մամուլի ձևավորման ու զարգացման, մամուլի տարբեր տեսակների և դրանց պատմական նշանակության մասին։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև տարածաշրջանի բազմալեզու մամուլի ժառանգության, տեղեկատվական և մշակութային միջավայրի, ինչպես նաև պատմական ժամանակաշրջանների հասարակական կյանքի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել մատենագետների, գրադարանագետների, մամուլի պատմությամբ զբաղվող պատմաբանների, լեզվաբանների, մշակութաբանների և հետազոտողների համար՝ որպես համապատասխան պարբերականների որոնման և ուսումնասիրության հուսալի տեղեկատու։ Նյութը կարող է ծառայել նաև գրադարանային ֆոնդերի հետազոտության, հին պարբերականների նույնականացման և տարածաշրջանի մամուլի պատմության վերաբերյալ գիտական աշխատանքների համար։

Գրականություն

Այս աշխատանքը նվիրված է երգիծանքի գեղարվեստական բնույթի և արտահայտչական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը Anton Chekhov-ի ստեղծագործություններում՝ բացահայտելով այն միջոցները, որոնց միջոցով հեղինակը քննադատում է հասարակական արատները, մարդկային թուլությունները և բարոյական անկումները։ Հեղինակը վերլուծում է, թե ինչպես է երգիծանքը համադրվում նուրբ հումորի, հոգեբանական խորության և առօրյա կյանքի իրատեսական պատկերների հետ՝ ձևավորելով յուրահատուկ գրական աշխարհ, որտեղ ծիծաղը հաճախ վերածվում է հասարակական ու բարոյական ինքնաքննադատության միջոցի։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այնպիսի երևույթների քննադատությանը, ինչպիսիք են պաշտոնամոլությունը, կեղծավորությունը, քծնանքը, մանրախնդրությունը, հոգևոր դատարկությունը և սոցիալական անհավասարությունները, որոնք հեղինակը պատկերում է ոչ թե կոշտ դատապարտմամբ, այլ հեգնանքի և նուրբ ծաղրի միջոցով։ Anton Chekhov-ի երգիծանքը բնորոշվում է նրանով, որ այն հաճախ ուղղված է ոչ միայն հասարակական համակարգի, այլև մարդու ներքին հակասությունների բացահայտմանը, ինչի շնորհիվ կերպարները ձեռք են բերում հոգեբանական համոզիչություն և համամարդկային նշանակություն։ Աշխատությունը նաև ուսումնասիրում է հեղինակի պատմողական ոճը, կարճ արձակի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, երկխոսությունների դերը և ենթատեքստային իմաստների կիրառումը, որոնք ուժեղացնում են երգիծական ազդեցությունը։ Շեշտվում է, որ երգիծանքը նրա ստեղծագործություններում հանդես է գալիս ոչ միայն որպես ծաղրական միջոց, այլև որպես հասարակության և մարդու բարոյական վիճակի խորքային ճանաչման գեղարվեստական գործիք, որը կարևոր տեղ է զբաղեցնում համաշխարհային գրականության զարգացման պատմության մեջ։