Րաֆֆի գրաքննադատը և հրապարակախոսը

Տնտեսագիտություն

Աշխատությունը նվիրված է արտահանման՝ որպես տնտեսական աճի ապահովման կարևորագույն գործոնի ուսումնասիրությանը Հայաստանի Հանրապետության օրինակով։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում է արտաքին առևտրի և հատկապես արտահանման ազդեցությունը ազգային տնտեսության զարգացման, արտադրության ընդլայնման, զբաղվածության, ներդրումների ներգրավման և պետական եկամուտների ձևավորման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի արտահանման կառուցվածքին, ապրանքների և ծառայությունների հիմնական ուղղություններին, արտաքին շուկաների աշխարհագրությանը և արտահանման ներուժի ձևավորման վրա ազդող տնտեսական ու ինստիտուցիոնալ գործոններին։ Աշխատանքում քննարկվում են արտահանման խթանման պետական քաղաքականությունը, արտահանող ձեռնարկությունների մրցունակության բարձրացման հնարավորությունները, միջազգային շուկաների հասանելիությունը և արտաքին տնտեսական կապերի ընդլայնման նշանակությունը։ Ուսումնասիրվում են նաև Հայաստանի տնտեսության արտահանմանն ուղղված ոլորտների զարգացման հնարավորությունները, արտադրանքի դիվերսիֆիկացման, բարձր ավելացված արժեք ունեցող ապրանքների ու ծառայությունների արտահանման ընդլայնման և նոր շուկաներ մուտք գործելու խնդիրները։ Կարևորվում է արտահանման ազդեցությունը վճարային հաշվեկշռի, ազգային արժույթի կայունության, արտադրական ներուժի օգտագործման և տնտեսական աճի երկարաժամկետ կայունության վրա։ Միաժամանակ դիտարկվում են արտահանման զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները, այդ թվում՝ փոքր ներքին արտադրական շուկան, արտաքին շուկաներում մրցակցության բարձր մակարդակը, լոգիստիկ սահմանափակումները, արտադրողականության և տեխնոլոգիական հագեցվածության խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել Հայաստանի արտահանման ներուժի առավել արդյունավետ օգտագործման և արտաքին տնտեսական քաղաքականության կատարելագործման ուղղությունների բացահայտմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել տնտեսագետներին, միջազգային առևտրի մասնագետներին, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչներին, գործարարներին, արտահանող ընկերությունների մասնագետներին, հետազոտողներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է Մ. Վոլոշինի քննադատական արձակի առանձնահատկությունների, գրական-գեղագիտական հայացքների և մշակութային մտածողության քննությանը՝ բացահայտելով նրա տեղը XX դարասկզբի ռուսական գրական և մտավոր կյանքում։ Վոլոշինի քննադատական ժառանգությունը կարևոր է նրանով, որ այն չի սահմանափակվում միայն գրական ստեղծագործությունների գնահատմամբ․ նրա հոդվածներում, ակնարկներում և գրականագիտական բնույթի անդրադարձներում միահյուսվում են արվեստի փիլիսոփայությունը, մշակույթի պատմությունը, գեղագիտությունը, հասարակական կյանքի նկատմամբ վերաբերմունքը և ստեղծագործական անհատի դերի մասին պատկերացումները։ Նրա համար գրականությունը և արվեստը հասարակությունից առանձնացված երևույթներ չեն, այլ մարդու և ժամանակաշրջանի հոգևոր կյանքի արտահայտություններ, որոնց միջոցով հնարավոր է հասկանալ տվյալ դարաշրջանի ներքին հակասությունները։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հեղինակի քննադատական մեթոդին։ Վոլոշինը գրական ստեղծագործությունը դիտարկում է ոչ միայն նրա ձևական հատկանիշների կամ սյուժետային կառուցվածքի տեսանկյունից, այլև փորձում է բացահայտել դրա ներքին գաղափարական և հոգեբանական հիմքերը։ Նրան հետաքրքրում է ստեղծագործության և հեղինակի աշխարհայացքի կապը, արվեստագետի անհատականությունը, ստեղծագործական որոնումների բնույթը և գրական երևույթի տեղը ընդհանուր մշակութային գործընթացում։ Այդ պատճառով նրա քննադատական արձակը հաճախ ձեռք է բերում էսսեիստական բնույթ՝ միավորելով վերլուծությունը, փիլիսոփայական խորհրդածությունը և գեղարվեստական դիտարկումը։ Վոլոշինի քննադատական մտածողության կարևոր առանձնահատկություններից է տարբեր գրական ուղղությունների և գեղարվեստական երևույթների նկատմամբ բաց վերաբերմունքը։ Նա հետաքրքրված էր իր ժամանակի նորարարական գրականությամբ և ձգտում էր հասկանալ նոր գեղարվեստական ձևերի առաջացման պատճառները։ Մոդեռնիստական որոնումները նրա համար միայն ավանդական գրականության մերժում չէին․ դրանք կապված էին մարդու աշխարհընկալման փոփոխության և նոր ժամանակի հոգևոր պահանջների հետ։ Այդ պատճառով քննադատը կարևորում էր գրականության մեջ նոր արտահայտչական միջոցների որոնումը և արվեստագետի անհատական ձայնի պահպանումը։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև արվեստի և իրականության փոխհարաբերության խնդիրը։ Վոլոշինի համար արվեստը իրականության պարզ պատճենը չէ։ Այն վերափոխում է իրականությունը, բացահայտում նրա անտեսանելի կողմերը և մարդուն հնարավորություն տալիս նոր կերպով ընկալելու սեփական գոյությունը։ Այս մոտեցումը նրա քննադատական արձակին հաղորդում է փիլիսոփայական խորություն, քանի որ գրական ստեղծագործության գնահատումը վերածվում է իրականության ճանաչման և մարդու հոգևոր աշխարհի ուսումնասիրության։ Մեծ նշանակություն ունի նաև արվեստագետի պատասխանատվության հարցը։ Վոլոշինի քննադատական հայացքներում ստեղծագործողը դիտվում է որպես իր ժամանակի նկատմամբ պատասխանատվություն կրող անհատ։ Գրականությունն ու արվեստը կարող են արձագանքել հասարակական և քաղաքական ցնցումներին, սակայն արվեստագետի առաքելությունը չի սահմանափակվում անմիջական արձագանքով։ Նա պետք է կարողանա պահպանել ստեղծագործական ազատությունը, ինքնուրույն մտածողությունը և հոգևոր արժեքների նկատմամբ հավատարմությունը։ Այս գաղափարը հատկապես կարևոր է պատմական ճգնաժամերի և մշակութային հակասությունների պայմաններում։ Վոլոշինի քննադատական արձակում կարևոր տեղ ունի նաև մշակութային հիշողության խնդիրը։ Տարբեր ժամանակաշրջանների արվեստագետներին և գրական երևույթներին անդրադառնալով՝ նա ձգտում է դրանք դիտարկել ավելի լայն պատմական համատեքստում։ Անցյալը նրա համար ոչ թե փակ և անփոփոխ համակարգ է, այլ ներկայի մշակութային գիտակցության բաղկացուցիչ մասը։ Դասական և ժամանակակից գրականության երկխոսությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու մշակութային ավանդույթի շարունակականությունը և միաժամանակ հասկանալու նոր գեղարվեստական երևույթների առանձնահատկությունները։ Նրա քննադատական արձակին բնորոշ է նաև լեզվի պատկերավորությունը։ Վերլուծական միտքը հաճախ արտահայտվում է փոխաբերությունների, համեմատությունների և ընդարձակ փիլիսոփայական դիտարկումների միջոցով, ինչի շնորհիվ քննադատական տեքստը մոտենում է գրական էսսեի ձևին։ Այս առանձնահատկությունը Վոլոշինի քննադատությունը դարձնում է ոչ միայն վերլուծական, այլև ինքնուրույն գեղարվեստական արժեք ունեցող արձակ։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ Վոլոշինի քննադատական արձակը կարևոր դեր ունի XX դարասկզբի ռուսական գրական-գեղագիտական մտքի պատմության մեջ։ Նրա աշխատություններում գրական քննադատությունը միավորվում է մշակույթի փիլիսոփայության, արվեստի տեսության և ժամանակակից հասարակության նկատմամբ մտավոր արձագանքի հետ։ Նա գրական ստեղծագործությունը դիտարկում է որպես մարդու հոգևոր կյանքի, պատմական ժամանակի և մշակութային փոփոխությունների արտահայտություն՝ միաժամանակ պահպանելով ստեղծագործական անհատականության և արվեստի ինքնուրույնության արժեքը։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել ռուս գրականությամբ, մոդեռնիզմով, գրական քննադատության պատմությամբ և XX դարի գեղագիտական մտածողությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին՝ օգնելով ավելի խորությամբ հասկանալ Վոլոշինի քննադատական ժառանգության առանձնահատկություններն ու նրա դերը ռուսական մշակույթի զարգացման մեջ։

Այլ առարկաներ

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է 2018 թվականի ընթացքում Հայաստանի ազգային գրադարանի կողմից իրականացված աշխատանքների և գործունեության արդյունքների ամփոփ նկարագիրը։ Այն կազմվել է որպես տարեկան հաշվետվություն և հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու հաշվետու ժամանակահատվածում գրադարանի հիմնական ուղղություններով իրականացված աշխատանքների, ձեռքբերումների և կազմակերպչական գործընթացների մասին։ Նման հաշվետվությունը կարևոր է գրադարանի գործունեության ամբողջական պատկերը վերականգնելու համար, քանի որ գրադարանային աշխատանքը ներառում է ոչ միայն ընթերցողների սպասարկում և գրականության տրամադրում, այլև հավաքածուների համալրում, գրքերի և այլ տեղեկատվական նյութերի մշակում, պահպանություն, մատենագիտական աշխատանք, թվայնացում, մշակութային միջոցառումների կազմակերպում և գիտատեղեկատվական ծառայությունների զարգացում։ Հաշվետվությունը կարող է ներկայացնել գրադարանի ֆոնդերի համալրման և պահպանման, գրադարանային սպասարկման, մատենագիտական ու տեղեկատու-մատենագիտական գործունեության, հրատարակչական աշխատանքների և մասնագիտական համագործակցության արդյունքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի նաև ազգային գրադարանային ժառանգության պահպանման և հասանելիության ընդլայնման ուղղությունը, որի շրջանակում ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների կիրառումը հնարավորություն է տալիս նյութերը թվայնացնել և դրանք հասանելի դարձնել ավելի լայն լսարանի։ Հրատարակությունը արժեքավոր է նաև որպես ինստիտուցիոնալ պատմության աղբյուր, քանի որ փաստագրում է որոշակի տարվա ընթացքում կատարված աշխատանքները և հնարավորություն է տալիս հետագայում համեմատել գործունեության ցուցանիշներն ու զարգացման ուղղությունները։ 2018 թվականի հաշվետվությունը հրատարակվել է 2019 թվականին Հայաստանի ազգային գրադարանի կողմից։ Այն կարող է հետաքրքրել գրադարանագետներին, մատենագետներին, տեղեկատվական ոլորտի մասնագետներին, մշակութային հաստատությունների հետազոտողներին, պատմաբաններին և Հայաստանի գրադարանային համակարգի զարգացմամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է Հայաստանի ազգային գրադարանի տվյալ ժամանակաշրջանի գործունեության, գրադարանային ծառայությունների կազմակերպման, ֆոնդերի պահպանության և մշակութային-տեղեկատվական ծրագրերի ուսումնասիրության համար։

Հոգեբանություն

Մանկատան երեխաների հոգեբանական ձևավորումը բարդ և բազմագործոն գործընթաց է, որը ձևավորվում է ինչպես նրանց վաղ կյանքի փորձով, այնպես էլ այն միջավայրով, որտեղ նրանք ապրում և զարգանում են։ Այս երեխաների հոգեբանական զարգացման վրա մեծ ազդեցություն ունեն ծնողական խնամքի բացակայությունը, վաղ տարիքից ստացած հուզական փորձառությունները, ինչպես նաև հաստատության՝ մանկատան միջավայրը, որտեղ նրանք մեծանում են։ Կարևոր դեր ունեն նաև հուզական կապերի ձևավորումը խնամողների հետ, քանի որ կայուն և վստահելի հարաբերությունները նպաստում են երեխայի ինքնագնահատականի, վստահության և սոցիալական հմտությունների զարգացմանը։ Մանկատան երեխաների հոգեբանական ձևավորման հիմնական պայմաններից են կայուն և հոգատար միջավայրը, անհատական մոտեցումը յուրաքանչյուր երեխային, հուզական աջակցությունը, կրթական և զարգացման հնարավորությունների ապահովումը, ինչպես նաև սոցիալական հմտությունների ձևավորմանը նպաստող աշխատանքները։ Շատ կարևոր է նաև երեխայի ներգրավումը խմբային և անհատական գործունեության մեջ, ինչը օգնում է նրան հաղթահարել մեկուսացման զգացումը և զարգացնել հաղորդակցման կարողությունները։ Դրական ազդեցություն ունի նաև ընտանիքներին վերադարձը կամ որդեգրումը, քանի որ ընտանեկան միջավայրը հաճախ ապահովում է ավելի կայուն հուզական կապեր և երկարաժամկետ անվտանգության զգացում։ Ընդհանուր առմամբ, մանկատան երեխաների առողջ հոգեբանական զարգացման համար անհրաժեշտ է համակցված մոտեցում, որը ներառում է հուզական, սոցիալական և կրթական աջակցություն՝ ուղղված նրանց լիարժեք ինտեգրմանը հասարակության մեջ։

Փիլիսոփայություն

Մեծ գաղափար-ը փիլիսոփայական և հասարակագիտական ուղղվածության աշխատություն է, որը անդրադառնում է «մեծ գաղափարի» հասկացությանը որպես մարդկային մտածողության, պատմական զարգացման և հասարակական փոփոխությունների շարժիչ ուժ, աշխատությունում քննարկվում է այն, թե ինչպես են գաղափարները ձևավորում քաղաքակրթությունների ընթացքը, քաղաքական համակարգերը, մշակութային արժեքները և անհատի աշխարհընկալումը, ինչպես նաև ինչպես են որոշ հիմնարար գաղափարներ դառնում պատմական շրջադարձային կետերի հիմք, միաժամանակ վերլուծվում է գաղափարների տարածման մեխանիզմը՝ կրթության, գաղափարախոսության, գիտության և հաղորդակցության միջոցով, ընդգծվում է նաև գաղափարի և իրականության հարաբերությունը՝ այն, թե ինչպես են վերացական մտքերը վերածվում հասարակական գործողությունների և ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների, աշխատությունը նպատակ ունի զարգացնել քննադատական մտածողություն և ցույց տալ, որ պատմությունը մեծապես պայմանավորված է գաղափարների ուժով և դրանց ընկալման ու կիրառման ձևերով։

Պատմություն

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության խնդրի քննարկմանը երիտթուրքերի դատավարությունների համատեքստում՝ ընդգծելով 1919–1921 թվականներին իրականացված օսմանյան ռազմական և քաղաքական դատավարությունների պատմաիրավական նշանակությունը։ Հեղինակը վերլուծում է Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Օսմանյան կայսրությունում ստեղծված քաղաքական իրավիճակը, դաշնակից տերությունների ճնշման ներքո կազմակերպված դատական գործընթացները և երիտթուրքական ղեկավարության պատասխանատվության հարցի բարձրացումը։ Գրքում մանրամասն դիտարկվում են հիմնական դատավարությունները՝ Ստամբուլում անցկացված ռազմական տրիբունալները, որոնց ընթացքում քննարկվել են զանգվածային տեղահանությունների, կոտորածների և հայ բնակչության նկատմամբ իրականացված հանցագործությունների մեղադրանքները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում դատավարական նյութերին, վկայություններին, պաշտոնական փաստաթղթերին և մամուլի արձագանքներին, որոնք փաստում են Հայոց ցեղասպանության կազմակերպված բնույթը և պետական քաղաքականության դերը այդ գործընթացում։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև դատավարությունների քաղաքական սահմանափակումները, մեղավորների պատժի ոչ լիարժեք իրականացումը և հետագա միջազգային արձագանքները։ Աշխատությունը ընդգծում է, որ երիտթուրքերի դատավարությունները կարևոր պատմաիրավական աղբյուր են Հայոց ցեղասպանության ճանաչման և ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է պատմաբանների, իրավաբանների և ցեղասպանագիտության ոլորտի հետազոտողների համար։