Ռասելաս՝ Եթովպիայի արքայազնը

Linguistics

Լեզվաբանական և իրանագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Կովկասյան տարածաշրջանում տարածված պարսկերենի լեզվական առանձնահատկությունների, պատմական զարգացման և այլ իրանական լեզուների ու բարբառների հետ ունեցած փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում կովկասյան պարսկերենի ձևավորման պատմական նախադրյալները, տարածման աշխարհագրական շրջանակները և տարածաշրջանի լեզվամշակութային միջավայրի ազդեցությունը դրա զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվի հնչյունաբանական, ձևաբանական, շարահյուսական և բառապաշարային առանձնահատկություններին՝ դրանք համադրելով գրական պարսկերենի և իրանական լեզվաընտանիքի այլ ներկայացուցիչների համապատասխան իրողությունների հետ։ Վերլուծվում են լեզվական փոփոխությունների պատմական օրինաչափությունները, հնագույն լեզվական տարրերի պահպանման հնարավոր դրսևորումները, փոխառությունները և հարևան լեզուների հետ շփումների հետևանքով առաջացած կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև կովկասյան պարսկերենի բարբառային տարբերակների դասակարգման, պատմական աղբյուրների լեզվաբանական մեկնաբանության և համեմատական վերակառուցման մեթոդաբանական խնդիրները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարածաշրջանի իրանական լեզվական ժառանգության զարգացման միտումները և գնահատելու դրա նշանակությունը Կովկասի պատմական լեզվական փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել իրանագիտության, պատմահամեմատական լեզվաբանության, բարբառագիտության և կովկասագիտության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Finance

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում միջբյուջետային հարաբերությունների և ֆինանսական համահարթեցման համակարգի կազմակերպման, գործառնական արդյունավետության գնահատման ու կատարելագործման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են պետական և համայնքային բյուջեների փոխհարաբերությունների տնտեսական ու իրավական հիմքերը, ֆինանսական ռեսուրսների վերաբաշխման մեխանիզմները, ինչպես նաև տարածքային զարգացման անհամաչափությունների նվազեցման գործում բյուջետային համահարթեցման նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում համայնքների ֆինանսական ապահովվածության տարբերություններին, սեփական եկամուտների ձևավորման հնարավորություններին, ծախսային պարտավորությունների իրականացման պայմաններին և պետական բյուջեից տրամադրվող ֆինանսական աջակցության կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրվում են ֆինանսական համահարթեցման դոտացիաների հաշվարկման սկզբունքները, բաշխման չափանիշները, համայնքների հարկաբյուջետային կարողությունների գնահատման մեթոդները և բնակչության հանրային ծառայությունների պահանջմունքների հաշվառման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում համայնքների բնակչության թվաքանակի, աշխարհագրական դիրքի, սոցիալ-տնտեսական պայմանների, ենթակառուցվածքների զարգացման մակարդակի և եկամտային ներուժի ազդեցությանը ֆինանսական միջոցների բաշխման վրա։ Կարևորվում են միջբյուջետային փոխանցումների թափանցիկությունը, կանխատեսելիությունը, արդարացի բաշխումը և համայնքների ֆինանսական ինքնուրույնության պահպանման անհրաժեշտությունը։ Դիտարկվում են նաև ֆինանսական ապակենտրոնացման, տեղական ինքնակառավարման մարմինների բյուջետային լիազորությունների ընդլայնման, սեփական եկամուտների հավաքագրման արդյունավետության բարձրացման և պետական աջակցության մեխանիզմների կատարելագործման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համադրվել Հայաստանի միջբյուջետային հարաբերությունների կարգավորման առանձնահատկությունները, միջազգային փորձը, ֆինանսական համահարթեցման տարբեր մոդելները և դրանց կիրառման տնտեսական հետևանքները։ Առանձնացվում են ֆինանսական ռեսուրսների բաշխման արդյունավետության գնահատման, համայնքների զարգացման հնարավորությունների հավասարեցման և տեղական բյուջեների կայունության ապահովման խնդիրները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի պետական ֆինանսների կառավարման կատարելագործման, տարածքային անհամաչափությունների մեղմման, համայնքների ֆինանսական կարողությունների ամրապնդման և տեղական ինքնակառավարման համակարգի զարգացման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել տնտեսագետների, ֆինանսիստների, պետական և համայնքային կառավարման մասնագետների, բյուջետային քաղաքականության հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Journalism

Աշխատությունը նվիրված է հայ սփյուռքի մամուլի ուսումնասիրության, համակարգման, պահպանման և հանրայնացման գործում նշանակալի ներդրում ունեցած մտավորականի գիտական, մատենագիտական և մշակութային գործունեության լուսաբանմանը։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է սփյուռքահայ պարբերական մամուլի նկատմամբ նրա հետևողական հետաքրքրության, մամուլի տարբեր կենտրոններում հրատարակված նյութերի հավաքագրման ու ուսումնասիրության, դրանց վերաբերյալ տեղեկությունների տարածման և այդ հարուստ ժառանգությունն ավելի լայն ընթերցողական ու գիտական շրջանակներին հասանելի դարձնելու աշխատանքների վրա։ Սփյուռքահայ մամուլը ներկայացվում է ոչ միայն որպես տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես հայկական համայնքների պատմության, հասարակական կյանքի, մշակութային գործունեության, կրթության, գրականության, ազգային ինքնության և հայրենիք–սփյուռք հարաբերությունների ուսումնասիրման կարևոր սկզբնաղբյուր։ Տարբեր երկրներում և քաղաքներում հրատարակված հայերեն պարբերականները տասնամյակների ընթացքում արձանագրել են համայնքների առօրյան, հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը, մշակութային նախաձեռնությունները, քաղաքական ու գաղափարական քննարկումները, գրական շարժումները և ազգային խնդիրների վերաբերյալ ձևավորված դիրքորոշումները։ Այդ պատճառով դրանց հավաքագրումն ու մատենագիտական նկարագրությունը կարևոր նշանակություն ունեն հայագիտության բազմաթիվ ուղղությունների համար։ Աշխատության մեջ առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում մամուլի գիտակի գործունեությանը՝ որպես պարբերականների պատմությունը, խմբագրական ուղղվածությունը, հեղինակային շրջանակները և հրատարակության պայմանները ուսումնասիրող մասնագետի։ Նման աշխատանքը պահանջում է ոչ միայն առանձին համարների կամ հոդվածների ընթերցում, այլև պարբերականի ամբողջական պատմական համատեքստի վերականգնում։ Ուսումնասիրվում են հրատարակության վայրերը, ժամանակաշրջանները, խմբագիրների ու աշխատակիցների գործունեությունը, պարբերականների գաղափարական և մշակութային ուղղությունները, ինչպես նաև դրանց կապերը տվյալ համայնքի հասարակական կյանքի հետ։ Այս մոտեցմամբ մամուլը դիտարկվում է որպես փոխկապակցված աղբյուրների ամբողջություն, որի միջոցով հնարավոր է վերականգնել սփյուռքահայ համայնքների զարգացման տարբեր փուլերը։ Կարևորվում է մատենագիտական աշխատանքի նշանակությունը։ Տարբեր երկրներում լույս տեսած հայկական պարբերականների հայտնաբերումը, անվանումների և հրատարակության տվյալների ճշգրտումը, ժամանակագրական սահմանների որոշումը և համապատասխան տեղեկությունների համակարգումը հնարավորություն են տալիս ստեղծել հետազոտողների համար անհրաժեշտ տեղեկատվական հիմք։ Հատկապես կարևոր են հազվագյուտ, կարճատև կամ փոքր տպաքանակով հրատարակված պարբերականները, որոնց վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են լինել մասնատված և դժվար հասանելի։ Դրանց արձանագրումն ու գիտական շրջանառության մեջ ներառումը նպաստում են հայ մամուլի պատմության ամբողջական պատկերի ձևավորմանը։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում սփյուռքահայ մամուլի աշխարհագրությանը։ Հայկական պարբերականներ հրատարակվել են տարբեր երկրներում և մշակութային միջավայրերում, և յուրաքանչյուր կենտրոն ունեցել է իր պատմական ու հասարակական առանձնահատկությունները։ Մամուլի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել հայկական համայնքների ձևավորման ու վերափոխման ընթացքին, ներգաղթի և արտագաղթի հետևանքներին, համայնքային հաստատությունների գործունեությանը և տարբեր սերունդների միջև մշակութային կապերի պահպանմանը։ Պարբերականների բովանդակության միջոցով հնարավոր է ուսումնասիրել նաև այն հարցերը, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում առաջնային են եղել տվյալ համայնքի համար։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մամուլի և ազգային ինքնության փոխհարաբերությունը։ Սփյուռքի պայմաններում պարբերականները հաճախ հանդես են եկել որպես հայոց լեզվի, մշակույթի, պատմական հիշողության և համայնքային կապերի պահպանման կարևոր հարթակներ։ Դրանք հնարավորություն են տվել տարածել գրական և պատմագիտական նյութեր, ներկայացնել կրթական ու մշակութային նախաձեռնություններ և կապ պահպանել աշխարհագրորեն հեռու գտնվող հայկական համայնքների միջև։ Այս տեսանկյունից մամուլի պատմության ուսումնասիրությունը միաժամանակ դառնում է սփյուռքի մշակութային ինքնակազմակերպման պատմության ուսումնասիրություն։ Կարևոր տեղ է հատկացվում հանրայնացման գործունեությանը։ Գիտական կամ մատենագիտական աշխատանքի արդյունքը արժեքավոր է ոչ միայն մասնագետների սահմանափակ շրջանակում, այլև այն դեպքում, երբ կարողանում է հասանելի դառնալ ավելի լայն հասարակությանը։ Մամուլի վերաբերյալ հրապարակումները, ներկայացումները, տեղեկատու նյութերը և ուսումնասիրությունները կարող են ընթերցողին ծանոթացնել քիչ հայտնի պարբերականների, խմբագիրների, լրագրողների ու մշակութային գործիչների գործունեությանը։ Այս կերպ մամուլի պատմությունը դուրս է գալիս միայն մասնագիտական հետազոտության շրջանակներից և վերածվում մշակութային հիշողության պահպանման ու փոխանցման միջոցի։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պարբերական մամուլի և գրական կյանքի փոխհարաբերությանը։ Սփյուռքահայ բազմաթիվ գրողներ, բանաստեղծներ, քննադատներ և հասարակական գործիչներ իրենց ստեղծագործություններն ու հոդվածներն առաջին անգամ հրապարակել են պարբերականներում։ Հետևաբար մամուլի հավաքածուները կարող են պարունակել կարևոր նյութեր գրողների ստեղծագործական ժառանգության, գրական շարժումների, բանավեճերի և քննադատական մտքի զարգացման վերաբերյալ։ Պարբերականների ուսումնասիրությունը կարող է լրացնել առանձին հեղինակների կենսագրական ու մատենագիտական տվյալները և բացահայտել նրանց գործունեության քիչ հայտնի էջերը։ Քննության է առնվում նաև մամուլը որպես պատմական սկզբնաղբյուր օգտագործելու խնդիրը։ Պարբերականներում ներկայացված տեղեկությունները կարող են արտացոլել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական տրամադրությունները և խմբագրական դիրքորոշումները, ուստի դրանց հետ աշխատելիս անհրաժեշտ է աղբյուրագիտական քննադատություն։ Տարբեր պարբերականների նյութերի համադրումը, հեղինակային դիրքորոշումների տարբերակումը և այլ աղբյուրների հետ համեմատությունը հնարավորություն են տալիս ավելի ճշգրիտ գնահատել հրապարակված տեղեկությունների պատմագիտական արժեքը։ Այս հանգամանքը մամուլի գիտակին ներկայացնում է նաև որպես աղբյուրագետի, որը ոչ միայն հավաքագրում է նյութերը, այլև գնահատում դրանց ծագումը, բովանդակությունը և հետազոտական նշանակությունը։ Հատուկ կարևորություն ունի մամուլի պահպանության խնդիրը։ Հին պարբերականների ֆիզիկական օրինակները ժամանակի ընթացքում կարող են վնասվել, իսկ ամբողջական հավաքածուները հաճախ պահպանվում են տարբեր գրադարաններում, արխիվներում և մասնավոր հավաքածուներում։ Դրանց հայտնաբերումը, նկարագրումը, պահպանության պայմանների բարելավումը և հնարավոր թվայնացումը նպաստում են նյութերի երկարաժամկետ հասանելիությանը։ Այս գործընթացում մատենագետի և մամուլի պատմության ուսումնասիրողի աշխատանքը կարևոր կապ է ստեղծում սկզբնաղբյուրների պահպանության և հետագա գիտական օգտագործման միջև։ Թվային տեխնոլոգիաների զարգացումը նոր հնարավորություններ է ստեղծում պարբերականների որոնման, թվայնացման, նկարագրման և առցանց տեղեկատվական շտեմարանների ձևավորման համար՝ միաժամանակ նոր պահանջներ առաջադրելով տվյալների համակարգման և մատենագիտական ճշգրտության նկատմամբ։ Առանձին ուղղություն է հայրենիքի և սփյուռքի մշակութային կապերի ուսումնասիրությունը։ Սփյուռքահայ մամուլը հաճախ տեղեկություններ է հաղորդել Հայաստանի հասարակական ու մշակութային կյանքի մասին, իսկ հայրենիքում գործող գիտական և մշակութային հաստատությունները հետաքրքրվել են սփյուռքի հրատարակություններով։ Մամուլի հավաքագրման ու հանրայնացման աշխատանքը նպաստել է այդ տեղեկատվական կապերի ամրապնդմանը և աշխարհագրորեն տարբեր կենտրոններում ստեղծված մշակութային արժեքների միասնական հայկական ժառանգության շրջանակում դիտարկմանը։ Այս առումով մամուլի ուսումնասիրությունը ձեռք է բերում համահայկական մշակութային նշանակություն։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել անձնական գիտական ու մասնագիտական ճանապարհի ներկայացումը։ Մամուլի նկատմամբ հետաքրքրության ձևավորումը, գրադարանային և մատենագիտական աշխատանքի փորձը, տարբեր հավաքածուների հետ աշխատանքը և տարիների ընթացքում կուտակված մասնագիտական գիտելիքը հնարավորություն են տալիս բացահայտել, թե ինչպես է ձևավորվում տվյալ ոլորտի մասնագետը։ Միաժամանակ անհատական գործունեության ուսումնասիրությունը ներկայացվում է ավելի լայն մշակութային միջավայրի համատեքստում՝ ցույց տալով գիտական հաստատությունների, գրադարանների, մամուլի խմբագրությունների և սփյուռքահայ կազմակերպությունների հետ կապերի նշանակությունը։ Կարևորվում է նաև կենսամատենագիտական մոտեցումը, որի միջոցով հնարավոր է համադրել անձի կենսագրությունը նրա հրապարակումների, ուսումնասիրությունների, կազմած մատենագիտական նյութերի և հանրային գործունեության հետ։ Այդպիսի մոտեցումը թույլ է տալիս ոչ միայն ներկայացնել կատարված աշխատանքների ցանկը, այլև բացահայտել դրանց փոխկապակցվածությունը և ընդհանուր ուղղվածությունը։ Հրապարակումների ժամանակագրական ուսումնասիրությունը կարող է ցույց տալ գիտական հետաքրքրությունների զարգացումը, հետազոտական թեմաների ընդլայնումը և սփյուռքահայ մամուլի վերաբերյալ գիտելիքի համակարգման փուլերը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է նրանով, որ անհատական գործունեության ուսումնասիրության միջոցով լուսաբանվում է հայ մամուլի պատմության պահպանման և ուսումնասիրման մի ամբողջ ուղղություն։ Մասնագիտական հետևողական աշխատանքի շնորհիվ տարբեր ժամանակաշրջանների և աշխարհագրական կենտրոնների պարբերականների վերաբերյալ տեղեկությունները կարող են միավորվել ընդհանուր համակարգում և դառնալ հետագա ուսումնասիրությունների հիմք։ Նման գործունեությունը կարևոր է հատկապես այն դեպքում, երբ որոշ հրատարակությունների մասին պահպանված տվյալները սահմանափակ են կամ տարածված են տարբեր աղբյուրներում։ Հանրայնացման տեսանկյունից աշխատանքը ցույց է տալիս նաև գիտական գիտելիքը հասարակությանը փոխանցելու կարևորությունը։ Մամուլի պատմության վերաբերյալ տեղեկությունների մատչելի ներկայացումը կարող է հետաքրքրություն առաջացնել սփյուռքի մշակութային ժառանգության նկատմամբ, նպաստել ընտանեկան և համայնքային արխիվների պահպանմանը և նոր հետազոտությունների իրականացմանը։ Այս կերպ մասնագետի գործունեությունը միավորում է գիտական ուսումնասիրությունը, մատենագիտական աշխատանքը, մշակութային ժառանգության պահպանումը և հանրային կրթությունը։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է հայ սփյուռքի պարբերական մամուլի գիտակ և հանրայնացնող մտավորականի գործունեությունը՝ այն դիտարկելով հայ մամուլի պատմության, մատենագիտության, սփյուռքագիտության և մշակութային հիշողության պահպանման համատեքստում։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ մամուլի պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, հայագիտությամբ, մատենագիտությամբ, գրադարանագիտությամբ և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, գրադարանավարների, մատենագետների, լրագրողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Culture

Այս աշխատանքը ներկայացնում է Հայկական ՍՍՀ-ի կուլտուրայի և արվեստի ոլորտին վերաբերող նոր գրականության մատենագիտական տեղեկատվություն՝ որպես ընթացիկ տեղեկատու, որի նպատակն է համակարգել և հասանելի դարձնել այդ բնագավառում հրատարակվող գիտական, մեթոդական և գեղարվեստական աշխատությունները։ Նյութը ընդգրկում է մշակույթի պատմության, կերպարվեստի, երաժշտության, թատրոնի, կինոյի և ժողովրդական արվեստի վերաբերյալ նոր հրատարակություններ, ինչպես նաև ուսումնասիրություններ, որոնք վերաբերում են մշակութային քաղաքականությանը, արվեստի զարգացման միտումներին և ազգային մշակութային ժառանգության պահպանմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մատենագիտական նկարագրությունների ճշգրտությանը, աղբյուրների դասակարգմանը և տեղեկատվության համակարգված ներկայացմանը, ինչը հնարավորություն է տալիս օգտվողներին արագ կողմնորոշվել հրատարակվող գրականության հոսքում և արդյունավետորեն օգտագործել այն գիտական և կրթական նպատակներով։ Այս ընթացիկ տեղեկատուն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտաշխատողների, ուսանողների և մշակութային ոլորտի մասնագետների համար՝ ապահովելով նոր գրականության մշտական հետևողական հաշվառումն ու հասանելիությունը:

Chemistry

Աշխատությունը նախատեսված է կենսաքիմիայի ուսուցման և պրակտիկ հմտությունների զարգացման համար։ Գիրքը ներկայացնում է կենսաքիմիայի հիմնական թեստերի և փորձությունների իրականացման ամբողջական ընթացակարգերը՝ մանրամասն նկարագրությամբ, անհրաժեշտ նյութերով և ապահովության կանոններով։ Այն ուղղված է ուսանողներին, լաբորատորիաների աշխատակիցներին և բոլոր այն մարդկանց, ովքեր ցանկանում են խորապես հասկանալ կենսաքիմիական փորձաքննության հիմունքները և կատարել ճշգրիտ լաբորատոր աշխատանքներ։ Գիրքը ընդգրկում է կենսաքիմիայի հիմնական բաժինները՝ ֆերմենտաբանություն, սպիտակուցներ, ածխաջրեր, լիպիդներ, էնզիմներ, նուկլեինաթթուներ և այլն, և յուրաքանչյուր թեմայի համար առաջարկում է համապատասխան լաբորատոր աշխատանքներ՝ ինչպես նաև արդյունքների վերլուծության և մեկնաբանության ուղեցույցներ։

Law

Այս աշխատությունը նվիրված է իրավաբանական պատասխանատվության՝ որպես ազգային իրավական համակարգի կարևորագույն ինստիտուտներից մեկի ուսումնասիրությանը։ Գրքում բացահայտվում է իրավաբանական պատասխանատվության հասկացությունը, էությունը, նպատակները և գործառույթները, ինչպես նաև դրա տեղն ու նշանակությունը իրավական կարգավորման ընդհանուր համակարգում։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են պատասխանատվության առաջացման իրավական հիմքերը, իրավախախտման և պատասխանատվության միջև պատճառահետևանքային կապը, պատասխանատվության սուբյեկտները, դրա կիրառման պայմաններն ու սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում օրինականության, արդարության, անհատականացման, մեղավորության, համաչափության և անխուսափելիության սկզբունքներին, որոնք ուղղված են պատասխանատվության իրավաչափ և հիմնավորված կիրառումն ապահովելուն։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են իրավաբանական պատասխանատվության հիմնական տեսակները՝ քրեական, վարչական, քաղաքացիական և կարգապահական պատասխանատվությունը, դրանց առանձնահատկությունները, փոխհարաբերությունները և կիրառման ոլորտները։ Քննության են առնվում նաև իրավական պատասխանատվության և պետական հարկադրանքի փոխկապակցվածությունը, պատասխանատվությունից ազատելու կամ դրա կիրառումը բացառող հանգամանքները, ինչպես նաև իրավական պատասխանատվության դադարեցման և իրավական հետևանքների հարցերը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ պատասխանատվությունը միայն իրավախախտման համար պատժելու միջոց չէ, այլ նաև ունի կանխարգելիչ, դաստիարակչական, վերականգնողական և իրավակարգավորիչ նշանակություն։ Գրքում ուշադրություն է դարձվում ազգային իրավական համակարգի առանձնահատկություններին և այն խնդիրներին, որոնք կարող են առաջանալ տարբեր ոլորտներում պատասխանատվության նորմերի կիրառման ընթացքում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել իրավաբանական պատասխանատվության դերի մասին՝ իրավակարգի պահպանման, անձի իրավունքների պաշտպանության և հասարակական հարաբերությունների կայունության ապահովման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել իրավագիտության ուսանողների, իրավաբանների, գիտաշխատողների, իրավակիրառ գործունեությամբ զբաղվող մասնագետների և իրավունքի տեսական ու գործնական հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։