Գեղագիտություն

Մանկավարժություն

Այս գիտական-մանկավարժական աշխատանքը նվիրված է ուսուցչի մասնագիտական ռեֆլեքսիվ հմտությունների զարգացման գործընթացի ուսումնասիրությանը՝ շարունակական կրթության համատեքստում։ Գրքում վերլուծվում է ռեֆլեքսիայի էությունը՝ որպես ուսուցչի ինքնավերլուծության, սեփական մանկավարժական գործունեության գնահատման և մասնագիտական աճի կարևոր մեխանիզմ։ Հեղինակը ներկայացնում է ռեֆլեքսիվ մտածողության ձևավորման հոգեբանամանկավարժական հիմքերը՝ ընդգծելով փորձի գիտակցված վերլուծության, ինքնագնահատման և մասնագիտական որոշումների հիմնավորման դերը ուսուցման արդյունավետության բարձրացման գործում։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են շարունակական կրթության տարբեր ձևաչափեր՝ վերապատրաստումներ, մասնագիտական համայնքներ, սեմինարներ և ինքնակրթություն, որոնք նպաստում են ուսուցչի ռեֆլեքսիվ կարողությունների զարգացմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում գործնական մեթոդներին՝ դասի վերլուծություն, ուսուցչի պորտֆոլիո, դեպքերի ուսումնասիրություն և գործընկերային հետադարձ կապ, որոնք օգնում են ձևավորել ինքնակատարելագործման կայուն հմտություններ։ Ներկայացվում են նաև մանկավարժական գործունեության որակի բարձրացման ուղիներ՝ հիմնված գիտակցված ինքնավերլուծության և մշտական մասնագիտական զարգացման վրա։ Գիրքը նախատեսված է ուսուցիչների, մանկավարժների, կրթության կազմակերպիչների, ուսանողների և կրթության ոլորտի հետազոտողների համար։

Այլ առարկաներ

Այս ինֆորմացիոն ցուցիչը ներկայացնում է հասարակական-քաղաքական գիտությունների ոլորտում նոր լույս տեսած գրքերի համակարգված մատենագիտական ցանկը՝ նպատակ ունենալով ապահովել ընթերցողների, հետազոտողների և ուսանողների արագ կողմնորոշումը արդի գիտական և վերլուծական գրականության մեջ։ Այն ընդգրկում է քաղաքական գիտության, սոցիոլոգիայի, պատմության, տնտեսագիտության, իրավագիտության, միջազգային հարաբերությունների և հարակից այլ ուղղությունների հրատարակություններ, որոնք արտացոլում են հասարակական գործընթացների ուսումնասիրության ժամանակակից մոտեցումները և տեսական զարգացումները։ Ցուցիչը կազմվում է գրադարանային նոր ստացումների և հրատարակչական տվյալների հիման վրա՝ ապահովելով տեղեկատվության համակարգված ներկայացում և մատչելիություն մասնագիտական շրջանակների համար։ Այն ծառայում է որպես կարևոր տեղեկատվական գործիք գիտական հետազոտությունների, ուսումնական գործընթացի և վերլուծական աշխատանքի համար՝ օգնելով հետևել ոլորտի նոր գրականությանը, գնահատել դրա գիտական արժեքը և կիրառելիությունը հասարակական-քաղաքական երևույթների ուսումնասիրության մեջ։

Մանկական

«Հեքիաթներ» (Թումանյան Հ.) ժողովածուն, որը ընդգրկում է Հովհաննես Թումանյանի հայտնի ու դասական հեքիաթները, համարվում է հայ մանկական գրականության կարևոր մաս։ Թումանյանի հեքիաթները լեցուն են հայ ժողովրդի ավանդույթներով, ինքնատիպ հումորով և խոր խորհրդավորությամբ, ուստի դրանք չեն միայն մանկական զվարճանքի գործեր, այլ նաև հոգևոր ու բարոյական դաստիարակություն են։ Այս գրքում Թումանյանը ներկայացնում է տարբեր կերպարներ՝ կենդանիներ, մարդիկ, ժողովրդական կերպարներ, որոնք ունեն մարդկային հատկանիշներ՝ բարություն, չարություն, խելամտություն, հիմարություն։ Թումանյանի հեքիաթներում հաճախ տեղի են ունենում դրական ու բացասական ուժերի պայքարներ, որտեղ, ի վերջո, հաղթում են արդարությունը, բարոյականությունն ու մարդկային լավ հատկանիշները։ Ահա դրանցից մի քանիսը՝ **«Պապն ու շաղգամը», «Բարեկենդանը», «Խխունջը»** և շատ այլ գործեր։ Թումանյանի հեքիաթները ոչ միայն զվարճալի են, այլ նաև ուսուցանող։ Նա խորը մտածողություն է արտահայտում մարդկային կարճատեսության, հպարտության, ագահության և այլ թերությունների մասին՝ իր խոսքերով ու կերպարներով։ Բացի այդ, նա ներշնչում է հայրենիքի, բնության ու մարդու միջև ներդաշնակ հարաբերություններ ստեղծելու կարևորությունը։ Թումանյանի յուրաքանչյուր հեքիաթում կարելի է գտնել փիլիսոփայական բաղադրիչներ, որը բացատրում է ոչ միայն երեխային, այլ նաև մեծահասակներին։ Թումանյանի հեքիաթները դասեր են տալիս այն մասին, որ աշխարհը՝ թե՛ երեխաների, թե՛ մեծերի համար, մշտապես պետք է մնա բացահայտելի, ուսուցանելի և բարոյապես ուղենշող։ Այս ժողովածուն իր պարզությամբ և գեղագիտությամբ առանձնանում է, և անչափ կարևոր է այն ինչպես հայ գրականության մեջ, այնպես էլ երեխաների հուզական և բարոյական դաստիարակության համար։ Հրատարակիչ - Ջի Էս Էմ Ստուդիա Հրատ. տարեթիվ - 2016 ISBN - 978-9939-847-44-3

Պատմություն

19-րդ դարի 50-60-ական թվականների հասարակական-քաղաքական միտքը Ռուսաստանում և նրա արձագանքները արևելահայ իրականության մեջ ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ռուսաստանի 19-րդ դարի 1850-60-ական թվականների հասարակական և քաղաքական մտքի զարգացումները՝ կենտրոնանալով այդ շրջանի գաղափարական հոսանքների, բարեփոխումների, հեղափոխական և պահպանողական մոտեցումների ձևավորման վրա, ինչպես նաև դրանց լայն ազդեցությունը կայսրության ծայրամասերում, մասնավորապես արևելահայ իրականության մեջ։ Գրքում վերլուծվում է, թե ինչպես են ռուսական մտավոր շարժումները՝ ներառյալ ազատական գաղափարները, նարոդնիկական շարժման նախադրյալները և պետական բարեփոխումների քաղաքականությունը, ներթափանցել հայ հասարակական մտածողության մեջ և ազդել ազգային ինքնագիտակցության, կրթական համակարգի և հասարակական-քաղաքական դիրքորոշումների ձևավորման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արևելահայ մտավորականության արձագանքներին, նրանց կողմից ռուսական գաղափարների ընտրովի ընդունմանը, տեղայնացմանը և ազգային խնդիրների համատեքստում վերաիմաստավորմանը, ինչը նպաստել է նոր գաղափարական հոսքերի ձևավորմանը և ազգային վերածննդի գործընթացների խորացմանը։

Գրականություն

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է միջնադարյան հայ պատմագրության կարևոր երկու աղբյուրների՝ History of the House of Artsruni և Անանունի պատմական երկերի գեղարվեստական առանձնահատկությունների վերլուծությանը՝ ընդգծելով պատմության և գրականության սահմանային բնույթը այդ ստեղծագործություններում։ Հետազոտության մեջ պատմագրական տեքստերը դիտարկվում են ոչ միայն որպես փաստական տեղեկատվության կրողներ, այլև որպես գեղարվեստական ձևավորման տարրեր պարունակող կառուցվածքներ, որտեղ պատմական իրադարձությունները ներկայացվում են պատկերավոր լեզվով, խորհրդանշական մտածողությամբ և գաղափարական մեկնաբանությամբ։ Աշխատությունը ցույց է տալիս, որ Թովմա Արծրունու պատմագրության մեջ նկատելի է բարձր ոճական մշակվածություն, էպիկական ընդգծվածություն և հերոսականության շեշտադրում, որտեղ պատմական անձինք հաճախ ներկայացվում են որպես բարոյական և քաղաքական իդեալների կրողներ։ Անանունի երկերում, հակառակը, ավելի ընդգծված է պարզ շարադրանքը, սակայն նույնիսկ այստեղ առկա են գեղարվեստականացման տարրեր՝ դիպաշարային կառուցվածք, դրամատիկ իրավիճակների ընդգծում և լեզվական արտահայտչական միջոցների կիրառություն։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմական ժամանակի ընկալման առանձնահատկություններին, որտեղ իրադարձությունները հաճախ ներկայացվում են ոչ թե խիստ ժամանակագրական հաջորդականությամբ, այլ գաղափարական և իմաստային կապերով։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը եզրակացնում է, որ միջնադարյան հայ պատմագրությունը միաժամանակ կատարում է և՛ փաստագրական, և՛ գեղարվեստական գործառույթ, իսկ նշված հեղինակների երկերը հանդիսանում են այդ երկակիության վառ օրինակներ՝ ձևավորելով պատմության ընկալման յուրահատուկ գրական մոդել։

Այլ առարկաներ

Դդմազգի մշակաբույսեր. Ուղեցույց աշխատությունը ուսումնական և կիրառական բնույթի ձեռնարկ է, որը նվիրված է դդմազգի (Cucurbitaceae) ընտանիքի մշակաբույսերի՝ վարունգի, դդմի, սեխի, ձմերուկի և հարակից տեսակների կենսաբանական առանձնահատկությունների և մշակության տեխնոլոգիաների համապարփակ ներկայացմանը՝ ընդգրկելով բանջարաբուծության և պտղաբանջարաբուծության կարևոր ուղղությունները։ Հեղինակ Ն. Սարուխանյանը գրքում ներկայացնում է այս մշակաբույսերի աճի և զարգացման փուլերը, ջերմության և լուսային ռեժիմների նկատմամբ պահանջները, ինչպես նաև հողի և սնուցման առանձնահատկությունները՝ ընդգծելով դրանց բարձր բերքատվության ներուժը և տնտեսական արժեքը։ Աշխատությունը մանրամասն բացատրում է մշակության տեխնոլոգիաները՝ սերմերի նախապատրաստում, ցանք կամ սածիլների աճեցում, դաշտային կամ ջերմատնային տնկում, ոռոգման և պարարտացման համակարգեր, բույսերի ձևավորում և խնամք, ինչպես նաև բերքահավաքի ճիշտ կազմակերպում։ Գրքում ընդգրկված են նաև վնասատուների և հիվանդությունների դեմ պայքարի միջոցառումները՝ ինտեգրված բույսերի պաշտպանության սկզբունքներով, ինչպես նաև ցանքաշրջանառության և հողի պահպանման ագրոտեխնիկական մոտեցումները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ինտենսիվ արտադրության տեխնոլոգիաներին, պաշտպանված գրունտում մշակությանը և բարձր որակի բերք ստանալու պայմաններին։ Աշխատությունը նախատեսված է գյուղատնտեսական բուհերի ուսանողների, ագրոնոմների, բանջարաբույծների և ֆերմերների համար, ովքեր ցանկանում են խորացնել իրենց գիտելիքները դդմազգի մշակաբույսերի արդյունավետ և ժամանակակից աճեցման վերաբերյալ։