Արդի հայ կենսագրական վեպը 1990-2015 թթ.

Culture

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի երաժշտարվեստում ժողովրդական երգերի խմբերգային մշակման սկզբունքների, ոճական առանձնահատկությունների և գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում ժողովրդական երաժշտական սկզբնաղբյուրի և կոմպոզիտորական ստեղծագործական մտածողության փոխհարաբերությունն է՝ դիտարկելով, թե ինչպես է ավանդական երգային նյութը վերափոխվում բազմաձայն խմբերգային ստեղծագործության և նոր արտահայտչական հնարավորություններ ձեռք բերում մասնագիտական երաժշտության շրջանակում։ Քննության են առնվում ժողովրդական մեղեդու պահպանման ու վերաիմաստավորման տարբեր մոտեցումները, ձայնաբաշխման, հարմոնիայի, բազմաձայնության, ռիթմական կազմակերպման, երաժշտական ձևի և խմբերգային հնչողության առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն եղանակներին, որոնց միջոցով կոմպոզիտորները կարողանում են պահպանել սկզբնաղբյուրի ազգային բնույթն ու ինտոնացիոն ինքնատիպությունը՝ միաժամանակ կիրառելով տվյալ ժամանակաշրջանի մասնագիտական երաժշտական լեզվին բնորոշ արտահայտչամիջոցներ։ Ժողովրդական երգը դիտարկվում է ոչ միայն որպես պատրաստի մեղեդիական նյութ, այլև որպես ազգային երաժշտական մտածողության, պատմական հիշողության, լեզվական հնչերանգի և ավանդական մշակույթի կրող։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել պարզ ներդաշնակացումից մինչև ավելի ազատ կոմպոզիտորական վերամշակումներ հասնող տարբեր սկզբունքներ՝ բացահայտելով, թե յուրաքանչյուր դեպքում ինչպիսի փոփոխությունների են ենթարկվում սկզբնական մեղեդու կառուցվածքը, ռիթմը, տոնայնական կազմակերպումը և արտահայտչական բնույթը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև երգչախմբի կատարողական հնարավորությունների ուսումնասիրությունը՝ տարբեր ձայնախմբերի հարաբերակցության, տեմբրային հակադրությունների, դինամիկ զարգացման և խմբերգային հյուսվածքի տեսանկյունից։ XX դարի երաժշտական մտածողության բազմազանությունը հնարավորություն է տվել ժողովրդական նյութը համադրել դասական բազմաձայնության, նոր հարմոնիկ լեզվի և անհատական կոմպոզիտորական ոճերի հետ՝ ժողովրդական երգի հիման վրա ստեղծելով ինքնուրույն գեղարվեստական արժեք ունեցող խմբերգային գործեր։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև նման մշակումների նշանակությանը ազգային կոմպոզիտորական դպրոցների ձևավորման, ժողովրդական երաժշտական ժառանգության պահպանման և համերգային մշակույթում դրա տարածման գործում։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է երաժշտագիտության, ֆոլկլորագիտության, խմբերգային արվեստի և երաժշտական ոճաբանության մոտեցումները՝ բացահայտելով ժողովրդական երգային ավանդույթի ու XX դարի մասնագիտական երաժշտական մտածողության ստեղծագործական փոխազդեցությունը։

Biology

Այս թեման վերաբերում է բջջային կենսաթաղանթների լիպիդային և սպիտակուցային բաղադրիչների փոխանակության կարգավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը՝ նոր հակաուռուցքային միացության ՎԱՍ-167 ազդեցության պայմաններում փորձարարական սարկոմայի մոդելի վրա։ Հետազոտությունը կենտրոնանում է այն բանի վրա, թե ինչպես է նշված միացությունը ազդում ուռուցքային բջիջների մեմբրանային կառուցվածքների վրա, մասնավորապես լիպիդների նյութափոխանակության փոփոխությունների, ֆոսֆոլիպիդային կազմի վերադասավորման, ինչպես նաև մեմբրանի սպիտակուցների սինթեզի և ակտիվության կարգավորման վրա։ Քանի որ բջջային թաղանթները կարևոր դեր ունեն ազդանշանային փոխանցման, բջջային աճի և բաժանման գործընթացներում, դրանց կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ փոփոխությունները կարող են ուղղակիորեն ազդել ուռուցքային պրոցեսների ընթացքի վրա։ ՎԱՍ-167 միացության ազդեցության ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս գնահատել դրա հակաուռուցքային պոտենցիալը՝ պարզելով, թե ինչպես է այն խախտում ուռուցքային բջիջների մեմբրանային հոմեոստազը, նվազեցնում պրոլիֆերացիոն ակտիվությունը և հնարավոր է՝ խթանում ապոպտոտիկ մեխանիզմները։ Փորձարարական սարկոմայի մոդելի օգտագործումը հնարավորություն է տալիս ստանալ վերահսկվող տվյալներ ուռուցքային հյուսվածքներում կենսաքիմիական փոփոխությունների վերաբերյալ և համեմատել դրանք առողջ հյուսվածքների ցուցանիշների հետ՝ բացահայտելով դեղի ազդեցության մեխանիզմային առանձնահատկությունները։ Այսպիսով, աշխատանքը կարևոր է նոր հակաուռուցքային ռազմավարությունների մշակման, բջջային մեմբրանների դերի ավելի խորը հասկացման և քաղցկեղային հիվանդությունների բուժման հնարավոր նոր մոտեցումների գնահատման տեսանկյունից։

Other Subjects

Մատենագիտական աշխատությունը նվիրված է Ալեքսանդր Շիրվանզադեի կյանքի և գրական գործունեության վերաբերյալ մատենագիտական նյութերի համակարգված ներկայացմանը։ Այն ընդգրկում է գրողի ստեղծագործությունների, առանձին հրատարակությունների, պարբերական մամուլում լույս տեսած նյութերի, ինչպես նաև նրա կյանքի ու գրական ժառանգությանն առնչվող ուսումնասիրությունների վերաբերյալ տեղեկություններ։ Նյութերի մատենագիտական դասակարգումը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ նշանավոր արձակագրի ստեղծագործական ժառանգության տարածման, հրատարակման պատմության և հետագա ուսումնասիրման ընթացքի մասին։ Աշխատության կարևոր արժեքն այն է, որ այն միավորում և համակարգում է տարբեր ժամանակներում ու տարբեր հրատարակչական միջավայրերում ստեղծված աղբյուրները՝ հեշտացնելով անհրաժեշտ գրականության որոնումը և հետազոտական աշխատանքը։ Առանձին նշանակություն ունի Շիրվանզադեի գեղարվեստական երկերի մատենագիտական ընդգրկումը, որը կարող է հնարավորություն տալ հետևելու դրանց տարբեր հրատարակություններին, վերահրատարակություններին և գրական շրջանառությանը։ Միաժամանակ ներկայացվող քննադատական, գրականագիտական և կենսագրական նյութերը կարող են օգտակար լինել գրողի ստեղծագործության ուսումնասիրման, նրա գրական-հասարակական գործունեության գնահատման և հայ գրականության պատմության մեջ նրա տեղի բացահայտման համար։ Մատենագիտությունը արժեքավոր գործիք է ինչպես մասնագիտական հետազոտությունների, այնպես էլ կրթական նպատակների համար, քանի որ համակարգված աղբյուրագիտական տեղեկատվությունը հնարավորություն է տալիս արագ կողմնորոշվել գրողի վերաբերյալ առկա գրականության բազմազանության մեջ։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայ գրական ժառանգության մատենագիտական հաշվառման և պահպանման տեսանկյունից՝ փաստագրելով գրողի ստեղծագործությունների և նրա մասին հրապարակումների գրական շրջանառությունը։ Այն կարող է օգտագործվել Շիրվանզադեի երկերի նոր ուսումնասիրությունների, կենսագրական հետազոտությունների, գրականագիտական աշխատությունների և մատենագիտական որոնումների ժամանակ։ Նյութը հատկապես օգտակար է գրականագետների, հայագետների, մատենագետների, գրադարանավարների, արխիվագետների, դասախոսների, հետազոտողների, ուսանողների և 19–20-րդ դարերի հայ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բարբառներում արմատական ածականների հոմանշային հարաբերությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով բացահայտել տարբեր բարբառային համակարգերում իմաստային ընդհանրությունների, տարբերությունների և փոխհարաբերությունների դրսևորումները։ Հետազոտության կենտրոնում արմատական ածականներն են՝ որպես բառային կազմի ինքնուրույն և կարևոր շերտ, որոնց հոմանշության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի խորությամբ հասկանալու հայերենի բարբառների բառապաշարային հարստությունը, կառուցվածքային առանձնահատկությունները և պատմական զարգացումը։ Աշխատության շրջանակում քննության են առնվում տարբեր բարբառներում նույն կամ մոտ իմաստ արտահայտող ածականները, դրանց իմաստային նրբերանգները, գործածության ոլորտները և տարածքային տարբերակները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հանգամանքին, որ բարբառներում հոմանիշ բառերը միշտ չէ, որ ամբողջությամբ համարժեք են․ դրանք կարող են տարբերակվել իմաստի երանգներով, ոճական կիրառությամբ, արտահայտչականությամբ, գործածության հաճախականությամբ կամ տարածքային տարածվածությամբ։ Այդ պատճառով հետազոտությունը կարևոր է ոչ միայն հոմանիշների պարզ թվարկման, այլև դրանց իմաստաբանական հարաբերությունների բացահայտման տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են դիտարկվել ածականների հոմանշային շարքերը, դրանցում առկա իմաստային կենտրոններն ու ծայրամասային միավորները, ինչպես նաև տարբեր բարբառների միջև նույն բառի կամ իմաստի դրսևորման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև հոմանշության ձևավորման պատմական գործընթացը, քանի որ բարբառային բառապաշարի մեջ պահպանվել են ինչպես գրական լեզվի հետ ընդհանուր ծագում ունեցող բառեր, այնպես էլ հին լեզվական շերտեր, տեղային նորաբանություններ և այլ լեզուների հետ երկարատև շփումների հետևանքով ձևավորված բառային տարբերակներ։ Այս տեսանկյունից հոմանշային հարաբերությունների ուսումնասիրությունը կարող է լրացուցիչ տեղեկություններ տալ հայերենի բարբառների փոխազդեցության, տարածքային տարբերակման և պատմական զարգացման վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի նաև հայոց լեզվի բառագիտության համար, քանի որ բարբառային նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ընդլայնելու հայերենի բառային համակարգի վերաբերյալ պատկերացումները և բացահայտելու գրական լեզվում չարտացոլված կամ սահմանափակ կիրառություն ունեցող լեզվական միավորների իմաստային ներուժը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել լեզվաբաններին, բարբառագետներին, հայերենագիտությամբ զբաղվող մասնագետներին, բառարանագիրներին, ինչպես նաև հայոց լեզվի պատմությամբ և տարածքային տարբերակներով հետաքրքրվող ուսանողներին ու հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է հայերենի բարբառների ածականական բառապաշարի հարստությունը՝ կենտրոնանալով արմատական ածականների հոմանշային կապերի, իմաստային նրբերանգների և տարածքային դրսևորումների վրա։

Medicine

Աշխատությունը նվիրված է արտաքին քթի և քթային խոռոչի ներբնային կառուցվածքների համակցված դեֆորմացիաներով հիվանդների վիրաբուժական բուժման մեթոդի ընտրության կլինիկական և ախտորոշիչ չափանիշների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել և հիմնավորել այնպիսի ախտորոշիչ մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն կտան յուրաքանչյուր հիվանդի դեպքում ճիշտ գնահատել անատոմիական փոփոխությունների բնույթն ու աստիճանը և դրանց հիման վրա ընտրել առավել նպատակահարմար վիրաբուժական միջամտությունը։ Աշխատության շրջանակում մանրամասն դիտարկվում են արտաքին քթի ձևի և ներքին կառուցվածքների փոխկապակցված դեֆորմացիաները, դրանց ազդեցությունը քթային շնչառության, քթի ֆունկցիայի և հիվանդի ընդհանուր ինքնազգացողության վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախավիրահատական կլինիկական հետազոտությանը, հիվանդի գանգատների և անամնեզի գնահատմանը, արտաքին զննմանը, քթի ներբնային կառուցվածքների վիճակի ուսումնասիրմանը և շնչառական ֆունկցիայի գնահատմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևորում է նաև ժամանակակից ախտորոշիչ մեթոդների կիրառումը, որոնց միջոցով հնարավոր է ավելի ճշգրիտ բացահայտել դեֆորմացիաների տեղակայումը, փոխհարաբերությունները և վիրաբուժական շտկման անհրաժեշտ ծավալը։ Հետազոտության մեջ վերլուծվում են տարբեր վիրաբուժական մոտեցումների ընտրության սկզբունքները՝ հաշվի առնելով ոչ միայն արտաքին տեսքի վերականգնումը, այլև քթի ֆունկցիոնալ վիճակի բարելավումը։ Կարևորվում է անհատականացված վիրաբուժական պլանավորման անհրաժեշտությունը, քանի որ համակցված դեֆորմացիաների դեպքում միայն մեկ կառուցվածքի շտկումը կարող է բավարար չլինել ցանկալի ֆունկցիոնալ և ձևաբանական արդյունքի հասնելու համար։ Աշխատության մեջ համադրվում են կլինիկական տվյալները, ախտորոշիչ չափանիշները և վիրաբուժական արդյունքների գնահատումը՝ հնարավորություն տալով հիմնավորել տարբեր միջամտությունների ընտրության ցուցումները և սահմանափակումները։ Նման մոտեցումը կարող է նպաստել վիրահատության արդյունքների կանխատեսելիության բարձրացմանը, հետվիրահատական բարդությունների նվազեցմանը և հիվանդների կյանքի որակի բարելավմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել քիթ-կոկորդ-ականջաբաններին, ռինոպլաստիկ և դիմածնոտային վիրաբույժներին, ախտորոշիչ բժշկության մասնագետներին, կլինիկական հետազոտողներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և բժշկական բուհերի ուսանողներին։

History

Աշխատությունը նվիրված է XII դարի վերջից մինչև XIV դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածում հայկական աշխարհիկ և հոգևոր իշխանությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Հայաստանի և Կիլիկյան հայկական պետականության քաղաքական, հասարակական և եկեղեցական կյանքի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև աշխարհիկ իշխանության և հոգևոր կառույցների միջև ձևավորված հարաբերությունների տարբեր դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցու քաղաքական և հասարակական դերակատարությանը, հոգևոր առաջնորդների և աշխարհիկ իշխանների փոխհարաբերություններին, նրանց իրավասությունների սահմաններին և համագործակցության ու հակասությունների հիմնական ոլորտներին։ Աշխատանքում քննարկվում են նաև եկեղեցական և պետական կառավարման համակարգերի փոխազդեցությունը, հողային և տնտեսական հարաբերությունները, հոգևոր կենտրոնների ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև արտաքին քաղաքական և կրոնական գործոնների ազդեցությունը ներքին հարաբերությունների զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով հոգևոր և աշխարհիկ իշխանությունները մասնակցում էին քաղաքական որոշումների ընդունմանը, հասարակական կարգի պահպանմանը և ազգային ինքնության ու մշակութային արժեքների պահպանմանը։ Կարևորվում է նաև ժամանակաշրջանի ներքին ու արտաքին քաղաքական փոփոխությունների ազդեցության գնահատումը իշխանությունների փոխհարաբերությունների վրա։ Աշխատանքը կարևոր է միջնադարյան Հայաստանի պետական և եկեղեցական կառույցների փոխկապակցվածությունը հասկանալու, իշխանության ինստիտուտների զարգացման առանձնահատկությունները բացահայտելու և հայկական միջնադարյան հասարակության քաղաքական կառուցվածքը ուսումնասիրելու տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջնադարագետներին, հայագետներին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։