Երեսուներեք տարվա միջոց

History

Այս հրատարակությունը կապված է Կիլիկիայի պատմական և մշակութային ժառանգության ներկայացման ու ուսումնասիրման հետ։ Կիլիկիան հայ ժողովրդի պատմության կարևորագույն պատմաաշխարհագրական շրջաններից է, որն առանձնահատուկ նշանակություն է ունեցել հայկական պետականության, հասարակական կյանքի, եկեղեցական մշակույթի և գրավոր ժառանգության զարգացման մեջ։ Միջնադարում այստեղ ձևավորված Կիլիկիայի հայկական թագավորությունը դարձավ հայ քաղաքական և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը՝ նպաստելով գրականության, մանրանկարչության, ճարտարապետության, ձեռագրարվեստի, առևտրի և միջազգային կապերի զարգացմանը։ Կիլիկիայի պատմական անցյալը սերտորեն կապված է հայ ժողովրդի պետական ու հոգևոր ինքնության պահպանման, մշակութային ավանդույթների շարունակականության և տարածաշրջանի ժողովուրդների հետ ունեցած փոխհարաբերությունների հետ։ Այսպիսի վերնագիր կրող հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել Կիլիկիայի պատմության, նրա աշխարհագրական միջավայրի, պատմական հուշարձանների, նշանավոր գործիչների և մշակութային առանձնահատկությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ «Թանգարան» հասկացությունը պատմական և գրական համատեքստում կարող է գործածվել նաև փոխաբերական իմաստով՝ որպես տարբեր տեղեկությունների, հիշատակությունների, փաստերի կամ մշակութային արժեքների հավաքածու։ Այդ իմաստով աշխատության վերնագիրը կարող է մատնանշել Կիլիկիային առնչվող պատմական տեղեկությունների կամ հիշարժան նյութերի համախմբման նպատակ։ XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության մեջ պատմական թեմաներով հրատարակությունները կարևոր դեր են ունեցել ազգային անցյալի նկատմամբ հետաքրքրության պահպանման, պատմական հիշողության ամրապնդման և հայ ընթերցողի՝ սեփական մշակութային ժառանգության հետ կապի խորացման գործում։ Կիլիկիայի վերաբերյալ նյութերը կարող էին ծառայել ոչ միայն պատմական գիտելիքների տարածմանը, այլև հայկական պետականության, ազգային ավանդույթների և մշակութային ինքնության վերաբերյալ պատկերացումների ընդլայնմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայագիտությամբ, Կիլիկիայի պատմությամբ, միջնադարյան Հայաստանի քաղաքական ու մշակութային զարգացումներով և հայ տպագիր գրքի պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։ Այն նաև նշանակություն ունի պատմական մատենագիտության համար՝ որպես XIX դարում Կոստանդնուպոլսում լույս տեսած հայերեն գրքի օրինակ։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, թե աշխատությունն ինչ կոնկրետ պատմական իրադարձություններ, աշխարհագրական տեղեկություններ, հուշարձաններ կամ անձանց կենսագրություններ է ներառում։ Հետևաբար, դրա բովանդակության ճշգրիտ բնութագրումը պահանջում է բնագրի ուսումնասիրություն։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես Կիլիկիայի պատմական ու մշակութային ժառանգության թեմային առնչվող հայերեն տպագիր նյութ, որը կարող է արժեքավոր լինել ազգային պատմության ուսումնասիրման և հայ գրավոր մշակույթի պատմական հավաքածուների համալրման տեսանկյունից։

Economics

Այս գիտատնտեսագիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մակրոտնտեսական կայունության ապահովման գործընթացում դրամավարկային քաղաքականության դերին և արդյունավետության գնահատմանը։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են մակրոտնտեսական կայունության տեսական հիմքերը՝ ներառյալ գնաճի վերահսկումը, ֆինանսական համակարգի կայունությունը, տնտեսական աճի հավասարակշռությունը և արտաքին շոկերի դիմակայունությունը։ Հեղինակը ուսումնասիրում է ՀՀ կենտրոնական բանկի դրամավարկային քաղաքականության գործիքները՝ վերաֆինանսավորման տոկոսադրույք, բաց շուկայի գործառնություններ, պահուստավորման պահանջներ և փոխարժեքային քաղաքականության մոտեցումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գնաճի թիրախավորման համակարգին, դրա ազդեցությանը տնտեսական սպասումների ձևավորման վրա, ինչպես նաև փոխանցման մեխանիզմների արդյունավետությանը իրական տնտեսության վրա։ Աշխատության մեջ վերլուծվում են նաև արտաքին գործոնների ազդեցությունը՝ միջազգային շուկաների տատանումները, կապիտալի հոսքերը և փոխարժեքային ռիսկերը։ Հեղինակը առաջարկում է դրամավարկային քաղաքականության կատարելագործման ուղղություններ՝ ուղղված կանխատեսելիության բարձրացմանը, ֆինանսական կայունության ամրապնդմանը և մակրոտնտեսական հավասարակշռության պահպանմանը։ Աշխատությունը նախատեսված է տնտեսագետների, ֆինանսական վերլուծաբանների, պետական կառավարման մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար։

Economics

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է ճարտարապետաշինարարական կրթության որակի կառավարման համակարգի ուսումնասիրությանը և դրա կատարելագործման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է պարզել, թե ինչ գործոններ են պայմանավորում ճարտարապետության և շինարարության ոլորտում մասնագիտական կրթության որակը, ինչպես կարելի է կատարելագործել կրթական ծրագրերի բովանդակությունը, դասավանդման մեթոդները, ուսանողների գնահատման համակարգը, նյութատեխնիկական բազան և բուհ-աշխատաշուկա կապը։ Այս ոլորտի կրթության առանձնահատկությունն այն է, որ մասնագետից պահանջվում է տեսական գիտելիքների և գործնական հմտությունների համադրություն․ ապագա ճարտարապետը կամ շինարարական ոլորտի մասնագետը պետք է կարողանա ոչ միայն յուրացնել մասնագիտական գիտելիքներ, այլև դրանք կիրառել նախագծման, հաշվարկների, շինարարական գործընթացների, թվային մոդելավորման և իրական մասնագիտական խնդիրների լուծման ժամանակ։ Աշխատության մեջ կարող է ուսումնասիրվել կրթության որակի կառավարման ամբողջական համակարգը՝ սկսած կրթական ծրագրերի մշակման և հաստատման փուլից մինչև ուսուցման արդյունքների գնահատում և շրջանավարտների հետագա մասնագիտական գործունեության վերլուծություն։ Կարևոր ուղղություն է կրթական ծրագրերի համապատասխանեցումը աշխատաշուկայի պահանջներին։ ՀՀ օրենսդրական շրջանակն էլ նախատեսում է, որ բարձրագույն ուսումնական հաստատությունները կրթական ծրագրերը մշակելիս հաշվի առնեն համապատասխան գործատուների մասնակցությունն ու առաջարկությունները, ինչը հատկապես կարևոր է մասնագիտական ուղղվածություն ունեցող ճարտարապետաշինարարական կրթության համար։ Հետազոտության շրջանակում կարող է կարևորվել գործատուների, մասնագիտական կազմակերպությունների, շրջանավարտների և ուսանողների կարծիքների պարբերական հավաքագրումը՝ կրթական ծրագրերի ուժեղ և թույլ կողմերը բացահայտելու համար։ Աշխատանքի կարևոր բաղադրիչ է նաև ուսումնական գործընթացում ժամանակակից տեխնոլոգիաների ներդրումը։ Ճարտարապետաշինարարական մասնագիտությունների համար հատկապես կարևոր են համակարգչային նախագծումը, եռաչափ մոդելավորումը, շենքերի տեղեկատվական մոդելավորումը՝ BIM, աշխարհագրական տեղեկատվական համակարգերը, թվային նախագծման գործիքները, ինչպես նաև ինժեներական համակարգերի մոդելավորման և կառավարման ժամանակակից լուծումները։ ՀՀ-ում այս ուղղությամբ արդեն իրականացվել են կրթական ենթակառուցվածքների արդիականացման ծրագրեր․ մասնավորապես Ճարտարապետության և շինարարության Հայաստանի ազգային համալսարանում ստեղծվել է «ՍՄԱՐԹԼԱԲ» կենտրոն, ներդրվել են IoT լաբորատորիա, համակարգչային լսարաններ և BIM մոտեցումներ։ Այս փորձը կարող է դիտարկվել որպես կրթության որակի կառավարման կատարելագործման գործնական ուղղություններից մեկը։ Մյուս կարևոր խնդիրը դասավանդման մեթոդների արդիականացումն է։ Ավանդական դասախոսական մոտեցումներին զուգահեռ կարող են կիրառվել նախագծահեն, խնդիրների վրա հիմնված, թիմային և հետազոտահեն ուսուցման մեթոդներ, որոնց միջոցով ուսանողը ոչ միայն ստանում է տեղեկատվություն, այլև սովորում է ինքնուրույն վերլուծել մասնագիտական խնդիրները, մշակել նախագծային լուծումներ, պաշտպանել իր որոշումները և աշխատել բազմամասնագիտական թիմում։ Ճարտարապետաշինարարական կրթության դեպքում սա հատկապես կարևոր է, քանի որ իրական նախագծերում ճարտարապետները, կոնստրուկտորները, ինժեներները, դիզայներները և այլ մասնագետներ աշխատում են փոխկապակցված միջավայրում։ Կրթության որակի կառավարման կատարելագործման կարևոր ուղղություն է ուսանողների ուսումնառության արդյունքների գնահատման համակարգի բարելավումը։ Գնահատումը պետք է արտացոլի ոչ միայն տեսական գիտելիքների յուրացումը, այլև մասնագիտական կարողությունների ձևավորումը։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել նախագծերի, պորտֆոլիոների, գործնական աշխատանքների, լաբորատոր փորձերի, թիմային առաջադրանքների և իրական մասնագիտական խնդիրների լուծման արդյունքների գնահատման մեխանիզմներ։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել շրջանավարտի պատրաստվածության մասին։ Առանձին նշանակություն ունի դասախոսական կազմի մասնագիտական զարգացումը։ Կրթության որակի բարձրացումը դժվար է ապահովել առանց դասախոսների շարունակական վերապատրաստման, ժամանակակից մասնագիտական ծրագրերի յուրացման, միջազգային փորձի ուսումնասիրության և գիտահետազոտական գործունեության ակտիվացման։ Այս ուղղությամբ կրթական քաղաքականության մեջ նույնպես շեշտադրվում է կարողությունների զարգացումը, որակի ապահովման և կառավարման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև բուհի ներքին որակի ապահովման համակարգին։ Դրա արդյունավետությունը պահանջում է կրթական ծրագրերի պարբերական ինքնագնահատում, ուսանողների առաջադիմության և բավարարվածության ուսումնասիրություն, դասավանդման արդյունավետության գնահատում, շրջանավարտների զբաղվածության մոնիթորինգ և ստացված տվյալների հիման վրա բարելավման միջոցառումների իրականացում։ Այսպիսի մոտեցումը կրթության որակի կառավարումը վերածում է շարունակական գործընթացի, այլ ոչ թե միայն հավատարմագրման կամ արտաքին ստուգման համար իրականացվող գործողության։ Աշխատության մեջ կարող է կարևորվել նաև կրթական, գիտական և արտադրական գործունեության ինտեգրումը։ Ճարտարապետաշինարարական կրթության արդյունավետության բարձրացման համար անհրաժեշտ է ուսանողներին հնարավորություն տալ մասնակցելու իրական նախագծերի, լաբորատոր և հետազոտական աշխատանքների, մասնագիտական պրակտիկաների և շինարարական կազմակերպությունների հետ համատեղ իրականացվող ծրագրերի։ Բուհի առաքելության մեջ նույնպես ընդգծվում է միջազգային չափանիշներին և աշխատաշուկայի պահանջներին համապատասխան մասնագետների պատրաստումը, շարունակական կրթությունը և գիտահետազոտական գործունեությունը։ Հետազոտության գործնական նշանակությունն այն է, որ առաջարկվող մեխանիզմները կարող են կիրառվել ճարտարապետաշինարարական կրթական ծրագրերի վերանայման, որակի ներքին կառավարման համակարգերի կատարելագործման, ուսումնական լաբորատորիաների և թվային ենթակառուցվածքների զարգացման, դասախոսների վերապատրաստման և գործատուների հետ համագործակցության ամրապնդման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կրթության որակի կառավարումը դիտարկում է որպես փոխկապակցված գործընթաց, որը ներառում է կրթական ծրագրերի արդիականացում, ուսուցման և գնահատման մեթոդների կատարելագործում, ժամանակակից թվային տեխնոլոգիաների ներդրում, դասախոսների մասնագիտական զարգացում, ուսանողների գործնական պատրաստվածության բարձրացում, գիտահետազոտական գործունեության խթանում և աշխատաշուկայի հետ շարունակական հետադարձ կապի ձևավորում։

Other Subjects

Հրատարակությունը պատմական կանոնադրական փաստաթուղթ է, որը ներկայացնում է քաղաքային ժողովրդական տան շրջանակում գործող հայկական դրամատիկական խմբակի կազմակերպական հիմքերը, նպատակները և գործունեության կանոնները։ Փաստաթուղթը կարևոր աղբյուր է հայկական թատերական և հասարակական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ արտացոլում է որոշակի ժամանակաշրջանում հայկական ժողովրդական ներկայացումների կազմակերպման, թատերական խմբակի կառավարման և մասնակիցների գործունեության կարգավորման սկզբունքները։ Կանոնադրական բնույթը ենթադրում է, որ նյութում սահմանվում են խմբակի ստեղծման և գործունեության նպատակները, անդամակցության պայմանները, մասնակիցների իրավունքներն ու պարտականությունները, կառավարման կառուցվածքը, պատասխանատու անձանց լիազորությունները և կազմակերպչական աշխատանքի հիմնական կանոնները։ Առանձին հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել հայկական ժողովրդական ներկայացումների կազմակերպման գաղափարը, քանի որ այն վկայում է թատրոնի՝ որպես ոչ միայն գեղարվեստական, այլև հասարակական ու մշակութային հաղորդակցության միջոցի նշանակության մասին։ Փաստաթուղթը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էր կազմակերպվում հայկական թատերական ինքնագործունեությունը, ինչպիսի դեր էին կատարում մշակութային միավորումները համայնքային կյանքում և ինչ սկզբունքներով էին կարգավորվում ներկայացումների նախապատրաստումն ու իրականացումը։ Այն կարող է արժեքավոր տեղեկություններ պարունակել նաև տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական մշակութային կազմակերպված կյանքի, հասարակական նախաձեռնությունների և ազգային մշակույթի պահպանման ու տարածման գործընթացների վերաբերյալ։ Քաղաքային ժողովրդական տան հետ կապը լրացուցիչ պատմամշակութային նշանակություն է հաղորդում նյութին՝ ցույց տալով, որ թատերական գործունեությունը զարգանում էր ավելի լայն հասարակական-մշակութային ենթակառուցվածքի շրջանակում։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար է թատրոնի պատմությամբ, հայկական մշակույթի պատմությամբ, սփյուռքի և համայնքային կյանքի ուսումնասիրությամբ, ինչպես նաև պատմական փաստաթղթերի աղբյուրագիտական վերլուծությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Այն կարող է հետաքրքրել նաև ընթերցողներին, ովքեր ուսումնասիրում են հայկական թատերական ինքնագործունեության ձևավորումն ու կազմակերպական զարգացումը և ցանկանում են ծանոթանալ այդ գործընթացի իրավական ու վարչական հիմքերն արտացոլող սկզբնաղբյուրի հետ։

Literature

Վերնագրով հավաքածուն ներկայացնում է նրա գրական-քնարական ժառանգության այն հատվածը, որտեղ արտահայտված են հոգևոր մաքրություն, բնության հանդեպ խոր զգայունություն, ազգային ինքնության գիտակցում և մարդկային ներսաշխարհի նուրբ ապրումներ։ Թեև Կոմիտասը առավել հայտնի է որպես մեծ երաժշտագետ և հայ ժողովրդական երաժշտության վերածնունդի հիմնադիր, նրա բանաստեղծական տեքստերը նույնպես կարևոր են՝ որպես նրա գեղարվեստական մտածողության լրացում և հոգևոր աշխարհի արտահայտություն։ Այս ստեղծագործություններում զգալի է ժողովրդական մտածողության ազդեցությունը, բնության և մարդու ներդաշնակության գաղափարը, ինչպես նաև պարզության ու հոգևոր բարձրության համադրությունը։ Կոմիտասի քնարական աշխարհում բնությունը ոչ միայն արտաքին պատկեր է, այլ նաև ներքին հոգեվիճակի արտացոլում՝ դաշտերը, գարունը, երգը և լռությունը դառնում են հոգևոր խորհրդանիշներ։ Նրա լեզուն պարզ է, բայց խորապես զգացմունքային և երաժշտական, ինչը բնականորեն կապվում է նրա երաժշտական մտածողության հետ։ Բանաստեղծություններում արտահայտվում է նաև հայրենիքի հանդեպ սերը, ազգային մշակույթի արժեքավորումը և կորուսյալ ներդաշնակության կարոտը, որը հատկապես ուժեղ է զգացվում նրա կյանքի ողբերգական ավարտի համատեքստում։ Կոմիտասի ստեղծագործությունները հաճախ ունեն նաև աղոթքի կամ հոգևոր խորհրդածության բնույթ, որտեղ մարդու և Աստծո, մարդու և բնության հարաբերությունները դիտարկվում են որպես ներդաշնակ ամբողջություն։ «Բանաստեղծություններ» ժողովածուն կարևոր է որպես Կոմիտասի բազմակողմանի ստեղծագործական կերպարի մի մաս, որը բացահայտում է նրա ոչ միայն երաժշտական, այլ նաև գրական և փիլիսոփայական մտածողությունը։

Law

Աշխատությունը նվիրված է միջազգային ներդրումային վեճերի կարգավորման ժամանակակից հիմնախնդիրների, իրավական մեխանիզմների և դրանց կատարելագործման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են օտարերկրյա ներդրումների պաշտպանության միջազգային իրավական հիմքերը, ներդրողների և ընդունող պետությունների միջև առաջացող վեճերի բնույթը, ինչպես նաև դրանց լուծման իրավական ու ինստիտուցիոնալ առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջազգային ներդրումային համաձայնագրերի դրույթներին, ներդրողների իրավունքների պաշտպանության երաշխիքներին և պետությունների կարգավորիչ լիազորությունների ու միջազգային պարտավորությունների փոխհարաբերությանը։ Ուսումնասիրվում են ներդրումային արբիտրաժի հիմնական սկզբունքները, վեճերի քննության ընթացակարգերը, իրավասության որոշման չափանիշները և արբիտրաժային վճիռների ճանաչման ու կատարման հետ կապված խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում Ներդրումային վեճերի կարգավորման միջազգային կենտրոնի (ICSID), ՄԱԿ-ի միջազգային առևտրային իրավունքի հանձնաժողովի (UNCITRAL) և միջազգային արբիտրաժային այլ մեխանիզմների դերին։ Կարևորվում են արբիտրաժային գործընթացների թափանցիկության, անկախության, անաչառության, ծախսատարության և տևողության հետ կապված մարտահրավերները։ Դիտարկվում են նաև ներդրումների արդար և հավասար վերաբերմունքի, անուղղակի օտարման, փոխհատուցման և պետության հանրային շահերի պաշտպանության վերաբերյալ իրավական մոտեցումները։ Աշխատությունն անդրադառնում է ներդրումային վեճերի կարգավորման համակարգի բարեփոխումների, միջնորդության և այլընտրանքային մեխանիզմների կիրառման, ինչպես նաև միջազգային դատական և արբիտրաժային պրակտիկայի զարգացման միտումներին։ Հետազոտության թեման կարևոր նշանակություն ունի միջազգային տնտեսական հարաբերությունների կայունության, ներդրումային միջավայրի կանխատեսելիության և իրավական անվտանգության ապահովման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել իրավաբանների, միջազգային իրավունքի մասնագետների, արբիտրների, ներդրումային քաղաքականության հետազոտողների, պետական կառավարման մարմինների ներկայացուցիչների և իրավաբանական մասնագիտությունների ուսանողների համար։