Գարիբալդիականը

Pedagogy

Աշխատությունը նվիրված է դեկորատիվ-կիրառական արվեստի դերին մանկավարժական ինստիտուտի գեղարվեստական դաստիարակության ֆակուլտետի ուսանողների գեղագիտական և բարոյական դաստիարակության համակարգում։ Հետազոտության կենտրոնում արվեստի կրթության և անձի համակողմանի զարգացման փոխկապակցվածությունն է, մասնավորապես այն հնարավորությունները, որոնք ընձեռում է դեկորատիվ-կիրառական արվեստը ապագա մանկավարժների գեղարվեստական ճաշակի, ստեղծագործական մտածողության, արժեքային համակարգի և բարոյական որակների ձևավորման համար։ Աշխատության մեջ դեկորատիվ-կիրառական արվեստը դիտարկվում է ոչ միայն որպես գեղարվեստական գործունեության բնագավառ, այլև որպես կրթական և դաստիարակչական արդյունավետ միջոց, որի միջոցով ուսանողները ծանոթանում են ազգային և համամարդկային մշակութային արժեքներին, ավանդույթներին, խորհրդանշական ձևերին և ժողովրդական ստեղծագործության ժառանգությանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ստեղծագործական աշխատանքի ընթացքում ձևավորվող գեղագիտական ընկալմանը, գեղեցիկը տարբերակելու և գնահատելու կարողությանը, ձևի, գույնի, նյութի և զարդանախշի ներդաշնակության ընկալմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև բարոյական դաստիարակության խնդիրը։ Արվեստի ստեղծագործական գործունեությունը դիտարկվում է որպես աշխատասիրության, պատասխանատվության, համբերատարության, կարգապահության, համագործակցության և սեփական աշխատանքի արդյունքի նկատմամբ հարգանքի ձևավորման միջոց։ Ազգային դեկորատիվ-կիրառական արվեստի ուսումնասիրությունն ու գործնական յուրացումը հնարավորություն են տալիս ուսանողներին խորությամբ ընկալելու ազգային մշակութային ժառանգությունը և ձևավորելու դրա պահպանման ու փոխանցման պատասխանատվության գիտակցություն։ Աշխատության մեջ քննարկվում են ուսումնական գործընթացում դեկորատիվ-կիրառական արվեստի տարբեր տեսակների և տեխնիկաների կիրառման մանկավարժական հնարավորությունները, դրանց միջոցով ուսանողների ստեղծագործական ինքնուրույնության խթանումը և գեղարվեստական կարողությունների զարգացումը։ Կարևորվում է նաև ապագա ուսուցիչների մասնագիտական պատրաստվածությունը, քանի որ սեփական գեղարվեստական փորձը հետագայում կարող է օգնել նրանց արդյունավետ կազմակերպելու երեխաների գեղագիտական և բարոյական դաստիարակությունը։ Հետազոտությունը կարող է օգտակար լինել արվեստի մանկավարժության մասնագետների, գեղարվեստական կրթության դասախոսների, ուսուցիչների, արվեստագետների, մշակութաբանների, գիտաշխատողների և մանկավարժական բուհերի ուսանողների համար։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունն այն է, որ դեկորատիվ-կիրառական արվեստը ներկայացվում է որպես ուսանողի ստեղծագործական կարողությունների զարգացման, ազգային մշակութային ինքնագիտակցության ձևավորման և գեղագիտական ու բարոյական արժեքների ամրապնդման արդյունավետ մանկավարժական միջոց։

Law

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական օրենսդրությամբ գործարքների անվավերության, մասնավորապես անվավեր (առոչինչ) և վիճահարույց գործարքների քաղաքացիաիրավական կարգավորման համակարգին։ Այն բացատրում է այն իրավական հիմքերը, որոնց դեպքում գործարքը ճանաչվում է անվավեր, ինչպես նաև դատարանի դերը նման գործարքների իրավական հետևանքների որոշման մեջ։ ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի համաձայն՝ գործարքը կարող է լինել անվավեր կամ դատարանի կողմից վիճահարույց գործարք ճանաչվելու հետևանքով, կամ էլ առոչինչ՝ անկախ դատական ճանաչումից, և այդ դեպքում այն սկզբից ի վեր չի առաջացնում իրավական հետևանքներ՝ բացառությամբ օրենքով նախատեսված հատուկ դեպքերի։ Կարգավորումը նախատեսում է, որ անվավեր գործարքի դեպքում կողմերը պարտավոր են վերադարձնել ստացվածը բնեղենով, իսկ անհնարինության դեպքում՝ փոխհատուցել դրա արժեքը, ինչը ապահովում է կողմերի գույքային հավասարակշռության վերականգնումը։ Միաժամանակ սահմանվում են նաև գործարքի անվավերության հետևանքների կիրառման դատավարական կանոնները, հայցային վաղեմության ժամկետները և հատուկ դեպքեր, օրինակ՝ անգործունակ անձի կողմից կնքված կամ էական մոլորության ազդեցության տակ կատարված գործարքների անվավերությունը։ Աշխատությունը նաև ընդգծում է, որ այս ինստիտուտը ծառայում է քաղաքացիական շրջանառության կայունության և իրավահարաբերությունների օրինականության ապահովմանը՝ կանխելով անօրինական կամ կամքի արատներով կնքված գործարքների իրավական ուժ ստանալը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենում երկխոսության լեզվական կառուցվածքի, հաղորդակցական առանձնահատկությունների և գործառական դրսևորումների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Երկխոսությունը դիտարկվում է որպես խոսքային հաղորդակցության հիմնական ձևերից մեկը, որի ընթացքում երկու կամ ավելի հաղորդակիցների խոսքային գործողությունները փոխկապակցվում են և կազմում իմաստային ու կառուցվածքային ամբողջություն։ Հետազոտության կենտրոնում երկխոսական միավորների ձևավորման սկզբունքներն են, խոսակիցների հերթագայումը, հարցի և պատասխանի փոխհարաբերությունը, նախորդ և հաջորդ խոսքային միավորների իմաստային կապը, ինչպես նաև հաղորդակցական իրավիճակի ազդեցությունը արտահայտությունների կառուցվածքի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հարցական նախադասություններին և հարցուպատասխանական կառույցներին, որոնք կարևոր դեր ունեն երկխոսական խոսքի կազմակերպման մեջ։ Ուսումնասիրվում են նաև թերի և զեղչված նախադասությունները, բառ-նախադասությունները, կրկնությունները, դիմելաձևերը, ձայնարկությունները, եղանակավորող բառերը և խոսակցական լեզվին բնորոշ այլ միջոցներ, որոնց շնորհիվ երկխոսությունը ձեռք է բերում բնականություն, շարժունություն և արտահայտչականություն։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում հնչերանգի ուսումնասիրությունը, քանի որ նույն բառային կազմ ունեցող արտահայտությունը տարբեր հնչերանգային պայմաններում կարող է ունենալ տարբեր հաղորդակցական նշանակություն։ Քննության են առնվում առօրյա-խոսակցական, գեղարվեստական, հրապարակախոսական և այլ գործառական միջավայրերում հանդիպող երկխոսական կառույցները՝ բացահայտելով դրանց լեզվաոճական տարբերությունները։ Գեղարվեստական խոսքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սովորական հարցուպատասխանային կառուցվածքների հետ մեկտեղ ներքին, միակողմանի, անպատասխան և ոչ խոսքային արձագանքով ուղեկցվող երկխոսությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին նշանակություն ունի ուղղակի խոսքի և հեղինակային խոսքի փոխհարաբերության քննությունը, քանի որ գեղարվեստական երկխոսությունը կարող է ծառայել կերպարների անհատականացմանը, նրանց մտածողության ու վերաբերմունքի բացահայտմանը և պատումի զարգացմանը։ Երկխոսական խոսքի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նաև ուսումնասիրելու լեզվական միջոցների ընտրության կախվածությունը խոսակիցների հարաբերություններից, հաղորդակցության նպատակից և կոնկրետ իրադրությունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է շարահյուսական, ոճաբանական, գործաբանական և հաղորդակցական լեզվաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով երկխոսությունը որպես ժամանակակից հայերենի խոսքային համակարգի բազմաշերտ և դինամիկ երևույթ։

Law

Ազգային ժողովը պետության բարձրագույն ներկայացուցչական և օրենսդիր մարմինն է, որը ձևավորվում է ժողովրդի կողմից և իրականացնում է օրենսդրական իշխանությունը։ Այն հանդիսանում է ժողովրդավարական համակարգի կարևոր ինստիտուտ, որի հիմնական նպատակն է օրենքների ընդունումը, պետական քաղաքականության ձևավորման վերահսկումը և գործադիր իշխանության գործունեության նկատմամբ վերահսկողության իրականացումը։ Ազգային ժողովը կազմված է պատգամավորներից, որոնք ընտրվում են քաղաքացիների կողմից ընտրությունների միջոցով՝ սահմանված ժամկետով։ Նրա հիմնական գործառույթներից է օրենքների նախագծերի քննարկումն ու ընդունումը, պետական բյուջեի հաստատումը, կառավարության գործունեության վերահսկումը, ինչպես նաև պետական կարևոր նշանակության այլ հարցերի լուծումը։ Ազգային ժողովը մասնակցում է նաև սահմանադրական փոփոխությունների գործընթացին և կարող է հաստատել կամ մերժել միջազգային պայմանագրերը։ Նրա գործունեությունը հիմնված է ժողովրդավարության, բազմակարծության և քաղաքական կուսակցությունների մրցակցության սկզբունքների վրա։ Պատգամավորները ներկայացնում են հասարակության տարբեր շերտերի շահերը և մասնակցում են հանձնաժողովների աշխատանքին, որտեղ ավելի մանրամասն քննարկվում են օրենսդրական նախաձեռնությունները։ Ազգային ժողովի արդյունավետ գործունեությունը մեծապես կախված է քաղաքական կայունությունից, իրավական համակարգի զարգացվածությունից և պատգամավորների պատասխանատվությունից։ Այն նաև վերահսկվում է հասարակության և լրատվամիջոցների կողմից, ինչը ապահովում է թափանցիկություն և հաշվետվողականություն։ Այսպիսով, Ազգային ժողովը հանդիսանում է պետական իշխանության առանցքային օղակ, որը ապահովում է օրենքների ստեղծումը, ժողովրդավարական գործընթացների իրականացումը և պետական կառավարման համակարգի հավասարակշռությունը։

Medicine

Այս աշխատանքը նվիրված է Լոռու մարզի բնակչության շրջանում հիմնական քրոնիկական ոչ վարակիչ հիվանդությունների զարգացմանը նպաստող ռիսկի գործոնների ուսումնասիրությանը և դրանց տարածվածության առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում այնպիսի հիվանդությունների հետ կապված գործոններին, ինչպիսիք են սրտանոթային հիվանդությունները, շաքարային դիաբետը, քաղցկեղային հիվանդությունները և շնչառական համակարգի քրոնիկական հիվանդությունները։ Քննարկվում են վարքագծային, սոցիալական, կենսաբանական և շրջակա միջավայրի հետ կապված ռիսկի գործոնները, այդ թվում՝ ծխախոտի օգտագործումը, ոչ ռացիոնալ սննդակարգը, ֆիզիկական ակտիվության պակասը, ավելաքաշը և ճարպակալումը, զարկերակային բարձր ճնշումը, ալկոհոլի օգտագործումը և այլ գործոններ, որոնք կարող են երկարաժամկետ ազդեցություն ունենալ բնակչության առողջության վրա։ Աշխատանքը կարևորում է ռիսկի գործոնների վաղ հայտնաբերման և գնահատման նշանակությունը, քանի որ դրանց զգալի մասը հնարավոր է կանխարգելել կամ նվազեցնել կենսակերպի փոփոխության, առողջապահական կրթության, պարբերական բժշկական զննությունների և համապատասխան կանխարգելիչ ծրագրերի միջոցով։ Առանձնահատուկ հետաքրքրություն է ներկայացնում Լոռու մարզի սոցիալ-տնտեսական, ժողովրդագրական և աշխարհագրական առանձնահատկությունների ազդեցությունը բնակչության առողջական վարքագծի և ոչ վարակիչ հիվանդությունների ռիսկի վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել տարբեր տարիքային և սոցիալական խմբերի շրջանում առավել տարածված ռիսկային գործոնների բացահայտմանը, դրանց համակցված ազդեցության գնահատմանը և առավել խոցելի խմբերի առանձնացմանը։ Ստացված տվյալները կարող են կիրառվել մարզային առողջապահական քաղաքականության և կանխարգելիչ միջոցառումների պլանավորման, առողջ ապրելակերպի խթանման, վաղ ախտորոշման արդյունավետության բարձրացման և բնակչության առողջության պահպանմանն ուղղված նպատակային ծրագրերի մշակման համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևորում է քրոնիկական ոչ վարակիչ հիվանդությունների կանխարգելման համակարգային մոտեցումը՝ շեշտադրելով ոչ միայն բժշկական միջամտությունները, այլև վարքագծային և սոցիալական պայմանների բարելավումը որպես բնակչության առողջության և կյանքի որակի բարձրացման կարևոր նախապայման։

Political Science

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի խորհրդայնացմանը հաջորդած առաջին տարիներին ձևավորված արտաքին առևտրատնտեսական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով 1920-1922 թվականների բարդ և անցումային ժամանակաշրջանի վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են Հայաստանի տնտեսական վիճակը, արտաքին առևտրի կազմակերպման սկզբնական գործընթացները, հարևան պետությունների և այլ երկրների հետ առևտրատնտեսական կապերի ձևավորման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև այդ հարաբերությունների վրա քաղաքական, տնտեսական և տարածաշրջանային գործոնների ազդեցությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արտահանման և ներմուծման գործընթացներին, ապրանքաշրջանառության հիմնական ուղղություններին, տնտեսական ռեսուրսների օգտագործմանը, ֆինանսական ու նյութական սահմանափակումներին և արտաքին տնտեսական կապերի կարգավորման մեխանիզմներին։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն պայմանների մասին, որոնցում ձևավորվում էր նորաստեղծ խորհրդային տնտեսական համակարգը, ինչպես նաև հասկանալու արտաքին առևտրատնտեսական հարաբերությունների նշանակությունը երկրի տնտեսական վերականգնման և հետագա զարգացման համար։ Ուսումնասիրության մեջ համադրվում են պատմական և տնտեսական մոտեցումները՝ բացահայտելու տվյալ ժամանակաշրջանի արտաքին տնտեսական քաղաքականության նպատակները, գործնական դրսևորումները և արդյունքները։ Այն կարող է օգտակար լինել Հայաստանի նորագույն պատմությամբ, տնտեսական պատմությամբ, արտաքին առևտրի զարգացմամբ և տարածաշրջանային տնտեսական հարաբերություններով հետաքրքրվող պատմաբանների, տնտեսագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։