Գնչուհին

Law

Մերձավոր Արևելքում ընթացող ռազմական զարգացումների միջազգային իրավական հետևանքների վերաբերյալ։ Նյութը կենտրոնանում է ՄԱԿ-ի կանոնադրության 51-րդ հոդվածով նախատեսված ինքնապաշտպանության իրավունքի, զինված հարձակման առկայության, անհրաժեշտության և համաչափության չափանիշների, ինչպես նաև երրորդ պետությունների հնարավոր միջազգային պատասխանատվության հարցերի վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պետությունների տարածքում գտնվող օտարերկրյա ռազմակայանների և ռազմական ենթակառուցվածքների իրավական կարգավիճակին, դրանց՝ որպես հնարավոր ռազմական նպատակների գնահատմանը և միջազգային մարդասիրական իրավունքի տարբերակման, համաչափության ու նախազգուշական միջոցների սկզբունքների կիրառմանը։ Նյութում քննարկվում են նաև Արդարադատության միջազգային դատարանի Nicaragua v. United States, Oil Platforms (Iran v. United States) և Armed Activities on the Territory of the Congo (DRC v. Uganda) գործերի նշանակությունը ինքնապաշտպանության և ուժի կիրառման իրավական սահմանների համար։ Այս նախադեպերի հիմնական ուղղությունները համապատասխանում են ՄԴԴ-ի պաշտոնական նյութերին։ Նյութը անդրադառնում է նաև պետությունների միջազգային պատասխանատվության վերաբերյալ հոդվածների նախագծի (ARSIWA) 16-րդ հոդվածին՝ մեկ պետության կողմից մեկ այլ պետության միջազգային իրավախախտմանը օգնություն կամ աջակցություն տրամադրելու հնարավոր իրավական հետևանքների համատեքստում։

Law

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության Ազգային ժողովի սահմանադրաիրավական կարգավիճակի համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրա իրավական բնույթի, լիազորությունների, գործառույթների և պետական իշխանության համակարգում ունեցած դերի վերլուծությամբ։ Գրքում ուսումնասիրվում է Ազգային ժողովի՝ որպես ժողովրդի ներկայացուցչական և օրենսդիր մարմնի, տեղը սահմանադրական համակարգում, դրա ձևավորման և գործունեության իրավական հիմքերը, ինչպես նաև խորհրդարանի փոխհարաբերությունները պետական իշխանության մյուս մարմինների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ազգային ժողովի հիմնական գործառույթներին՝ օրենսդրական գործունեությանը, պետական քաղաքականության նկատմամբ խորհրդարանական վերահսկողությանը, պետական բյուջեի քննարկմանն ու հաստատմանը և սահմանադրությամբ նախատեսված այլ լիազորությունների իրականացմանը։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են պատգամավորների սահմանադրաիրավական կարգավիճակը, նրանց իրավունքներն ու պարտականությունները, պատգամավորական գործունեության երաշխիքները, խմբակցությունների դերը և խորհրդարանական աշխատանքի կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև Ազգային ժողովի և կառավարության, Հանրապետության նախագահի, դատական իշխանության ու այլ պետական մարմինների փոխհարաբերություններին՝ իշխանությունների տարանջատման, փոխզսպումների և հակակշիռների սկզբունքների համատեքստում։ Քննության են առնվում խորհրդարանական վերահսկողության ձևերը, հանձնաժողովների և այլ կառուցվածքային մարմինների գործունեությունը, ինչպես նաև օրենսդրական գործընթացի կազմակերպման և արդյունավետության հետ կապված խնդիրները։ Կարևորվում է Ազգային ժողովի գործունեության թափանցիկության, հաշվետվողականության, քաղաքական բազմակարծության և հանրային ներկայացուցչականության ապահովումը՝ որպես ժողովրդավարական կառավարման կարևոր նախապայմաններ։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է խորհրդարանի սահմանադրաիրավական կարգավիճակի զարգացմանը, սահմանադրական փոփոխությունների ազդեցությանը և իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրներին։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Հայաստանի խորհրդարանի իրավական դիրքի, լիազորությունների և պետական իշխանության համակարգում նրա դերի վերաբերյալ։ Գիրքը կարող է օգտակար լինել սահմանադրական և խորհրդարանական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, պատգամավորների և պետական ծառայողների, իրավագիտության ու քաղաքագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և խորհրդարանական կառավարման հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Law

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության քաղաքացիական իրավունքում ընդհանուր սեփականության ինստիտուտի ուսումնասիրությանը՝ դրա ժամանակակից վիճակի և զարգացման հիմնական միտումների վերլուծությամբ։ Գրքում ուսումնասիրվում է ընդհանուր սեփականության իրավական բնույթը, դրա ձևավորման հիմքերը, կառուցվածքը և նշանակությունը քաղաքացիական իրավահարաբերությունների համակարգում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ընդհանուր սեփականության հիմնական ձևերին, համասեփականատերերի իրավական կարգավիճակին, նրանց իրավունքներին և պարտականություններին, ինչպես նաև ընդհանուր գույքի տիրապետման, օգտագործման և տնօրինման առանձնահատկություններին։ Ուսումնասիրության շրջանակում քննարկվում են ընդհանուր սեփականության ծագման հիմքերը, սեփականատերերի միջև իրավական հարաբերությունների կարգավորումը, գույքի օգտագործման և կառավարման հետ կապված հնարավոր վեճերը, ինչպես նաև սեփականության բաժանման և բաժնեմասերի որոշման հարցերը։ Աշխատության մեջ անդրադարձ է կատարվում համասեփականատերերի իրավունքների պաշտպանության իրավական միջոցներին, ընդհանուր գույքի նկատմամբ գործարքների իրականացման առանձնահատկություններին և այն խնդիրներին, որոնք կարող են առաջանալ սեփականատերերի շահերի անհամապատասխանության դեպքում։ Կարևորվում է նաև ընդհանուր սեփականության ինստիտուտի և քաղաքացիական շրջանառության կայունության փոխկապակցվածությունը, քանի որ գույքային հարաբերությունների արդյունավետ կարգավորումը կարևոր պայման է սեփականության իրավունքի լիարժեք իրականացման համար։ Գիրքը վերլուծում է գործող իրավական կարգավորման հիմնական առանձնահատկությունները, իրավակիրառ պրակտիկայում առաջացող խնդիրները և օրենսդրության կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում ընդհանուր սեփականության ինստիտուտի զարգացման միտումներին և ժամանակակից քաղաքացիաիրավական հարաբերությունների պայմաններում դրա արդյունավետ կարգավորման անհրաժեշտությանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել քաղաքացիական իրավունքի մասնագետների, իրավաբանների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության ուսանողների, գիտաշխատողների և սեփականության իրավունքի հիմնախնդիրներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Literature

Հրատարակությունը ներկայացնում է հայերեն գրավոր և հրապարակային խոսքի այն ավանդույթը, որի շրջանակում տարբեր հեղինակների տեսակետները քննարկվել, քննադատվել և վիճարկվել են տպագիր խոսքի միջոցով։ Վերնագրում նշված պատասխանի և Յակոբ Կարինյանցի գրության միջև առկա հակադրությունը մատնանշում է բանավիճային բնույթ ունեցող երկխոսություն, որի առանցքում կարող են լինել գրական, հասարակական կամ գաղափարական հարցադրումներ։ Նման հրատարակությունները կարևոր տեղ են զբաղեցնում հայ մտավոր կյանքի պատմության ուսումնասիրության մեջ, քանի որ հնարավորություն են տալիս դիտարկելու հեղինակների միջև ձևավորված մտքերի փոխանակությունը, փաստարկման եղանակները և հրապարակային քննադատության մշակույթը։ Տպագիր պատասխանը ոչ միայն արձագանք է նախորդող գրությանը, այլև ինքնուրույն խոսքային դիրքորոշում, որի միջոցով հեղինակն արտահայտում է իր վերաբերմունքը քննարկվող հարցերի նկատմամբ և փորձում հիմնավորել սեփական տեսակետը։ Այսպիսի բանավիճային երկերը կարևոր սկզբնաղբյուրներ են ժամանակաշրջանի մտավոր մթնոլորտի, գրական հաղորդակցության և հասարակական քննարկումների ձևերի ուսումնասիրության համար։ Դրանք օգնում են հասկանալու, թե ինչպես էր տպագիր գիրքը ծառայում որպես գաղափարների տարածման, քննադատության, հակափաստարկների ներկայացման և հասարակական կարծիքի ձևավորման միջոց։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայերեն տպագրության պատմության տեսանկյունից՝ որպես տասնիններորդ դարի հայ գրավոր մշակույթի նմուշ, որը վկայում է բանավեճային գրականության և հրապարակախոսական խոսքի զարգացման մասին։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմությամբ, հայ հասարակական մտքի զարգացմամբ, գրական քննադատությամբ, մատենագիտությամբ և հայ հին տպագիր գրքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար։ Հրատարակության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու հայ մտավորական միջավայրում ձևավորված քննարկումների և տպագիր խոսքի միջոցով գաղափարների ներկայացման ավանդույթների մասին։ Այն արժեքավոր է նաև պատմական գրադարանային հավաքածուների, հին հայերեն գրքերի մատենագիտական նկարագրության և ազգային գրավոր ժառանգության պահպանության համար։

Technology

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է վեյվլետային մշակման մեթոդների հետազոտությանը և կատարելագործմանը կապի համակարգերում ազդանշանների վերլուծության և վերամշակման նպատակով՝ ընդգծելով դրանց կիրառական նշանակությունը ժամանակակից թվային հաղորդակցությունում։ Նյութում վերլուծվում են վեյվլետ-տրանսֆորմացիայի հիմնական սկզբունքները՝ բազմամասշտաբ ներկայացման հնարավորությունը, ժամանակ-հաճախականության համատեղ վերլուծությունը և ոչ ստացիոնար ազդանշանների մշակման արդյունավետությունը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում աղմուկի նվազեցման (denoising), ազդանշանների սեղմման և ինֆորմացիայի վերականգնման խնդիրներին, որոնք հատկապես կարևոր են բարձր արագության և բարձր հուսալիության կապի համակարգերում։ Քննարկվում են նաև տարբեր տեսակի վեյվլետ-բազիսների ընտրության ազդեցությունը մշակման որակի վրա, ինչպես նաև ալգորիթմների օպտիմալացման մեթոդները՝ հաշվողական բարդության նվազեցման և իրական ժամանակում կիրառման հնարավորության ապահովման համար։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ վեյվլետային մոտեցումները արդյունավետ գործիք են ժամանակակից կապի համակարգերում ազդանշանների ճշգրիտ վերլուծության, աղմուկակայունության բարձրացման և տեղեկատվության փոխանցման որակի բարելավման համար՝ հատկապես բարդ և փոփոխական միջավայրերում։

Linguistics

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է երկարմատ կամ միարմատ բառերի ներկայացմանն ու բառարանագիտական մշակմանը երկլեզու բառարաններում՝ հայերեն-ռուսերեն և ռուսերեն-հայերեն բառարանների նյութի հիման վրա։ Աշխատության կենտրոնում արմատակից բառերի բառարանային ներկայացման առանձնահատկություններն են, դրանց փոխկապակցվածության բացահայտումը և այն մեթոդների ուսումնասիրությունը, որոնց միջոցով հնարավոր է նման բառերը համակարգված ու օգտակար ձևով ներկայացնել երկլեզու բառարաններում։ Թեման միավորում է ընդհանուր լեզվաբանության, բառարանագիտության և թարգմանական լեզվաբանության խնդիրները՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով հայերենի և ռուսերենի միջև բառային համապատասխանությունների ու տարբերությունների բացահայտմանը։ Արմատակից բառերը բառապաշարի այն միավորներն են, որոնք կապված են ընդհանուր արմատով կամ ընդհանուր բառաստեղծական հիմքով և ձևավորում են բառային ընտանիքներ։ Դրանց ուսումնասիրությունը կարևոր է բառապաշարի կառուցվածքը հասկանալու համար, քանի որ առանձին բառերը հաճախ գոյություն ունեն ոչ թե մեկուսացված, այլ իմաստային, ձևաբանական և բառակազմական կապերի ամբողջ համակարգում։ Երկլեզու բառարանում այդ հարաբերությունների ճիշտ ներկայացումը կարող է էապես բարձրացնել բառարանի տեղեկատվական արժեքը և օգտվողին հնարավորություն տալ ավելի լավ հասկանալու բառերի միջև առկա կապերը։ Հայերեն և ռուսերեն լեզուների համեմատական դիտարկումն այս առումով առանձնահատուկ հետաքրքրություն ունի։ Երկու լեզուները տարբեր են իրենց քերականական կառուցվածքով, բառակազմական միջոցներով և բառապաշարի կազմակերպման առանձնահատկություններով, ուստի նույն արմատային կամ իմաստային կապը երկու լեզուներում կարող է արտահայտվել տարբեր ձևերով։ Որոշ դեպքերում հնարավոր է գտնել ուղղակի արմատակից համապատասխանություններ, իսկ այլ դեպքերում նույն իմաստային դաշտը ձևավորվում է տարբեր արմատներով կամ տարբեր բառակազմական մոդելներով։ Այս հանգամանքը երկլեզու բառարանագրության մեջ պահանջում է ոչ միայն բառերի թարգմանական համարժեքների մեխանիկական ներկայացում, այլև դրանց կառուցվածքային ու իմաստային հարաբերությունների ուսումնասիրություն։ Աշխատության կարևոր խնդիրներից է պարզել, թե ինչպես են արմատակից բառերը ներկայացված գործող հայերեն-ռուսերեն և ռուսերեն-հայերեն բառարաններում։ Դրա համար կարող են ուսումնասիրվել բառարանային հոդվածների կառուցվածքը, գլխաբառերի ընտրությունը, ածանցյալների և բարդությունների ներկայացման եղանակները, հղումային համակարգերը, թարգմանական համարժեքների դասավորությունը և բառերի միջև ներքին կապերի արտահայտման միջոցները։ Նման վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ինչպես բառարանների առավելությունները, այնպես էլ այն դեպքերը, երբ բառային ընտանիքի անդամները ներկայացված են միմյանցից առանձնացված և օգտագործողը դժվարությամբ կարող է վերականգնել դրանց ընդհանուր բառակազմական կամ արմատային կապը։ Երկլեզու բառարանի հիմնական նպատակը սովորաբար մեկ լեզվի բառային միավորները մյուս լեզվով համարժեքներով ներկայացնելն է, սակայն ժամանակակից բառարանագրական մոտեցումները պահանջում են ավելի լայն տեղեկատվություն։ Օգտվողի համար կարևոր է ոչ միայն իմանալ բառի թարգմանությունը, այլև հասկանալ դրա իմաստային տարբերությունները, ոճական կիրառությունը, բառակազմական հնարավորությունները և կապը նույն ընտանիքի այլ բառերի հետ։ Այդ տեսանկյունից արմատակից բառերի համակարգված ներկայացումը կարող է բառարանը դարձնել ոչ միայն թարգմանական, այլև լեզվի ուսուցման և բառապաշարի յուրացման արդյունավետ գործիք։ Հատուկ նշանակություն ունի բառային ընտանիքի հասկացությունը։ Միևնույն արմատից կազմված բառերը կարող են ունենալ տարբեր քերականական կարգեր, տարբեր իմաստային նրբերանգներ և տարբեր գործածական սահմաններ։ Դրանց միջև կապը կարող է լինել անմիջական կամ ավելի հեռավոր, իսկ որոշ դեպքերում պատմականորեն ընդհանուր ծագում ունեցող բառերը ժամանակի ընթացքում կարող են իմաստային զգալի տարբերություններ ձեռք բերել։ Հետևաբար բառարանագիրը պետք է տարբերակի զուտ ձևական արմատային ընդհանրությունը և իրական բառային-իմաստային կապը։ Այս խնդիրը հատկապես կարևոր է երկլեզու բառարաններում, որտեղ մեկ լեզվի բառային ընտանիքի կառուցվածքը կարող է ամբողջությամբ չհամընկնել մյուս լեզվի համապատասխան ընտանիքի հետ։ Ռուսերենում բառաստեղծական հարաբերությունները հաճախ արտահայտվում են արմատի և ածանցների միջոցով, մինչդեռ հայերենում կարող են գործել այլ բառակազմական մոդելներ և ձևաբանական միջոցներ։ Այդ պատճառով նույն բառային ընտանիքի անդամների թարգմանական համապատասխանությունները կարող են ունենալ տարբեր կառուցվածքներ։ Որոշ հայերեն բառերի համար ռուսերենում կարող են լինել միարմատ համարժեքներ, մինչդեռ այլ դեպքերում համապատասխան իմաստը կարող է արտահայտվել նկարագրական ձևով, այլ արմատով կամ այլ բառակազմական կառուցվածքով։ Այսպիսի տարբերությունների բացահայտումը կարևոր է ինչպես բառարանագրության տեսության, այնպես էլ գործնական բառարանների կազմման համար։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է նաև բառարանային հոդվածի ներսում արմատակից բառերի փոխկապակցման խնդիրը։ Հնարավոր մեթոդներից են հղումները, բառային ընտանիքների խմբավորումը, ածանցյալների ներկայացումը հիմնական բառի ներքո կամ համապատասխան նշումների կիրառումը։ Յուրաքանչյուր մեթոդ ունի իր առավելություններն ու սահմանափակումները։ Լավ մշակված համակարգը պետք է միաժամանակ ապահովի տեղեկատվության ամբողջականությունը և բառարանի օգտագործման հարմարավետությունը՝ չծանրաբեռնելով բառարանային հոդվածը ավելորդ նյութով։ Աշխատությունը կարևոր է նաև թարգմանական պրակտիկայի տեսանկյունից։ Արմատակից բառերի ճիշտ տարբերակումը կարող է օգնել թարգմանչին խուսափել կեղծ կամ մասնակի համարժեքներից, ինչպես նաև ճիշտ ընտրել տվյալ համատեքստին համապատասխան բառը։ Հատկապես կարևոր է այն դեպքը, երբ երկու լեզուներում արմատային ընդհանրությունը կարող է ստեղծել իմաստային սխալ նույնացման վտանգ։ Բառարանի կառուցվածքային և իմաստային հստակ ներկայացումը կարող է նվազեցնել նման սխալների հավանականությունը։ Լեզու սովորողների համար նույնպես արմատակից բառերի համակարգային ներկայացումը կարող է զգալի առավելություն ունենալ։ Եթե սովորողը տեսնում է, թե ինչպես են մեկ արմատից կազմվում տարբեր բառեր և ինչպես են դրանք համապատասխանեցվում մյուս լեզվի բառապաշարին, նա կարող է ավելի հեշտ ընդլայնել իր բառապաշարը և հասկանալ բառակազմական օրինաչափությունները։ Այսպիսով, բառարանը վերածվում է ոչ միայն բառի թարգմանությունը գտնելու միջոցի, այլև լեզվի կառուցվածքն ինքնուրույն ուսումնասիրելու գործիքի։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ արմատակից բառերի խնդիրը երկլեզու բառարանագրության մեջ ունի ինչպես տեսական, այնպես էլ գործնական նշանակություն։ Հայերեն-ռուսերեն և ռուսերեն-հայերեն բառարանների նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել տարբեր լեզուների բառային համակարգերի կառուցվածքային առանձնահատկությունները, պարզել բառային ընտանիքների ներկայացման արդյունավետ եղանակները և կատարելագործել երկլեզու բառարանների կազմման սկզբունքները։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել լեզվաբաններին, բառարանագիրներին, թարգմանիչներին, հայերեն և ռուսերեն լեզուների մասնագետներին, ինչպես նաև լեզվաբանական և թարգմանական ֆակուլտետների ուսանողներին՝ հատկապես երկլեզու բառարանների կառուցվածքի, բառային-բառակազմական կապերի և հայերեն-ռուսերեն լեզվական համապատասխանությունների ուսումնասիրման տեսանկյունից։