Գնչուհին

Գրականություն

Աշխատանքը նվիրված է Լորենս Ստեռնի և Ջեյմս Ջոյսի վեպերի համադրական պոետիկայի ուսումնասիրությանը՝ կենտրոնանալով դրանց միջև առկա ինտերտեքստուալ հարաբերությունների, գեղարվեստական կառուցվածքների և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման վրա։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ Ջոյսի ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել նաև ավելի վաղ ձևավորված վեպային փորձարարությունների շարունակության և արմատական վերափոխման համատեքստում, իսկ Ստեռնի նորարարական գրական տեխնիկաների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական հասկանալու Ջոյսի մոդեռնիստական պոետիկայի որոշ առանձնահատկություններ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել երկու վեպերի պատմողական կառուցվածքի ոչ ավանդական բնույթը։ Դասական, գծային և պատճառահետևանքային պատմողականության փոխարեն երկու ստեղծագործություններում էլ կարևոր դեր են ստանում ժամանակի խախտված հաջորդականությունը, պատմողական շեղումները, ասոցիատիվ անցումները, ինքնավերաբերականությունը և ընթերցողի սպասումների միտումնավոր խախտումը։ Այս առանձնահատկությունների համադրական քննությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու հեղինակների ստեղծագործական մեթոդների ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Հատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել ժամանակի և տարածության կազմակերպմանը։ Ստեռնի վեպում պատմության ընթացքը հաճախ ընդհատվում է հերոսի հիշողություններով, մեկնաբանություններով և կողմնակի պատմություններով, ինչի հետևանքով ժամանակագրական հաջորդականությունը դառնում է երկրորդական։ Ջոյսի դեպքում ժամանակային կառուցվածքի ապամիավորումը հասնում է ավելի բարդ աստիճանի՝ միաձուլվելով երազային, առասպելական, լեզվական և մշակութային տարբեր շերտերի հետ։ Այս առումով ժամանակը դառնում է ոչ միայն պատմվող իրադարձությունների հերթականություն, այլև գիտակցության և լեզվի շարժման արտահայտություն։ Հետազոտության առանցքային ուղղություններից է ինտերտեքստուալության ուսումնասիրությունը։ Երկու վեպերն էլ կառուցվում են բազմաթիվ գրական, պատմական, դիցաբանական, կրոնական և մշակութային հղումների փոխազդեցության միջոցով։ Հատկապես կարևոր է ուսումնասիրել այն եղանակները, որոնցով ավելի վաղ գրական և մշակութային տեքստերը վերափոխվում, պարոդացվում, մեջբերվում կամ վերաիմաստավորվում են նոր ստեղծագործության շրջանակում։ Այդ գործընթացում նախորդ տեքստը պարզապես աղբյուր չէ, այլ նոր իմաստների ձևավորման ակտիվ բաղադրիչ։ Աշխատանքում կարող է քննվել նաև հեղինակի և ընթերցողի հարաբերությունը։ Ստեռնի ստեղծագործական մեթոդը հաճախ խախտում է ընթերցողի սովորական ակնկալիքները՝ նրան ստիպելով հետևել ոչ միայն պատմությանը, այլև պատմելու գործընթացին։ Ջոյսի մոտ այս միտումը դառնում է ավելի ընդգծված․ լեզվական բազմաշերտությունը, բառախաղերը, հնչյունական կապերը և տարբեր լեզուների տարրերի միավորումը պահանջում են ընթերցողից ակտիվ մասնակցություն և բազմաթիվ մշակութային հղումների ճանաչում։ Լեզվի նկատմամբ փորձարարական վերաբերմունքը երկու ստեղծագործությունների համադրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Ստեռնի մոտ լեզվական խաղը, բառերի իմաստային երկիմաստությունը, շարադրանքի ընդհատումները և տպագրական ձևերի կիրառումը նպաստում են վեպի ավանդական կառուցվածքի քայքայմանը։ Ջոյսը զարգացնում է այդ հնարավորությունները մինչև ծայրահեղ բարդության՝ ստեղծելով բազմալեզու, հնչյունական և ասոցիատիվ լեզվական համակարգ, որտեղ բառի իմաստը կարող է ձևավորվել միաժամանակ մի քանի լեզվական ու մշակութային կապերի միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարող է առանձնահատուկ տեղ զբաղեցնել պարոդիայի և գրական ավանդույթի վերաիմաստավորման խնդիրը։ Ստեռնի վեպը խաղային և հաճախ ծաղրական վերաբերմունք է ցուցաբերում իր ժամանակի վեպային նորմերի նկատմամբ՝ խախտելով պատմողականության ընդունված կանոնները։ Ջոյսի ստեղծագործության մեջ այդ ավանդույթի հետ խաղը դառնում է ավելի լայնածավալ և ընդգրկում է գրականության, պատմության, առասպելաբանության ու մշակույթի բազմաթիվ շերտեր։ Այսպիսով, ինտերտեքստուալությունը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես հղումների համակարգ, այլև որպես գրական ավանդույթի քննադատական վերակառուցման միջոց։ Կարևոր է նաև հերոսի և պատմողի կերպարների համադրությունը։ Ստեռնի ստեղծագործության մեջ պատմողը մշտապես ընդգծում է իր ներկայությունը և միջամտում պատմության ընթացքին՝ ստեղծելով հեղինակի, պատմողի և ընթերցողի միջև բարդ փոխհարաբերություն։ Ջոյսի դեպքում պատմողական ձայնի կառուցվածքն ավելի բազմաշերտ է, և դրա սահմանները հաճախ դժվար է հստակ տարանջատել տարբեր գիտակցական, լեզվական ու մշակութային ձայներից։ Այս երևույթը նպաստում է պատմողական կենտրոնի ապակայունացմանը և վեպի բազմաձայնությանը։ Աշխատանքը կարող է ուսումնասիրել նաև կառուցվածքային և տեքստային ձևերի նշանակությունը։ Տպագրական առանձնահատկությունները, էջի կառուցվածքը, կետադրության անսովոր կիրառությունը, հատվածականությունը և տարբեր տեսակի տեքստերի ներմուծումը նպաստում են ավանդական վեպային ձևի վերափոխմանը։ Եթե Ստեռնի մոտ այդ տեխնիկաները հաճախ ունեն խաղային և պարոդիկ բնույթ, ապա Ջոյսի մոտ դրանք դառնում են գեղարվեստական ամբողջ համակարգի հիմնարար տարրեր։ Հետազոտության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է երկու հեղինակների ստեղծագործական կապերի և նրանց պոետիկայի ընդհանրությունների ու տարբերությունների բացահայտմամբ։ Համադրական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ցույց տալու, թե ինչպես են վաղ շրջանի վեպային փորձարարությունները վերածվում մոդեռնիստական գրականության առավել արմատական ձևերի, և ինչպես է գրական ավանդույթի հետ երկխոսությունը նպաստում նոր գեղարվեստական լեզվի ստեղծմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը երկու վեպերի միջև առկա ինտերտեքստուալ կապերը դիտարկում է որպես գրական շարունակականության և միաժամանակ ստեղծագործական վերափոխման դրսևորում՝ ուսումնասիրելով պատմողական ձևի, ժամանակի, լեզվի, պարոդիայի, բազմաձայնության և մշակութային հղումների միջոցով ձևավորվող ընդհանուր ու տարբեր պոետիկական սկզբունքները։

Պատմություն

Այս ուսումնասիրությունը վերլուծում է Վախուշտի Բագրատիոնու «Վրացական թագավորության նկարագրությունը» աշխատության արժեքը որպես հայոց պատմության սկզբնաղբյուր՝ ընդգծելով նրա տեղեկատվական ներուժը, պատմական վստահելիության աստիճանը և կիրառման հնարավորությունները Հայաստանի և Հարավային Կովկասի պատմության ուսումնասիրության մեջ։ Նշվում է, որ աշխատությունը կարևոր աշխարհագրական-պատմական նկարագիր է, որտեղ ներկայացված են Կովկասի ժողովուրդների, վարչական միավորների, բնակավայրերի և քաղաքական հարաբերությունների վերաբերյալ տվյալներ, որոնք արժեքավոր են նաև հայկական պատմության առանձին խնդիրների ուսումնասիրման համար։ Վերլուծվում է, որ Վախուշտի Բագրատիոնի աշխատության մեջ Հայաստանի տարածքի վերաբերյալ տեղեկությունները ներառում են բնակավայրերի նկարագրություններ, սահմանների հիշատակումներ, պատմական-աշխարհագրական դիտարկումներ և վարչական բաժանումների մասին տվյալներ, որոնք կարող են ծառայել որպես օժանդակ աղբյուր հայկական պատմական իրականության վերականգնման համար։

Lեզվաբանություն

Այստեղ ներկայացվում են՝ բանավոր թարգմանության տեսական հիմքերը, ուսուցման ժամանակակից մեթոդներ և մոտեցումներ, գործնական վարժություններ ու առաջադրանքներ, հիշողության, ուշադրության և արագ արձագանքի զարգացման տեխնիկաներ, ինչպես նաև թարգմանչի մասնագիտական հմտությունների ձևավորման փուլերը։ Գիրքը հատկապես օգտակար է՝ լեզվաբանական և թարգմանչական մասնագիտությամբ ուսանողների համար, դասախոսների և վերապատրաստողների համար, ինչպես նաև նրանց, ովքեր ցանկանում են զարգացնել բանավոր թարգմանության իրենց կարողությունները (սինխրոն կամ հաջորդական թարգմանություն)։ Ընդհանուր առմամբ, այս ձեռնարկը համատեղում է տեսությունը և պրակտիկան՝ օգնելով սովորողներին համակարգված ձևով տիրապետել բանավոր թարգմանության արվեստին։

Բժշկություն

Աշխատությունը նվիրված է նորածին հորթերի մարսողական համակարգի ֆունկցիոնալ խանգարումների առաջացման պատճառների, զարգացման մեխանիզմների, կլինիկական դրսևորումների և դրանց կարգավորմանն ուղղված անասնաբուժական մոտեցումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում կյանքի վաղ շրջանում մարսողական համակարգի ֆունկցիոնալ հասունացման առանձնահատկություններն են, երբ օրգանիզմը հատկապես զգայուն է կերակրման պայմանների, շրջակա միջավայրի և նյութափոխանակային փոփոխությունների նկատմամբ։ Քննվում են ստամոքսաղիքային համակարգի շարժողական, արտազատական և ներծծման գործառույթների խանգարումները, աղիքային միջավայրի հավասարակշռության փոփոխությունները և դրանց հնարավոր ազդեցությունը կենդանու ընդհանուր ֆիզիոլոգիական վիճակի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում մարսողական խանգարումների և ջրաաղային, թթվահիմնային ու էներգետիկ հավասարակշռության փոխկապակցվածությանը, քանի որ վաղ տարիքում նման փոփոխությունները կարող են արագ անդրադառնալ աճի, զարգացման և կենսունակության վրա։ Ուսումնասիրվում են կլինիկական ու լաբորատոր ցուցանիշները, որոնց համադրումը հնարավորություն է տալիս գնահատելու խանգարման բնույթը և օրգանիզմի պատասխանային փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում կարգավորիչ թերապիայի ընդհանուր սկզբունքների գնահատումը՝ ուղղված ոչ միայն արտաքին կլինիկական դրսևորումների մեղմացմանը, այլև մարսողական համակարգի բնական գործառույթների և օրգանիզմի ներքին հավասարակշռության վերականգնմանը։ Դիտարկվում է տարբեր բուժական մոտեցումների ազդեցությունը կենդանիների ընդհանուր վիճակի, մարսողական գործունեության և վերականգնման ընթացքի վրա՝ առանց անտեսելու խնամքի, համապատասխան սնուցման և անասնաբուժական հսկողության նշանակությունը։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատվել առողջ և մարսողական խանգարումներ ունեցող հորթերի ֆիզիոլոգիական ու կենսաքիմիական ցուցանիշները՝ հիվանդագին գործընթացների զարգացման օրինաչափությունները բացահայտելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում նաև նորածնային շրջանում կանխարգելման կարևորությանը, քանի որ պատշաճ պահվածքը և սնուցման կազմակերպումը էական նշանակություն ունեն մարսողական համակարգի բնական հարմարվողականության համար։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է անասնաբուժական գաստրոէնտերոլոգիայի, կենդանիների ֆիզիոլոգիայի, ախտաֆիզիոլոգիայի և անասնաբուժական թերապիայի մոտեցումները՝ նորածին հորթերի մարսողական խանգարումների կենսաբանական հիմքերը և դրանց կարգավորման սկզբունքները ուսումնասիրելու նպատակով։

Քիմիա

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է տեղակալված պիրիմիդինների սինթեզի և դրանց նուկլեոֆիլ վերախմբավորումների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մշակել և ուսումնասիրել պիրիմիդինային կառուցվածք պարունակող նոր օրգանական միացությունների ստացման եղանակները, պարզել դրանց քիմիական փոխակերպումների օրինաչափությունները և բացահայտել նուկլեոֆիլ մասնիկների ազդեցությամբ ընթացող վերախմբավորումների մեխանիզմներն ու պայմանները։ Պիրիմիդինները ազոտ պարունակող հետերոցիկլիկ միացությունների կարևոր դաս են, որոնք լայն կիրառություն ունեն օրգանական և դեղաքիմիական հետազոտություններում, ինչպես նաև տարբեր կենսաբանորեն ակտիվ միացությունների կառուցվածքում։ Աշխատանքի շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել տարբեր տեղակալիչներով պիրիմիդինային ածանցյալների ստացման սինթետիկ ուղիները, ռեակցիաների պայմանների ընտրությունը, ելանյութերի կառուցվածքի ազդեցությունը վերջնական արտադրանքի ձևավորման վրա և ստացված միացությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նուկլեոֆիլ վերախմբավորումներին՝ որպես օրգանական սինթեզում կարևոր փոխակերպումների դասի։ Նման գործընթացների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես կարող է նուկլեոֆիլ ռեագենտի փոխազդեցությունը պիրիմիդինային համակարգի հետ հանգեցնել ատոմների կամ ֆունկցիոնալ խմբերի վերադասավորմանը և նոր կառուցվածքի ձևավորմանը։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համեմատվել տարբեր նուկլեոֆիլ ռեագենտներ, ռեակցիոն միջավայրեր, ջերմաստիճանային պայմաններ և ժամանակային գործոններ՝ վերախմբավորման ընթացքի վրա դրանց ազդեցությունը պարզելու նպատակով։ Կարևոր խնդիր է նաև ստացված միացությունների կառուցվածքի նույնականացումը և քիմիական հատկությունների ուսումնասիրությունը։ Այդ նպատակով կարող են կիրառվել սպեկտրոսկոպիական, քրոմատոգրաֆիական և այլ ֆիզիկաքիմիական մեթոդներ, որոնք հնարավորություն են տալիս հաստատել սինթեզված նյութերի կառուցվածքը և գնահատել դրանց մաքրությունն ու կայունությունը։ Աշխատանքի տեսական նշանակությունը կապված է պիրիմիդինային համակարգերում նուկլեոֆիլ փոխակերպումների օրինաչափությունների և մեխանիզմների առավել խորքային ըմբռնման հետ։ Գործնական առումով մշակված սինթետիկ մոտեցումները կարող են կիրառելի լինել նոր հետերոցիկլիկ միացությունների ստացման, բարդ օրգանական մոլեկուլների կառուցման և պոտենցիալ կենսաբանական ակտիվությամբ օժտված նյութերի հետագա ուսումնասիրման համար։ Հետազոտությունը կարող է նաև հնարավորություն տալ բացահայտելու պիրիմիդինային ածանցյալների կառուցվածք-ռեակցիոնունակություն փոխկապակցվածությունը և որոշելու այն պայմանները, որոնց դեպքում ցանկալի փոխակերպումները տեղի են ունենում առավել արդյունավետ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է հետերոցիկլիկ քիմիայի և օրգանական սինթեզի զարգացման տեսանկյունից՝ համադրելով նոր պիրիմիդինային միացությունների ստացման խնդիրները դրանց նուկլեոֆիլ վերախմբավորումների տեսական և փորձարարական ուսումնասիրության հետ։

Lեզվաբանություն

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է ոչ մայրենի անգլերեն խոսքում մշակութային պայմանավորվածություն ունեցող լեզվական տարրերի կառավարման և կիրառման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Գրքում վերլուծվում են այն լեզվական միավորները, արտահայտությունները և հաղորդակցական ձևերը, որոնց իմաստը կապված է որոշակի մշակութային համատեքստի, սոցիալական նորմերի և խոսքային ավանդույթների հետ։ Հեղինակը քննարկում է օտար լեզվով հաղորդակցվելիս առաջացող դժվարությունները, որոնք կապված են մշակութային տարբերությունների ընկալման, իմաստային ճշգրտության պահպանման և համապատասխան լեզվական ընտրության հետ։ Աշխատության մեջ ներկայացվում են տեսական մոտեցումներ և գործնական մեթոդներ, որոնք նպաստում են միջմշակութային հաղորդակցական կարողությունների զարգացմանը, ինչպես նաև օտար լեզվի ուսուցման գործընթացում մշակութային բաղադրիչի արդյունավետ ներառմանը։ Ուսումնասիրվում են լեզվի և մշակույթի փոխազդեցության հարցերը, խոսքային վարքի առանձնահատկությունները և այն ռազմավարությունները, որոնք օգնում են ոչ մայրենի խոսողներին ավելի բնական և արդյունավետ հաղորդակցվել անգլերենով։ Գիրքը նախատեսված է լեզվաբանների, օտար լեզուների դասավանդողների, թարգմանիչների, միջմշակութային հաղորդակցության մասնագետների, հետազոտողների և անգլերենը որպես օտար լեզու ուսումնասիրող ուսանողների համար։