Հայ ժողովրդական հեքիաթներ, հատոր տասնութերորդ․ Պարսկահայք

Other Subjects

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է պատանիների համար նախատեսված նոր գրքերի տեղեկատվական ընտրանի, որը նպատակ ունի օգնել երիտասարդ ընթերցողներին կողմնորոշվել ժամանակակից գրականության բազմազան դաշտում և գտնել իրենց հետաքրքրություններին համապատասխան ընթերցանություն։ Ցանկում ընդգրկված են տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ՝ արկածային և ֆանտաստիկ պատմություններ, գիտահանրամատչելի գրքեր, սոցիալ-հոգեբանական վեպեր, ինչպես նաև կրթական և ճանաչողական բնույթի հրատարակություններ, որոնք նպաստում են պատանեկան մտածողության, երևակայության և արժեքային համակարգի ձևավորմանը։ Նյութը առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձնում այն գրքերին, որոնք զարգացնում են քննադատական մտածողությունը, ստեղծագործական մոտեցումը և գիտելիքի նկատմամբ հետաքրքրությունը՝ միաժամանակ աջակցելով ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը։ Տեղեկատվական ցանկը նաև ընդգծում է ժամանակակից մանկապատանեկան գրականության դերը անձի սոցիալականացման, ինքնաճանաչման և աշխարհընկալման ընդլայնման գործընթացներում՝ ներկայացնելով գրքեր, որոնք կարող են դառնալ ոգեշնչման աղբյուր և կրթական ուղեցույց պատանիների համար։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի երկու գրական տարբերակներում բայերի կազմության համակարգային և համեմատական ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով բայական բառապաշարի ձևավորման հիմնական կառուցվածքային օրինաչափությունները, բառակազմական միջոցները և դրանց գործածության առանձնահատկությունները։ Հետազոտության առանցքում այն կառուցվածքային մոդելներն են, որոնց միջոցով գոյություն ունեցող բառային հիմքերից, արմատներից և ածանցներից կազմվում են նոր բայեր։ Ուսումնասիրվում են բայական հիմքերի տեսակները, բայակերտ ածանցների գործառույթները, նախածանցների և այլ բառակազմական տարրերի մասնակցությունը, ինչպես նաև տարբեր բաղադրիչների համակցման արդյունքում ձևավորվող բայերի իմաստային առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում բառակազմական կաղապարների արտադրողականությանը՝ պարզելու, թե դրանցից որոնք են ակտիվորեն կիրառվում նոր բայերի ստեղծման համար, որոնք ունեն սահմանափակ գործածություն, իսկ որոնք հիմնականում պահպանվել են լեզվի պատմական շերտերում։ Արևելահայերենի և արևմտահայերենի տվյալների զուգադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու ինչպես երկու տարբերակների համար ընդհանուր բայակազմական սկզբունքները, այնպես էլ դրանցից յուրաքանչյուրին բնորոշ կառուցվածքային և իմաստային առանձնահատկությունները։ Քննվում են նույն կամ մոտ իմաստն արտահայտող բայերի կազմության տարբեր եղանակները, բառակազմական ձևերի զուգահեռ գործածությունը և այն դեպքերը, երբ երկու գրական տարբերակներում միևնույն հիմքից ձևավորվել են կառուցվածքով կամ նշանակությամբ տարբեր բայեր։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է բայակազմության և բառապաշարի պատմական զարգացման փոխկապակցվածությունը, քանի որ երկու գրական տարբերակների ձևավորման տարբեր պայմանները կարող էին նպաստել որոշ կաղապարների տարբեր աստիճանի տարածմանը կամ պահպանմանը։ Ուշադրություն է դարձվում նաև փոխառությունների և օտար լեզուների ազդեցության պայմաններում բայական նոր ձևերի յուրացմանը՝ ուսումնասիրելով, թե ինչպես են օտար բառային հիմքերը ներառվում հայերենի բառակազմական համակարգում և ենթարկվում դրա օրինաչափություններին։ Կարևորվում է բայակազմական իմաստների դասակարգումը՝ գործողության առաջացում, պատճառականություն, վիճակի փոփոխություն, կրկնություն, փոխադարձություն և այլ իմաստային հարաբերություններ արտահայտող ձևերի տեսանկյունից։ Բառակազմական կառուցվածքի ուսումնասիրությունը կապվում է նաև ձևաբանության և իմաստաբանության հետ, քանի որ նոր բայի կառուցվածքը հաճախ պայմանավորում է ոչ միայն բառային նշանակությունը, այլև դրա քերականական ու գործառական առանձնահատկությունները։ Համեմատական քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի հստակ ներկայացնելու արևելահայերենի և արևմտահայերենի բառակազմական համակարգերի փոխհարաբերությունը, դրանց ընդհանուր պատմական հիմքը և ինքնուրույն զարգացման ընթացքում ձևավորված տարբերությունները։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի հայերենի բառակազմության տեսության, պատմական լեզվաբանության և երկու գրական տարբերակների համեմատական ուսումնասիրության համար՝ նպաստելով հայերենի բայական համակարգի կառուցվածքի և զարգացման օրինաչափությունների առավել ամբողջական նկարագրմանը։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում շինանյութերի արտադրության տնտեսական և արտադրական արդյունավետության բարձրացման հիմնական խնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ոլորտի տեխնոլոգիական զարգացման, ռեսուրսների օգտագործման, արտադրանքի մրցունակության և կառավարման կատարելագործման համատեքստում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է շինանյութերի արդյունաբերության առկա վիճակի գնահատման, արտադրական ներուժի օգտագործման արդյունավետության և ոլորտի զարգացմանը խոչընդոտող գործոնների բացահայտման վրա։ Քննության են առնվում արտադրության ծավալների, ինքնարժեքի, աշխատանքի արտադրողականության, հիմնական միջոցների օգտագործման, էներգատարության և նյութատարության ցուցանիշները՝ որպես ձեռնարկությունների տնտեսական արդյունավետությունը բնութագրող կարևոր գործոններ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում տեղական հումքային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման հնարավորություններին, քանի որ հանքային և այլ բնական նյութերի հասանելիությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ արտադրության ծախսերի նվազեցման, տեղական արտադրական շղթաների զարգացման և ներմուծումից կախվածության սահմանափակման համար։ Դիտարկվում են ցեմենտի, բետոնի, քարե և այլ շինարարական նյութերի արտադրության կազմակերպման ընդհանուր առանձնահատկությունները՝ տեխնոլոգիական արդիականացման և արտադրանքի որակի բարձրացման տեսանկյունից։ Կարևորվում է գործող արտադրական հզորությունների տեխնիկական վիճակի գնահատումը և ժամանակակից սարքավորումների ու արտադրական տեխնոլոգիաների ներդրման անհրաժեշտությունը։ Տեխնոլոգիական վերազինումը դիտարկվում է որպես աշխատանքի արտադրողականության բարձրացման, արտադրական կորուստների նվազեցման, արտադրանքի որակի կայունացման և էներգետիկ ծախսերի օպտիմալացման կարևոր ուղղություն։ Ուսումնասիրվում են արտադրական գործընթացների ավտոմատացման, կառավարման ժամանակակից համակարգերի և որակի վերահսկման մեխանիզմների ներդրման հնարավորությունները։ Առանձին նշանակություն է տրվում էներգաարդյունավետությանը, քանի որ շինանյութերի որոշ տեսակների արտադրությունը կապված է էներգիայի զգալի սպառման հետ, և էներգետիկ ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործումը կարող է անմիջականորեն ազդել վերջնական արտադրանքի ինքնարժեքի ու մրցունակության վրա։ Քննության են առնվում նաև արտադրական թափոնների կրճատման, երկրորդային հումքի օգտագործման և շրջանաձև տնտեսության սկզբունքների կիրառման հնարավորությունները՝ տնտեսական արդյունավետությունը շրջակա միջավայրի պահպանության պահանջների հետ համադրելու նպատակով։ Շուկայական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են ներքին պահանջարկը, շինարարության ոլորտի զարգացման ազդեցությունը, արտադրողների միջև մրցակցությունը և ներմուծվող շինանյութերի հետ մրցունակության խնդիրները։ Կարևորվում է արտադրանքի տեսականու ընդլայնումը, նոր պահանջներին համապատասխան նյութերի արտադրությունը և որակի միջազգային չափանիշներին մոտեցումը՝ ինչպես ներքին շուկայում դիրքերի ամրապնդման, այնպես էլ արտահանման հնարավորությունների ընդլայնման համար։ Արտահանման զարգացման համատեքստում ուշադրություն է հատկացվում արտադրանքի ինքնարժեքին, որակին, փոխադրման ծախսերին, արտաքին շուկաների պահանջներին և լոգիստիկ ենթակառուցվածքներին։ Կառավարման տեսանկյունից քննության են առնվում արտադրական պլանավորման, ծախսերի կառավարման, ներդրումային որոշումների և մարդկային ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման խնդիրները։ Աշխատանքի արտադրողականության բարձրացումը կապվում է ոչ միայն տեխնիկական վերազինման, այլև աշխատողների մասնագիտական պատրաստվածության, կառավարման որակի և արտադրական գործընթացների ճիշտ կազմակերպման հետ։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում ներդրումային միջավայրին և ոլորտում նոր տեխնոլոգիաների ներդրման ֆինանսավորման հնարավորություններին։ Դիտարկվում է պետական տնտեսական և արդյունաբերական քաղաքականության դերը՝ գործարար միջավայրի բարելավման, տեխնոլոգիական նորացման, տեղական արտադրության խթանման և արտահանման զարգացման պայմանների ձևավորման տեսանկյունից։ Արդյունավետության գնահատումը ներկայացվում է որպես համալիր գործընթաց, որը պետք է ներառի ոչ միայն արտադրության և շահութաբերության ցուցանիշները, այլև ռեսուրսների օգտագործումը, արտադրանքի որակը, տեխնոլոգիական մակարդակը, բնապահպանական ազդեցությունը և շուկայական մրցունակությունը։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս բացահայտել ոլորտի զարգացման ներքին պահուստները և մշակել արտադրական ու տնտեսական գործունեության բարելավման առավել հիմնավորված ուղղություններ։ Հետազոտության կիրառական նշանակությունը պայմանավորված է շինանյութերի արդյունաբերության զարգացման ռազմավարությունների, ձեռնարկությունների կառավարման մեխանիզմների և արտադրական արդյունավետության բարձրացման միջոցառումների մշակման հնարավորությամբ։ Նյութը կարող է օգտակար լինել շինանյութերի արտադրության, արդյունաբերական տնտեսագիտության, արտադրության կառավարման, շինարարության և ներդրումային քաղաքականության ոլորտների մասնագետների, տնտեսագետների, ձեռնարկությունների ղեկավարների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

History

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է 1918–1920 թվականներին Հայաստանի Հանրապետության նկատմամբ Մեծ Բրիտանիայի քաղաքականության ձևավորմանն ու զարգացմանը՝ ընդգծելով Առաջին համաշխարհային պատերազմից հետո Հարավային Կովկասում ստեղծված աշխարհաքաղաքական նոր իրավիճակի ազդեցությունը բրիտանական արտաքին քաղաքականության վրա։ Նյութում վերլուծվում են Մեծ Բրիտանիայի ռազմավարական շահերը տարածաշրջանում՝ կապված Օսմանյան կայսրության փլուզման, ռուսական հեղափոխության հետևանքով առաջացած ուժային վակուումի և Կասպյան-Կովկասյան հաղորդակցության ուղիների վերահսկման հետ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական պետականության ճանաչման, սահմանային հարցերի, դիվանագիտական առաքելությունների և մարդասիրական օգնության քաղաքականության շուրջ ձևավորված բրիտանական մոտեցումներին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է բրիտանական ռազմական և քաղաքական ներկայացուցիչների գործունեությանը տարածաշրջանում, ինչպես նաև նրանց ազդեցությանը Հայաստանի Հանրապետության ներքին և արտաքին քաղաքական որոշումների վրա։ Միաժամանակ դիտարկվում է, թե ինչպես են միջազգային ուժային կենտրոնների հակասությունները և տարածաշրջանային անկայունությունը սահմանափակել բրիտանական քաղաքականության արդյունավետությունը՝ ձևավորելով բարդ և հաճախ հակասական հարաբերություններ Հայաստանի հետ այդ պատմական փուլում։

Chemistry

Աշխատությունը նվիրված է քլորոպրենի պոլիմերացման գործընթացի ուսումնասիրմանը մոնոմեր–ջուր ստատիկ հետերոգեն համակարգերում՝ առանց էմուլգատորների կիրառման։ Հետազոտության կենտրոնում պոլիմերացման ֆիզիկաքիմիական օրինաչափություններն են, ռեակցիայի ընթացքի վրա համակարգի փուլային կառուցվածքի ազդեցությունը և այն պայմանները, որոնցում հնարավոր է իրականացնել պոլիմերի առաջացումը երկու փոխադարձաբար սահմանափակ խառնելիություն ունեցող միջավայրերի սահմանում կամ դրանց առանձին հատվածներում։ Հիմնական ուշադրությունը կենտրոնացված է այն հարցի վրա, թե ինչպես է պոլիմերացման մեխանիզմը փոխվում սովորական էմուլսիոն համակարգերի համեմատությամբ, երբ բացակայում են միջփուլային մակերևույթը կայունացնող մակերևութային ակտիվ նյութերը։ Այս պայմաններում առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում մոնոմերի և ջրային փուլի հարաբերակցությունը, փուլերի սահմանային մակերևույթի հատկությունները, նախաձեռնման պայմանները, ջերմաստիճանը, ռեակցիայի տևողությունը և առաջացող պոլիմերային մասնիկների կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Քլորոպրենը դիտարկվում է որպես արդյունաբերական նշանակություն ունեցող դիենային մոնոմեր, որի պոլիմերացման արդյունքում ձևավորվող նյութերը բնութագրվում են արժեքավոր ֆիզիկական և քիմիական հատկություններով։ Այդ պատճառով դրա պոլիմերացման մեխանիզմների ուսումնասիրությունը կարևոր է ինչպես բարձրամոլեկուլային միացությունների հիմնարար քիմիայի, այնպես էլ համապատասխան նյութերի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման տեսանկյունից։ Առանց էմուլգատորի իրականացվող գործընթացը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել համակարգի վարքագիծը այնպիսի պայմաններում, երբ մակերևութային ակտիվ նյութերի ազդեցությունը բացառված է, և ավելի հստակ կարող են դրսևորվել մոնոմերի, ջրային միջավայրի, նախաձեռնող համակարգի և միջփուլային սահմանների անմիջական փոխազդեցությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում հետերոգեն համակարգի կառուցվածքին։ Մոնոմերային և ջրային փուլերի միջև սահմանը կարող է կարևոր դեր կատարել պոլիմերացման սկզբնական փուլերում՝ ազդելով ակտիվ կենտրոնների առաջացման, մոնոմերի տեղափոխման և պոլիմերային մասնիկների ձևավորման վրա։ Ստատիկ պայմաններում համակարգի բաղադրիչների ինտենսիվ մեխանիկական խառնումը բացակայում է կամ նվազագույն է, ինչի շնորհիվ հնարավոր է ուսումնասիրել փուլերի բնական դասավորության և միջփուլային գործընթացների ազդեցությունը ռեակցիայի կինետիկայի վրա։ Նման մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել մեխանիկական դիսպերսմամբ պայմանավորված երևույթները հենց քիմիական և ֆիզիկաքիմիական գործընթացներից։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է պոլիմերացման կինետիկայի ուսումնասիրությունը։ Գնահատվում է մոնոմերի փոխարկման աստիճանի փոփոխությունը ժամանակի ընթացքում, ռեակցիայի արագությունը և դրա կախվածությունը համակարգի հիմնական պարամետրերից։ Այս տվյալների համադրումը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե գործընթացի որ փուլերն են սահմանափակում ընդհանուր արագությունը և ինչ դեր ունեն նախաձեռնման, շղթայի աճի ու ավարտի ռեակցիաները։ Հետերոգեն միջավայրում կինետիկական օրինաչափությունները կարող են էապես տարբերվել համասեռ լուծույթում ընթացող պոլիմերացումից, քանի որ ակտիվ մասնիկների և մոնոմերի տեղաբաշխումը տարբեր փուլերում ստեղծում է զանգվածափոխանակության լրացուցիչ գործոններ։ Կարևորվում է նախաձեռնող համակարգի բնույթի և կոնցենտրացիայի ազդեցության գնահատումը։ Ազատ ռադիկալային պոլիմերացման դեպքում ակտիվ կենտրոնների առաջացման արագությունը կարող է որոշիչ ազդեցություն ունենալ ամբողջ գործընթացի վրա։ Հետերոգեն համակարգում կարևոր է նաև այն հարցը, թե որ փուլում են հիմնականում առաջանում ակտիվ մասնիկները և ինչպես են դրանք հասնում մոնոմերային հատվածներին։ Այս երևույթների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել պոլիմերային մասնիկների առաջացման սկզբնական մեխանիզմների վերաբերյալ և պարզել, թե ինչպես են տարբեր պայմանները ազդում դրանց քանակի, չափերի ու հետագա աճի վրա։ Առանձին ուսումնասիրության առարկա է ջերմաստիճանի ազդեցությունը։ Ջերմաստիճանի փոփոխությունը կարող է ազդել նախաձեռնողի քայքայման արագության, մոնոմերի ռեակցունակության, դիֆուզիոն գործընթացների և ձևավորվող մակրոմոլեկուլների կառուցվածքի վրա։ Տարբեր ջերմաստիճաններում իրականացվող փորձերի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս գնահատել գործընթացի կինետիկական բնութագրերը և ընտրել այնպիսի պայմաններ, որոնցում հնարավոր է ստանալ կանխատեսելի հատկություններով պոլիմերային նյութ։ Միաժամանակ չափազանց ինտենսիվ ռեակցիան կամ կողմնակի գործընթացների ակտիվացումը կարող են ազդել վերջնական նյութի կառուցվածքի և հատկությունների վրա, ուստի օպտիմալ պայմանների որոշումը դառնում է հետազոտության կարևոր խնդիր։ Մեծ նշանակություն ունի մոնոմեր–ջուր հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Փուլերի ծավալային հարաբերակցությունը որոշում է միջփուլային մակերևույթի հարաբերական նշանակությունը, մոնոմերի հասանելիությունը և պոլիմերային մասնիկների ձևավորման միջավայրը։ Ջրային փուլի քանակի փոփոխությունը կարող է ազդել ինչպես ռեակցիայի արագության, այնպես էլ ստացված դիսպերս համակարգի հատկությունների վրա։ Այս պարամետրի համակարգված փոփոխությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել գործընթացի այն պայմանները, որոնցում առավել հստակ արտահայտվում են միջփուլային պոլիմերացման առանձնահատկությունները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում պոլիմերային մասնիկների առաջացման և կայունացման մեխանիզմներին։ Սովորական էմուլսիոն պոլիմերացման ժամանակ մակերևութային ակտիվ նյութերը կարևոր դեր են կատարում մասնիկների կայունացման և դրանց միաձուլման կանխարգելման գործում։ Էմուլգատորի բացակայության պայմաններում անհրաժեշտ է պարզել, թե ինչ գործոններ են ապահովում ձևավորվող մասնիկների հարաբերական կայունությունը։ Դրանց թվում կարող են նշանակություն ունենալ մասնիկների մակերևույթին առաջացող լիցքերը, նախաձեռնող համակարգից առաջացած ֆունկցիոնալ խմբերը և պոլիմերային մակերևույթի ու ջրային միջավայրի փոխազդեցությունները։ Այս երևույթների ուսումնասիրությունը կարևոր է առանց լրացուցիչ մակերևութային ակտիվ նյութերի կայուն պոլիմերային դիսպերս համակարգերի ձևավորման սկզբունքները հասկանալու համար։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են նաև ստացված պոլիմերի մոլեկուլային և կառուցվածքային բնութագրերը։ Պոլիմերացման պայմանները կարող են ազդել մակրոմոլեկուլների մոլեկուլային զանգվածի, դրա բաշխման, շղթայի կառուցվածքի, ճյուղավորման և այլ կառուցվածքային առանձնահատկությունների վրա։ Քլորոպրենի դեպքում կարևոր են նաև մոնոմերային օղակների միացման տարբեր հնարավորությունները, որոնք կարող են պայմանավորել վերջնական նյութի ֆիզիկական և մեխանիկական հատկությունները։ Պոլիմերի կառուցվածքի և ռեակցիայի պայմանների միջև կապի բացահայտումը հնարավորություն է տալիս ավելի նպատակային կերպով կառավարել ստացվող նյութի հատկությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ստացված պոլիմերային համակարգերի ֆիզիկաքիմիական հատկությունների գնահատմանը։ Մասնիկների չափերը, դրանց բաշխումը, դիսպերսիայի կայունությունը, պոլիմերի մոլեկուլային բնութագրերը և ջերմային հատկությունները կարող են օգտագործվել տարբեր պոլիմերացման պայմանների համեմատության համար։ Նման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պարզել, թե էմուլգատորի բացակայությունը ինչ ազդեցություն է ունենում վերջնական արտադրանքի մաքրության, կառուցվածքի և տեխնոլոգիական հատկությունների վրա։ Էմուլգատոր չպարունակող համակարգերի հնարավոր առավելություններից մեկը վերջնական նյութում մակերևութային ակտիվ նյութերի մնացորդների նվազեցումն է, ինչը որոշ կիրառությունների համար կարող է ունենալ էական նշանակություն։ Հետազոտության տեսական հատվածում կարող են քննարկվել ազատ ռադիկալային պոլիմերացման ընդհանուր մեխանիզմները՝ նախաձեռնման, շղթայի աճի, փոխանցման և ավարտի փուլերի փոխկապակցվածությամբ։ Հետերոգեն համակարգի դեպքում այդ դասական պատկերացումը լրացվում է փուլերի միջև նյութափոխանակության, դիֆուզիայի և միջփուլային մակերևույթի ազդեցությամբ։ Այս գործոնների համատեղ ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս մշակել գործընթացի ավելի ամբողջական կինետիկական և ֆիզիկաքիմիական պատկերացում։ Հատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել այն հարցին, թե պոլիմերացման հիմնական մասը տեղի է ունենում մոնոմերային փուլում, ջրային միջավայրում ձևավորված մասնիկներում, միջփուլային սահմանում, թե միաժամանակ մի քանի տեղամասերում։ Փորձարարական տվյալների համադրումը տեսական մոդելների հետ հնարավորություն է տալիս գնահատել առաջարկվող մեխանիզմների համապատասխանությունը իրական գործընթացին։ Առանձին նշանակություն ունի ստատիկ համակարգերի ուսումնասիրությունը որպես մոդելային մոտեցում։ Խառնման բացակայությունը հնարավորություն է տալիս հետևել փուլային սահմանների բնական զարգացմանը և պարզել պոլիմերացման հետևանքով համակարգի կառուցվածքի աստիճանական փոփոխությունները։ Պոլիմերի առաջացման հետ մեկտեղ կարող են փոխվել փուլերի ֆիզիկական հատկությունները, միջփուլային սահմանը և մոնոմերի տեղափոխման պայմանները, ինչն իր հերթին կարող է ազդել ռեակցիայի հետագա ընթացքի վրա։ Այս փոխադարձ ազդեցությունների ուսումնասիրությունը կարևոր է հետերոգեն պոլիմերացման ինքնակարգավորվող բնույթի բացահայտման համար։ Աշխատության կիրառական նշանակությունը կապված է պոլիքլորոպրենային նյութերի ստացման տեխնոլոգիական գործընթացների կատարելագործման հնարավորության հետ։ Էմուլգատորների օգտագործման նվազեցումը կամ դրանցից հրաժարումը կարող է որոշ դեպքերում պարզեցնել վերջնական արտադրանքի մաքրման գործընթացները և նվազեցնել օժանդակ բաղադրիչների մնացորդային պարունակությունը։ Սակայն նման տեխնոլոգիական մոտեցման կիրառելիությունը կախված է պոլիմերացման կայունությունից, փոխարկման աստիճանից, ստացված նյութի որակից և գործընթացի վերահսկելիությունից։ Այդ պատճառով հիմնարար կինետիկական ու կառուցվածքային ուսումնասիրությունները կարևոր հիմք են հնարավոր տեխնոլոգիական լուծումների գնահատման համար։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է քլորոպրենի հետերոգեն պոլիմերացման մեխանիզմների, կինետիկայի, միջփուլային երևույթների և ստացվող պոլիմերի հատկությունների համալիր ուսումնասիրություն՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով մակերևութային ակտիվ նյութերի բացակայության պայմաններին։ Այն կարող է նպաստել պոլիմերային դիսպերս համակարգերի ձևավորման հիմնարար օրինաչափությունների ավելի խորքային ընկալմանը և պոլիմերացման գործընթացների կառավարման նոր մոտեցումների մշակմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պոլիմերային քիմիայի, բարձրամոլեկուլային միացությունների ֆիզիկաքիմիայի, քիմիական տեխնոլոգիայի, նյութագիտության և սինթետիկ էլաստոմերների ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների, տեխնոլոգների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Economics

Ֆինանսատնտեսագիտական և բանկային կառավարման բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է բանկի վարկային պորտֆելի ռիսկի գնահատման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ վարիացիայի գործակցի մեթոդի կիրառման միջոցով։ Քննության են առնվում վարկային պորտֆելի ձևավորման և կառավարման տեսական հիմքերը, վարկային ռիսկի տնտեսական էությունը, դրա առաջացման հիմնական գործոնները և բանկի ֆինանսական կայունության վրա հնարավոր ազդեցությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում վարկային պորտֆելի կառուցվածքին, վարկերի կենտրոնացման մակարդակին, վարկառուների վճարունակությանը, պարտավորությունների կատարման հավանականությանը և պորտֆելի որակական ու քանակական բնութագրերին։ Վերլուծվում են վարկային ռիսկի վիճակագրական գնահատման մոտեցումները, միջին մեծությունների, ստանդարտ շեղման և վարիացիայի գործակցի կիրառման առանձնահատկությունները՝ համապատասխան ցուցանիշների հարաբերական փոփոխականությունը գնահատելու նպատակով։ Քննարկվում են վարիացիայի գործակցի միջոցով տարբեր վարկային խմբերի ռիսկայնության համեմատական ուսումնասիրության հնարավորությունները, մեթոդի առավելությունները և դրա կիրառման սահմանափակումները բանկային ռիսկերի կառավարման համակարգում։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել վարկային պորտֆելի բազմազանեցման, ռիսկի կենտրոնացման նվազեցման, տվյալների վիճակագրական մշակման և գնահատման արդյունքների մեկնաբանման մեթոդաբանական հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում քանակական գնահատման արդյունքների կիրառմանը վարկային քաղաքականության կատարելագործման, ռիսկերի վերահսկման, ֆինանսական որոշումների հիմնավորման և բանկի գործունեության կայունության ապահովման նպատակով։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել բանկային գործի, ֆինանսական կառավարման, վարկային վերլուծության, ռիսկերի կառավարման և ֆինանսական վիճակագրության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։