Լեռնակերտ - Վազգեն Օվյան

Literature

Աշխատությունը նվիրված է Մարիետտա Շահինյանի վիպագրական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրա ստեղծագործական զարգացման հիմնական փուլերը, գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները և վեպերի ժանրային համակարգը։ Հեղինակը վերլուծում է գրողի ստեղծագործություններում արտացոլված գաղափարական, հասարակական և մշակութային խնդիրները, կերպարների հոգեբանական կերտման առանձնահատկությունները, սյուժետային կառուցվածքը, պատմողական տեխնիկան և լեզվաոճական միջոցները։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նաև վիպական ձևի զարգացման միտումներին, հեղինակի ստեղծագործական որոնումներին, ինչպես նաև նրա արձակի կապերին ռուսական և համաշխարհային գրական ավանդույթների հետ։ Գրքում ներկայացված գրականագիտական վերլուծություններն ու համեմատական դիտարկումները հնարավորություն են տալիս ամբողջական պատկերացում կազմել Մարիետտա Շահինյանի վիպարվեստի գեղարվեստական արժեքի, ժանրային առանձնահատկությունների և գրական գործընթացում ունեցած նշանակալի դերի մասին։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրականագետների, դասախոսների, ուսանողների, հետազոտողների և ռուսական ու համաշխարհային գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Linguistics

Այս թեման վերաբերում է «հաց» և «ջուր» հասկացությունների լեզվաճանաչողական (կոգնիտիվ-լեզվաբանական) ընկալմանը անգլերենում՝ հայերենի հետ համեմատական զուգադրությամբ՝ ընդգծելով, թե ինչպես են այս երկու հիմնական կենսական հասկացությունները ձևավորվում լեզվական և մշակութային գիտակցության մեջ։ Հայերենում «հաց» և «ջուր» բառերը կրում են ոչ միայն կենսաբանական անհրաժեշտության, այլ նաև մշակութային և արժեքային խոր իմաստներ․ «հացը» հաճախ ընկալվում է որպես գոյության, աշխատանքի արդյունքի և հյուրասիրության խորհրդանիշ, իսկ «ջուրը»՝ որպես մաքրության, կյանքի աղբյուրի և կենսական շարունակականության նշան։ Անգլերենում համապատասխանաբար bread և water հասկացությունները հիմնականում պահպանում են իրենց առաջնային՝ կենսաբանական և առօրյա իմաստները, սակայն bread-ը որոշ կոնտեքստներում կարող է ձեռք բերել ավելի լայն իմաստներ՝ օրինակ՝ «livelihood» կամ «income» (bread and butter արտահայտության մեջ), մինչդեռ water-ը հաճախ օգտագործվում է նաև փոխաբերական՝ «flow», «life force» կամ «emotional depth» իմաստներով տարբեր համատեքստերում։ Լեզվաճանաչողական մոտեցմամբ կարելի է նշել, որ երկու լեզուներում էլ այս հասկացությունները ձևավորում են հիմնական կոնցեպտուալ մոդելներ՝ կապված գոյատևման, մշակութային փորձի և խորհրդանշական մտածողության հետ, սակայն հայերենում դրանց շուրջ մշակութային-հավաքական արժեքավորումը ավելի ընդգծված է ավանդական կենցաղի և սոցիալական նորմերի ազդեցությամբ։ Այս զուգադրությունը ցույց է տալիս, որ հիմնական բնական հասկացությունները տարբեր լեզուներում կարող են ունենալ համընդհանուր հիմք, բայց միաժամանակ տարբեր մշակութային շերտավորում և իմաստային ընդլայնում։

Political Science

Այս ռեֆերատը վերաբերում է քաղաքական միֆի երևույթին, դրա ծագմանը, զարգացման դինամիկային և հասարակական-քաղաքական գործունեության մեխանիզմներին, որտեղ քաղաքական միֆը դիտարկվում է որպես հասարակական գիտակցության մեջ ձևավորվող պարզեցված, խորհրդանշական և հաճախ էմոցիոնալ բովանդակությամբ պատկերացում քաղաքական իրականության վերաբերյալ։ Քաղաքական միֆերը առաջանում են պատմական, սոցիալական և մշակութային գործոնների ազդեցությամբ և հաճախ օգտագործվում են քաղաքական ուժերի կողմից հասարակական կարծիքի ձևավորման, համախմբման կամ ուղղորդման նպատակով։ Դրանք կարող են հիմնված լինել իրական փաստերի վրա, սակայն ժամանակի ընթացքում ենթարկվում են պարզեցման, վերաիմաստավորման կամ նույնիսկ խեղաթյուրման՝ ձեռք բերելով խորհրդանշական և գաղափարական բնույթ։ Քաղաքական միֆերի դինամիկան կապված է հասարակության տեղեկատվական միջավայրի, մեդիայի ազդեցության, կրթական մակարդակի և քաղաքական իրավիճակի փոփոխությունների հետ, քանի որ դրանք մշտապես վերարտադրվում և հարմարեցվում են նոր պայմաններին։ Գործունեության մեխանիզմների տեսանկյունից քաղաքական միֆերը գործում են հիմնականում հոգեբանական ազդեցության միջոցով՝ օգտագործելով վախի, հույսի, ազգային ինքնության կամ արդարության զգացումները՝ հասարակության վարքագիծը ուղղորդելու համար։ Դրանք հաճախ տարածվում են զանգվածային լրատվամիջոցների, սոցիալական ցանցերի, քաղաքական խոսքի և խորհրդանշական միջոցառումների միջոցով։ Քաղաքական միֆերը կարող են ունենալ ինչպես դրական, այնպես էլ բացասական ազդեցություն՝ մի կողմից նպաստելով հասարակական համախմբմանը և ազգային ինքնության ամրապնդմանը, իսկ մյուս կողմից՝ առաջացնելով մանիպուլյացիաներ, ստերեոտիպեր և հասարակական բևեռացում։ Այսպիսով, քաղաքական միֆը հանդիսանում է բարդ սոցիալական երևույթ, որը կարևոր դեր ունի ժամանակակից քաղաքական գործընթացներում և հասարակական գիտակցության ձևավորման մեջ։

Environmental Science

Շրջակա միջավայրի կայուն պահպանումը ժամանակակից աշխարհի կարևորագույն խնդիրներից մեկն է, որի նպատակն է ապահովել բնական ռեսուրսների խելամիտ օգտագործումը, էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանումը և ապագա սերունդների համար անվտանգ ու առողջ կենսապայմանների ստեղծումը։ Արդյունաբերության, քաղաքաշինության, տրանսպորտի և մարդկային գործունեության արագ զարգացումը հանգեցրել է օդի, ջրի և հողի աղտոտման, կենսաբազմազանության կրճատման և կլիմայական փոփոխությունների խորացման, ինչի հետևանքով մեծացել է բնապահպանական խնդիրների կարևորությունը։ Կայուն պահպանման հիմնական ուղղություններից են բնական պաշարների արդյունավետ կառավարումը, վերականգնվող էներգիայի օգտագործումը, թափոնների վերամշակումը, անտառների և ջրային ռեսուրսների պաշտպանությունը, ինչպես նաև շրջակա միջավայրի աղտոտման նվազեցումը։ Կարևոր դեր ունեն նաև էկոլոգիական կրթությունը և հասարակության իրազեկվածության բարձրացումը, քանի որ մարդկանց պատասխանատու վերաբերմունքը բնության նկատմամբ նպաստում է բնապահպանական խնդիրների լուծմանը։ Ժամանակակից տեխնոլոգիաները հնարավորություն են տալիս մշակել էկոլոգիապես անվտանգ արտադրական մեթոդներ, վերահսկել աղտոտման մակարդակը և կանխատեսել բնապահպանական ռիսկերը։ Միջազգային համագործակցությունը ևս կարևոր նշանակություն ունի, քանի որ բազմաթիվ բնապահպանական խնդիրներ ունեն գլոբալ բնույթ և պահանջում են տարբեր երկրների համատեղ ջանքերը։ Բացի այդ, շրջակա միջավայրի պահպանությունը սերտորեն կապված է տնտեսական և սոցիալական զարգացման հետ, քանի որ կայուն զարգացումը ենթադրում է բնական ռեսուրսների օգտագործում առանց բնության վերականգնման հնարավորությունները վնասելու։ Այսպիսով, շրջակա միջավայրի կայուն պահպանումը կարևոր նախապայման է մարդկության առողջ կյանքի, տնտեսական կայունության և բնական համակարգերի երկարաժամկետ պահպանման համար։

Culture

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսի հայ թատրոնի զարգացման պատմությանը՝ առանցքային ուշադրություն դարձնելով Ազնիվ Հրաչյայի բեմական գործունեությանը և նրա ստեղծագործական անհատականության ձևավորմանը։ Դերասանուհու գործունեության սկզբնական շրջանը դիտարկվում է արևմտահայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի կայացման գործընթացների համատեքստում, երբ հայկական բեմարվեստում միաժամանակ տեղի էին ունենում խաղացանկային, գեղագիտական և դերասանական արվեստին վերաբերող էական փոփոխություններ։ Հետազոտության մեջ կարևորվում է այն անցումային ժամանակաշրջանը, երբ պատմահայրենասիրական ողբերգությունների կողքին աստիճանաբար տարածվում էին արևմտաեվրոպական ռոմանտիկական դրաման և հետագայում նաև քաղքենիական մելոդրաման՝ դերասաններին առաջադրելով կերպարի մեկնաբանման և բեմական արտահայտչականության նոր պահանջներ։ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ուղու ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու, թե ինչպես էր անհատական դերասանական արվեստը փոխկապակցվում ժամանակաշրջանի թատերական ընդհանուր զարգացումների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել դերասանուհու խաղաոճի ձևավորմանը, դերերի ընտրությանը, կերպարների մեկնաբանման առանձնահատկություններին և տարբեր դրամատիկական ժանրերում նրա բեմական հնարավորությունների դրսևորմանը։ Միաժամանակ քննության է առնվում XIX դարի երկրորդ կեսի հայկական թատերական միջավայրը, որի զարգացման գործում կարևոր դեր ունեին վառ ստեղծագործական անհատականությունները։ Այս տեսանկյունից դերասանական անհատականությունը դիտարկվում է ոչ միայն որպես ներկայացման առանձին բաղադրիչ, այլև որպես ազգային բեմարվեստի գեղարվեստական ուղղությունների ձևավորման նշանակալի գործոն։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև արևմտաեվրոպական դրամատուրգիայի ազդեցությանը հայկական թատրոնի խաղացանկի և դերասանական մշակույթի վրա՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին նոր դրամատիկական ձևերն ու կերպարային համակարգերը յուրացվում հայկական բեմում։ Կարևորվում են թատերական քննադատության, ժամանակաշրջանի մամուլի, հուշագրական նյութերի և այլ պատմական աղբյուրների հնարավորությունները դերասանական արվեստի վերականգնման ու գնահատման համար։ ՀՀ ԳԱԱ արվեստի ինստիտուտում 2020 թվականին հրատարակված 22 էջանոց սեղմագիրը ներկայացնում է թատերագիտական հետազոտության հիմնական խնդիրները, մոտեցումները և գիտական ուղղվածությունը՝ Ազնիվ Հրաչյայի ստեղծագործական ժառանգությունը դիտարկելով XIX դարի երկրորդ կեսի հայ պրոֆեսիոնալ թատրոնի պատմական ու գեղարվեստական զարգացման լայն համապատկերում։

Political Science

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության տնտեսական քաղաքականության ձևավորման և իրականացման ուսումնասիրությանը անցումային փուլի պայմաններում՝ տնտեսական գործընթացները դիտարկելով նաև քաղաքական և ինստիտուցիոնալ փոխակերպումների համատեքստում։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են կենտրոնացված տնտեսական համակարգից շուկայական հարաբերությունների անցման ընթացքում պետության առջև ծառացած հիմնական խնդիրները, տնտեսական քաղաքականության առաջնահերթությունների փոփոխությունը և նոր քաղաքական ու տնտեսական ինստիտուտների ձևավորման գործընթացը։ Քաղաքագիտական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տնտեսական քաղաքականությունը դիտարկել ոչ միայն որպես տնտեսական միջոցառումների ամբողջություն, այլև որպես իշխանության, պետական կառավարման, հասարակական շահերի և տարբեր սոցիալական խմբերի փոխազդեցության արդյունք։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տնտեսական բարեփոխումների քաղաքական նախադրյալներին, պետական կառավարման համակարգի վերափոխմանը, սեփականաշնորհման գործընթացներին, շուկայական ինստիտուտների ձևավորմանը և տնտեսական որոշումների ընդունման վրա քաղաքական գործոնների ազդեցությանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև անցումային շրջանում սոցիալ-տնտեսական լարվածության, գործազրկության, աղքատության, եկամուտների անհավասարության և բնակչության սոցիալական պաշտպանության խնդիրներին՝ դիտարկելով դրանց ազդեցությունը հասարակական կայունության և պետական քաղաքականության նկատմամբ վստահության վրա։ Կարևորվում է տնտեսական քաղաքականության և քաղաքական կայունության փոխկապակցվածությունը, քանի որ տնտեսական բարեփոխումների հաջողությունը մեծապես կախված է կառավարման ինստիտուտների արդյունավետությունից, քաղաքական կամքից, հասարակական աջակցության մակարդակից և իրականացվող փոփոխությունների նկատմամբ վստահությունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են վերլուծվել նաև Հայաստանի արտաքին տնտեսական հարաբերությունների վերափոխումը, միջազգային ֆինանսական և տնտեսական կառույցների հետ համագործակցությունը, արտաքին աջակցության նշանակությունը և գլոբալ տնտեսական միջավայրի ազդեցությունը երկրի ներքին քաղաքականության վրա։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում պետության տնտեսական դերակատարության փոփոխությանը՝ պետական սեփականության և ուղղակի կառավարման գերակշռող համակարգից դեպի կարգավորող և շուկայական մեխանիզմների վրա հիմնված քաղաքականություն։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու անցումային ժամանակաշրջանում տնտեսական քաղաքականության իրականացման հիմնական հակասությունները, ձեռքբերումներն ու սահմանափակումները և գնահատելու դրանց ազդեցությունը Հայաստանի պետականության ու հասարակության զարգացման վրա։ Նյութը կարող է օգտակար լինել քաղաքագետների, տնտեսագետների, պետական կառավարման մասնագետների, պատմաբանների, սոցիալական քաղաքականության հետազոտողների, դասախոսների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։