Ռ. Մաքրուհի Բաբատօբուլօսի կենսագրությունը

Biology

Աշխատությունը նվիրված է գեղարվեստական մշակույթի նշանակության ուսումնասիրությանը ապագա հանդիսատեսի գեղագիտական ընկալումների, մշակութային հետաքրքրությունների և արվեստի նկատմամբ արժեքային վերաբերմունքի ձևավորման գործընթացում։ Քննարկվում են արվեստի տարբեր տեսակների՝ թատրոնի, կինոյի, երաժշտության, կերպարվեստի և գրականության դաստիարակչական ու ճանաչողական հնարավորությունները, ինչպես նաև դրանց ազդեցությունը անհատի հոգևոր, հուզական և մտավոր զարգացման վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մանկության և պատանեկության շրջանում գեղարվեստական ճաշակի ձևավորման առանձնահատկություններին, մշակութային միջավայրի, ընտանիքի, կրթական հաստատությունների և հասարակական կազմակերպությունների դերին արվեստի նկատմամբ հետաքրքրության զարգացման գործում։ Ուսումնասիրվում են հանդիսատեսի գեղագիտական պահանջմունքների ձևավորման, արվեստի ստեղծագործությունների ընկալման և մեկնաբանման, մշակութային արժեքների յուրացման ու ստեղծագործական մտածողության խթանման մեխանիզմները։ Անդրադարձ է կատարվում գեղարվեստական կրթության, մշակութային միջոցառումների, թատերական ներկայացումների, համերգների, ցուցահանդեսների և այլ ստեղծագործական նախաձեռնությունների նշանակությանը երիտասարդ սերնդի մշակութային ներգրավվածության բարձրացման տեսանկյունից։ Կարևորվում են արվեստի մատչելիության ապահովումը, հանդիսատեսի մշակույթի զարգացումը, գեղագիտական դաստիարակության մեթոդների կատարելագործումը և մշակութային հաստատությունների ու կրթական համակարգի համագործակցության հնարավորությունները։ Դիտարկվում են նաև հասարակության մշակութային պահանջմունքների փոփոխությունները և արվեստի նկատմամբ կայուն հետաքրքրության ձևավորման պայմանները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել մշակութաբանների, արվեստաբանների, մանկավարժների, թատերագետների, մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Philosophy

Աշխատությունը նվիրված է ճշմարտության գոյաբանական կարգավիճակի և դրա ճանաչման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը Հանս-Գեորգ Գադամերի փիլիսոփայական հերմենևտիկայի շրջանակում։ Հետազոտության առանցքում այն հարցն է, թե ինչպես է ճշմարտությունը բացահայտվում հասկացման, մեկնաբանության և լեզվական հաղորդակցության գործընթացներում, և ինչ հարաբերություն ունի այն գիտական մեթոդով ստացվող գիտելիքի հետ։ Քննվում է այն հիմնադրույթը, ըստ որի մարդկային ճանաչողությունը չի սահմանափակվում միայն մեթոդաբանական կանոններով ստուգվող գիտելիքով, քանի որ արվեստի, պատմության, լեզվի և մշակութային փորձի ոլորտներում մարդը կարող է հանդիպել այնպիսի իմաստների, որոնք չեն ենթարկվում բնական գիտություններին բնորոշ ապացուցման եղանակներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում հասկացման պատմական պայմանավորվածությանը․ մեկնաբանող սուբյեկտը երբեք ամբողջությամբ դուրս չէ իր ժամանակաշրջանից, մշակույթից և լեզվական միջավայրից, ուստի ցանկացած ըմբռնում ձևավորվում է նախնական պատկերացումների և պատմական փորձի ազդեցությամբ։ Այս համատեքստում ուսումնասիրվում է «նախապաշարման» գաղափարի վերաիմաստավորումը, երբ այն դիտարկվում է ոչ միայն որպես ճանաչողությունը խանգարող գործոն, այլև որպես հասկացման հնարավոր նախապայման։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում «հորիզոնների միաձուլման» գաղափարը, որով նկարագրվում է մեկնաբանողի և մեկնաբանվող տեքստի, ավանդույթի կամ պատմական երևույթի միջև երկխոսական փոխհարաբերությունը։ Ճշմարտությունն այս մոտեցմամբ ներկայանում է ոչ թե որպես պատրաստի բովանդակության մեխանիկական վերարտադրում, այլ որպես հասկացման ընթացքում բացահայտվող իմաստային իրադարձություն։ Քննվում է նաև հերմենևտիկական շրջանի նշանակությունը, որի համաձայն ամբողջի ըմբռնումը կապված է նրա մասերի մեկնաբանության հետ, իսկ առանձին մասերի իմաստը բացահայտվում է ամբողջի համատեքստում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում լեզվին՝ որպես հասկացման հիմնարար միջավայրի, որտեղ ձևավորվում և արտահայտվում է մարդու հարաբերությունը աշխարհի, պատմության և մյուս մարդկանց հետ։ Վերլուծվում են նաև արվեստի փորձը և ավանդույթի դերը՝ ցույց տալու համար, որ ճշմարտության փորձառությունը կարող է ունենալ ոչ միայն գիտական, այլև պատմական, գեղագիտական և լեզվական ձևեր։ Աշխատությունն ընդհանուր առմամբ ներկայացնում է ճշմարտության խնդիրը որպես գոյաբանական և հերմենևտիկական հարց՝ բացահայտելով հասկացման պատմականությունը, լեզվականությունը և երկխոսական բնույթը, ինչպես նաև մեկնաբանության նշանակությունը մարդու աշխարհընկալման և ինքնաճանաչման գործընթացներում։

Economics

Աշխատանքը նվիրված է կազմակերպություններում մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնախնդիրների և ժամանակակից մոտեցումների ուսումնասիրությանը՝ գիտելիքահենք հասարակության ձևավորման և զարգացման պայմաններում։ Հետազոտության հիմքում այն գաղափարն է, որ գիտելիքի, նորարարության և տեղեկատվության դերի աճը փոխում է կազմակերպությունների գործունեության տրամաբանությունը և, հետևաբար, պահանջում է մարդկային ռեսուրսների կառավարման ավանդական մեթոդների վերանայում։ Եթե նախկինում աշխատակիցը հիմնականում դիտարկվում էր որպես արտադրական գործընթացի կատարող, ապա գիտելիքահենք միջավայրում նրա մասնագիտական գիտելիքները, ստեղծագործական կարողությունները, փորձը, նախաձեռնողականությունը և կազմակերպության ներսում գիտելիք ստեղծելու ու փոխանցելու ունակությունը դառնում են կազմակերպության մրցակցային առավելության կարևոր աղբյուրներ։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել մարդկային ռեսուրսների կառավարման հիմնական գործառույթները՝ աշխատուժի պլանավորում, աշխատակիցների հավաքագրում և ընտրություն, աշխատանքի հարմարվողականություն, վերապատրաստում և զարգացում, աշխատանքի արդյունքների գնահատում, վարձատրության և խրախուսման համակարգերի ձևավորում, կարիերայի կառավարում և աշխատակիցների պահպանում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են այս գործառույթները փոփոխվում գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում, երբ կազմակերպություններին անհրաժեշտ են ոչ միայն նեղ մասնագիտական հմտություններ ունեցող, այլև շարունակաբար սովորելու, նոր գիտելիք յուրացնելու և փոփոխվող միջավայրին արագ հարմարվելու ունակ աշխատակիցներ։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մարդկային կապիտալի զարգացման խնդիրը։ Տեխնոլոգիական առաջընթացի և աշխատանքի բովանդակության արագ փոփոխության պայմաններում աշխատակիցների գիտելիքներն ու հմտությունները կարող են արագ հնանալ, ուստի կազմակերպությունը պետք է ստեղծի շարունակական ուսուցման, վերապատրաստման և մասնագիտական զարգացման հնարավորություններ։ Այս տեսանկյունից կարևոր են կազմակերպության ներսում ուսուցման համակարգերը, մենթորությունը, փորձի փոխանակումը, մասնագիտական վերապատրաստումները և ինքնակրթության խթանումը։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև գիտելիքի կառավարմանը՝ որպես մարդկային ռեսուրսների կառավարման կարևոր բաղադրիչի։ Կազմակերպության համար նշանակություն ունի ոչ միայն աշխատակիցների գիտելիքների առկայությունը, այլև դրանց պահպանման, տարածման և արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունը։ Փորձառու աշխատակիցների հեռանալու դեպքում չկորցնելու համար կազմակերպությունը պետք է կարողանա փաստաթղթավորել և փոխանցել կուտակված գիտելիքը՝ ստեղծելով համագործակցության և գիտելիքի փոխանակման համապատասխան մշակույթ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև աշխատակիցների մոտիվացիայի ուսումնասիրությունը։ Գիտելիքահենք միջավայրում միայն նյութական վարձատրությունը հաճախ բավարար չէ բարձր որակավորում ունեցող մասնագետների ներգրավման և պահպանման համար։ Մասնագիտական աճի հնարավորությունները, աշխատանքի ինքնուրույնությունը, ստեղծագործական նախաձեռնությունների խրախուսումը, կազմակերպության նպատակներին մասնակցության զգացումը, ճանաչումն ու բարենպաստ աշխատանքային միջավայրը կարող են դառնալ մոտիվացիայի կարևոր գործոններ։ Հետազոտությունը կարող է դիտարկել նաև կազմակերպական մշակույթի դերը, քանի որ վստահության, համագործակցության, նորարարության և բաց հաղորդակցության վրա հիմնված միջավայրը նպաստում է գիտելիքի ազատ շրջանառությանը և աշխատակիցների ստեղծագործական ներուժի օգտագործմանը։ Գիտելիքահենք հասարակության անցման պայմաններում փոխվում է նաև ղեկավարի դերը․ կառավարչական մոտեցումը աստիճանաբար կարող է տեղափոխվել խիստ վերահսկողությունից դեպի առաջնորդություն, թիմերի զարգացում, աշխատակիցների ներուժի բացահայտում և մասնակցային որոշումների կայացում։ Աշխատանքում կարող են ուսումնասիրվել նաև թվայնացման և տեղեկատվական տեխնոլոգիաների ազդեցությունը մարդկային ռեսուրսների կառավարման վրա։ Թվային գործիքները հնարավորություն են տալիս ավտոմատացնել հավաքագրման, աշխատակիցների գնահատման, ուսուցման, հաղորդակցության և տվյալների վերլուծության բազմաթիվ գործընթացներ, սակայն միաժամանակ առաջացնում են նոր խնդիրներ՝ կապված աշխատակիցների թվային հմտությունների, տվյալների պաշտպանության, աշխատանքի ճկուն ձևերի և տեխնոլոգիական փոփոխություններին հարմարվելու հետ։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչ է նաև կազմակերպության և աշխատակցի շահերի հավասարակշռության ապահովումը։ Արդյունավետ մարդկային ռեսուրսների կառավարումը պետք է միաժամանակ նպաստի կազմակերպության արտադրողականության և մրցունակության բարձրացմանը և ստեղծի աշխատակիցների մասնագիտական ու սոցիալական զարգացման համար նպաստավոր պայմաններ։ Այս մոտեցումը մարդկային ռեսուրսները ներկայացնում է ոչ թե պարզապես որպես կազմակերպության ծախսային բաղադրիչ, այլ որպես ռազմավարական ակտիվ, որի զարգացումը կարող է երկարաժամկետ արժեք ստեղծել։ Աշխատանքի գործնական նշանակությունը կայանում է գիտելիքահենք միջավայրում կազմակերպությունների համար մարդկային ռեսուրսների կառավարման առավել արդյունավետ մոտեցումների բացահայտման մեջ։ Դրանք կարող են ներառել աշխատակիցների շարունակական զարգացման համակարգերի ներդրում, գիտելիքի կառավարման մեխանիզմների կատարելագործում, մոտիվացիայի ճկուն համակարգերի կիրառում, կազմակերպական մշակույթի զարգացում, տաղանդների կառավարման և մասնագիտական ներուժի պահպանման ռազմավարությունների մշակում։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը մարդկային ռեսուրսների կառավարումը դիտարկում է որպես կազմակերպության ռազմավարական կառավարման առանցքային ուղղություն և ցույց է տալիս, որ գիտելիքահենք հասարակության պայմաններում կազմակերպության հաջողությունը մեծապես կախված է մարդկանց գիտելիքի, ստեղծագործական ներուժի և մասնագիտական կարողությունների արդյունավետ բացահայտումից, զարգացումից և կազմակերպության նպատակներին ծառայեցնելու կարողությունից։

Finance

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում գյուղացիական և ֆերմերային տնտեսությունների զարգացման ֆինանսավորման մեխանիզմների ուսումնասիրությանը և դրանց արդյունավետության գնահատմանը։ Գրքում ներկայացվում են ագրարային ոլորտի ֆինանսավորման հիմնական աղբյուրները՝ պետական աջակցության ծրագրերը, վարկային համակարգը, միջազգային դոնոր կազմակերպությունների ներդրումները և մասնավոր ֆինանսավորման գործիքները։ Հեղինակը վերլուծում է գյուղատնտեսական արտադրողների ֆինանսական հասանելիության խնդիրները, վարկունակության գնահատման առանձնահատկությունները և ռիսկերի կառավարման մեխանիզմները՝ ընդգծելով ոլորտի առանձնահատկությունները և սեզոնային կախվածությունը։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև սուբսիդավորման քաղաքականությունը, ապահովագրական համակարգերի զարգացումը, լիզինգի և ներդրումային ծրագրերի կիրառությունը գյուղատնտեսության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆինանսավորման մեխանիզմների ազդեցությանը գյուղացիական տնտեսությունների արտադրողականության, մրցունակության և կայուն զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարևոր նշանակություն ունի տնտեսագետների, ագրարային քաղաքականության մշակողների, բանկային ոլորտի մասնագետների և գյուղատնտեսական արտադրողների համար՝ նպաստելով ֆինանսական գործիքների կատարելագործմանը և գյուղատնտեսության կայուն զարգացման ապահովմանը։

Literature

Հրատարակությունը նվիրված է զանգակի թեմային՝ այն ներկայացնելով երգային ստեղծագործության ձևով։ Զանգակը տարբեր մշակութային և հասարակական միջավայրերում ունի խորհրդանշական նշանակություն․ նրա ձայնը կարող է ազդարարել իրադարձություններ, մարդկանց հրավիրել հավաքի կամ արարողության, ինչպես նաև ստեղծել որոշակի հուզական ու գեղարվեստական մթնոլորտ։ Հայկական մշակութային ավանդույթում զանգի հնչյունը հատկապես կապված է եկեղեցական կյանքի, ժամերգությունների և համայնքային ծեսերի հետ, թեև այն կարող է գործածվել նաև առօրյա և տոնական միջավայրերում։ Երգի ձևը հնարավորություն է տալիս թեման ներկայացնելու հնչյունային պատկերների, ռիթմի և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների միջոցով։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ երգային գրականության և կարճ չափածո ստեղծագործությունների պատմության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև XIX դարի վերջի հայալեզու տպագիր մշակույթի, երաժշտական թեմաներով գրականության և զանգի խորհրդանշական նշանակության վերաբերյալ հետազոտություններում։ Գիրքը դիտարկելի է որպես փոքրածավալ գրական աղբյուր, որը վկայում է առանձին առարկաների և դրանց հնչյունային ընկալման շուրջ ստեղծագործական հետաքրքրության մասին։ Այն կարող է տեղ գտնել հայ գրականության, երգային ստեղծագործությունների և պատմական տպագիր հրատարակությունների մատենագիտական հավաքածուներում։

Other Subjects

Տեղեկատու և մատենագիտական բնույթի այս հրատարակությունը ներկայացնում է տվյալ տարվա ընթացքում մամուլում հրապարակված արձագանքների, անդրադարձների և տեղեկատվական նյութերի համակարգված հավաքածու։ Ներառված նյութերը հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմելու հասարակական, մշակութային, գրական, գիտական կամ այլ ոլորտներում տեղի ունեցած իրադարձությունների և նախաձեռնությունների մամուլի լուսաբանման վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում պարբերական մամուլում հրապարակված հոդվածների, հաղորդումների, գրախոսությունների, հարցազրույցների և այլ բնույթի նյութերի հավաքագրմանն ու դասակարգմանը։ Հրատարակությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու տարբեր թեմաների վերաբերյալ մամուլի արձագանքների ժամանակագրությանը և բացահայտելու դրանց տեղեկատվական ու աղբյուրագիտական նշանակությունը։ Նյութերի համակարգված ներկայացումը հեշտացնում է անհրաժեշտ հրապարակումների որոնումը և կարող է աջակցել տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական ու մշակութային կյանքի ուսումնասիրությանը։ Ժողովածուն կարող է ծառայել որպես օժանդակ աղբյուր մամուլի պատմության, հասարակական հաղորդակցության և առանձին իրադարձությունների վերաբերյալ հետազոտություններ իրականացնելիս։ Նախատեսված է հետազոտողների, լրագրողների, մատենագետների, գրադարանավարների, ուսանողների և տվյալ ժամանակաշրջանի մամուլի նյութերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։