Ռուս մեծ դրամատուրգ Ա. Ն. Օստրովսկի: 1823-1948 ծննդյան 125-ամյակի առթիվ

Other Subjects

Մեթոդական նյութը նվիրված է մանկական գրադարաններում ընթերցանության կազմակերպման, ուղղորդման և երեխաների ընթերցողական հետաքրքրությունների զարգացման հիմնական սկզբունքներին։ Քննարկվում են մանկական գրադարանների դերը երեխաների մտավոր, բարոյական, գեղագիտական և մշակութային դաստիարակության գործընթացում, ինչպես նաև գրադարանավարի նշանակությունը ընթերցանության նկատմամբ կայուն հետաքրքրություն ձևավորելու գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր տարիքային խմբերի երեխաների հոգեբանական առանձնահատկություններին, ընթերցողական կարողություններին և գրական նախասիրություններին համապատասխան գրքերի ընտրության մեթոդներին։ Ներկայացվում են ընթերցանության անհատական և խմբային ղեկավարման հնարավորությունները, ընթերցողների հետ զրույցների կազմակերպման, գրքերի առաջարկման և ընթերցված ստեղծագործությունների քննարկման մեթոդական մոտեցումները։ Կարևորվում են երեխաների ինքնուրույն ընթերցանության խրախուսումը, գրականության նկատմամբ հետաքրքրության զարգացումը և ընթերցողական մշակույթի աստիճանական ձևավորումը։ Դիտարկվում են մանկական գրադարաններում գրքային ցուցահանդեսների, թեմատիկ միջոցառումների, գրական քննարկումների, բարձրաձայն ընթերցանությունների և ընթերցողական խմբակների կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում գրադարանային ֆոնդի նպատակային օգտագործմանը, տարիքային խմբերին համապատասխան գրականության ներկայացմանը և երեխաներին գրադարանային տեղեկատու միջոցներից օգտվելու հմտությունների ուսուցմանը։ Առանձնացվում են գրադարանավարի, ուսուցչի և ծնողների համագործակցության հնարավորությունները՝ երեխաների ընթերցանության շարունակականությունն ապահովելու և նրանց գրական հետաքրքրությունները զարգացնելու նպատակով։ Մեթոդական ցուցումները կարող են ներառել ընթերցողների հետաքրքրությունների ուսումնասիրության, ընթերցանության արդյունքների հաշվառման և գրադարանային աշխատանքի արդյունավետության գնահատման գործնական առաջարկություններ։ Կարևորվում են նաև գեղարվեստական, գիտահանրամատչելի և ճանաչողական գրականության համաչափ ներկայացումը, երեխաների աշխարհայացքի ընդլայնումը և ստեղծագործական մտածողության զարգացումը։ Նյութը գործնական նշանակություն ունի մանկական գրադարանների սպասարկման աշխատանքների կազմակերպման, ընթերցանության խթանման և գրադարանային մանկավարժության մեթոդների կատարելագործման համար։ Այն կարող է օգտակար լինել մանկական գրադարանների աշխատակիցների, գրադարանավարների, մանկավարժների, կրթական հաստատությունների մասնագետների և մանկական ընթերցանության կազմակերպմամբ զբաղվող անձանց համար։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պայմաններում գովազդային գործունեության արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը և դրա զարգացման հնարավոր ուղիների բացահայտմանը։ Այն ներկայացնում է գովազդի դերը ժամանակակից շուկայական տնտեսության մեջ՝ դիտարկելով այն ոչ միայն որպես ապրանքների, ծառայությունների և կազմակերպությունների մասին տեղեկատվության տարածման միջոց, այլև որպես սպառողների վարքագծի վրա ազդելու, շուկայական պահանջարկ ձևավորելու, մրցակցային դիրքեր ամրապնդելու և բիզնեսի զարգացմանը նպաստելու կարևոր գործիք։ Աշխատության շրջանակում ուշադրություն է դարձվում գովազդային շուկայի առանձնահատկություններին, դրա մասնակիցների փոխհարաբերություններին, գովազդային հաղորդակցության կազմակերպման սկզբունքներին և արդյունավետության գնահատման մեթոդներին։ Քննարկվում են այն գործոնները, որոնք կարող են ազդել գովազդային արշավների արդյունքների վրա՝ թիրախային լսարանի ճիշտ ընտրությունից և հաղորդագրության բովանդակությունից մինչև կիրառվող մեդիաալիքների, թվային գործիքների և տարածման եղանակների արդյունավետ համադրություն։ Առանձին կարևորություն է տրվում ՀՀ շուկայի առանձնահատկություններին՝ հաշվի առնելով տեղական սպառողների նախասիրությունները, տնտեսական միջավայրը, մրցակցային պայմանները, տեղեկատվական տեխնոլոգիաների զարգացումը և թվային մեդիայի աճող ազդեցությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել նաև գովազդային ռազմավարությունների կատարելագործման տեսանկյունից՝ առաջարկելով մոտեցումներ, որոնց միջոցով կազմակերպությունները կարող են ավելի նպատակային օգտագործել իրենց գովազդային բյուջեն, բարձրացնել հաղորդակցության ազդեցությունը և ստանալ չափելի արդյունքներ։ Քննարկվող մոտեցումները վերաբերում են գովազդային գործունեության պլանավորմանը, շուկայի և սպառողների ուսումնասիրությանը, գովազդային միջոցների ընտրությանը, ծախսերի օպտիմալացմանը, արդյունքների վերլուծությանը և ժամանակակից թվային լուծումների կիրառմանը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է տեսական դրույթներն ու գործնական դիտարկումները՝ փորձելով ձևավորել ամբողջական պատկերացում այն մասին, թե ինչպես կարելի է ՀՀ-ում գովազդային գործունեությունը դարձնել առավել արդյունավետ, հասցեական, ժամանակակից և շուկայի պահանջներին համապատասխան։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է Էդգար Ալան Պոյի անհատական գեղարվեստական ոճում մահվան գաղափարի լեզվական և պատկերային արտահայտման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գեղարվեստական կոնցեպտի կառուցվածքն է՝ որպես լեզվական, մշակութային, հոգեբանական և խորհրդանշական իմաստների փոխկապակցված համակարգ, որը ձևավորվում է հեղինակի ստեղծագործությունների տարբեր մակարդակներում։ Քննվում են բառային ընտրությունը, փոխաբերությունները, համեմատությունները, խորհրդանիշները, կրկնվող պատկերները, նկարագրական կառուցվածքները և ոճական այլ միջոցները, որոնց օգնությամբ ստեղծվում է մահվան թեմայի առանձնահատուկ գեղարվեստական ընկալումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն իմաստային դաշտերին, որոնք կապվում են կյանքի անցողիկության, կորստի, հիշողության, վախի, խորհրդավորության և սահմանային գոյաբանական վիճակների հետ։ Ուսումնասիրվում է, թե ինչպես են այդ իմաստները փոխազդում ստեղծագործությունների տարածաժամանակային կազմակերպման, կերպարային համակարգի, պատմողական ձայնի և ընդհանուր հուզական մթնոլորտի հետ։ Հեղինակային իդիոոճը դիտարկվում է որպես անհատական լեզվամտածողության արտահայտություն, որի շրջանակում որոշակի բառեր, պատկերներ և կառուցվածքներ ձեռք են բերում կրկնվող ու համակարգային բնույթ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են կիրառվել կոնցեպտային, իմաստաբանական, ոճագիտական և համատեքստային վերլուծության մոտեցումներ՝ պարզելու համար, թե տարբեր ստեղծագործություններում նույն թեմատիկ միջուկն ինչպես է ստանում տարբեր լեզվական արտահայտություններ։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև գոթական գրականության ավանդույթի և հեղինակի անհատական գեղարվեստական աշխարհի հարաբերակցությունը՝ բացահայտելով ընդհանուր ժանրային առանձնահատկությունների հեղինակային վերաիմաստավորումը։ Լեզվական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն նկարագրելու առանձին արտահայտչամիջոցներ, այլև վերականգնելու այն ամբողջական հայեցակարգային համակարգը, որի միջոցով կառուցվում է ստեղծագործությունների գեղարվեստական աշխարհը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է ճանաչողական լեզվաբանության, գրական ոճագիտության, կոնցեպտաբանության և գրականագիտության մոտեցումները՝ նպաստելով Էդգար Ալան Պոյի լեզվական անհատականության և գեղարվեստական մտածողության առավել խորքային ուսումնասիրմանը։

History

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և հայկական Սփյուռքի միջև հարաբերությունների ձևավորմանն ու զարգացմանը 1990-ական թվականներին՝ Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո ստեղծված նոր քաղաքական և հասարակական պայմանների համատեքստում։ Հետազոտության կենտրոնում այն գործընթացներն են, որոնց միջոցով անկախ հայկական պետությունը և աշխարհի տարբեր երկրներում գործող հայկական համայնքներն ու կազմակերպությունները վերակառուցեցին իրենց փոխհարաբերությունները և ձևավորեցին համագործակցության նոր օրակարգ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննարկվել անկախության առաջին տարիների քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական իրադարձությունները, դրանց ազդեցությունը Սփյուռքի հետ հարաբերությունների վրա, ինչպես նաև համահայկական կառույցների և սփյուռքյան կազմակերպությունների մասնակցությունը Հայաստանի պետականաշինության ու հասարակական կյանքի տարբեր գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Սփյուռքի կողմից Հայաստանին ցուցաբերված մարդասիրական, ֆինանսական, մասնագիտական և կազմակերպական աջակցությանը, որը հատկապես կարևոր նշանակություն ունեցավ անկախության առաջին տարիների տնտեսական դժվարությունների և սոցիալական խնդիրների պայմաններում։ Կարևոր թեմաներից են նաև Արցախյան հակամարտությունը, Հայաստանի միջազգային դիրքավորումը, ազգային անվտանգության խնդիրները և դրանց շուրջ Հայաստանի ու Սփյուռքի քաղաքական ու հասարակական շրջանակների համագործակցությունը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև Սփյուռքի ինքնակազմակերպման առանձնահատկություններին, ավանդական և նոր ձևավորվող կառույցների գործունեությանը, Հայաստանի պետական մարմինների հետ կապերի հաստատմանը և համազգային քաղաքականության ձևավորման փորձերին։ 1990-ական թվականների ուսումնասիրությունը հատկապես կարևոր է, քանի որ այդ ժամանակաշրջանում ձևավորվեցին հետագա Հայաստան-Սփյուռք հարաբերությունների բազմաթիվ ինստիտուցիոնալ և գաղափարական հիմքեր։ Միաժամանակ դիտարկվում են համագործակցության ընթացքում առաջացած խնդիրներն ու հակասությունները՝ կապված Հայաստանի և Սփյուռքի քաղաքական առաջնահերթությունների, ինքնության ընկալումների, կազմակերպական մոտեցումների և փոխադարձ ակնկալիքների տարբերությունների հետ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, քաղաքագետների, սփյուռքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, հետազոտողների և ուսանողների համար՝ հնարավորություն տալով հասկանալու անկախ Հայաստանի առաջին տասնամյակի ընթացքում ձևավորված Հայաստան-Սփյուռք փոխհարաբերությունների բնույթը, հիմնական ուղղություններն ու պատմական նշանակությունը։

Economics

Աշխատությունը նվիրված է ներդրումների կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունների ուսումնասիրությանը՝ արհեստական նեյրոնային ցանցերի և ոչ հստակ բազմությունների տեսության մեթոդների կիրառմամբ։ Հետազոտության շրջանակում ներդրումային որոշումների ընդունումը դիտարկվում է որպես բազմագործոն և անորոշությամբ բնութագրվող գործընթաց, որի ընթացքում անհրաժեշտ է միաժամանակ գնահատել ֆինանսական շուկայի բազմաթիվ ցուցանիշներ, ռիսկի գործոններ և փոփոխվող տնտեսական պայմաններ։ Քննության են առնվում ավանդական ֆինանսատնտեսական վերլուծության և հաշվողական ինտելեկտի մեթոդների համադրման հնարավորությունները՝ ներդրումային գործընթացների գնահատման, կանխատեսման և կառավարման խնդիրներում։ Նեյրոնային ցանցերը դիտարկվում են որպես մեծածավալ տվյալներում բարդ ու ոչ գծային փոխկապակցվածություններ հայտնաբերելու և դրանց հիման վրա մոդելներ կառուցելու գործիք, իսկ ոչ հստակ բազմությունների մեթոդները՝ որպես անորոշ, ոչ ամբողջական կամ որակական բնույթի տեղեկատվությունը ձևականացված կերպով ներկայացնելու միջոց։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում այս երկու մոտեցումների համատեղ օգտագործմանը, քանի որ դրանց համադրումը կարող է հնարավորություն տալ ֆինանսական ցուցանիշների քանակական վերլուծությունը կապելու փորձագիտական գնահատականների և անորոշության հաշվառման հետ։ Իրանի կապիտալի շուկան դիտարկվում է որպես կիրառական հետազոտության միջավայր, որտեղ կարող են ուսումնասիրվել արժեթղթերի շուկայական ցուցանիշների փոփոխությունները, ներդրումային ռիսկերը և տարբեր գործոնների ազդեցությունը ներդրումային որոշումների վրա։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է մշակվող մոդելների արդյունքների համեմատումը այլ վերլուծական մոտեցումների հետ՝ դրանց կանխատեսողական և կառավարչական կիրառելիությունը գնահատելու նպատակով։ Կարևորվում են նաև մոդելների կայունությունը, մուտքային տվյալների որակը և արդյունքների մեկնաբանելիությունը, քանի որ ֆինանսական որոշումների աջակցման համակարգերում միայն հաշվարկային ճշգրտությունը բավարար չէ արդյունավետ կառավարման համար։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է ներդրումների կառավարման, ֆինանսական շուկաների վերլուծության, արհեստական բանականության և ոչ հստակ տրամաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով ֆինանսական անորոշության պայմաններում ներդրումային որոշումների հիմնավորման և կառավարման մեթոդների կատարելագործման միջառարկայական ուղղություն։

Law

Աշխատությունը նվիրված է մարդու և քաղաքացու իրավունքների իրավական կարգավորման պատմական զարգացման ուսումնասիրությանը Հայաստանի պետականության երեք հաջորդական փուլերում՝ համադրելով իրավական համակարգերի ձևավորման առանձնահատկությունները, իրավունքների ամրագրման սկզբունքները և դրանց պաշտպանության կառուցակարգերի փոփոխությունները։ Հետազոտության կենտրոնում մարդու իրավական կարգավիճակի վերաբերյալ պատկերացումների զարգացումն է՝ սկսած պետականության ձևավորման առաջին շրջանից, շարունակելով խորհրդային իրավակարգի պայմաններում և հասնելով անկախ պետականության սահմանադրաիրավական համակարգին։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների զարգացումը դիտարկել ոչ թե առանձին իրավական ակտերի շրջանակում, այլ որպես պատմականորեն փոփոխվող իրավական ինստիտուտների և գաղափարների ամբողջություն։ Առաջին փուլի ուսումնասիրության ընթացքում ուշադրություն է դարձվում նորաստեղծ պետական համակարգում քաղաքացու իրավական կարգավիճակի ձևավորմանը, պետական իշխանության կազմակերպմանը, իրավական հավասարության, անձնական ազատությունների, սեփականության, հասարակական և քաղաքական մասնակցության վերաբերյալ սկզբունքների զարգացմանը։ Կարևորվում է այն հանգամանքը, որ պետականության ձևավորման բարդ պայմաններում անհրաժեշտ էր միաժամանակ ստեղծել պետական կառավարման մարմիններ, ձևավորել օրենսդրական համակարգ և կարգավորել անհատի ու պետության հարաբերությունները։ Այդ ժամանակաշրջանի իրավական փաստաթղթերի և պետական կառավարման պրակտիկայի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել մարդու իրավունքների վերաբերյալ այն սկզբնական մոտեցումները, որոնք ձևավորվում էին հայկական պետականության վերականգնման պայմաններում։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում քաղաքացիության, իրավահավասարության, ընտրական մասնակցության, անձի ազատության, սեփականության և դատական պաշտպանության խնդիրներին՝ դրանք դիտարկելով ժամանակաշրջանի պետական և իրավական զարգացման ընդհանուր համատեքստում։ Երկրորդ փուլում մարդու իրավունքների իրավական կարգավորումը քննության է առնվում խորհրդային պետական և իրավական համակարգի շրջանակում։ Այստեղ իրավունքների հասկացությունը կապված էր սոցիալիստական պետականության գաղափարական և իրավական հիմքերի հետ, իսկ քաղաքացու կարգավիճակը սահմանվում էր ոչ միայն իրավունքների, այլև պետության ու հասարակության նկատմամբ պարտականությունների լայն համակարգով։ Ուսումնասիրվում են խորհրդային սահմանադրական ակտերում ամրագրված քաղաքական, սոցիալ-տնտեսական և մշակութային իրավունքները, աշխատանքի, հանգստի, կրթության, սոցիալական ապահովության և հասարակական կյանքին մասնակցության վերաբերյալ դրույթները։ Միաժամանակ կարևորվում է իրավական նորմերի և դրանց իրականացման կառուցակարգերի հարաբերակցության ուսումնասիրությունը։ Իրավունքի տեքստային ամրագրումը և դրա գործնական իրացումը դիտարկվում են որպես տարբեր, բայց փոխկապակցված մակարդակներ, ինչը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական գնահատել տվյալ ժամանակաշրջանի իրավական համակարգը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում այն հանգամանքին, որ խորհրդային իրավական հայեցակարգում սոցիալական և տնտեսական իրավունքները կարևոր տեղ էին զբաղեցնում, մինչդեռ պետության և անհատի հարաբերությունների կառուցվածքը տարբերվում էր ժամանակակից սահմանադրական ժողովրդավարություններում ընդունված մոտեցումներից։ Հետազոտության երրորդ և առավել ծավալուն ուղղությունը վերաբերում է անկախ պետականության պայմաններում մարդու իրավունքների համակարգի ձևավորմանը և զարգացմանը։ Անկախությունից հետո իրավական համակարգի վերափոխումը կապված էր նոր սահմանադրական կարգի, իշխանությունների բաժանման, իրավական պետության սկզբունքի և մարդու իրավունքների պաշտպանության նոր ինստիտուտների ձևավորման հետ։ 1995 թվականի Սահմանադրությունն առանձին գլխով ամրագրեց մարդու և քաղաքացու հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները, իսկ հետագա սահմանադրական փոփոխությունները զարգացրին դրանց բովանդակությունն ու պաշտպանության իրավական երաշխիքները։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորման շրջանակում մարդը և նրա անօտարելի արժանապատվությունը դիտարկվում են որպես իրավունքների և ազատությունների հիմք, իսկ դրանց հարգումն ու պաշտպանությունը՝ հանրային իշխանության պարտականություն։ Հիմնական իրավունքները միաժամանակ հանդես են գալիս որպես հանրային իշխանությունը սահմանափակող անմիջականորեն գործող իրավունքներ։ Այս զարգացումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել մարդու իրավունքների կարգավիճակի փոփոխությունը՝ պետական իշխանության կողմից տրամադրվող կամ ճանաչվող հնարավորությունների ընկալումից դեպի հանրային իշխանության նկատմամբ իրավական սահմաններ սահմանող հիմնարար սկզբունքների համակարգ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում անձնական իրավունքների զարգացմանը։ Քննության են առնվում կյանքի, արժանապատվության, անձնական ազատության, ֆիզիկական և հոգեկան անձեռնմխելիության, մասնավոր կյանքի, բնակարանի և հաղորդակցության գաղտնիության պաշտպանության հետ կապված իրավական սկզբունքները։ Դրանց զարգացման ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևել, թե ինչպես են աստիճանաբար հստակեցվել պետական միջամտության թույլատրելի սահմանները, իրավունքի սահմանափակման հիմքերը և անձի պաշտպանության ընթացակարգային երաշխիքները։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը, օրինակ, նախատեսում է անձնական ազատությունից զրկման իրավական հիմքեր, դատական վերահսկողության մեխանիզմներ և ազատությունից զրկված անձի պաշտպանության մի շարք երաշխիքներ։ Առանձին ուղղություն է քաղաքական իրավունքների և ազատությունների զարգացումը։ Ընտրական իրավունքը, պետական կառավարմանը մասնակցությունը, միավորումների և հավաքների ազատությունը, կարծիքի արտահայտման ազատությունը և հանրային տեղեկատվության հասանելիությունը դիտարկվում են ժողովրդավարական պետականության ձևավորման համատեքստում։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս համեմատել տարբեր ժամանակաշրջաններում քաղաքացու քաղաքական մասնակցության իրավական ձևերը և պարզել, թե ինչպես է փոխվել պետության ու հասարակության հարաբերությունների սահմանադրական ընկալումը։ Հատուկ ուշադրություն է հատկացվում իրավունքների հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքների զարգացմանը։ Իրավահավասարության գաղափարի իրավական ամրագրումը դիտարկվում է տարբեր պատմական փուլերում՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր ժամանակաշրջանի իրավական լեզուն և պետական կառուցվածքը։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգում հավասարության և խտրականության արգելքի սկզբունքներն ընդգրկված են մարդու հիմնական իրավունքների պաշտպանության ընդհանուր համակարգում։ Սոցիալական, տնտեսական և մշակութային իրավունքների ուսումնասիրությունը նույնպես կարևոր տեղ է զբաղեցնում։ Աշխատանքի, սոցիալական ապահովության, կրթության, առողջության պահպանման, սեփականության և մշակութային կյանքին մասնակցության հետ կապված իրավական մոտեցումները համեմատվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում։ Այս ոլորտը հատկապես հնարավորություն է տալիս բացահայտել խորհրդային և հետխորհրդային իրավական համակարգերի տարբերությունները, քանի որ փոխվել են պետության տնտեսական կառուցվածքը, սեփականության ձևերը և սոցիալական քաղաքականության իրավական մեխանիզմները։ Միաժամանակ որոշ իրավունքների պատմական շարունակականությունը ցույց է տալիս, որ սոցիալական պաշտպանության և կրթության հասանելիության խնդիրները տարբեր իրավակարգերում պահպանել են իրենց նշանակությունը՝ ստանալով տարբեր իրավական ձևակերպումներ։ Հետազոտության առանցքային հարցերից է իրավունքների սահմանափակման իրավական կարգավորումը։ Մարդու իրավունքների համակարգը ենթադրում է ոչ միայն իրավունքների թվարկում, այլև այն պայմանների հստակ սահմանում, որոնց դեպքում պետությունը կարող է միջամտել դրանց իրականացմանը։ Ժամանակակից սահմանադրական կարգավորումը նախատեսում է օրինականության, համաչափության և իրավական որոշակիության սկզբունքներ, ինչպես նաև սահմանում է հիմնական իրավունքների էության պաշտպանության պահանջը։ Այս սկզբունքների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ մարդու իրավունքների իրավական կարգավորման որակական զարգացումը, երբ ուշադրությունը տեղափոխվում է ոչ միայն իրավունքի ճանաչման, այլև դրա սահմանափակման իրավաչափության և պետական միջամտության նկատմամբ վերահսկողության վրա։ Կարևոր ուղղություն է դատական պաշտպանության իրավունքի և իրավական պաշտպանության արդյունավետ միջոցների զարգացումը։ Մարդու իրավունքի իրական արժեքը մեծապես կախված է այն հանգամանքից, թե անձը ինչպիսի իրավական միջոցներ ունի խախտված իրավունքը վերականգնելու համար։ Այդ պատճառով ուսումնասիրվում են դատարանների դերը, արդար դատաքննության սկզբունքները, պետական մարմինների գործողությունների վիճարկման հնարավորությունները և մարդու իրավունքների պաշտպանության մասնագիտացված ինստիտուտների ձևավորումը։ Ժամանակակից սահմանադրական համակարգը ճանաչում է արդյունավետ դատական պաշտպանության հետ կապված իրավունքներ և նախատեսում է նաև Մարդու իրավունքների պաշտպանին դիմելու սահմանադրական հնարավորություն։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում միջազգային իրավունքի ազդեցությանը։ Անկախ պետականության շրջանում մարդու իրավունքների ազգային համակարգի զարգացումը փոխկապակցվել է միջազգային իրավական պարտավորությունների և միջազգային պաշտպանության մեխանիզմների հետ։ Ժամանակակից Սահմանադրությունը նախատեսում է, որ հիմնական իրավունքների և ազատությունների դրույթները մեկնաբանելիս հաշվի է առնվում Հայաստանի վավերացրած՝ մարդու իրավունքների վերաբերյալ միջազգային պայմանագրերի հիման վրա գործող մարմինների պրակտիկան, իսկ սահմանափակումները չեն կարող գերազանցել միջազգային պայմանագրերով նախատեսված սահմանները։ Այս հանգամանքը հնարավորություն է տալիս մարդու իրավունքների ազգային համակարգը դիտարկել ավելի լայն միջազգային իրավական տարածքի հետ փոխազդեցության մեջ։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում սահմանադրական բարեփոխումների համեմատական ուսումնասիրությունը։ Իրավունքների վերաբերյալ սահմանադրական դրույթների փոփոխությունները ցույց են տալիս, թե ինչպես են զարգացել մարդու արժանապատվության, պետության պարտականությունների, իրավունքների անմիջական գործողության, դրանց սահմանափակման և պաշտպանության վերաբերյալ իրավական պատկերացումները։ 2005 թվականի սահմանադրական կարգավորումն արդեն ամրագրում էր, որ մարդը, նրա արժանապատվությունը և հիմնական իրավունքներն ու ազատությունները բարձրագույն արժեքներ են, իսկ պետությունը սահմանափակված է այդ իրավունքներով՝ որպես անմիջականորեն գործող իրավունք։ Հետագա կարգավորումը զարգացրել է այդ մոտեցումը՝ առավել մանրամասն ամրագրելով իրավունքների իրականացման, սահմանափակման և պաշտպանության սկզբունքները։ Պատմաիրավական համեմատությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել նաև իրավական շարունակականության և ընդհատումների երևույթները։ Երեք պետական համակարգերը հիմնված էին տարբեր քաղաքական, տնտեսական և իրավական սկզբունքների վրա, ուստի մարդու իրավունքների բովանդակությունը, դրանց իրավական նշանակությունը և պաշտպանության միջոցները նույնական չէին։ Այդ տարբերությունների ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս հասկանալ, թե ինչպես են պետականության բնույթը, հասարակական հարաբերությունները և իրավական գաղափարախոսությունը ազդում մարդու իրավական կարգավիճակի վրա։ Միաժամանակ հնարավոր է առանձնացնել այն հիմնարար խնդիրները, որոնք տարբեր ձևերով պահպանվել են բոլոր ժամանակաշրջաններում՝ անձի ազատության, իրավահավասարության, պետական իշխանության և քաղաքացու հարաբերությունների, սոցիալական պաշտպանության ու արդարադատության հասանելիության հարցերը։ Հետազոտության մեթոդաբանական հիմքում կարող են լինել պատմաիրավական, համեմատական-իրավական, ձևական-իրավաբանական և համակարգային վերլուծության մեթոդները։ Սահմանադրությունների, օրենքների և այլ իրավական ակտերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել իրավական նորմերի բովանդակության փոփոխությունները, իսկ պատմական համատեքստի ներգրավումը՝ հասկանալ դրանց ձևավորման պատճառները։ Համեմատական մոտեցումը թույլ է տալիս նույն իրավունքի կարգավորումը դիտարկել երեք տարբեր պետական համակարգերում և պարզել ոչ միայն տեքստային տարբերությունները, այլև իրավական հայեցակարգերի փոփոխությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը պայմանավորված է մարդու իրավունքների իրավական կարգավորման զարգացումը հայկական պետականության պատմության ընդհանուր ընթացքի հետ կապելու հնարավորությամբ։ Այն ցույց է տալիս, որ մարդու իրավունքների ժամանակակից համակարգը երկարատև իրավական և ինստիտուցիոնալ զարգացման արդյունք է, որի տարբեր փուլերը պայմանավորված են եղել տվյալ ժամանակաշրջանի պետական կառուցվածքով, իրավական գաղափարախոսությամբ և հասարակական հարաբերություններով։ Ընդհանուր առմամբ նյութը ներկայացնում է մարդու իրավունքների սահմանադրաիրավական և պատմաիրավական զարգացման համակողմանի ուսումնասիրություն՝ համադրելով Հայաստանի պետականության երեք փուլերի իրավական փորձը և բացահայտելով իրավունքների ճանաչման, ամրագրման, սահմանափակման ու պաշտպանության մեխանիզմների փոփոխությունները։ Այն կարող է օգտակար լինել սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների, պետության և իրավունքի պատմության, իրավական ուսմունքների և Հայաստանի պետականության զարգացման խնդիրներով զբաղվող հետազոտողների, իրավաբանների, դասախոսների և ուսանողների համար։