Տիեզերաց ճշմարտությունը Պարույր Սևակի «Մարդը ափի մեջ» ժողովածուում

History

Այս աշխատությունը վերաբերում է «Հայկական հարցի» արտացոլմանը Սիրիայի արաբական մամուլում 1908–1914 թվականներին՝ ընդգծելով Օսմանյան կայսրության վերջին փուլում ազգային հարցերի, մամուլի զարգացման և քաղաքական մտքի փոխկապակցվածությունը արաբական մտավոր միջավայրում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է վերլուծել Սիրիայի արաբալեզու մամուլի արձագանքը հայերի քաղաքական և սոցիալական իրավիճակին, ինչպես նաև բացահայտել այն գաղափարական դիրքորոշումները, որոնք ձևավորվել են Երիտթուրքական հեղափոխությունից (1908) մինչև Առաջին համաշխարհային պատերազմի նախօրեն ընկած ժամանակահատվածում։ Ուսումնասիրվում են այդ շրջանի հիմնական պարբերականները, հոդվածները և հրապարակումները, որոնք անդրադառնում էին հայերի իրավունքներին, Օսմանյան պետական քաղաքականությանը և կայսրության ներսում ազգային հարցերի սրմանը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում արաբական մտավորականության վերաբերմունքին հայերի նկատմամբ՝ համակրանքի, քաղաքական քննադատության կամ կայսրության միասնականության պահպանման գաղափարների համատեքստում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է մամուլի դերը հասարակական կարծիքի ձևավորման գործում և տեղեկատվական հոսքերի ազդեցությունը հայ-արաբական հարաբերությունների ընկալման վրա։ Միաժամանակ վերլուծվում է «Հայկական հարցի» միջազգային և տարածաշրջանային ընկալումների փոխազդեցությունը տեղական մամուլի մակարդակում։ Այսպիսով, ուսումնասիրությունը կարևոր ներդրում է պատմագիտության և մամուլագիտության ոլորտում՝ նպաստելով Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանում ազգային խնդիրների և արաբական հասարակական մտքի փոխհարաբերությունների ավելի խորքային ընկալմանը։

Linguistics

Աշխատությունը նվիրված է ժամանակակից հայերենի բառապաշարում բառային իմաստների փոխաբերական զարգացման օրինաչափությունների ուսումնասիրությանը՝ բացատրական բառարանի տվյալների համակարգված քննության հիման վրա։ Հետազոտության առանցքում բառիմաստի փոխաբերացումն է՝ որպես բառի իմաստային կառուցվածքի ընդլայնման, բազմիմաստության ձևավորման և բառապաշարի հարստացման կարևոր միջոց։ Քննվում է այն գործընթացը, որի ընթացքում բառի սկզբնական կամ ուղղակի նշանակությունը առարկաների, երևույթների, գործողությունների և հատկանիշների միջև ընկալվող նմանության հիման վրա տեղափոխվում է մեկ այլ իմաստային ոլորտ՝ առաջացնելով նոր նշանակություն։ Բառարանային նյութի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս առանձնացնելու փոխաբերական իմաստների հիմնական տեսակները, դրանց առաջացման իմաստաբանական հիմքերը և ժամանակակից հայերենի բառային համակարգում ունեցած գործառույթները։ Ուշադրություն է դարձվում արտաքին ձևի, գույնի, չափի, շարժման, ձայնի, տարածական դիրքի, ֆունկցիայի, մարդու ֆիզիկական ու հոգեբանական հատկանիշների և այլ ընդհանրությունների հիման վրա կատարվող իմաստային փոխանցումներին։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում բազմիմաստ բառերի ներքին կառուցվածքի ուսումնասիրությունը՝ բացահայտելով, թե ինչպես են հիմնական նշանակությունից ձևավորվում երկրորդային իմաստները և ինչպիսի իմաստային կապեր են պահպանվում դրանց միջև։ Քննվում է նաև փոխաբերական կիրառության աստիճանական բառայնացման գործընթացը, երբ սկզբնապես անհատական կամ պատկերավոր խոսքային կիրառությունը ժամանակի ընթացքում կարող է կայունանալ, լայնորեն տարածվել և բառարանում արձանագրվել որպես ինքնուրույն բառային նշանակություն։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի լեզվական և խոսքային փոխաբերությունների տարբերակումը, քանի որ կայունացած բառային նշանակությունները տարբերվում են գեղարվեստական կամ անհատական ստեղծագործական փոխաբերություններից իրենց գործառույթով և լեզվական ամրագրվածության աստիճանով։ Բառարանագիտական տեսանկյունից ուսումնասիրվում են փոխաբերական նշանակությունների առանձնացման, սահմանման, նշագրման և բառարանային հոդվածներում դասավորության սկզբունքները։ Նման քննությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմելու նաև հայերենում աշխարհի լեզվական պատկերավորման առանձնահատկությունների մասին, քանի որ փոխաբերական անվանումները հաճախ արտացոլում են լեզվակիրների կողմից երևույթների միջև հաստատված պատկերավոր և հասկացական կապերը։ Ընդհանուր առմամբ հետազոտությունը համադրում է իմաստաբանության, բառագիտության, բառարանագրության և ոճաբանության մոտեցումները՝ ներկայացնելով փոխաբերացումը որպես ժամանակակից հայերենի բառային համակարգի զարգացման կարևոր իմաստաստեղծ մեխանիզմ։

Other Subjects

Ակունք. Գիտական հոդվածների ժողովածու – թիվ 2 (8)-ը գիտական պարբերական ժողովածու է, որը ներառում է տարբեր հեղինակների ակադեմիական հոդվածներ՝ հիմնականում հայագիտության, պատմության, լեզվաբանության, մշակութաբանության և հարակից հասարակական գիտությունների ոլորտներից, աշխատությունում ներկայացված ուսումնասիրությունները վերաբերում են հայ ժողովրդի պատմական զարգացման տարբեր փուլերին, աղբյուրագիտական վերլուծություններին, լեզվամշակութային գործընթացներին և ազգային ժառանգության ուսումնասիրության արդի մոտեցումներին, ժողովածուն ունի գիտական բնույթ և ծառայում է որպես հետազոտական արդյունքների հրապարակման և մասնագիտական քննարկումների հարթակ, որտեղ համադրվում են տարբեր մեթոդաբանական մոտեցումներ և գիտական դպրոցների դիրքորոշումներ, միաժամանակ ընդգծվում է հայագիտական հետազոտությունների շարունակական զարգացումը և նոր գիտական խնդիրների ձևակերպումը, աշխատությունը նպաստում է գիտելիքի տարածմանը և ակադեմիական համագործակցության խորացմանը՝ ապահովելով գիտական հաղորդակցության կարևոր միջավայր։

Literature

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի դրամատուրգիայի երկու նշանավոր ներկայացուցիչների ստեղծագործություններում անձի ներքին երկվության, ինքնության ճգնաժամի և մարդու հոգեբանական ու գոյաբանական հակասությունների գեղարվեստական արտահայտման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում այն կերպարներն են, որոնց վարքագծում, խոսքում և փոխհարաբերություններում բացահայտվում է անհատի ներքին աշխարհի անկայունությունը, ինքնաճանաչման դժվարությունը և սեփական գոյության իմաստը հասկանալու ձգտումը։ Քննվում է մարդու ներքին և արտաքին իրականությունների հակադրությունը, երբ կերպարի ինքնընկալումը հաճախ չի համապատասխանում շրջապատի կողմից նրա ընկալմանը, իսկ հիշողությունը, անցյալը և ներկան ձևավորում են միմյանց հակասող պատկերացումներ անձի ինքնության վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում երկխոսության կառուցվածքին, լռությանը, դադարներին, կրկնություններին և լեզվական անորոշությանը, որոնք դրամատիկական տեքստում դառնում են կերպարների ներքին վիճակը բացահայտող կարևոր արտահայտչամիջոցներ։ Լեզուն դիտարկվում է ոչ միայն հաղորդակցության միջոց, այլև մարդու մեկուսացման, փոխըմբռնման դժվարության և ինքնության անկայունության արտահայտություն։ Ուսումնասիրվում են նաև կերպարների միջև իշխանության, կախվածության, օտարման և հաղորդակցական անհաջողության հարաբերությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում աբսուրդի գեղագիտության և ժամանակակից դրամայի նորարարական սկզբունքների քննությունը, որոնց միջոցով ավանդական սյուժետային զարգացումը հաճախ փոխարինվում է կրկնվող իրավիճակներով, անորոշ ժամանակատարածական միջավայրով և մարդու գոյության վերաբերյալ բաց հարցադրումներով։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու երկու դրամատուրգների ստեղծագործական մտածողության ընդհանրություններն ու տարբերությունները։ Մի դեպքում անձի երկատվածությունը կարող է առավել ընդգծված դրսևորվել գոյաբանական անորոշության, ժամանակի և ինքնության քայքայման միջոցով, մյուս դեպքում՝ հիշողության, խոսքի, սոցիալական հարաբերությունների և հոգեբանական լարվածության փոխազդեցությամբ։ Հետազոտությունը կարևորում է նաև բեմական տարածության, կերպարների գործողությունների և դրամատիկական ենթատեքստի նշանակությունը։ Ընդհանուր առմամբ աշխատանքը համադրում է գրականագիտական, համեմատական և դրամատուրգիական վերլուծության մոտեցումները՝ բացահայտելով անձի ներքին հակասությունների և ինքնության խնդրի նշանակությունը ժամանակակից անգլալեզու դրամայի գեղարվեստական համակարգում։

Economics

Այս աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում զբոսաշրջության ռազմավարական կառավարման արդյունավետության բարձրացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ հաշվի առնելով ոլորտի տնտեսական, սոցիալական և տարածքային զարգացման նշանակությունը։ Աշխատության շրջանակում դիտարկվում են զբոսաշրջության կառավարման ռազմավարական մոտեցումները, ոլորտի զարգացման վրա ազդող ներքին և արտաքին գործոնները, զբոսաշրջային պահանջարկի և առաջարկի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև Հայաստանի զբոսաշրջային ներուժի արդյունավետ օգտագործման հնարավորությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում զբոսաշրջության պետական կառավարման համակարգին, ռազմավարական պլանավորմանը, ոլորտի զարգացման ծրագրերին և տարբեր կառույցների միջև համագործակցության արդյունավետությանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում կարող են վերլուծվել զբոսաշրջային հոսքերի փոփոխությունները, զբոսաշրջային ծառայությունների որակը, ենթակառուցվածքների զարգացվածությունը, մարդկային ռեսուրսների ներուժը և Հայաստանի՝ որպես զբոսաշրջային ուղղության միջազգային մրցունակությունը։ Կարևորվում է նաև զբոսաշրջային արդյունքի բազմազանեցումը՝ մշակութային, պատմական, բնապահպանական, գյուղական, արկածային և այլ ուղղությունների զարգացման միջոցով, ինչը կարող է նպաստել զբոսաշրջային սեզոնայնության նվազեցմանը և տարբեր տարածաշրջանների տնտեսական ակտիվության բարձրացմանը։ Աշխատությունը անդրադառնում է նաև ոլորտի թվայնացման, ժամանակակից մարքեթինգային գործիքների կիրառման, Հայաստանի զբոսաշրջային բրենդի ամրապնդման և միջազգային շուկաներում երկրի ճանաչելիության բարձրացման խնդիրներին։ Առանձին կարևորություն ունի զբոսաշրջության կայուն զարգացման սկզբունքների ներդրումը, որի շրջանակում անհրաժեշտ է համատեղել տնտեսական արդյունքները բնական և մշակութային ժառանգության պահպանության, համայնքների զարգացման և զբոսաշրջային տարածքների հավասարակշռված օգտագործման հետ։ Աշխատության մեջ կարող են բացահայտվել ռազմավարական կառավարման արդյունավետությունը սահմանափակող հիմնական խնդիրները՝ կառավարման համակարգի համակարգման դժվարությունները, ենթակառուցվածքների անհավասար զարգացումը, տեղեկատվական և վիճակագրական տվյալների օգտագործման սահմանափակումները, ծառայությունների որակի տարբերությունները և զբոսաշրջային ներուժի ոչ լիարժեք իրացումը։ Միաժամանակ ներկայացվում են ոլորտի կառավարման արդյունավետության բարձրացման հնարավոր ուղղություններ՝ ռազմավարական պլանավորման կատարելագործում, պետական և մասնավոր հատվածների համագործակցության խորացում, ներդրումների խթանում, մարդկային կապիտալի զարգացում, ենթակառուցվածքների բարելավում և զբոսաշրջային ծառայությունների մրցունակության բարձրացում։ Նյութը կարող է օգտակար լինել զբոսաշրջության և հյուրընկալության ոլորտի մասնագետների, տնտեսագետների, պետական կառավարման ներկայացուցիչների, զբոսաշրջային կազմակերպությունների աշխատակիցների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողների համար։

Economics

Այս աշխատությունը նվիրված է օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների դերին անցումային շրջանի տնտեսական համակարգում՝ Հայաստանի Հանրապետության տնտեսության օրինակով։ Ուսումնասիրության կենտրոնում օտարերկրյա կապիտալի ներգրավման գործընթացն է, դրա ազդեցությունը տնտեսական աճի, արտադրության զարգացման, զբաղվածության, տեխնոլոգիական առաջընթացի և ազգային տնտեսության մրցունակության վրա։ Աշխատանքում անցումային տնտեսությունը դիտարկվում է որպես կառուցվածքային և ինստիտուցիոնալ փոփոխությունների փուլ, որի ընթացքում օտարերկրյա ուղղակի ներդրումները կարող են լրացնել ներքին ֆինանսական ռեսուրսների պակասը և նպաստել նոր արտադրական ու տեխնոլոգիական հնարավորությունների ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ՀՀ տնտեսության մեջ օտարերկրյա ներդրումների ծավալների և կառուցվածքի ուսումնասիրությանը, ներդրումների ոլորտային բաշխմանը, հիմնական ներդրումային ուղղություններին և դրանց դինամիկային։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև այն գործոններին, որոնք պայմանավորում են օտարերկրյա ներդրողների հետաքրքրվածությունը՝ ներդրումային միջավայր, օրենսդրական և ինստիտուցիոնալ պայմաններ, հարկային քաղաքականություն, աշխատուժի որակ, շուկայի չափ, ենթակառուցվածքներ և տնտեսական կայունություն։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություն է օտարերկրյա ուղղակի ներդրումների ազդեցության գնահատումը տեղական տնտեսության վրա՝ նոր աշխատատեղերի ստեղծման, կառավարման և արտադրական տեխնոլոգիաների փոխանցման, արտահանման ընդլայնման, տեղական մատակարարների զարգացման և մրցակցության ուժեղացման տեսանկյունից։ Միաժամանակ դիտարկվում են հնարավոր բացասական հետևանքներն ու ռիսկերը, այդ թվում՝ որոշ ոլորտներում արտաքին կապիտալից չափազանց մեծ կախվածությունը, շահույթի արտահոսքը և ներդրումների տարածքային կամ ոլորտային անհավասար բաշխումը։ ՀՀ օրինակով աշխատանքը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու ներդրումային քաղաքականության հիմնական խնդիրները և առաջարկելու օտարերկրյա կապիտալի ներգրավման ու արդյունավետ օգտագործման կատարելագործման ուղղություններ։ Կարևոր նշանակություն է տրվում ներդրումային միջավայրի բարելավմանը, իրավական երաշխիքների ամրապնդմանը, ներդրողների վստահության բարձրացմանը և այնպիսի պայմանների ստեղծմանը, որոնց դեպքում օտարերկրյա ներդրումները կնպաստեն ոչ միայն կապիտալի ներհոսքին, այլև երկրի երկարաժամկետ և կայուն տնտեսական զարգացմանը։