Ready-made Materials

Աշխատությունը նվիրված է Լևոն Բաշալյանի գրական, հրապարակախոսական և խմբագրական գործունեության ուսումնասիրությանը՝ XIX դարի 80-ական թվականներին արևմտահայ գրականության մեջ ձևավորված իրապաշտական շարժման ընդհանուր համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում գրողի ստեղծագործական աշխարհայացքի ձևավորումն է, նրա մասնակցությունը նոր գրական սկզբունքների հաստատմանը և այն գաղափարագեղարվեստական առանձնահատկությունները, որոնցով նրա արձակը կապվում է ժամանակաշրջանի արևմտահայ գրական զարգացումների հետ։ 80-ականների իրապաշտական շարժումը համախմբել էր մի շարք նշանավոր գրողների ու մտավորականների, այդ թվում՝ Արփիար Արփիարյանին, Գրիգոր Զոհրապին, Տիգրան Կամսարականին, Մելքոն Կյուրճյանին և Լևոն Բաշալյանին, իսկ «Արևելք», «Մասիս» և հետագայում «Հայրենիք» պարբերականները կարևոր հարթակ էին նոր գրական մտածողության տարածման համար։ Ուսումնասիրության մեջ առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում գրողի արձակին, նրա պատմվածքներին, նորավեպերին, պատկերներին և հրապարակախոսական ժառանգությանը՝ բացահայտելով իրական կյանքի դիտարկման, հասարակական միջավայրի պատկերման և մարդու առօրյա խնդիրների ներկայացման առանձնահատկությունները։ Նրա ստեղծագործական մեթոդի կարևոր հատկանիշներից է դիտողականությունը և կյանքի բազմակողմանի պատկերման ձգտումը, որը բնորոշ էր արևմտահայ իրապաշտական արձակի զարգացման այդ փուլին։ Քննության են առնվում կերպարների հոգեբանական նկարագրությունը, սոցիալական միջավայրի դերը, հասարակ մարդու ճակատագիրը, քաղաքային կյանքի պատկերները, բարոյական հակասությունները և անհատի ու հասարակության փոխհարաբերությունները։ Միաժամանակ վերլուծվում է գրողի լեզուն ու ոճը, պատմողական եղանակը, մանրամասների ընտրությունը և փոքր արձակ ժանրերի կիրառման առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև նրա գործունեությունը արևմտահայ մամուլում, քանի որ Բաշալյանը ոչ միայն ստեղծագործող էր, այլև ակտիվ խմբագիր ու հրապարակագիր, որը մասնակցում էր ժամանակի գրական կյանքի կազմակերպմանը և նոր սերնդի ձևավորմանը։ Գրողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել արևմտահայ իրապաշտական արձակի ձևավորման, գրական մամուլի նշանակության և XIX դարավերջի արևմտահայ մտավոր ու մշակութային կյանքի զարգացման մասին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության պետական իշխանության համակարգում Հանրապետության նախագահի և խորհրդարանի միջև ձևավորվող իրավահարաբերությունների սահմանադրական հիմքերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում վերլուծվում են երկու սահմանադրական մարմինների կարգավիճակը, լիազորությունների շրջանակը, դրանց իրականացման իրավական մեխանիզմները և փոխադարձ կապերը՝ իշխանությունների բաժանման ու հավասարակշռման սկզբունքների համատեքստում։ Քննության են առնվում պետական կառավարման համակարգի զարգացման տարբեր փուլերում սահմանադրական կարգավորումների փոփոխությունները և դրանց ազդեցությունը օրենսդիր իշխանության ու պետության գլխի ինստիտուտների փոխհարաբերությունների վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենսդրական գործընթացում Հանրապետության նախագահի մասնակցությանը, այդ թվում՝ խորհրդարանի ընդունած օրենքների ստորագրման և հրապարակման, ինչպես նաև օրենքի սահմանադրականության հարցով Սահմանադրական դատարան դիմելու սահմանադրական հնարավորություններին։ Գործող սահմանադրական կարգավորման համաձայն՝ Հանրապետության նախագահը պետության գլուխն է և հետևում է Սահմանադրության պահպանմանը, իսկ նրա լիազորությունների մի մասը անմիջականորեն առնչվում է Ազգային ժողովի գործունեությանը։ Ուսումնասիրվում են նաև խորհրդարանին ուղերձ հղելու, Ազգային ժողովի հերթական և արտահերթ ընտրությունների նշանակման, Հանրապետության նախագահի ընտրության ու պաշտոնի ստանձնման հետ կապված սահմանադրաիրավական ընթացակարգերը։ Սահմանադրական դատարանի իրավական դիրքորոշումներում ևս առանձնացվում են նախագահի այն լիազորությունները, որոնք ուղղակիորեն կապված են Ազգային ժողովի հետ, ներառյալ օրենքների ստորագրման և հրապարակման կամ դրանց սահմանադրականության ստուգման հարցով դատարան դիմելու մեխանիզմները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է սահմանադրական փոփոխությունների արդյունքում պետական կառավարման մոդելի վերափոխման ազդեցության գնահատումը, քանի որ տարբեր ժամանակաշրջաններում նախագահի և խորհրդարանի իրավական կարգավիճակն ու փոխգործակցության կառուցակարգերը փոփոխվել են։ Վերլուծվում են նաև պետական մարմինների միջև իրավասությունների սահմանազատման, փոխադարձ վերահսկողության, սահմանադրական պատասխանատվության և հնարավոր իրավական հակասությունների լուծման մեխանիզմները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս համակարգված պատկերացում կազմել այն մասին, թե սահմանադրական նորմերն ինչպես են կարգավորում պետության գլխի և օրենսդիր մարմնի փոխգործակցությունը և ինչ նշանակություն ունեն այդ հարաբերությունները պետական իշխանության մարմինների բնականոն գործունեության, սահմանադրական օրինականության և իշխանությունների հավասարակշռված համակարգի ապահովման համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության գյուղատնտեսական ոլորտում բերքահավաքից հետո իրականացվող գործընթացների կառավարման ուսումնասիրությանը և դրանց արդյունավետության բարձրացման հնարավորությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում է գյուղատնտեսական արտադրանքի շարժը արտադրողից մինչև վերջնական սպառող՝ ներառելով հավաքումից հետո իրականացվող տեսակավորման, մաքրման, մշակման, փաթեթավորման, պահպանման, պահեստավորման, փոխադրման և իրացման հիմնական փուլերը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հետբերքահավաքային կորուստների պատճառների բացահայտմանը, քանի որ ոչ արդյունավետ կազմակերպված պահպանման և տեղափոխման պայմանները կարող են հանգեցնել արտադրանքի քանակական և որակական զգալի կորուստների։ Վերլուծվում են պահեստային տնտեսությունների, սառնարանային համակարգերի, լոգիստիկ կենտրոնների և վերամշակող կազմակերպությունների դերը գյուղատնտեսական արտադրանքի արժեքային շղթայի արդյունավետ կազմակերպման գործում։ Քննության են առնվում նաև արտադրանքի որակի պահպանման, սննդային անվտանգության, համապատասխան ջերմաստիճանային ու խոնավության պայմանների ապահովման և ժամանակակից փաթեթավորման տեխնոլոգիաների կիրառման խնդիրները։ Հայաստանի պայմաններում գնահատվում են գյուղացիական տնտեսությունների արտադրական հնարավորությունները, շուկաների հասանելիությունը, ենթակառուցվածքների վիճակը, փոխադրման ծախսերը և արտադրողների ու գնորդների միջև համագործակցության առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է գյուղատնտեսական արտադրանքի մատակարարման շղթաների համակարգված կառավարումը, որը կարող է նպաստել արտադրանքի կորուստների նվազեցմանը, իրացման ժամկետների երկարացմանը և արտադրողների եկամուտների կայունացմանը։ Ուսումնասիրվում են նաև ժամանակակից տեղեկատվական տեխնոլոգիաների, թվային հաշվառման, արտադրանքի հետագծելիության և շուկայի պահանջարկի կանխատեսման գործիքների կիրառման հնարավորությունները։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է փոքր և միջին գյուղացիական տնտեսությունների համագործակցության զարգացումը, ընդհանուր պահեստային ու լոգիստիկ ենթակառուցվածքների ստեղծումը և արտադրանքի կազմակերպված իրացման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև արտահանման կազմակերպմանը, որակի չափանիշներին համապատասխանությանը և գյուղատնտեսական արտադրանքի մրցունակության բարձրացման հնարավորություններին։ Աշխատանքը գործնական նշանակություն ունի ագրոպարենային համակարգի կառավարման բարելավման, հետբերքահավաքային կորուստների նվազեցման, գյուղատնտեսական արտադրանքի ավելացված արժեքի բարձրացման և Հայաստանի գյուղատնտեսության կայուն զարգացման համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի և վերականգնվող նախահնդեվրոպական լեզվի պատմական կապերի, հայերենի ծագման և հնդեվրոպական լեզվաընտանիքում նրա զբաղեցրած դիրքի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում հայերենի հնչյունական, ձևաբանական, բառապաշարային և քերականական առանձնահատկությունները՝ դրանք համադրելով նախահնդեվրոպական վերականգնված ձևերի և մյուս հնդեվրոպական լեզուների համապատասխան տվյալների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կանոնավոր հնչյունական համապատասխանություններին և այն պատմական փոփոխություններին, որոնց միջոցով նախնական հնչյունական համակարգից ձևավորվել են հայերենին բնորոշ հնչյունները։ Ուսումնասիրվում են ձայնավորների և բաղաձայնների պատմական զարգացումը, հնչյունափոխությունների օրինաչափությունները, շեշտադրության հնարավոր ազդեցությունները և տարբեր ժամանակաշրջաններում տեղի ունեցած լեզվական փոփոխությունները։ Բառապաշարի ուսումնասիրության ընթացքում առանձնացվում են բնիկ հնդեվրոպական ծագում ունեցող բառերը և քննվում դրանց ստուգաբանությունը՝ համեմատելով ազգակցակից լեզուներում պահպանված ձևերի հետ։ Այդպիսի համեմատությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնելու բառերի հնագույն ձևերն ու իմաստները և հետևելու դրանց հետագա զարգացմանը հայերենում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում նաև քերականական համակարգի պատմությանը՝ գոյականի հոլովման, թվի և սեռի հնագույն կարգերի, դերանունների, բայական խոնարհման, ժամանակաձևերի և բառակազմական միջոցների ուսումնասիրությանը։ Քննության է առնվում, թե նախահնդեվրոպական քերականական համակարգի որ հատկանիշներն են պահպանվել հայերենում, որոնք են վերափոխվել, և ինչ նոր առանձնահատկություններ են առաջացել հայերենի ինքնուրույն զարգացման ընթացքում։ Միաժամանակ կարևորվում է բնիկ բառաշերտի տարբերակումը իրանական, հունական, ասորական և այլ լեզուներից կատարված պատմական փոխառություններից, քանի որ այդ տարբերակումը հիմնարար նշանակություն ունի հայերենի հնագույն վիճակի վերականգնման համար։ Համեմատական-պատմական մեթոդի կիրառմամբ հայերենի տվյալները դիտարկվում են հնդեվրոպական լեզուների ընդհանուր զարգացման համատեքստում՝ բացահայտելով ինչպես ընդհանուր ժառանգությունը, այնպես էլ հայերենին հատուկ նորամուծությունները։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի հայոց լեզվի վաղ պատմության, ստուգաբանության և պատմական քերականության ուսումնասիրության համար և միաժամանակ նպաստում է նախահնդեվրոպական լեզվական համակարգի վերականգնման ու հնդեվրոպական լեզուների պատմական փոխհարաբերությունների առավել խորքային ըմբռնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է ֆրակտալային երկրաչափության և ֆոտոնիկ կառուցվածքների կիրառմամբ փոքր չափեր ունեցող անտենաների հետազոտմանը, նախագծմանը և դրանց տեխնիկական բնութագրերի կատարելագործմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են անտենաների չափերի փոքրացման այնպիսի մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս պահպանել կամ բարելավել ճառագայթման արդյունավետությունը, աշխատանքային հաճախականությունների տիրույթը և ազդանշանի ընդունման ու հաղորդման որակը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ֆրակտալային կառուցվածքներին, որոնց ինքնանման և բազմամաս երկրաչափությունը հնարավորություն է տալիս սահմանափակ մակերեսում մեծացնել հաղորդիչի արդյունավետ էլեկտրական երկարությունը և ձևավորել բազմահաճախական կամ լայնաշերտ աշխատանքային ռեժիմներ։ Քննության են առնվում տարբեր ֆրակտալային երկրաչափությունների պարամետրերը, կրկնությունների աստիճանը, կառուցվածքային տարրերի չափերը և դրանց ազդեցությունը ռեզոնանսային հաճախականությունների, թողունակության, ուղղվածության ու ճառագայթման բնութագրերի վրա։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են ֆոտոնիկ կառուցվածքների էլեկտրամագնիսական հատկությունները և դրանց օգտագործման հնարավորությունները անտենային համակարգերում՝ անցանկալի ալիքների տարածումը սահմանափակելու, էներգետիկ կորուստները նվազեցնելու և ճառագայթման արդյունավետությունը բարձրացնելու նպատակով։ Վերլուծվում են ֆրակտալային և ֆոտոնիկ տարրերի համատեղ կիրառման հնարավորությունները՝ փոքրաչափ անտենաների կառուցվածքային և էլեկտրադինամիկական պարամետրերի օպտիմալացման համար։ Հետազոտության ընթացքում կարևոր տեղ է հատկացվում թվային մոդելավորմանը, էլեկտրամագնիսական դաշտերի բաշխման հաշվարկին և փորձարարական նմուշների բնութագրերի համեմատական գնահատմանը։ Քննության են առնվում նաև անտենայի երկրաչափական չափերի, նյութերի էլեկտրական հատկությունների, սնուցման եղանակի և աշխատանքային միջավայրի ազդեցությունները վերջնական տեխնիկական ցուցանիշների վրա։ Մշակվող լուծումները կարող են կիրառվել շարժական և անլար կապի սարքերում, սենսորային համակարգերում, փոքրաչափ էլեկտրոնային սարքավորումներում և այլ համակարգերում, որտեղ սահմանափակ տարածության պայմաններում անհրաժեշտ է ապահովել արդյունավետ էլեկտրամագնիսական հաղորդակցություն։ Աշխատանքը նպաստում է ժամանակակից անտենային տեխնիկայի զարգացմանը՝ համադրելով ֆրակտալային երկրաչափության, ֆոտոնիկայի և էլեկտրամագնիսական դաշտերի տեսության սկզբունքները փոքրաչափ ու արդյունավետ անտենային համակարգերի ստեղծման համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1918–1939 թվականների գերմանական վեպի գաղափարական, գեղարվեստական և աշխարհայացքային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ այն դիտարկելով Առաջին և Երկրորդ համաշխարհային պատերազմների միջև ընկած ժամանակաշրջանի պատմական ու մշակութային զարգացումների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքների, Վայմարյան հանրապետության հասարակական ու քաղաքական հակասությունների, տնտեսական ճգնաժամերի, քաղաքային կյանքի փոփոխությունների, գաղափարական բախումների և նացիոնալ-սոցիալիզմի վերելքի արտացոլումները գերմանական արձակում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի և հասարակության հարաբերությանը, մարդու հոգևոր ճգնաժամին, պատերազմի փորձառությանը, օտարման, միայնության, բարոյական ընտրության, պատմական պատասխանատվության և մարդկային ազատության խնդիրներին։ Վերլուծվում է այն, թե ինչպես են ժամանակաշրջանի գրողները գեղարվեստական կերպարների և պատմողական կառուցվածքների միջոցով ներկայացրել ավանդական արժեքների վերանայումը, հասարակական անկայունությունը և նոր քաղաքական ու մշակութային իրականության ձևավորումը։ Քննության են առնվում վեպի ժանրային ու կառուցվածքային փոփոխությունները, հոգեբանական վերլուծության խորացումը, ժամանակի և տարածության կազմակերպման նոր եղանակները, խորհրդանշական պատկերները, ներքին մենախոսությունը, բազմաձայն պատմողական ձևերը և գեղարվեստական փորձարարության այլ դրսևորումներ։ Կարևորվում են նաև ինտելեկտուալ, սոցիալական, պատմական, հակապատերազմական և հոգեբանական վեպերի առանձնահատկությունները՝ բացահայտելով դրանց միջոցով արտահայտված գաղափարական խնդիրների բազմազանությունը։ Անդրադարձ է կատարվում գրականության և ժամանակաշրջանի փիլիսոփայական ու հասարակական մտքի փոխազդեցությանը, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպես են պատմական ցնցումները փոխել մարդու, պետության, մշակույթի և քաղաքակրթության վերաբերյալ գրական պատկերացումները։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում 1930-ական թվականներին քաղաքական ճնշումների, գրաքննության, արտագաղթի և վտարանդիության պայմաններում ստեղծված գրականությանը, որը գերմանական արձակի զարգացման մեջ ձևավորեց նոր թեմաներ և գաղափարական շեշտադրումներ։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս միջպատերազմյան գերմանական վեպը դիտարկել որպես ժամանակաշրջանի պատմական փորձառության և մտավոր ճգնաժամերի գեղարվեստական արտահայտություն՝ բացահայտելով գրական ձևի, գաղափարական բովանդակության և հասարակական իրականության փոխադարձ կապերը։

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2001 թվականներին Ռուսաստանի Դաշնության՝ Հարավային Կովկասում իրականացրած արտաքին քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ Հայաստանի, Ադրբեջանի և Վրաստանի հետ հարաբերությունները դիտարկելով աշխարհաքաղաքական գործընթացների համատեքստում։ Խորհրդային Միության փլուզումից հետո տարածաշրջանում ձևավորվեց նոր քաղաքական միջավայր, որտեղ երեք անկախ պետությունների արտաքին քաղաքական կողմնորոշումները, անվտանգության խնդիրները և միջազգային համագործակցության ձգտումները փոխկապակցվեցին Ռուսաստանի տարածաշրջանային շահերի հետ։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Մոսկվայի քաղաքական, ռազմական, տնտեսական և դիվանագիտական գործիքները, ԱՊՀ շրջանակներում համագործակցությունը, ռուսական ռազմական ներկայության նշանակությունը և տարածաշրջանային հակամարտությունների ազդեցությունը միջպետական հարաբերությունների վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի հետ Ռուսաստանի ռազմավարական և անվտանգության կապերի ձևավորմանը, Ադրբեջանի հետ քաղաքական ու տնտեսական հարաբերություններին և էներգետիկ գործոնի աճող նշանակությանը, ինչպես նաև Վրաստանի հետ հարաբերություններում առաջացած հակասություններին և Աբխազիայի ու Հարավային Օսիայի հակամարտությունների ազդեցությանը։ Քննության է առնվում նաև Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտության տեղը Ռուսաստանի տարածաշրջանային քաղաքականության մեջ՝ ներառելով միջնորդական նախաձեռնությունները և 1994 թվականի հրադադարից հետո ձևավորված քաղաքական իրադրությունը։ Վերլուծվում են Ռուսաստանի ձգտումները պահպանելու ազդեցությունը նախկին խորհրդային տարածքում և միաժամանակ հարմարվելու Հարավային Կովկասում ձևավորվող նոր միջազգային միջավայրին, որտեղ աստիճանաբար մեծանում էին Միացյալ Նահանգների, եվրոպական կառույցների և Թուրքիայի ներգրավվածությունը։ Ուսումնասիրվում են Կասպյան էներգակիրների արդյունահանման և արտահանման ծրագրերի, նոր տրանսպորտային ու էներգետիկ ուղիների և տարածաշրջանի աշխարհագրական դիրքի ազդեցությունները պետությունների արտաքին քաղաքական հաշվարկների վրա։ Առանձին ուշադրություն է հատկացվում Ռուսաստանի ներքին քաղաքական ու տնտեսական փոփոխությունների, ինչպես նաև Հյուսիսային Կովկասում անվտանգության խնդիրների ազդեցությանը հարավկովկասյան ուղղությամբ իրականացվող քաղաքականության վրա։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս համեմատել Ռուսաստանի հարաբերությունները տարածաշրջանի երեք պետությունների հետ և բացահայտել դրանց տարբեր բնույթը՝ հաշվի առնելով յուրաքանչյուր երկրի անվտանգության պահանջները, արտաքին քաղաքական առաջնահերթությունները և աշխարհաքաղաքական դիրքը։ Հետազոտությունը կարևոր է հետխորհրդային Հարավային Կովկասի միջազգային հարաբերությունների ձևավորման առաջին տասնամյակը հասկանալու և տարածաշրջանում Ռուսաստանի քաղաքականության հիմնական մեխանիզմների ու փոփոխությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է 1991–2008 թվականներին Հայաստանի Հանրապետության և Բուլղարիայի Հանրապետության միջև ձևավորված ու զարգացած միջպետական հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով քաղաքական, դիվանագիտական, տնտեսական, մշակութային և հումանիտար համագործակցության հիմնական ուղղությունները։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում Հայաստանի անկախության վերականգնումից հետո երկկողմ պաշտոնական հարաբերությունների հաստատման նախադրյալները, դիվանագիտական կապերի ձևավորումը, բարձր մակարդակի փոխայցելությունները, միջպետական համաձայնագրերի կնքումը և համագործակցության իրավական հիմքերի զարգացումը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու երկրների արտաքին քաղաքական առաջնահերթություններին և դրանց ազդեցությանը հայ-բուլղարական հարաբերությունների զարգացման վրա՝ հաշվի առնելով հետխորհրդային տարածքում և Հարավարևելյան Եվրոպայում տեղի ունեցող քաղաքական փոփոխությունները։ Վերլուծվում են միջազգային և տարածաշրջանային կազմակերպությունների շրջանակներում Հայաստանի և Բուլղարիայի փոխգործակցությունը, տարբեր միջազգային հարցերի շուրջ դիրքորոշումների համադրումը և դիվանագիտական համագործակցության հնարավորությունները։ Քննության են առնվում առևտրատնտեսական կապերի զարգացման առանձնահատկությունները, ապրանքաշրջանառության կառուցվածքը, ներդրումային համագործակցության հնարավորությունները, գործարար կապերի ընդլայնումը և տնտեսական հարաբերությունների զարգացմանը խոչընդոտող գործոնները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում գիտակրթական և մշակութային համագործակցությանը, երկու ժողովուրդների պատմական կապերին, մշակութային փոխանակումներին և Բուլղարիայի հայկական համայնքի դերակատարությանը երկկողմ հարաբերությունների ամրապնդման գործում։ Ուսումնասիրվում են նաև Բուլղարիայի եվրոպական և եվրաատլանտյան ինտեգրման գործընթացները և դրանց հնարավոր ազդեցությունը Հայաստանի հետ հարաբերությունների բնույթի ու համագործակցության նոր ուղղությունների ձևավորման վրա։ Անդրադարձ է կատարվում Բուլղարիայի՝ Եվրոպական միությանն անդամակցության ժամանակաշրջանին և Հայաստանի եվրոպական կառույցների հետ հարաբերությունների զարգացման համատեքստում երկկողմ համագործակցության նշանակությանը։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս փուլային կերպով ներկայացնել հարաբերությունների ձևավորման և զարգացման ընթացքը, բացահայտել դրանց հիմնական ձեռքբերումները, խնդիրներն ու չօգտագործված հնարավորությունները։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի Հայաստանի նորագույն արտաքին քաղաքականության և հայ-բուլղարական կապերի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով գնահատել երկու պետությունների միջև հարաբերությունների տեղն ու դերը հետսառըպատերազմյան ժամանակաշրջանի տարածաշրջանային և միջազգային գործընթացներում։

Աշխատությունը նվիրված է 20-րդ դարավերջի և 21-րդ դարասկզբի անգլոամերիկյան արձակում անհատի արժեհամակարգի ձևավորման, փոփոխության և դրսևորման առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ կին գրողների ստեղծագործությունների նյութի հիման վրա։ Հետազոտության կենտրոնում գրական հերոսի աշխարհընկալումն է, նրա բարոյական ընտրությունները, ինքնության որոնումը և այն արժեքային սկզբունքները, որոնց միջոցով անհատը կառուցում է իր հարաբերությունները ընտանիքի, հասարակության, մշակութային միջավայրի և սեփական ներաշխարհի հետ։ Քննության են առնվում ազատության, պատասխանատվության, արժանապատվության, սիրո, ընտանիքի, ինքնուրույնության, մասնագիտական ինքնաիրացման, սոցիալական արդարության և անձնական երջանկության վերաբերյալ պատկերացումները՝ բացահայտելով դրանց փոխակերպումները ժամանակակից հասարակական ու մշակութային փոփոխությունների պայմաններում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կին կերպարների ինքնության ձևավորմանը, հասարակության կողմից սահմանվող դերերի և անհատական ձգտումների միջև առաջացող հակասություններին, ինչպես նաև ավանդական ու նոր արժեքների բախմանը։ Վերլուծվում է, թե ինչպես են սոցիալական միջավայրը, ընտանեկան հարաբերությունները, սերնդային տարբերությունները, մշակութային պատկանելությունը և հասարակական ակնկալիքները ազդում հերոսների որոշումների ու վարքագծի վրա։ Կարևորվում են նաև անձնական և հանրային տարածքների փոխհարաբերությունները, մարդու ինքնաճանաչման գործընթացը, ներքին հակասությունները և կյանքի տարբեր փուլերում արժեքային առաջնահերթությունների վերանայումը։ Համեմատական մոտեցմամբ հնարավոր է բացահայտել բրիտանական և ամերիկյան արձակում առկա ընդհանրություններն ու տարբերությունները, ինչպես նաև տարբեր հեղինակների կողմից անհատի արժեքային աշխարհի ներկայացման գեղարվեստական եղանակները։ Ուսումնասիրվում են պատմողական տեսանկյունը, կերպարակերտման միջոցները, խորհրդանիշները, ներքին մենախոսությունը, լեզվաոճական առանձնահատկությունները և այլ գեղարվեստական հնարքներ, որոնց միջոցով արտահայտվում են հերոսների հոգեբանական ու բարոյական որոնումները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ժամանակակից արձակը դիտարկել որպես հասարակության արժեքային փոփոխությունները արտացոլող մշակութային տարածք, որտեղ անհատի ինքնությունը ձևավորվում է անձնական փորձառության և սոցիալական իրականության փոխազդեցությամբ։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի ժամանակակից անգլոամերիկյան գրականության, կին հեղինակների ստեղծագործական ժառանգության, գրական կերպարի արժեբանական ուսումնասիրության և անհատի ու հասարակության հարաբերությունների գեղարվեստական արտացոլման առանձնահատկությունների բացահայտման համար։

Աշխատությունը նվիրված է IX–XVI դարերի պարսից դասական գրականության մեջ ժողովուրդների, ցեղերի և էթնիկական խմբերի անվանումների իմաստային զարգացման, գործածության և գեղարվեստական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում էթնոնիմները դիտարկվում են ոչ միայն որպես որոշակի էթնիկական հանրույթներ անվանող բառային միավորներ, այլև որպես պատմական ժամանակաշրջանների մշակութային պատկերացումները, քաղաքական հարաբերությունները, հասարակական ընկալումները և գրական ավանդույթները արտացոլող լեզվական երևույթներ։ Քննության են առնվում տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններում հանդիպող էթնիկական անվանումների սկզբնական նշանակությունները, դրանց իմաստային ընդլայնումները, նեղացումները, փոխաբերական կիրառությունները և ժամանակի ընթացքում ձևավորված լրացուցիչ նշանակությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն դեպքերին, երբ կոնկրետ ժողովրդի կամ ցեղի անվանումը գրական խոսքում աստիճանաբար ձեռք է բերել պայմանական, խորհրդանշական կամ գնահատողական իմաստ և սկսել է բնութագրել մարդու արտաքին տեսքը, վարքագիծը, սոցիալական դիրքը, աշխարհագրական ծագումը կամ որոշակի գեղարվեստական կերպար։ Ուսումնասիրվում է էթնոնիմների գործածությունը պոեզիայում և արձակում՝ հաշվի առնելով տվյալ ժամանակաշրջանի պատմաքաղաքական իրադարձությունները, ժողովուրդների միջև շփումները, ռազմական հակամարտությունները, առևտրային կապերը, բնակչության տեղաշարժերը և մշակութային փոխազդեցությունները։ Վերլուծվում է նաև պատմական իրականության և գրական պայմանականության հարաբերակցությունը՝ պարզելու համար, թե որքանով են գրական տեքստերում արտահայտված պատկերացումները համապատասխանում տվյալ էթնիկական խմբերի իրական պատմական դրությանը և որքանով են ձևավորվել գրական ավանդույթի ազդեցությամբ։ Համեմատական ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու առանձին անվանումների իմաստային փոփոխություններին տարբեր դարաշրջաններում և հեղինակների մոտ՝ բացահայտելով դրանց կայուն ու փոփոխական հատկանիշները։ Կարևորվում են նաև լեզվական փոխառությունները, բազմալեզու մշակութային միջավայրի ազդեցությունը և պարսկական գրականության կապերը հարևան ժողովուրդների պատմության ու մշակույթի հետ։ Աշխատանքը նպաստում է պարսից դասական գրականության բառապաշարի պատմական շերտերի, միջնադարյան էթնոմշակութային պատկերացումների և անվանումների իմաստային փոփոխության օրինաչափությունների առավել խորքային ըմբռնմանը՝ միաժամանակ կարևոր նյութ տրամադրելով իրանագիտության, պատմական բառագիտության, իմաստաբանության և մշակութային փոխազդեցությունների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է XIV–XV դարերում ստեղծված հայերեն ձեռագրերի հիշատակարանների լեզվական առանձնահատկությունների համակողմանի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով որպես միջնադարյան հայերենի պատմության, զարգացման և գործածության կարևոր սկզբնաղբյուրներ։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում հիշատակարանների բառապաշարը, հնչյունական և ուղղագրական առանձնահատկությունները, բառաձևերը, քերականական կառուցվածքները, շարահյուսական օրինաչափությունները և ոճական հատկանիշները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրաբարի ավանդական լեզվական ձևերի և ժամանակի կենդանի խոսակցական լեզվին բնորոշ տարրերի փոխհարաբերությանը, ինչը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու միջին հայերենի զարգացման տարբեր դրսևորումները և գրավոր խոսքում դրանց արտացոլման աստիճանը։ Ուսումնասիրվում են ձեռագիր մատյանների գրիչների, պատվիրատուների, ծաղկողների և այլ անձանց մասին տեղեկություններ պարունակող հատվածների լեզվական կառուցվածքները, ինչպես նաև ձեռագրերի ստեղծման վայրին, ժամանակին և պատմական հանգամանքներին վերաբերող ձևակերպումները։ Քննության են առնվում տարբեր գրչության կենտրոններում ստեղծված հիշատակարանների լեզվական տարբերությունները՝ նպատակ ունենալով բացահայտել հնարավոր տարածքային և բարբառային առանձնահատկությունները։ Կարևորվում է նաև օտար լեզուների հետ շփումների հետևանքով բառապաշարում ի հայտ եկած փոխառությունների և լեզվական ազդեցությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ դրանք արժեքավոր տեղեկություններ են տալիս տվյալ ժամանակաշրջանի պատմամշակութային միջավայրի մասին։ Հիշատակարանների լեզուն դիտարկվում է ոչ միայն որպես լեզվաբանական նյութ, այլև որպես միջնադարյան հասարակության առօրյան, մտածողությունը, հոգևոր կյանքը և պատմական իրադարձությունների ընկալումը ներկայացնող աղբյուր։ Վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու լեզվական ձևերի փոփոխությանը, նոր բառերի և արտահայտությունների տարածմանը, քերականական տարբերակների գործածությանը և գրական ու խոսակցական լեզուների փոխազդեցությանը։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի հայոց լեզվի պատմության պարբերացման, միջին հայերենի կառուցվածքային առանձնահատկությունների բացահայտման, միջնադարյան ձեռագրական ժառանգության լեզվաբանական ուսումնասիրության և պատմական բառարանագրության համար՝ միաժամանակ նպաստելով XIV–XV դարերի հայկական գրավոր մշակույթի և լեզվական իրականության առավել ամբողջական վերականգնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում կաթի և կաթնամթերքի արտադրությամբ զբաղվող կազմակերպությունների մրցունակության գնահատմանը և դրա բարձրացման արդյունավետ ուղղությունների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են կաթնամթերքի շուկայի կառուցվածքը, արտադրության կազմակերպման առանձնահատկությունները, հումքային բազայի վիճակը, արտադրական ծախսերը, գնագոյացման մեխանիզմները և սպառողական պահանջարկի փոփոխությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տեղական արտադրողների մրցակցային դիրքի վրա ազդող գործոններին՝ արտադրանքի որակին և անվտանգությանը, ինքնարժեքին, տեխնոլոգիական հագեցվածությանը, արտադրական հզորությունների օգտագործման արդյունավետությանը, տեսականու բազմազանությանը, ապրանքանիշի ճանաչելիությանը և իրացման համակարգերի զարգացմանը։ Քննության են առնվում կաթի մթերման և վերամշակման գործընթացներում առաջացող խնդիրները, հումքի սեզոնային առաջարկը, որակի պահպանման պահանջները, փոխադրման և սառեցման ենթակառուցվածքների նշանակությունը, ինչպես նաև արտադրողների ու գյուղացիական տնտեսությունների միջև համագործակցության արդյունավետությունը։ Վերլուծվում են ժամանակակից սարքավորումների և տեխնոլոգիաների ներդրման հնարավորությունները, որոնք կարող են նպաստել արտադրողականության բարձրացմանը, արտադրական կորուստների նվազեցմանը և պատրաստի արտադրանքի որակի բարելավմանը։ Կարևորվում են միջազգային և ազգային որակի չափանիշների կիրառումը, սննդամթերքի անվտանգության վերահսկողությունը և արտադրական գործընթացների կատարելագործումը՝ որպես սպառողների վստահության ու կազմակերպությունների շուկայական դիրքի ամրապնդման գործոններ։ Ուսումնասիրվում են նաև ներմուծվող արտադրանքի հետ մրցակցության պայմանները, արտահանման հնարավորությունները, նոր շուկաների հասանելիությունը և տեղական արտադրանքի առաջխաղացման մեխանիզմները։ Անդրադարձ է կատարվում կազմակերպությունների կառավարման արդյունավետությանը, ներդրումային գործունեությանը, նորարարությունների կիրառմանը, մարքեթինգային ռազմավարությունների կատարելագործմանը և սպառողների նախասիրություններին համապատասխան նոր արտադրատեսակների մշակմանը։ Հետազոտության շրջանակում մրցունակությունը դիտարկվում է որպես արտադրական, ֆինանսական, տեխնոլոգիական և շուկայական գործոնների փոխկապակցված համակարգ։ Աշխատանքի արդյունքները կարող են նպաստել ոլորտի կազմակերպությունների զարգացման ռազմավարությունների մշակմանը, արտադրության արդյունավետության և արտադրանքի որակի բարձրացմանը, տեղական արտադրողների դիրքերի ամրապնդմանը ներքին շուկայում և հայկական կաթնամթերքի արտահանման ներուժի ընդլայնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բյուջետային վերահսկողության համակարգի ուսումնասիրությանը, դրա գործող մեխանիզմների արդյունավետության գնահատմանը և կատարելագործման հիմնական ուղղությունների բացահայտմանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում պետական և համայնքային բյուջեների ձևավորման, հաստատման, կատարման և հաշվետվողականության փուլերում իրականացվող վերահսկողական գործընթացները՝ կարևորելով հանրային ֆինանսական միջոցների օրինական, նպատակային և արդյունավետ օգտագործումը։ Վերլուծվում են բյուջետային վերահսկողություն իրականացնող պետական մարմինների գործառույթները, նրանց իրավասությունների բաշխումը, փոխգործակցության մեխանիզմները և վերահսկողական գործունեության կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ներքին և արտաքին ֆինանսական վերահսկողության ձևերին, պետական ֆինանսական աուդիտին, բյուջետային ծրագրերի կատարման գնահատմանը, ֆինանսական խախտումների բացահայտմանը և դրանց կանխարգելման մեխանիզմներին։ Քննության են առնվում բյուջետային միջոցների ծախսման արդյունավետության գնահատման չափանիշները, պետական ծրագրերի ֆինանսավորման արդյունքների վերահսկումը և հատկացված միջոցների ու ձեռք բերված արդյունքների միջև կապի ապահովման խնդիրները։ Կարևորվում է վերահսկողության անցումը միայն խախտումների հետագա արձանագրումից դեպի կանխարգելիչ և ռիսկերի վրա հիմնված մոտեցումներ, որոնք հնարավորություն են տալիս ֆինանսական կառավարման հնարավոր խնդիրները բացահայտել ավելի վաղ փուլերում։ Ուսումնասիրվում են նաև բյուջետային գործընթացների թվայնացման, միասնական տեղեկատվական համակարգերի ներդրման, տվյալների փոխանակման և վերահսկողական ընթացակարգերի ավտոմատացման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում հանրային ֆինանսների կառավարման թափանցիկության, պետական մարմինների հաշվետվողականության և բյուջետային տեղեկատվության հասանելիության բարձրացման նշանակությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է գործող օրենսդրական և կազմակերպական մեխանիզմների վերլուծությունը՝ դրանցում առկա բացերի, գործառույթների հնարավոր կրկնությունների և վերահսկողության արդյունավետությունը սահմանափակող գործոնների բացահայտման նպատակով։ Քննարկվում են վերահսկողական մարմինների մասնագիտական կարողությունների զարգացման, ժամանակակից աուդիտորական մեթոդների կիրառման, ռիսկերի գնահատման համակարգերի կատարելագործման և վերահսկողության արդյունքների հիման վրա կառավարչական որոշումների ընդունման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել ՀՀ բյուջետային վերահսկողության համակարգի արդյունավետության բարձրացմանը, ֆինանսական կարգապահության ամրապնդմանը, հանրային միջոցների ոչ արդյունավետ օգտագործման ռիսկերի նվազեցմանը և պետական ֆինանսների կառավարման առավել թափանցիկ ու հաշվետու համակարգի ձևավորմանը։

Աշխատությունը նվիրված է Հայ եկեղեցու գործունեության շրջանակում ձևավորված տնտեսական հարաբերությունների համակարգի ուսումնասիրությանը՝ դիտարկելով եկեղեցին ոչ միայն որպես հոգևոր և կրոնական հաստատություն, այլև որպես պատմական տարբեր ժամանակաշրջաններում սեփական տնտեսական ռեսուրսներ, գույք և կառավարման մեխանիզմներ ունեցող հասարակական կառույց։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում եկեղեցու տնտեսական գործունեության ձևավորման պատմական նախադրյալները, եկեղեցական հաստատությունների նյութական ապահովման աղբյուրները, սեփականության հարաբերությունները և ֆինանսական միջոցների ձևավորման ու օգտագործման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրվում են եկեղեցապատկան հողերի, շինությունների և այլ գույքային արժեքների տնօրինման մեխանիզմները, նվիրատվությունների, բարեգործական հատկացումների և եկեղեցական տարբեր եկամուտների նշանակությունը հաստատությունների բնականոն գործունեության ապահովման համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցու տնտեսական գործունեության և հասարակության միջև ձևավորված հարաբերություններին՝ ներառելով համայնքների, անհատ բարերարների, տնտեսական կազմակերպությունների և պետական կառույցների հետ փոխգործակցության տարբեր ձևերը։ Վերլուծվում է նյութական միջոցների դերը եկեղեցու հոգևոր, կրթական, մշակութային և սոցիալական առաքելությունների իրականացման գործում, այդ թվում՝ եկեղեցիների և վանքերի պահպանության, կրթական հաստատությունների գործունեության, մշակութային ժառանգության պաշտպանության և սոցիալական ու բարեգործական ծրագրերի կազմակերպման տեսանկյունից։ Քննության են առնվում եկեղեցական տնտեսության կառավարման, ֆինանսական պլանավորման, եկամուտների և ծախսերի բաշխման, գույքի արդյունավետ օգտագործման և հաշվետվողականության հետ կապված հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև պատմական, քաղաքական և իրավական փոփոխությունների ազդեցությանը եկեղեցու տնտեսական դիրքի վրա՝ հաշվի առնելով պետություն-եկեղեցի հարաբերությունների տարբեր փուլերը և դրանց հետևանքով սեփականության ու ֆինանսավորման համակարգերում տեղի ունեցած փոփոխությունները։ Հետազոտությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտել հոգևոր կառույցի գործունեության տնտեսական հիմքերը և հասկանալ, թե ինչպես են նյութական ռեսուրսների ձևավորման ու կառավարման մեխանիզմները փոխկապակցված եկեղեցու հասարակական դերակատարության հետ։ Աշխատանքը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ եկեղեցական տնտեսության պատմության, կրոնական կազմակերպությունների կառավարման և Հայաստանի հասարակական ու տնտեսական հարաբերությունների զարգացման առանձնահատկությունների ուսումնասիրման համար։