History

Աշխատանքը պատմական և գաղափարական տեսանկյունից անդրադառնում է ցարական իշխանության գործունեությանը՝ ներկայացնելով այն գործողություններն ու իրադարձությունները, որոնք տվյալ ժամանակաշրջանի պաշտոնական կամ պահպանողական պատմագրության շրջանակում կարող էին ընկալվել որպես պետականության ամրապնդման, տարածքային ընդլայնման, ռազմական հաջողությունների կամ հասարակական կարգի պահպանման դրսևորումներ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են դիտարկվել ռուսական ցարական իշխանության ներքին և արտաքին քաղաքականության տարբեր ուղղությունները, կայսրության տարածքային ընդարձակման գործընթացները, ռազմական արշավները, պետական կառավարման համակարգի ձևավորումն ու կենտրոնացումը, ինչպես նաև իշխանության կողմից իրականացված վարչական և տնտեսական միջոցառումները։ Միաժամանակ թեման հնարավորություն է տալիս քննադատաբար ուսումնասիրելու այդ գործընթացների իրական պատմական հետևանքները՝ հաշվի առնելով տարբեր ժողովուրդների, սոցիալական խմբերի և տարածաշրջանների նկատմամբ ցարական քաղաքականության ազդեցությունը։ Կարևորվում են նաև իշխանության գաղափարական հիմնավորումները, միապետական գաղափարախոսությունը և այն պատմական պատկերացումները, որոնց միջոցով պետական քաղաքականությունը ներկայացվում էր որպես հերոսական կամ պետականաշինական գործունեություն։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել ցարական Ռուսաստանի քաղաքական պատմության, կայսերական կառավարման մեխանիզմների, ռազմական ընդարձակման և այդ ժամանակաշրջանի պատմագրական գնահատականների ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանում հայերի պատմական ներկայության, համայնքային կյանքի և հասարակական-մշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում հայ-ռուսական պատմական կապերն են, Ռուսաստանի տարբեր շրջաններում հայկական բնակչության ձևավորումն ու տարածումը, ինչպես նաև այն քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական պայմանները, որոնց ազդեցությամբ զարգացել է հայ համայնքների կյանքը։ Աշխատանքը կարող է ընդգրկել տարբեր ժամանակաշրջաններ՝ անդրադառնալով Ռուսաստանի տարածքում հայերի վաղ ներկայությանը, միջնադարյան և նոր ժամանակների գաղթերին, կայսերական շրջանի ժողովրդագրական գործընթացներին և հետագա համայնքային զարգացումներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական համայնքների ձևավորման պատճառներին, որոնց թվում կարևոր դեր են ունեցել առևտրական կապերը, տնտեսական հնարավորությունները, քաղաքական իրադարձությունները, պատերազմները, բնակչության տեղաշարժերը և տարածաշրջանային փոփոխությունները։ Ուսումնասիրության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում Ռուսաստանի քաղաքներում և այլ բնակավայրերում հայկական համայնքների հասարակական կազմակերպվածությունը։ Ներկայացվում են եկեղեցական, կրթական, բարեգործական և մշակութային հաստատությունների ձևավորման գործընթացները, որոնք նպաստել են համայնքային ինքնության պահպանմանը և սերունդների միջև մշակութային կապի շարունակականությանը։ Հատուկ նշանակություն ունի հայկական եկեղեցու գործունեությունը, որը տարբեր պատմական փուլերում հանդես է եկել որպես հոգևոր կենտրոն և համայնքային կյանքի կազմակերպման կարևոր հենարան։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև Ռուսաստանում հայերի տնտեսական գործունեությանը։ Հայ վաճառականները, արհեստավորները, ձեռնարկատերերը և մասնագետները տարբեր ժամանակաշրջաններում մասնակցել են քաղաքային տնտեսական կյանքի զարգացմանը՝ ներգրավվելով առևտրի, արտադրության, ֆինանսների և այլ ոլորտներում։ Նրանց գործունեության ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու հայ համայնքների սոցիալ-տնտեսական դերը և ռուսական հասարակության հետ նրանց փոխհարաբերությունների բնույթը։ Կարևոր ուղղություն է նաև կրթության և մշակույթի զարգացումը։ Հայկական դպրոցների, տպագրության, մամուլի, գրականության, արվեստի և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությունը նպաստել է ազգային ինքնության պահպանմանը՝ միաժամանակ ստեղծելով ռուսական մշակութային միջավայրի հետ փոխազդեցության պայմաններ։ Աշխատանքը կարող է դիտարկել նաև երկլեզվության, մշակութային փոխներթափանցման և ինքնության պահպանման խնդիրները՝ ցույց տալով, թե ինչպես են Ռուսաստանի հայերը համադրել իրենց ազգային ավանդույթները բնակության երկրի հասարակական և մշակութային իրականության հետ։ Առանձին ուշադրություն կարող է հատկացվել 19-րդ և 20-րդ դարերի քաղաքական իրադարձություններին, որոնք զգալի ազդեցություն են ունեցել հայկական համայնքների թվաքանակի և տեղաբաշխման վրա։ Տարբեր ժամանակներում Ռուսաստանի տարածքում հայերի թվի աճը կապված է եղել ինչպես բնական ժողովրդագրական գործընթացների, այնպես էլ պատմական իրադարձությունների հետևանքով նոր բնակչության ներհոսքի հետ։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայերի հասարակական և քաղաքական մասնակցությանը՝ նրանց ներգրավվածությանը քաղաքային կառավարման, հասարակական շարժումների, գիտության, կրթության և մշակույթի ոլորտներում։ Հայ-ռուսական հարաբերությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից կարևոր է նաև փոխադարձ ազդեցության խնդիրը։ Հայ համայնքները ոչ միայն պահպանել են սեփական մշակութային առանձնահատկությունները, այլև ակտիվորեն մասնակցել են Ռուսաստանի հասարակական ու մշակութային կյանքին՝ իրենց ներդրումն ունենալով գիտության, գրականության, արվեստի, կրթության և տնտեսական զարգացման մեջ։ Աշխատությունը կարող է դիտարկել նաև հայկական ինքնության պահպանման ժամանակակից խնդիրները՝ կապված լեզվի, կրոնական կյանքի, ազգային մշակույթի, համայնքային կազմակերպությունների և սերունդների միջև մշակութային ժառանգության փոխանցման հետ։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ներկայացնում է Ռուսաստանում հայերի բազմադարյա ներկայությունը՝ համադրելով պատմական, ժողովրդագրական, սոցիալական, տնտեսական և մշակութային դիտարկումները։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու հայկական համայնքների ձևավորման ու զարգացման հիմնական փուլերը, նրանց հասարակական դերակատարությունը, ազգային ինքնության պահպանման մեխանիզմները և ռուսական միջավայրի հետ փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Թեման արժեքավոր է հայ-ռուսական պատմական կապերի, հայկական սփյուռքի ձևավորման, Ռուսաստանի բազմազգ հասարակության և հայկական մշակութային ժառանգության ուսումնասիրության համար։

Աշխատությունը նվիրված է Օսմանյան կայսրությունում հայ բնակչության դեմ իրականացված զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և ոչնչացման պատմական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության առանցքում 1915 թվականին և դրան հաջորդած տարիներին հայ ժողովրդի կրած մարդկային, սոցիալական, մշակութային և նյութական կորուստներն են, ինչպես նաև այդ իրադարձությունների ձևավորման քաղաքական ու պատմական նախադրյալները։ Ուսումնասիրվում են Օսմանյան կայսրության հայ բնակչության հասարակական և քաղաքական դրությունը, ազգային հարցի զարգացումը, XIX դարի վերջի բռնությունների փորձը և այն գործընթացները, որոնք հանգեցրին համակարգված տեղահանությունների ու զանգվածային կոտորածների։ Աշխատության մեջ ուշադրություն է դարձվում Առաջին համաշխարհային պատերազմի պայմաններին, պետական կառույցների և տեղական իշխանությունների գործողություններին, հայ բնակչության բռնի տեղահանման կազմակերպմանը, մահվան ճանապարհներին, ճամբարային պայմաններին և վերապրածների ճակատագրերին։ Առանձին կարևորություն է տրվում ոչնչացման գործընթացի տարբեր դրսևորումների՝ զանգվածային սպանությունների, սովի, հիվանդությունների, բռնի տեղահանության, ունեցվածքի բռնագրավման և ընտանիքների ու համայնքների քայքայման ուսումնասիրությանը։ Հետազոտությունը անդրադառնում է նաև հայկական մշակութային ժառանգության կորստին, եկեղեցիների, դպրոցների, կրթական ու մշակութային հաստատությունների գործունեության խաթարմանը և հայաբնակ բնակավայրերի ժողովրդագրական փոփոխություններին։ Կարևորվում է միջազգային արձագանքի ուսումնասիրությունը, այդ թվում՝ ժամանակակից դիվանագիտական փաստաթղթերի, օտարերկրյա դիտորդների, մամուլի և մարդասիրական կազմակերպությունների հաղորդումների նշանակությունը պատմական իրադարձությունների փաստագրման գործում։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է նաև վերապրածների և փախստականների հետագա ճակատագիրը, հայկական սփյուռքի ձևավորման գործընթացը և տեղի ունեցածի հիշողության պահպանման ու փոխանցման խնդիրը։ Պատմական նյութի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տեղի ունեցածը ոչ միայն որպես առանձին ժամանակաշրջանի ողբերգական իրադարձությունների ամբողջություն, այլև որպես հայ ժողովրդի պատմական զարգացման, ժողովրդագրական պատկերի և ազգային ինքնության վրա խոր ազդեցություն ունեցած գործընթաց։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ցեղասպանագիտության մասնագետներին, հայագետներին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և մարդու իրավունքների հետազոտողներին, ինչպես նաև դասախոսներին և ուսանողներին։ Ուսումնասիրության նշանակությունը պայմանավորված է պատմական փաստերի համակարգված քննությամբ և հայ ժողովրդի կրած կորուստների, վերապրման փորձի ու պատմական հիշողության պահպանման խնդիրների լուսաբանմամբ։

Նյութը ներկայացնում է Լեռնային Ղարաբաղի շուրջ Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև երկարատև հակամարտության պատմական, քաղաքական և հասարակական նախապատմությունը՝ փորձելով համակողմանիորեն բացատրել դրա առաջացման պատճառները, զարգացման հիմնական փուլերը և հետևանքները։ Ուսումնասիրության կենտրոնում Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի, տարածքային ամբողջականության և ինքնորոշման սկզբունքների, ինչպես նաև տարածաշրջանի բնակչության անվտանգության և իրավունքների շուրջ ձևավորված հակասություններն են։ Նյութը անդրադառնում է խորհրդային ժամանակաշրջանում տարածաշրջանի վարչական կարգավիճակին, Խորհրդային Միության փլուզման շրջանում հակամարտության սրմանը և 1990-ականների սկզբի պատերազմին, որի հետևանքով տեղի ունեցան մարդկային կորուստներ և լայնածավալ տեղահանություններ։ Հետագա զարգացումների համատեքստում ներկայացվում են երկարատև բանակցային գործընթացները, հրադադարի հաստատումից հետո ձևավորված իրավիճակը, ինչպես նաև 2020 թվականի պատերազմը, որը էապես փոխեց տարածաշրջանի ուժերի հարաբերակցությունը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 2023 թվականի իրադարձություններին և դրանց հետևանքով Լեռնային Ղարաբաղի հայ բնակչության զանգվածային տեղահանությանը։ Նյութը հակամարտությունը դիտարկում է որպես բազմաշերտ գործընթաց, որում փոխկապակցված են ազգային ինքնության, անվտանգության, տարածքային ամբողջականության, ինքնորոշման, մարդու իրավունքների, հումանիտար խնդիրների և միջազգային իրավունքի հարցերը։ Ուսումնասիրությունը ներկայացնում է նաև Հայաստանի և Ադրբեջանի տարբեր քաղաքական դիրքորոշումները, միջազգային միջնորդության դերը և տարածաշրջանային զարգացումների ազդեցությունը Հարավային Կովկասի անվտանգության ու քաղաքական իրավիճակի վրա։ Ընդհանուր առմամբ, նյութը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել հակամարտության պատմական զարգացումների, դրա հիմնական կողմերի դիրքորոշումների և վերջին տասնամյակների ընթացքում տեղի ունեցած կարևոր փոփոխությունների մասին՝ միաժամանակ ընդգծելով դրա քաղաքական, հումանիտար և միջազգային նշանակությունը։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է Սասանյանների դինաստիայի պատմության ուսումնասիրությանը՝ հայ հեղինակների և պատմագիրների հաղորդած տեղեկությունների հիման վրա։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է ներկայացնել Սասանյան Իրանի քաղաքական, ռազմական և հասարակական պատմության տարբեր դրվագները՝ դրանք դիտարկելով հայկական գրավոր աղբյուրների տեսանկյունից։ Հայ պատմիչների երկերը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունեն, քանի որ Հայաստանը երկար ժամանակ գտնվել է Սասանյան Իրանի հետ սերտ քաղաքական, ռազմական և մշակութային փոխհարաբերությունների մեջ, իսկ այդ հարաբերություններն իրենց արտացոլումն են գտել հայկական պատմագրության մեջ։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել Սասանյան արքաների իշխանության ժամանակաշրջանները, արտաքին քաղաքականությունը, պատերազմները, Հայաստանի նկատմամբ իրականացվող քաղաքականությունը, հայ-իրանական հարաբերությունները և տարածաշրջանային կարևոր իրադարձությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայկական հեղինակների հաղորդած տեղեկությունների համադրմանը, դրանց պատմական արժեքի գնահատմանը և հնարավոր հակասությունների կամ տարբեր մեկնաբանությունների բացահայտմանը։ Աղբյուրագիտական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն վերականգնել Սասանյան պետության պատմության առանձին էջերը, այլև հասկանալ, թե ինչպես էին այդ իրադարձությունները ընկալվում և ներկայացվում հայկական պատմագրության մեջ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև հայ և իրանական պատմական ավանդույթների փոխհարաբերությանը, պատմական հիշողության ձևավորմանը և միջնադարյան հեղինակների կողմից քաղաքական իրադարձությունների մեկնաբանման առանձնահատկություններին։ Աշխատությունը կարևոր նշանակություն ունի Սասանյան ժամանակաշրջանի պատմության, հայ-իրանական հարաբերությունների և հայկական պատմագրական ժառանգության ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, իրանագետներին, աղբյուրագետներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Գիրքը նվիրված է Հայոց ցեղասպանությունից և Առաջին համաշխարհային պատերազմի տարիների բռնություններից փրկված հայ փախստականների պատմությանը Անդրկովկասում 1914-1922 թվականներին։ Ուսումնասիրության առանցքում գտնվում են հայ փախստականների տեղաշարժերը, նրանց թվաքանակի փոփոխությունները, բնակության վայրերը, սոցիալ-տնտեսական և կենցաղային պայմանները, ինչպես նաև Անդրկովկասում նրանց տեղավորման և գոյատևման հետ կապված խնդիրները։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն հսկայական մարդկային տեղաշարժերի մասին, որոնք տեղի ունեցան պատերազմի, զանգվածային բռնությունների, տեղահանությունների և ցեղասպանության հետևանքով, երբ հազարավոր հայեր ստիպված էին լքել իրենց բնակավայրերը և ապաստան փնտրել Անդրկովկասի տարբեր շրջաններում։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում փախստականների շարժի ուղղություններին և փուլերին՝ փորձելով վերականգնել նրանց տեղաշարժերի ընդհանուր պատկերը և պարզել, թե ինչպես էին քաղաքական ու ռազմական իրադարձությունները ազդում բնակչության վերաբաշխման վրա։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև փախստականների թվակազմի հարցը, որի ուսումնասիրությունը թույլ է տալիս գնահատել տեղի ունեցած ժողովրդագրական փոփոխությունների մասշտաբները և տարբեր ժամանակներում փախստականների թվի աճի կամ նվազման պատճառները։ Աշխատության մյուս կարևոր ուղղությունը նրանց կացության ուսումնասիրությունն է․ անդրադարձ է կատարվում բնակարանային պայմաններին, սննդի և հագուստի ապահովմանը, առողջապահական խնդիրներին, աշխատանքի հնարավորություններին, որբերի և անապաստան մարդկանց վիճակին, ինչպես նաև տեղական իշխանությունների, հասարակական կազմակերպությունների և բարեգործական կառույցների կողմից ցուցաբերված օգնությանը։ Ուսումնասիրությունը նաև ցույց է տալիս, որ փախստականների հիմնախնդիրը միայն մարդասիրական խնդիր չէր, այլ ուներ լուրջ քաղաքական, տնտեսական և ժողովրդագրական նշանակություն՝ կապված Անդրկովկասի տարածաշրջանի ընդհանուր անկայունության, պետական իշխանությունների փոփոխությունների և հետպատերազմյան իրադրության հետ։ 1914-1922 թվականների ժամանակահատվածի ընդգրկումը հնարավորություն է տալիս հետևելու գործընթացի զարգացմանը պատերազմի սկզբից մինչև հետպատերազմյան տարիները՝ ներառյալ Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ձևավորման և տարածաշրջանում տեղի ունեցած քաղաքական փոփոխությունների շրջանը։ Գիրքը կարևոր սկզբնաղբյուրային և գիտական նշանակություն ունի Հայոց ցեղասպանությունից փրկվածների, փախստականության պատմության, հայ ժողովրդի ժողովրդագրական տեղաշարժերի և XX դարի սկզբի Անդրկովկասի սոցիալ-քաղաքական իրականության ուսումնասիրության համար։ Այն հատկապես արժեքավոր է նրանով, որ մարդկային ողբերգությունը դիտարկում է նաև փաստական և ժողովրդագրական տեսանկյունից՝ ներկայացնելով փախստականների շարժի, թվաքանակի և կացության վերաբերյալ տվյալներ ու դրանց հիման վրա վերականգնելով պատմական ժամանակաշրջանի կարևորագույն գործընթացներից մեկը։

Գիրքը նվիրված է Օսմանյան կայսրության սուլթան Աբդուլ Համիդ II-ի քաղաքական կերպարի ձևավորման, մեկնաբանության և փոփոխության ուսումնասիրությանը թուրքական պատմագրության մեջ՝ XX դարի երկրորդ քառորդից մինչև XXI դարի սկիզբը։ Աշխատության կենտրոնում գտնվում է այն հարցը, թե տարբեր ժամանակաշրջանների թուրք պատմաբանները, հետազոտողները և պատմագիտական ուղղությունները ինչպես են գնահատել նրա իշխանությունը, քաղաքական գործունեությունը, կառավարման մեթոդները և Օսմանյան կայսրության վերջին տասնամյակների պատմության մեջ ունեցած դերը։ Հեղինակը դիտարկում է սուլթանի կերպարի պատմագիտական ընկալման փոփոխությունները՝ այն կապելով Թուրքիայի քաղաքական, գաղափարական և հասարակական զարգացումների հետ։ Ուսումնասիրության մեջ անդրադարձ է կատարվում նրա կենտրոնացման քաղաքականությանը, պետական կառավարման առանձնահատկություններին, արտաքին և ներքին քաղաքականությանը, իսլամական գաղափարախոսության օգտագործմանը, կայսրության տարածքային ամբողջականության պահպանման ձգտումներին, ինչպես նաև եվրոպական տերությունների հետ հարաբերություններին։ Առանձին նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ Աբդուլ Համիդ II-ի կերպարը թուրքական պատմագրության մեջ միանշանակ չի ներկայացվում․ տարբեր հեղինակների մոտ նա կարող է հանդես գալ որպես ուժեղ և հեռատես պետական գործիչ, կայսրության պահպանման համար պայքարող քաղաքական առաջնորդ, կամ, հակառակը, որպես ավտորիտար կառավարիչ, որի իշխանությունը բնութագրվում էր քաղաքական վերահսկողության և սահմանափակումների ուժեղացմամբ։ Գիրքը ցույց է տալիս, որ պատմագիտական գնահատականները հաճախ պայմանավորված են ոչ միայն ուսումնասիրվող ժամանակաշրջանի փաստերով, այլև հենց պատմագրական միջավայրի քաղաքական ու գաղափարական առանձնահատկություններով։ Այս տեսանկյունից աշխատանքը կարևոր է ոչ միայն Աբդուլ Համիդ II-ի գործունեությունը հասկանալու, այլև թուրքական պատմագրության զարգացման տրամաբանությունը բացահայտելու համար։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու, թե ինչպես են ժամանակի ընթացքում փոխվել Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի, սուլթանական իշխանության, պետականության, իսլամական քաղաքականության և թուրքական ազգային ինքնության վերաբերյալ պատմագիտական մոտեցումները։ Հատկապես արժեքավոր է այն, որ աշխատանքը պատմական անձի գնահատականը դիտարկում է պատմագրական համատեքստում՝ ուշադրություն դարձնելով տարբեր հեղինակների տեսակետների տարբերություններին, դրանց ձևավորման պատճառներին և քաղաքական-գաղափարական նախադրյալներին։ Արդյունքում գիրքը ներկայացնում է ոչ միայն մեկ քաղաքական գործչի պատմագիտական կերպարի ուսումնասիրություն, այլև թուրքական պատմական գիտության մեջ Օսմանյան անցյալի վերաիմաստավորման գործընթացի վերլուծություն՝ ընդգծելով, թե ինչպես կարող է նույն պատմական գործիչը տարբեր ժամանակներում ստանալ էապես տարբեր մեկնաբանություններ։

Աշխատությունը նվիրված է Խորհրդային Միության նոր սահմանադրության բովանդակության, նշանակության և հասարակական կյանքի վրա դրա ազդեցության ներկայացմանը՝ որպես գրադարանների համար նախատեսված տեղեկատվական և մեթոդական նյութ։ Այն ընթերցողին ծանոթացնում է խորհրդային սահմանադրական համակարգի հիմնական դրույթներին, պետության կառուցվածքի սկզբունքներին, քաղաքացիների իրավունքներին ու պարտականություններին, ինչպես նաև սոցիալական, տնտեսական և քաղաքական հարաբերությունների իրավական կարգավորման առանձնահատկություններին։ Նյութում սահմանադրությունը դիտարկվում է որպես պետության հասարակական և պետական կառուցվածքի հիմքը սահմանող փաստաթուղթ, որի միջոցով ամրագրվում էին խորհրդային հասարակության կազմակերպման, պետական իշխանության իրականացման և քաղաքացիների մասնակցության վերաբերյալ պաշտոնական սկզբունքները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցերին, որոնք կարող էին հետաքրքրել գրադարանների աշխատակիցներին՝ սահմանադրության վերաբերյալ ցուցահանդեսների, գրականության տեսությունների, տեղեկատվական անկյունների, ընթերցողական միջոցառումների, բանավոր ներկայացումների և այլ հանրային նախաձեռնությունների կազմակերպման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է դիտարկվել ոչ միայն որպես սահմանադրական դրույթների վերաբերյալ տեղեկատու, այլև որպես գործնական օգնություն գրադարանային-մշակութային աշխատանքի պլանավորման և կազմակերպման համար։ Ներկայացվող նյութերը հնարավորություն են տալիս համակարգված կերպով ներկայացնել նոր սահմանադրության հետ կապված հիմնական գաղափարներն ու թեմաները, ընտրել համապատասխան գրականություն և կազմակերպել թեմատիկ միջոցառումներ տարբեր տարիքային և կրթական խմբերի համար։ Միաժամանակ աշխատանքը արտացոլում է իր ստեղծման ժամանակաշրջանի խորհրդային հասարակական-քաղաքական և գաղափարական միջավայրը, ինչի շնորհիվ այն կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև որպես պատմական աղբյուր՝ տվյալ ժամանակաշրջանի պաշտոնական պատկերացումների, հասարակական արժեքների և տեղեկատվական-մշակութային քաղաքականության ուսումնասիրման համար։ Նյութը հատկապես օգտակար կարող է լինել գրադարանագետների, մշակութային հաստատությունների աշխատակիցների, պատմության և իրավագիտության ոլորտի ուսումնասիրողների համար, ինչպես նաև նրանց, ովքեր հետաքրքրված են ԽՍՀՄ ուշ խորհրդային շրջանի պետական-իրավական համակարգով և այդ համակարգի վերաբերյալ հասարակական իրազեկման կազմակերպման մեթոդներով։

Գիրքը ներկայացնում է 2012 թվականի ընթացքում նշվող կարևոր և հիշարժան տարեթվերի, պատմական իրադարձությունների, նշանակալի անձանց և հասարակական-մշակութային երևույթների համակարգված ամբողջություն։ Այն կարող է ծառայել որպես տեղեկատու և ճանաչողական աղբյուր՝ ընթերցողին հնարավորություն տալով մեկտեղված ձևով ծանոթանալ տարբեր ժամանակաշրջանների ու ոլորտների հետ կապված կարևոր ամսաթվերին և դրանց պատմական նշանակությանը։ Նյութը ներառում է պետական ու ազգային նշանակության իրադարձություններ, պատմական տարեդարձեր, մշակույթի, գիտության, գրականության և հասարակական կյանքի նշանավոր գործիչների ծննդյան ու մահվան տարելիցներ, ինչպես նաև տարբեր կառույցների, կազմակերպությունների և կարևոր իրադարձությունների հոբելյանական տարեթվեր։ Յուրաքանչյուր ամսաթվի կամ հիշարժան իրադարձության ներկայացումը նպաստում է պատմական փաստերի և անձանց գործունեության վերաբերյալ ընդհանուր պատկերացման ձևավորմանը՝ ընդգծելով դրանց կապը տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական, սոցիալական և մշակութային զարգացումների հետ։ Հատկապես օգտակար է նման ժողովածուն այն ընթերցողների համար, ովքեր զբաղվում են կրթական, մշակութային կամ տեղեկատվական աշխատանքով և անհրաժեշտություն ունեն արագ գտնելու տարվա ընթացքում նշվող կարևոր տարեթվերը։ Այն կարող է կիրառվել դպրոցներում, գրադարաններում, մշակութային և կրթական հաստատություններում՝ ցուցահանդեսների, թեմատիկ միջոցառումների, դասախոսությունների, գրական-հիշատակի երեկոների և այլ նախաձեռնությունների կազմակերպման համար։ Հավաքված նյութը միաժամանակ հնարավորություն է տալիս ամբողջ տարվա ընթացքում հետևողականորեն անդրադառնալ պատմական հիշողության պահպանմանն ու տարբեր սերունդների համար կարևոր իրադարձությունների և անհատների արժևորմանը։ Աշխատությունը կարելի է դիտարկել որպես գործնական տեղեկատու, որը մեկտեղում է տարվա կարևորագույն հիշարժան ամսաթվերը և դրանք կապում պատմության ու մշակութային ժառանգության հետ՝ ընթերցողին առաջարկելով հակիրճ, կիրառական և ճանաչողական տեղեկատվության ամբողջություն։

Աշխատությունը նվիրված է հայերի և վրացիների ծագման հարցի ուսումնասիրությանը և նրանց՝ Փոքր Ասիայի հնագույն բնակչության հետ ունեցած պատմական ու մշակութային կապերի քննությանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է քննարկել Հայկական բարձրավանդակի և հարակից տարածքների հնագույն բնակչության էթնիկական կազմավորման գործընթացները, տարբեր ժողովուրդների փոխհարաբերությունները և այն պատմական պայմանները, որոնց ներքո ձևավորվել են հայ և վրաց ժողովուրդների վաղ պատմական ինքնությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել պատմական աղբյուրների, հնագիտական տվյալների, տեղանունների, լեզվաբանական նյութերի և հին հեղինակների հաղորդած տեղեկությունների հիման վրա ձևավորված տեսակետները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Փոքր Ասիայի հնագույն ժողովուրդներին և նրանց հնարավոր փոխառնչություններին Հայկական բարձրավանդակի ու Կովկասի բնակչության հետ։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ տարբեր պատմական դարաշրջանների՝ սկսած հնագույն ժամանակներից մինչև ավելի ուշ փուլեր, և փորձել վերականգնել բնակչության տեղաշարժերի, մշակութային շփումների ու քաղաքական փոխազդեցությունների ընդհանուր պատկերը։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև էթնոգենեզի խնդիրը, որի ուսումնասիրությունը պահանջում է տարբեր տեսակի աղբյուրների համադրություն և պատմական գործընթացների բազմակողմանի դիտարկում։ Լեզվաբանական տեսանկյունից կարող են քննության առնվել հայերենի, վրացերենի և տարածաշրջանի հնագույն լեզուների միջև հնարավոր կապերը, փոխառությունները, տեղանունները և լեզվական շփումների հետքերը։ Հնագիտական նյութերի օգտագործումը, իր հերթին, հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր մշակույթների նյութական ժառանգությունը, բնակավայրերի կառուցվածքը, թաղման ծեսերը, խեցեղենը և այլ հնագիտական համալիրներ։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այն փորձում է հայերի և վրացիների վաղ պատմությունը դիտարկել ոչ թե մեկուսացված, այլ Փոքր Ասիայի և Հարավային Կովկասի ավելի լայն պատմամշակութային միջավայրում։ Այս մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել տարածաշրջանի ժողովուրդների միջև երկարատև շփումները և փոխազդեցությունները՝ միաժամանակ տարբերակելով մշակութային ընդհանրությունները էթնիկական ծագման ուղղակի ապացույցներից։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, վրացագետներին, հնագետներին, պատմաբաններին, լեզվաբաններին, հնագույն աշխարհի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին և Հայկական բարձրավանդակի ու Կովկասի հնագույն բնակչության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության և Եվրոպական Միության միջև հարաբերությունների ձևավորման, զարգացման և խորացման գործընթացի ուսումնասիրությանը 1992-2013 թվականների ընթացքում։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի անկախացումից հետո Եվրոպական Միության հետ քաղաքական, տնտեսական և ինստիտուցիոնալ կապերի հաստատումն ու դրանց աստիճանական զարգացումն է։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել երկկողմ հարաբերությունների հիմնական փուլերը՝ սկսած դիվանագիտական կապերի ձևավորումից մինչև համագործակցության առավել ընդգրկուն մեխանիզմների ստեղծումը։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում Եվրոպական Միության՝ Հարավային Կովկասում իրականացվող քաղաքականությանը, ինչպես նաև Հայաստանի արտաքին քաղաքականության եվրոպական ուղղության ձևավորմանը։ Առանձնահատուկ տեղ է հատկացվում տնտեսական և տեխնիկական համագործակցությանը, ժողովրդավարական կառավարման, իրավական բարեփոխումների, մարդու իրավունքների պաշտպանության, պետական կառավարման կատարելագործման և քաղաքացիական հասարակության զարգացման ոլորտներում իրականացված ծրագրերին։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է 2004 թվականից հետո Հայաստանի ներգրավվածությունը Եվրոպական հարևանության քաղաքականության շրջանակում և դրա արդյունքում համագործակցության նոր ուղղությունների ձևավորումը։ Քննարկվում են նաև Հայաստան-ԵՄ հարաբերությունների զարգացման վրա ազդած տարածաշրջանային և միջազգային գործոնները, այդ թվում՝ Հարավային Կովկասի անվտանգության միջավայրը, Լեռնային Ղարաբաղի հակամարտությունը, Հայաստանի հարաբերությունները հարևան երկրների հետ և եվրոպական կառույցների դերակատարությունը տարածաշրջանային գործընթացներում։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում 2009 թվականին մեկնարկած Արևելյան գործընկերությանը, որի շրջանակում Հայաստանի և ԵՄ-ի հարաբերությունները ստացան առավել համակարգված բնույթ։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի և Եվրոպական Միության միջև բանակցությունների զարգացմանը, ասոցացման համաձայնագրի և Խորը և համապարփակ ազատ առևտրի գոտու վերաբերյալ քննարկումներին, ինչպես նաև այն քաղաքական և տնտեսական գործոններին, որոնք ազդեցություն ունեցան այդ գործընթացների ընթացքի վրա։ 2013 թվականը հետազոտության համար առանձնահատուկ նշանակություն ունի, քանի որ այդ շրջանում Հայաստանի արտաքին քաղաքականության ուղղության փոփոխությունը նոր փուլ ձևավորեց Հայաստան-ԵՄ հարաբերությունների հետագա զարգացման համար։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս գնահատելու համագործակցության ձեռքբերումները, առկա խնդիրներն ու սահմանափակումները և հասկանալու եվրոպական ուղղության նշանակությունը Հայաստանի արտաքին քաղաքականության և սոցիալ-տնտեսական զարգացման տեսանկյունից։ Նյութը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, միջազգային հարաբերությունների և եվրոպական ինտեգրման մասնագետներին, դիվանագետներին, հետազոտողներին, ինչպես նաև Հայաստանի արտաքին քաղաքականությամբ և Եվրոպական Միության հետ հարաբերություններով հետաքրքրվող ուսանողներին ու ընթերցողներին։

Այս գիրքը պատմական ուսումնասիրություն է, որը կենտրոնանում է կայսերական կառավարման համակարգից հանրապետական պետական կառուցվածքի անցման գործընթացների վրա՝ դիտարկելով քաղաքական, հասարակական և ինստիտուցիոնալ այն փոփոխությունները, որոնք ուղեկցում են նման խորքային վերափոխումներին։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես են կայսրության տարածքում ձևավորված իշխանական հարաբերությունները, վարչական կառույցները և քաղաքական ավանդույթները փոխակերպվում նոր պետական համակարգի պայմաններում։ Հեղինակը ուշադրություն է դարձնում ոչ միայն իշխանության ձևական փոփոխությանը, այլև դրա հիմքում ընկած սոցիալական և գաղափարական գործընթացներին՝ ազգային ինքնագիտակցության աճին, քաղաքական կազմակերպվածության զարգացմանը, քաղաքացիական ինստիտուտների ձևավորմանը և պետական ինքնիշխանության նոր ընկալմանը։ Գրքում կայսրությունից հանրապետություն անցումը ներկայացվում է որպես բարդ և բազմաշերտ պատմական գործընթաց, որը սովորաբար չի սահմանափակվում մեկ քաղաքական իրադարձությամբ կամ իշխանության փոփոխությամբ։ Նման անցումները կարող են ներառել սահմանադրական բարեփոխումներ, վարչական համակարգի վերակազմավորում, բանակի և պետական ծառայության դերի փոփոխություն, նոր քաղաքական էլիտաների առաջացում և հասարակության տարբեր խմբերի ներգրավվածության ընդլայնում։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է նաև այն հարցը, թե ինչպես են հին կայսերական կառույցները շարունակում ազդել նոր հանրապետության քաղաքական մշակույթի և պետական կառավարման վրա։ Այս տեսանկյունից գիրքը հետաքրքիր է նրանով, որ թույլ է տալիս հասկանալ քաղաքական ժառանգականության և նորարարության փոխհարաբերությունը․ նոր հանրապետական համակարգը կարող է ստեղծվել որպես նախորդ կարգի հակադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանել նրա վարչական, իրավական կամ ինստիտուցիոնալ որոշ տարրեր։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև հասարակության առանձին խմբերի դիրքորոշումներին և նրանց դերակատարությանը պետական վերափոխումների ընթացքում։ Քաղաքական փոփոխությունների հաջողությունը հաճախ կախված է ոչ միայն ղեկավարության որոշումներից, այլև հասարակական տարբեր ուժերի՝ մտավորականության, քաղաքական կազմակերպությունների, զինվորականության, գործարար շրջանակների և լայն հասարակության փոխհարաբերություններից։ Այդ պատճառով պատմական անցման ուսումնասիրությունը ներառում է ինչպես վերնախավային քաղաքականությունը, այնպես էլ հասարակական գործընթացները։ Գրքի կարևոր թեմաներից է պետական ինքնության ձևավորումը։ Կայսերական համակարգում բնակչության քաղաքական պատկանելությունը հաճախ կապված է կայսրությանը և միապետական իշխանությանը, մինչդեռ հանրապետական համակարգի ձևավորումը կարող է առաջ բերել քաղաքացիության, ազգային պետության, սահմանադրական իրավունքների և ժողովրդավարական մասնակցության նոր պատկերացումներ։ Այս փոփոխությունները կարող են երկարատև ազդեցություն ունենալ հասարակության քաղաքական մշակույթի և հետագա պետական զարգացման վրա։ Գիրքը արժեքավոր է նաև այն պատճառով, որ կայսրությունից հանրապետություն անցումը հնարավորություն է տալիս համեմատական տեսանկյունից ուսումնասիրելու պետական համակարգերի վերափոխման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Այն հետաքրքրություն կարող է ներկայացնել պատմաբանների, քաղաքագիտության և միջազգային հարաբերությունների ուսումնասիրողների, ինչպես նաև կայսրությունների փլուզման, պետականաշինության և սահմանադրական զարգացման հարցերով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է կայսերական կառավարման ավարտից հետո նոր հանրապետական իրականության ձևավորման բարդ ճանապարհը՝ ընդգծելով քաղաքական ինստիտուտների, հասարակական ուժերի, գաղափարների և պատմական ժառանգության փոխազդեցությունը։ Այն օգնում է հասկանալ, որ նման անցումը ոչ թե պարզապես կառավարման ձևի փոփոխություն է, այլ պետական և հասարակական կյանքի խորքային վերակազմավորում, որի հետևանքները կարող են շարունակվել երկար ժամանակ նոր հանրապետության ստեղծումից հետո։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի միջին բրոնզի դարի ժամանակագրության և փուլաբաժանման հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ նպատակ ունենալով հստակեցնել տվյալ ժամանակաշրջանի հնագիտական մշակույթների ձևավորման, զարգացման և հաջորդականության հիմնական փուլերը։ Հետազոտության կենտրոնում են Հայաստանի տարածքում միջին բրոնզի դարին վերաբերող հնագիտական հուշարձանները, նյութական մշակույթի համալիրները, դրանց փոխհարաբերությունները և ժամանակագրական տեղադրությունը։ Աշխատանքը կարող է հիմնվել դամբարանների, բնակավայրերի, ամրոցների և այլ հնագիտական հուշարձանների պեղումների ընթացքում հայտնաբերված նյութերի՝ հատկապես խեցեղենի, մետաղյա իրերի, զենքերի, զարդերի, աշխատանքային գործիքների և այլ գտածոների համեմատական ուսումնասիրության վրա։ Նյութական մշակույթի ձևերի և տիպաբանական առանձնահատկությունների համադրումը հնարավորություն է տալիս առանձնացնել զարգացման տարբեր փուլեր և որոշել դրանց հարաբերական ժամանակագրությունը։ Կարևոր նշանակություն ունի նաև տարբեր հնագիտական համալիրների միջև կապերի բացահայտումը, քանի որ դրանց տարածական տարածվածությունը և մշակութային ընդհանրությունները կարող են վկայել բնակչության փոխազդեցությունների, տնտեսական ու մշակութային կապերի և տարածաշրջանային գործընթացների մասին։ Հետազոտության ընթացքում կարող են կիրառվել ինչպես ավանդական տիպաբանական և շերտագրական մեթոդներ, այնպես էլ բացարձակ թվագրման տվյալներ, երբ դրանք հասանելի են, ինչը հնարավորություն է տալիս առավել ճշգրիտ սահմանել առանձին փուլերի ժամանակագրական շրջանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է դարձվել Հայաստանի տարբեր շրջանների հնագիտական նյութերի համադրմանը՝ պարզելու համար դրանց զարգացման ընդհանուր և տեղային առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հարակից տարածաշրջանների՝ Հարավային Կովկասի, Արևելյան Անատոլիայի և Իրանական բարձրավանդակի նյութերին՝ միջմշակութային կապերի և փոխազդեցությունների բացահայտման նպատակով։ Ժամանակագրական փուլաբաժանման կատարելագործումը կարևոր է Հայաստանի միջին բրոնզի դարի մշակութային գործընթացների ավելի հստակ վերակազմության համար, քանի որ այն հնարավորություն է տալիս որոշել տարբեր հնագիտական մշակույթների և համալիրների ժամանակային հարաբերակցությունը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել բնակչության սոցիալ-տնտեսական կյանքի, մետաղագործության զարգացման, առևտրատնտեսական կապերի, թաղման ծեսերի և նյութական մշակույթի փոփոխությունների վերաբերյալ գիտական պատկերացումների խորացմանը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել Հայաստանի նախապատմության, հնագիտության և հնագույն մշակույթների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների համար՝ հատկապես հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է «Հայրենիք» ամսագրում 1920-1930-ական թվականներին հրապարակված հրապարակախոսական նյութերի ուսումնասիրությանը՝ դրանք դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի հայ քաղաքական, հասարակական և մշակութային մտքի զարգացման համատեքստում։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է բացահայտել ամսագրի հրապարակախոսության թեմատիկ ուղղությունները, գաղափարական առանձնահատկությունները, հեղինակային մոտեցումները և հասարակական նշանակությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են քննության առնվել ազգային ինքնության, հայրենիքի և սփյուռքի հարաբերությունների, հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, քաղաքական իրադարձությունների, ազգային-ազատագրական պայքարի և Հայաստանի Հանրապետության վերաբերյալ հրապարակումները։ Առանձին ուշադրություն կարող է դարձվել այն հանգամանքին, թե ինչպես է պարբերականը ներկայացրել 1920-1930-ական թվականների միջազգային և տարածաշրջանային քաղաքական զարգացումները, հայության առջև ծառացած խնդիրները և Սփյուռքի հասարակական կյանքի տարբեր դրսևորումները։ Հրապարակախոսական նյութերի վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրել նաև ժամանակաշրջանի գաղափարական բանավեճերը, քաղաքական դիրքորոշումների ձևավորումը և ազգային խնդիրների շուրջ տարբեր տեսակետների արտահայտումը։ Կարևոր նշանակություն ունի ամսագրի լեզվական և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությունը, քանի որ հրապարակախոսությունը միաժամանակ հանդես է գալիս որպես տեղեկատվության տարածման, հասարակական կարծիքի ձևավորման և ազգային գաղափարների պահպանման միջոց։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ ամսագրի հեղինակների, հրապարակումների ժանրային բազմազանության, խմբագրական քաղաքականության և պարբերականի՝ հայ մտավորական ու քաղաքական միջավայրում ունեցած դերի հարցերին։ Նյութերի համատեքստային ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս «Հայրենիք»-ի հրապարակախոսությունը դիտարկել ոչ միայն որպես մամուլի պատմության փաստ, այլև որպես 20-րդ դարի առաջին կեսի հայ հասարակական մտքի կարևոր աղբյուր։ Աշխատանքը կարող է արժեքավոր լինել հայ մամուլի պատմությամբ, սփյուռքահայության հասարակական-քաղաքական կյանքով, հրապարակախոսությամբ և ազգային գաղափարախոսության զարգացմամբ հետաքրքրվող գրականագետների, պատմաբանների, հայագետների, լրագրության պատմության ուսումնասիրողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Սասունի պատմական իրադարձություններին և հատկապես այն ծանր ու ողբերգական դեպքերին, որոնց հետևանքով տարածաշրջանը ենթարկվել է ավերածությունների, բնակչության կորստի և սոցիալ-տնտեսական ծանր ցնցումների։ Վերնագրի ձևակերպումը մատնանշում է պատմողական և հուշագրական բնույթ՝ փորձելով ներկայացնել տեղի ունեցած իրադարձությունները ոչ միայն որպես քաղաքական կամ ռազմական գործընթաց, այլև դրանց ազդեցությունը Սասունի բնակչության, գյուղերի, ընտանիքների և համայնքային կյանքի վրա։ Նյութում կարող են ներկայացվել Սասունի բնակչության դիմադրությունը, զինված բախումները, բնակավայրերի ավերումը, խաղաղ բնակչության կրած կորուստները և այդ իրադարձությունների հետևանքով առաջացած տեղահանության ու սոցիալական խաթարման գործընթացները։ Աշխատությունը կարող է կարևոր լինել նաև Սասունի ինքնապաշտպանական պայքարի և տեղի բնակչության պատմական հիշողության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով դիտարկել իրադարձությունները ժամանակակիցների վկայությունների, պատմական փաստերի և ժողովրդական հիշողության համադրությամբ։ Հուշագրական բնույթը կարող է ընթերցողին մոտեցնել պատմական իրադարձությունների մարդկային կողմին՝ ներկայացնելով ոչ միայն ռազմական գործողությունների ընթացքը, այլև դրանց հետևանքով մարդկանց առօրյայի, համայնքային հարաբերությունների և մշակութային միջավայրի փոփոխությունները։ Նյութը կարող է արժեքավոր սկզբնաղբյուր լինել Սասունի և Արևմտյան Հայաստանի պատմության, հայ բնակչության սոցիալական ու ժողովրդագրական վիճակի, ազգային-ազատագրական շարժումների և Օսմանյան կայսրության վերջին շրջանի հասարակական-քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն հատկապես կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ազգագրագետներին, հուշագրական գրականության ուսումնասիրողներին և Սասունի պատմական ժառանգությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատանքը նվիրված է 1945-2004 թվականներին Մերձավոր Արևելքում ջրային ռեսուրսների շուրջ ձևավորված հիմնախնդիրների, հակասությունների և քաղաքական գործընթացների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում է ջրի սահմանափակ պաշարների նշանակությունը տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական զարգացման, գյուղատնտեսության, բնակչության կենսապահովման և պետությունների ազգային անվտանգության համար։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անդրսահմանային գետերի և ջրային ավազանների օգտագործման հետ կապված խնդիրներին, որոնց շուրջ տարբեր պետությունների շահերի բախումը հաճախ վերածվել է երկարաժամկետ քաղաքական լարվածության։ Ուսումնասիրության շրջանակում դիտարկվում են տարածաշրջանի հիմնական ջրային համակարգերի օգտագործման, ջրային ենթակառուցվածքների զարգացման, ամբարտակների և ոռոգման ծրագրերի իրականացման, ինչպես նաև ջրային ռեսուրսների վերահսկողության հետ կապված գործընթացները։ Աշխատանքը ցույց է տալիս, որ ջրի հիմնախնդիրը Մերձավոր Արևելքում չի սահմանափակվում բնական ռեսուրսների պակասով, այլ սերտորեն կապված է պատմական, քաղաքական, տնտեսական և աշխարհաքաղաքական գործոնների հետ։ Քննարկվում են նաև ջրային ռեսուրսների և տարածաշրջանային հակամարտությունների փոխկապակցվածությունը, միջպետական բանակցությունների ու համագործակցության փորձերը, ինչպես նաև ջրի՝ որպես քաղաքական ազդեցության և անվտանգության կարևոր գործոնի դերը։ Ժամանակաշրջանի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են բնակչության աճը, տնտեսական զարգացումը, քաղաքաշինությունը, կլիմայական պայմանները և քաղաքական հակասությունները խորացրել ջրի նկատմամբ մրցակցությունը։ Աշխատանքը կարևոր է Մերձավոր Արևելքի միջազգային հարաբերությունների, տարածաշրջանային անվտանգության և բնական ռեսուրսների կառավարման առանձնահատկությունները հասկանալու համար և կարող է օգտակար լինել պատմության, քաղաքագիտության, միջազգային հարաբերությունների և տարածաշրջանագիտության ոլորտների ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Հրատարակությունը նվիրված է Անիում 1904 թվականին իրականացված հնագիտական պեղումներին և դրանց ընթացքում հայտնաբերված նյութերի ու հուշարձանների ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքը կարևոր սկզբնաղբյուրային նշանակություն ունի միջնադարյան Հայաստանի մայրաքաղաքի պատմության, ճարտարապետության և նյութական մշակույթի հետազոտության համար, քանի որ Անիի ավերակները XIX դարի վերջից և XX դարի սկզբից դարձել էին համակարգված հնագիտական ուսումնասիրությունների կարևոր կենտրոն։ Պեղումների ընթացքում ուշադրություն է դարձվել քաղաքի տարբեր հատվածներին, եկեղեցիներին, աշխարհիկ շինություններին, պաշտպանական կառույցներին և այլ հնագիտական օբյեկտներին, որոնց ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս վերականգնել քաղաքի կառուցապատման և զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության մեջ կարող են ներկայացվել պեղումների ընթացքը, ուսումնասիրված տարածքները, հայտնաբերված ճարտարապետական մնացորդները և հնագիտական նյութերը, ինչպես նաև դրանց նախնական մեկնաբանությունները։ Հատուկ արժեք ունեն շինությունների հատակագծերի, պատերի, հիմքերի, զարդաքանդակների և ճարտարապետական մանրամասների նկարագրությունները, քանի որ դրանք հնարավորություն են տալիս պատկերացում կազմել Անիի միջնադարյան քաղաքաշինական միջավայրի մասին։ Անիի ուսումնասիրության համատեքստում կարևոր նշանակություն ունի նաև քաղաքի պատմական զարգացման տարբեր փուլերի տարբերակումը։ Անիի վերելքը հատկապես կապված է Բագրատունյաց Հայաստանի ժամանակաշրջանի հետ, երբ այն դարձավ քաղաքական, տնտեսական և մշակութային խոշոր կենտրոն։ Պեղումների արդյունքները հնարավորություն են տալիս նյութական վկայությունների միջոցով լրացնել պատմական աղբյուրներում պահպանված տեղեկությունները և ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել քաղաքի հասարակական ու մշակութային կյանքի մասին։ Աշխատանքը կարող է ներառել նաև հայտնաբերված կենցաղային իրերի, խեցեղենի, մետաղական առարկաների, զարդերի, շինարարական նյութերի և այլ գտածոների ուսումնասիրություն։ Նման նյութերը կարևոր են ոչ միայն հնագիտական թվագրման, այլև բնակչության կենցաղի, արհեստների, առևտրային կապերի և նյութական մշակույթի զարգացման մակարդակի բացահայտման համար։ Անիի ճարտարապետական ժառանգության ուսումնասիրության տեսանկյունից առանձնահատուկ նշանակություն ունեն եկեղեցական կառույցները, որոնց հորինվածքը, շինարարական տեխնիկան և հարդարանքը կարևոր տեղեկություններ են տալիս միջնադարյան հայկական ճարտարապետության զարգացման մասին։ Հետազոտությունը կարող է նաև անդրադառնալ քաղաքի պաշտպանական համակարգին՝ պարիսպներին, աշտարակներին, դարպասներին և դրանց ռազմավարական նշանակությանը։ Անիի աշխարհագրական դիրքը և պաշտպանական կառույցները կարևոր դեր են ունեցել քաղաքի զարգացման և ռազմական անվտանգության ապահովման գործում։ 1904 թվականի պեղումների վերաբերյալ նյութերը արժեքավոր են նաև հնագիտության պատմության տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում են այդ ժամանակաշրջանում կիրառվող պեղումների, փաստագրման և հուշարձանների ուսումնասիրման մեթոդները։ Դրանք հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես էր ձևավորվում Անիի գիտական ուսումնասիրության ավանդույթը և ինչ սկզբունքներով էին հետազոտողները փաստագրում քաղաքի հնագիտական ժառանգությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտագործվել Անիի պատմության, միջնադարյան հայկական ճարտարապետության, քաղաքաշինության, հնագիտության և նյութական մշակույթի հետագա ուսումնասիրությունների համար։ Այն հատկապես արժեքավոր է հետազոտողների համար, քանի որ վաղ հնագիտական հրապարակումները հաճախ պարունակում են տեղեկություններ այնպիսի կառույցների և գտածոների մասին, որոնց վիճակը հետագայում փոփոխվել կամ վատթարացել է։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարևոր վավերագրական աղբյուր է Անիի հնագիտական ժառանգության ուսումնասիրության համար՝ ներկայացնելով 1904 թվականի պեղումների արդյունքները և նպաստելով միջնադարյան հայկական մայրաքաղաքի պատմական ու մշակութային կերպարի վերականգնմանը։

Աշխատությունը նվիրված է եզդիների կրոնական աշխարհընկալման ուսումնասիրությանը՝ անդրադառնալով նրանց հավատալիքների, հոգևոր պատկերացումների, ծիսական համակարգի և աշխարհը մեկնաբանելու ավանդական եղանակների հիմնական առանձնահատկություններին։ Հետազոտության շրջանակում ուսումնասիրվում են եզդիական կրոնական ավանդույթի ձևավորման և պահպանման գործընթացները, ինչպես նաև այն գաղափարները, որոնց միջոցով համայնքի անդամները ընկալում են Աստծուն, տիեզերքը, մարդու գոյությունը, բնությունը, բարու և չարի հարաբերակցությունը և հոգևոր աշխարհի հետ մարդու կապը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եզդիական կրոնական համակարգի բանավոր փոխանցման ավանդույթին, քանի որ սերունդների միջև հավատալիքների, առասպելների, հոգևոր պատմությունների և ծիսական գիտելիքների փոխանցումը կարևոր դեր է ունեցել համայնքի ինքնության պահպանման գործում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև եզդիական կրոնական պատկերացումների մեջ սրբության, մաքրության, բարեպաշտության, ճակատագրի և հոգևոր կատարելագործման գաղափարներին, ինչպես նաև դրանց արտահայտությանը առօրյա վարքագծում և հասարակական հարաբերություններում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում կրոնական ծեսերին, տոներին, ուխտագնացություններին, աղոթքի և պաշտամունքի ձևերին, որոնք ոչ միայն հոգևոր նշանակություն ունեն, այլև նպաստում են համայնքային համերաշխության և մշակութային ժառանգության պահպանմանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել եզդիական աշխարհընկալումը ոչ միայն որպես կրոնական հավատալիքների ամբողջություն, այլև որպես մշակութային ինքնության ձևավորման և պահպանման կարևոր բաղադրիչ։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել նաև կրոնական ավանդույթների փոխհարաբերությունները պատմական և սոցիալական փոփոխությունների հետ, ինչպես նաև ժամանակակից միջավայրի ազդեցությունը ավանդական պատկերացումների պահպանման ու վերաիմաստավորման վրա։ Հետազոտությունը կարևոր է եզդիական մշակույթի և հոգևոր ժառանգության ավելի խորքային ընկալման, ինչպես նաև տարածաշրջանի կրոնական ու էթնոմշակութային բազմազանության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել կրոնագետներին, ազգագրագետներին, մշակութաբաններին, պատմաբաններին, սոցիոլոգներին և Մերձավոր Արևելքի ու Կովկասի ժողովուրդների մշակույթն ուսումնասիրող հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է եզդիների հոգևոր աշխարհի բազմակողմանի ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով նրանց կրոնական պատկերացումների, ծիսական ավանդույթների և մշակութային ինքնության փոխկապակցվածությունը։

Աշխատությունը նվիրված է 1914-1920 թվականներին հայ և ամերիկյան հասարակությունների ու քաղաքական շրջանակների միջև ձևավորված հարաբերությունների ուսումնասիրությանը՝ Առաջին համաշխարհային պատերազմի, Օսմանյան կայսրության տարածքում հայերի նկատմամբ իրականացված բռնությունների և հետպատերազմյան միջազգային վերադասավորումների համատեքստում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են հայ-ամերիկյան կապերի քաղաքական, հասարակական, մարդասիրական և դիվանագիտական ուղղությունները, ինչպես նաև այն գործոնները, որոնք պայմանավորեցին Միացյալ Նահանգների աճող հետաքրքրությունը հայկական հարցի և Մերձավոր Արևելքի նկատմամբ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Հայոց ցեղասպանության տարիներին ամերիկյան հասարակական կարծիքի արձագանքին, ամերիկյան մամուլի և հասարակական կազմակերպությունների գործունեությանը, ինչպես նաև հայ բնակչությանը օգնություն ցուցաբերելու նպատակով ձևավորված մարդասիրական նախաձեռնություններին։ Կարևոր տեղ է հատկացվում ամերիկյան միսիոներների, բարեգործական կազմակերպությունների և անհատների գործունեությանը, որոնք պատերազմի տարիներին մասնակցում էին որբերի, փախստականների և ցեղասպանությունից վերապրածների օգնության կազմակերպմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է Near East Relief կազմակերպության գործունեությունը, որը հետպատերազմյան շրջանում նշանակալի դեր ունեցավ հայ և այլ քրիստոնյա ժողովուրդների օգնության գործում։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ԱՄՆ-ի պետական կառույցների և դիվանագիտական ներկայացուցիչների գործունեությանը, նրանց հաղորդագրություններին ու զեկուցագրերին, որոնք հնարավորություն են տալիս վերականգնելու այդ ժամանակաշրջանի իրադարձությունների ամերիկյան ընկալումը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում Հայաստանի Առաջին Հանրապետության ստեղծումից հետո հայ-ամերիկյան հարաբերությունների նոր փուլին, երբ երկկողմ առնչությունները սկսեցին ավելի ընդգծված քաղաքական և դիվանագիտական բնույթ ստանալ։ Հետազոտվում են Հայաստանի միջազգային ճանաչման, տնտեսական և մարդասիրական աջակցության, Հայաստանի Հանրապետության հետ հնարավոր համագործակցության և տարածաշրջանում ամերիկյան քաղաքականության հետ կապված հարցերը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում 1919 թվականի Փարիզի խաղաղության վեհաժողովին, որտեղ հայկական հարցը ներկայացվեց միջազգային քաղաքականության օրակարգում, ինչպես նաև Հայաստանի և ԱՄՆ-ի միջև հնարավոր քաղաքական կապերի զարգացման քննարկումներին։ Հետազոտության առանցքային թեմաներից է նաև Հայաստանի մանդատի գաղափարը, որի շուրջ ԱՄՆ-ում և հայկական քաղաքական շրջանակներում ծավալվեցին նշանակալի քննարկումներ։ Այս համատեքստում կարող են ուսումնասիրվել ԱՄՆ-ի քաղաքական ղեկավարության, Կոնգրեսի, հասարակական կազմակերպությունների և հայկական համայնքների տարբեր դիրքորոշումները։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև 1920 թվականի իրադարձություններին, Սևրի պայմանագրի ստորագրմանը և Հայաստանի Հանրապետության նկատմամբ ամերիկյան քաղաքականության հետագա փոփոխություններին։ Հայ-ամերիկյան առնչությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ դիտարկել ինչպես պետական ու դիվանագիտական հարաբերությունները, այնպես էլ հասարակական և մարդասիրական կապերը, որոնք զգալիորեն նպաստեցին երկու հասարակությունների միջև փոխադարձ հետաքրքրվածության խորացմանը։ Հետազոտությունը կարևոր է նաև Հայոց ցեղասպանության միջազգային արձագանքի, Հայաստանի Առաջին Հանրապետության արտաքին կապերի և ԱՄՆ-ի՝ Մերձավոր Արևելքում ձևավորվող քաղաքականության պատմությունը հասկանալու տեսանկյունից։ Աշխատության արդյունքները կարող են նպաստել 1914-1920 թվականների միջազգային հարաբերությունների, հայ ժողովրդի պատմության և հայ-ամերիկյան կապերի զարգացման վերաբերյալ գիտական պատկերացումների ընդլայնմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, դիվանագիտության և միջազգային հարաբերությունների մասնագետներին, քաղաքագետներին, հասարակական կազմակերպությունների պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտություններով սովորող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Հուգո Գրոտիուսի գաղափարների և հայացքների ուսումնասիրությանը՝ եվրոպական պատմական կարգի նոր հարացույցի ձևավորման համատեքստում՝ XVII դարի կեսերից մինչև XIX դարի սկիզբը։ Հետազոտության կենտրոնում Գրոտիուսի բնական իրավունքի, պետության, ինքնիշխանության, միջազգային հարաբերությունների և ժողովուրդների միջև հարաբերությունների վերաբերյալ պատկերացումների ազդեցությունն է եվրոպական քաղաքական և իրավական մտքի հետագա զարգացման վրա։ Ուսումնասիրվում են այն պատմական և գաղափարական պայմանները, որոնց ներքո ձևավորվեց նոր ժամանակի եվրոպական քաղաքական մտածողությունը, ինչպես նաև կրոնական պատերազմների, պետությունների միջև հարաբերությունների և միջազգային իրավական նորմերի վերափոխման նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բնական իրավունքի գաղափարին, որի միջոցով փորձ էր արվում քաղաքական և իրավական հարաբերությունները հիմնավորել համընդհանուր և ռացիոնալ սկզբունքներով՝ անկախ առանձին պետությունների կամ կրոնական համայնքների առանձնահատկություններից։ Աշխատության մեջ քննարկվում են նաև Գրոտիուսի պատկերացումները պետության և ինքնիշխանության մասին, պատերազմի և խաղաղության իրավական կարգավորումը, պայմանագրային հարաբերությունները և միջազգային իրավունքի ձևավորման նախադրյալները։ Հետազոտությունը Գրոտիուսի ժառանգությունը դիտարկում է ոչ միայն որպես առանձին մտածողի փիլիսոփայական համակարգ, այլև որպես եվրոպական պատմական և քաղաքական կարգի փոփոխության ավելի լայն գործընթացի բաղադրիչ։ Այդ տեսանկյունից ուսումնասիրվում է նրա գաղափարների հետագա ընկալումն ու զարգացումը եվրոպական քաղաքական, իրավական և պատմափիլիսոփայական մտքում մինչև XIX դարի սկիզբը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել փիլիսոփաների, պատմաբանների, իրավաբանների, քաղաքագետների, միջազգային հարաբերությունների մասնագետների, քաղաքական մտքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների և համապատասխան ոլորտներում սովորող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Լեռնային Ղարաբաղի տարածքի ուշ բրոնզի և վաղ երկաթի դարաշրջանների պատմամշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը՝ ընդգրկելով մ.թ.ա. II–I հազարամյակները։ Հետազոտության հիմքում տարածաշրջանի հնագիտական հուշարձանների, բնակավայրերի, դամբարանների, նյութական մշակույթի առարկաների և դրանց տարածական ու ժամանակագրական առանձնահատկությունների քննությունն է։ Ուսումնասիրվում են տվյալ ժամանակաշրջանում բնակչության կենսակերպը, տնտեսության հիմնական ուղղությունները, բնակավայրերի կառուցվածքն ու պաշտպանական համակարգերը, թաղման ծեսերը, արհեստագործության զարգացումը և հասարակական հարաբերությունների փոփոխությունները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում բրոնզի և երկաթի մշակման տեխնոլոգիաների զարգացմանը, մետաղական գործիքների, զենքերի, զարդերի և կենցաղային իրերի տարածմանը, ինչպես նաև խեցեղենի և այլ հնագիտական նյութերի միջոցով մշակութային կապերի բացահայտմանը։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել տարածաշրջանի հասարակությունների զարգացման գործընթացը ավելի լայն Հարավային Կովկասի պատմամշակութային միջավայրում՝ բացահայտելով հարևան տարածքների հետ փոխազդեցությունները, առևտրատնտեսական և մշակութային կապերը։ Քննարկվում են նաև հնագիտական տվյալների միջոցով բնակչության սոցիալական կառուցվածքի, տնտեսական գործունեության և քաղաքական կազմակերպվածության վերաբերյալ հնարավոր եզրահանգումները։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է տարածաշրջանի հին պատմության և հնագիտության տեսանկյունից, քանի որ ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանը, երբ Հարավային Կովկասում տեղի էին ունենում էական տեխնոլոգիական, տնտեսական և հասարակական փոփոխություններ։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, հին աշխարհի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների, ինչպես նաև համապատասխան մասնագիտություններ ուսումնասիրող ուսանողների համար։

Աշխատությունը Հայաստանի պատմական ճակատագրի և հայ ժողովրդի կրած ծանր փորձությունների վերաբերյալ պատմաքաղաքական բնույթի ուսումնասիրություն է։ Նյութում Հայաստանի անցյալը դիտարկվում է քաղաքական ցնցումների, պատերազմների, ազգային ու հասարակական դժվարությունների և դրանց հետևանքով ձևավորված պատմական իրողությունների համատեքստում։ Հեղինակը կարող է անդրադառնալ այն գործոններին, որոնք տարբեր ժամանակաշրջաններում ազդեցություն են ունեցել Հայաստանի քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական կյանքի վրա՝ միաժամանակ ուշադրություն դարձնելով արտաքին ուժերի միջամտությանը, տարածաշրջանային հակամարտություններին և հայ ժողովրդի ինքնության ու գոյատևման խնդիրներին։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից է պատմական իրադարձությունների ազդեցությունը հասարակության և անհատի վրա, ինչպես նաև դժվարությունների պայմաններում ազգային մշակույթի, հիշողության և ինքնության պահպանման հարցը։ Պատմական փաստերի և քաղաքական զարգացումների ներկայացումը կարող է զուգորդվել հեղինակային դիտարկումներով ու մեկնաբանություններով, ինչի շնորհիվ նյութը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես իրադարձությունների նկարագրություն, այլև որպես Հայաստանի պատմական փորձության իմաստավորման փորձ։ Ուսումնասիրությունը կարող է օգտակար լինել Հայաստանի նոր և նորագույն պատմությամբ, հայ ժողովրդի պատմական ճակատագրով, տարածաշրջանային քաղաքականությամբ և ազգային ինքնության ձևավորման գործընթացներով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Այս աշխատությունը նվիրված է Պուբլիոս Լենտուլոսի՝ Հիսուս Քրիստոսի մասին Հռոմի սենատին ուղղված հայտնի ուղերձի հետ առնչվող նորահայտ հայկական տեքստային նյութի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում գտնվում է այդ գրության հայկական տարբերակը կամ դրան հարակից նյութը, որի լեզվական, բովանդակային, պատմական և ձեռագրագիտական առանձնահատկությունների վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս նոր տեսանկյունից դիտարկել վաղքրիստոնեական գրականության տարածման և վերարտադրության գործընթացները։ Աշխատանքում ուշադրություն է դարձվում Պուբլիոս Լենտուլոսին վերագրվող ուղերձի պատմությանը, դրա հեղինակության և իսկության վերաբերյալ գիտական քննարկումներին, ինչպես նաև այն հարցին, թե ինչպիսի տեղ է զբաղեցրել այդ ավանդությունը քրիստոնեական պատմագրության և գրականության մեջ։ Հայկական նյութի ուսումնասիրությունը կատարվում է համեմատական մոտեցմամբ՝ հաշվի առնելով այլ լեզուներով պահպանված տարբերակների և հարակից ավանդությունների առանձնահատկությունները։ Առանձին կարևորություն է տրվում տեքստի լեզվական կառուցվածքին, բառապաշարին, թարգմանական կամ վերամշակման հնարավոր հետքերին և այն առանձնահատկություններին, որոնք կարող են վկայել դրա ձևավորման ու փոխանցման պատմության մասին։ Աշխատությունը նաև անդրադառնում է հայկական ձեռագրական և թարգմանական ավանդույթին՝ ցույց տալով, թե ինչպես կարող էին քրիստոնեական տարբեր գրություններ, պատմություններ և ապոկրիֆ կամ կիսապատմական բնույթի նյութեր ներթափանցել հայկական մտավոր և կրոնական միջավայր։ Նորահայտ նյութի ուսումնասիրությունը կարող է նշանակություն ունենալ ոչ միայն տվյալ գրության պատմության, այլև հայ միջնադարյան գրականության, հայագիտության, վաղքրիստոնեական աղբյուրագիտության և տեքստաբանության համար։ Հեղինակը ձգտում է առանձնացնել պատմական փաստերը հետագա ավանդական կամ լեգենդային շերտերից՝ ուշադրություն դարձնելով աղբյուրների համադրությանը և տեքստի գիտական քննությանը։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում պատմաբանների, հայագետների, ձեռագրագետների, աստվածաբանների և քրիստոնեական գրականության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողների համար, քանի որ նորահայտ հայկական նյութը հնարավորություն է տալիս լրացուցիչ տվյալների միջոցով ուսումնասիրելու Հիսուս Քրիստոսի մասին վաղ քրիստոնեական գրությունների շրջանառությունը, դրանց տարբերակների փոխհարաբերությունները և հայկական մշակութային միջավայրում դրանց ընկալման առանձնահատկությունները։

Հրատարակությունը նվիրված է 1970 թվականի հոկտեմբեր, նոյեմբեր և դեկտեմբեր ամիսների նշանավոր ու հիշարժան տարեթվերի համակարգված ներկայացմանը։ Այն ունի տեղեկատու-մատենագիտական բնույթ և նախատեսված է տարվա վերջին երեք ամիսների ընթացքում նշվող պատմական, հասարակական, մշակութային, գիտական և այլ կարևոր իրադարձությունների ու տարեդարձերի մասին արագ և հարմար տեղեկատվություն ստանալու համար։ Նյութում կարող են ընդգրկվել տարբեր ժամանակաշրջանների կարևոր իրադարձությունների տարելիցներ, նշանավոր գործիչների ծննդյան և մահվան տարեթվեր, պատմական դեպքերի հիշատակի օրեր, մշակույթի, գրականության, արվեստի, գիտության և հասարակական կյանքի նշանակալի ամսաթվեր։ Տեղեկությունների ամսաթվային դասավորությունը ընթերցողին հնարավորություն է տալիս հեշտությամբ գտնել անհրաժեշտ օրը և ստանալ տվյալ ամսաթվի հետ կապված կարևոր փաստերի վերաբերյալ համառոտ տեղեկություն։ Հատկապես արժեքավոր է այն հանգամանքը, որ նման օրացույցը կարող է ծառայել ոչ միայն որպես անձնական տեղեկատու, այլև որպես կրթական, մշակութային և գրադարանային աշխատանքի օժանդակ նյութ՝ օգնելով կազմել թեմատիկ միջոցառումների, ցուցահանդեսների, դասախոսությունների և հիշատակի միջոցառումների ժամանակացույց։ Հրատարակության կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս տարվա վերջին եռամսյակը դիտարկել պատմական հիշողության և մշակութային ժառանգության տեսանկյունից՝ մեկտեղելով տարբեր ոլորտների ու ժամանակաշրջանների նշանակալի ամսաթվերը։ Այն կարող է օգտակար լինել գրադարանավարներին, ուսուցիչներին, մշակույթի և կրթության ոլորտի աշխատակիցներին, լրագրողներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և բոլոր նրանց, ովքեր զբաղվում են տարեթվերի, տարեդարձերի ու պատմական հիշարժան իրադարձությունների հավաքագրմամբ։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը արժեքավոր տեղեկատու աղբյուր է, որը 1970 թվականի հոկտեմբեր–դեկտեմբեր ժամանակահատվածի համար համակարգված ձևով ներկայացնում է հիշարժան ամսաթվերի և նշանավոր իրադարձությունների շրջանակը՝ նպաստելով պատմական ու մշակութային տեղեկատվության պահպանմանը, տարածմանը և գործնական օգտագործմանը։

Այս գիտական աշխատությունը նվիրված է 1903 թ. հունիսի 12-ին ցարական իշխանությունների ընդունած այն օրենքի ուսումնասիրությանը, որով Հայ Առաքելական Եկեղեցուն պատկանող գույքն ու եկամտաբեր կալվածքները ենթակա էին պետական տնօրինման, ինչպես նաև այդ քաղաքականության դեմ 1903-1905 թթ. հայ ժողովրդի ծավալած համաժողովրդական հակացարական պայքարի վերլուծությանը։ Օրենքը նախատեսում էր հայկական եկեղեցական հողերի, անշարժ գույքի և եկամտաբեր ունեցվածքի փոխանցում պետական կառույցների տնօրինությանը, ինչն ընկալվեց ոչ միայն որպես տնտեսական միջոցառում, այլև որպես Հայոց Եկեղեցու ազգային, կրթական և հասարակական դերակատարությունը սահմանափակելու փորձ։ Աշխատությունը ուսումնասիրում է այդ որոշման քաղաքական նախադրյալները, ցարական իշխանությունների ազգային և վարչական քաղաքականությունը Արևելյան Հայաստանում ու Այսրկովկասում, ինչպես նաև դրա ազդեցությունը հայ հասարակության տարբեր շերտերի վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում օրենքի ընդունմանը հաջորդած զանգվածային ընդվզումներին, բողոքի ակցիաներին, հանրահավաքներին, դիմադրության կազմակերպմանը և հոգևորականության ու հասարակական-քաղաքական ուժերի մասնակցությանը։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է Հայոց Եկեղեցու և ժողովրդի փոխգործակցության ուսումնասիրությունը, քանի որ եկեղեցական ունեցվածքի պաշտպանության հարցը վերածվեց ազգային իրավունքների և ինքնության պահպանման ավելի լայն խնդրի։ Այդ պայքարին ակտիվորեն մասնակցում էին հասարակության տարբեր խմբեր, իսկ Մայր Աթոռի և Մկրտիչ Ա Խրիմյան կաթողիկոսի դիրքորոշումը կարևոր դեր ունեցավ դիմադրության համախմբման գործում։ Աշխատությունը նաև դիտարկում է 1903-1905 թթ. հակացարական շարժումները Ռուսական կայսրությունում ծավալվող հեղափոխական գործընթացների համատեքստում։ Այդ ժամանակաշրջանի իրադարձությունները հնարավորություն են տալիս հասկանալու, թե ինչպես ազգային, կրոնական, սոցիալական և քաղաքական պահանջները կարող էին միավորվել ընդհանուր հակակայսերական շարժման շրջանակում։ Հետազոտության մեջ կարևոր տեղ կարող է զբաղեցնել նաև տարբեր բնակավայրերում դիմադրության առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությունը, ինչպես նաև հասարակական համախմբման, ինքնակազմակերպման և քաղաքական պայքարի մեխանիզմների բացահայտումը։ Հատուկ նշանակություն ունի պայքարի արդյունքների գնահատումը․ զանգվածային ընդվզումների և քաղաքական իրավիճակի փոփոխության պայմաններում ցարական իշխանությունները 1905 թ. օգոստոսի 1-ին չեղյալ հայտարարեցին օրենքը, ինչն արձանագրվել է նաև ժամանակակից պատմագիտական և փաստագրական աղբյուրներում։ Այս հանգամանքը աշխատության թեման կապում է ոչ միայն եկեղեցական ունեցվածքի պաշտպանության, այլև հայ ազգային հասարակական-քաղաքական շարժումների պատմության հետ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, ազգային-ազատագրական շարժումների հետազոտողներին, Ռուսական կայսրության և Կովկասի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև պատմության ֆակուլտետների ուսանողներին և 20-րդ դարասկզբի հայ հասարակական-քաղաքական կյանքի ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը ներկայացնում է 1903-1905 թթ. հայ ժողովրդի հակացարական պայքարի համակողմանի ուսումնասիրություն՝ բացահայտելով դրա քաղաքական նախադրյալները, հիմնական դրսևորումները, հասարակական ընդգրկումը և պատմական նշանակությունը։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է Սանկտ Պետերբուրգում գործող հայկական շրջանակի գործունեությունը կարգավորող կանոնադրական փաստաթուղթը՝ արտացոլելով ժամանակաշրջանի հայկական համայնքային կազմակերպությունների կառուցվածքը, նպատակները և ներքին գործելակերպը։ Փաստաթուղթը կարևոր սկզբնաղբյուր է Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի հասարակական և մշակութային կյանքի ուսումնասիրման համար, քանի որ կանոնադրության միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել կազմակերպության ստեղծման նպատակների, անդամակցության պայմանների, անդամների իրավունքների ու պարտականությունների, կառավարման մարմինների և ժողովների կազմակերպման կարգի մասին։ Հրատարակության բովանդակությունը արժեքավոր է նաև այն տեսանկյունից, որ այն հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու հայկական համայնքի ինքնակազմակերպման ձևերը Ռուսական կայսրության խոշոր մշակութային և վարչական կենտրոններից մեկում։ Կանոնադրական դրույթները կարող են տեղեկություններ հաղորդել կազմակերպության գործունեության հիմնական ուղղությունների, փոխադարձ օգնության, կրթական ու մշակութային նախաձեռնությունների, համայնքային կապերի պահպանման և անդամների միջև համագործակցության սկզբունքների վերաբերյալ։ Փաստաթուղթը միաժամանակ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանի կազմակերպական և իրավական մշակույթը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին ազգային և հասարակական միավորումները ձևակերպում իրենց ներքին կանոնները և սահմանում կառավարման մեխանիզմները։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ համայնքների պատմությամբ, սփյուռքագիտությամբ, սոցիալական պատմությամբ, հայկական կազմակերպությունների զարգացման և Ռուսական կայսրության տարածքում հայերի հասարակական կյանքի ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Այն հատկապես արժեքավոր է պատմաբանների, արխիվագետների, բանասերների և մշակութաբանների համար, քանի որ նման կանոնադրական փաստաթղթերը հնարավորություն են տալիս ուսումնասիրել ոչ միայն տվյալ կազմակերպության կառուցվածքը, այլև ավելի լայն պատմական միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվում և զարգանում էր հայկական համայնքային կյանքը։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես կարևոր պատմական սկզբնաղբյուր, որն օգնում է վերականգնել Սանկտ Պետերբուրգի հայկական համայնքի կազմակերպական կյանքի առանձնահատկությունները և պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանում հայերի հասարակական ինքնակազմակերպման մասին։

Այս գիրքը Քերոլայն Ֆինքելին նվիրված կարևոր պատմագիտական ուսումնասիրություն է, որը ներկայացնում է Օսմանյան կայսրության ձևավորման, ընդարձակման և բազմադարյա զարգացման պատմությունը՝ փորձելով այն դիտարկել ոչ թե միայն որպես պատերազմների ու նվաճումների հաջորդականություն, այլ որպես բարդ քաղաքական, սոցիալական, մշակութային և կրոնական համակարգի ձևավորման գործընթաց։ Հեղինակը ուսումնասիրում է կայսրության պատմությունը՝ սկսած Օսմանյան իշխանության առաջացման վաղ շրջանից և շարունակելով մինչև կայսրության անկումն ու Առաջին համաշխարհային պատերազմի հետևանքները։ Ուսումնասիրության առանցքային գաղափարներից մեկն այն է, որ օսմանյան պետության պատմությունը հնարավոր չէ ամբողջությամբ բացատրել մեկ հիմնադիրի կամ մեկ կանխորոշված «ծրագրի» միջոցով․ կայսրության ձևավորումը եղել է երկարատև և փոփոխական գործընթաց, որի վրա ազդել են ռազմական հաջողությունները, տարածաշրջանային քաղաքականությունը, դիվանագիտական հարաբերությունները, տնտեսական պայմանները, կրոնական պատկերացումները և տարբեր ժողովուրդների ու համայնքների փոխազդեցությունը։ Գրքի սկզբնական հատվածներում մանրամասն ներկայացվում է Անատոլիայում օսմանյան իշխանության ձևավորման միջավայրը, երբ տարածաշրջանը քաղաքականապես մասնատված էր, իսկ տարբեր թուրքմենական իշխանություններ, բյուզանդական տարածքներ և այլ ուժեր մրցակցում էին ազդեցության համար։ Հեղինակը փորձում է վերականգնել այդ ժամանակաշրջանի քաղաքական իրականությունը՝ խուսափելով հետագա դարերի իրադարձությունները վաղ շրջանի վրա մեխանիկորեն տարածելուց։ Օսմանյան իշխանության ընդարձակումը ներկայացվում է որպես աստիճանական գործընթաց, որի ընթացքում փոքր սահմանային իշխանությունը վերածվեց տարածաշրջանային խոշոր պետության, ապա՝ բազմազգ կայսրության։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ռազմական ընդարձակմանը և դրա կազմակերպական հիմքերին, սակայն ռազմական պատմությունը մշտապես կապվում է կառավարման և հասարակական կառուցվածքների հետ։ Ներկայացվում են տարբեր սուլթանների կառավարման ժամանակաշրջանները, ներքին պայքարները, գահակալական ճգնաժամերը և կայսրության տարածքային փոփոխությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև 1453 թվականի Կոստանդնուպոլսի գրավումը, որը պատմական շրջադարձ դարձավ և Օսմանյան պետությանը վերածեց տարածաշրջանի գլխավոր կայսերական ուժերից մեկի։ Գրքում ուսումնասիրվում է նաև կայսրության կառավարման բարդ համակարգը։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ Օսմանյան կայսրությունը միատարր ազգային պետություն չէր, այլ բազմազգ և բազմակրոն քաղաքական միավոր, որտեղ տարբեր համայնքներ ունեին տարբեր իրավական և վարչական կարգավիճակներ։ Կայսրության կառավարման համար կարևոր էին կենտրոնական իշխանության, նահանգային կառույցների, զինվորական համակարգի և կրոնական հաստատությունների փոխհարաբերությունները։ Այդ համակարգը ժամանակի ընթացքում փոփոխվում էր՝ արձագանքելով ինչպես ներքին խնդիրներին, այնպես էլ արտաքին քաղաքական ճնշումներին։ Գիրքը զգալի ուշադրություն է դարձնում նաև օսմանյան հասարակությանը՝ պալատական միջավայրին, զինվորականներին, հոգևորականությանը, քաղաքային բնակչությանը, գյուղացիությանը, առևտրականներին և կայսրության տարբեր էթնիկ ու կրոնական համայնքներին։ Այս բազմազանությունը թույլ է տալիս կայսրության պատմությունը դիտարկել ոչ միայն վերնախավի կամ սուլթանների տեսանկյունից, այլև հասարակության տարբեր շերտերի փոխհարաբերությունների միջոցով։ Հետազոտության մեջ կարևոր թեմաներից են նաև Օսմանյան կայսրության հարաբերությունները եվրոպական տերությունների, Իրանի, Ռուսաստանի և Մերձավոր Արևելքի այլ քաղաքական ուժերի հետ։ Հեղինակը ցույց է տալիս, որ կայսրության պատմության մեծ մասը ձևավորվել է արտաքին մրցակցության պայմաններում, սակայն արտաքին պատերազմները միշտ փոխկապակցված են եղել ներքին կառավարման և տնտեսական խնդիրների հետ։ Հետագա դարերում կայսրության առջև ծառացած դժվարությունները՝ ռազմական պարտությունները, ֆինանսական խնդիրները, վարչական ճգնաժամերը և ազգային շարժումների զարգացումը, աստիճանաբար փոխեցին պետության ներքին ու արտաքին դիրքը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի XIX դարի բարեփոխումների ուսումնասիրությունը։ Օսմանյան իշխանությունները փորձեցին արդիականացնել պետական կառավարման, բանակի, իրավական համակարգի և կրթության ոլորտները՝ միաժամանակ պահպանելով կայսրության ամբողջականությունը։ Այս գործընթացները, սակայն, առաջացրին նաև նոր քաղաքական և հասարակական հակասություններ։ Գրքի վերջին հատվածներում ներկայացվում են կայսրության անկման նախադրյալները, ազգային շարժումների զարգացումը, եվրոպական տերությունների միջամտությունը, Առաջին համաշխարհային պատերազմը և Օսմանյան կայսրության վերջնական փլուզումը։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը լայնածավալ պատմական ուսումնասիրություն է, որը Օսմանյան կայսրության շուրջ վեցդարյա պատմությունը ներկայացնում է որպես շարունակական փոփոխությունների, հարմարվողականության, ընդարձակման, ճգնաժամերի և վերափոխումների գործընթաց։ Այն հատկապես արժեքավոր է այն պատճառով, որ համադրում է քաղաքական, ռազմական, տնտեսական, սոցիալական և մշակութային պատմությունը՝ ընթերցողին տալով Օսմանյան աշխարհի ամբողջական պատկեր։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել Օսմանյան կայսրության, Թուրքիայի, Բալկանների, Մերձավոր Արևելքի և եվրոպական պատմության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև ընդհանրապես միջնադարյան և վաղ նոր ժամանակների պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

This scholarly work examines the gradual disintegration and eventual dissolution of the Ottoman Empire, focusing on the political, military, economic, social, and diplomatic forces that transformed the empire and ultimately brought its centuries-long imperial structure to an end. The study places particular emphasis on the complex processes through which Ottoman territories were reorganized, contested, transferred, or incorporated into new political entities, especially during the nineteenth and early twentieth centuries. It explores the impact of European imperial competition, the rise of nationalist movements, internal administrative reforms, military conflicts, economic dependence, and changing concepts of sovereignty on the weakening of Ottoman authority. The work also considers the relationship between developments within the empire and the broader international environment, showing how the Ottoman question became a major concern of European diplomacy and how competing interests among the great powers influenced the fate of Ottoman territories. Particular attention is given to the Balkan Wars and the First World War, which accelerated territorial losses and fundamentally altered the political geography of the region. The study examines the transformation of former Ottoman lands and the emergence of new states, borders, political institutions, and national identities in the aftermath of imperial dissolution. Rather than presenting the collapse as the result of a single event or a simple process of decline, the work approaches it as a long and multifaceted historical transformation shaped by interactions between internal pressures and external forces. It also highlights the experiences of different communities living within the empire and considers how changing political structures affected populations, identities, and relations between ethnic and religious groups. The book is valuable for understanding not only the final decades of Ottoman history but also the origins of many political and territorial developments that shaped the modern Middle East, Balkans, and eastern Mediterranean. It may be of particular interest to historians, political scientists, specialists in international relations, students of Ottoman and Middle Eastern history, and readers interested in the formation of the modern political order following the collapse of multinational empires.

Աշխատությունը նվիրված է Կարսի պատմական անցյալի և հատկապես 1910 թվականին տեղի ունեցած իրադարձությունների ուսումնասիրությանը՝ առանձնահատուկ ուշադրությամբ Կարսի նկատմամբ իրականացված չորս գրոհների և դրանց պատմաքաղաքական նշանակության վրա։ Հետազոտության շրջանակում ներկայացվում է Կարսի՝ որպես ռազմավարական և քաղաքական կարևոր կենտրոնի պատմական դերը, նրա աշխարհագրական դիրքը և տարածաշրջանային զարգացումներում ունեցած նշանակությունը։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու այն ռազմաքաղաքական պայմանները, որոնցում ձևավորվել են Կարսի շուրջ տեղի ունեցած ռազմական իրադարձությունները, ինչպես նաև դրանց նախադրյալներն ու հետևանքները։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում չորս գրոհների ընթացքին, դրանց կազմակերպման պայմաններին, մասնակից ուժերին, ռազմական գործողությունների առանձնահատկություններին և դրանց արդյունքներին։ Հետազոտության ընթացքում կարող են համադրվել պատմական սկզբնաղբյուրների, հուշագրությունների, ժամանակագրական տեղեկությունների և այլ վկայությունների տվյալները՝ իրադարձությունների հնարավորինս ամբողջական պատկերը վերականգնելու համար։ Կարևորվում է նաև Կարսի նկատմամբ վերահսկողության համար պայքարի ազդեցությունը տարածաշրջանի բնակչության կյանքի, քաղաքական հարաբերությունների և ռազմական հավասարակշռության վրա։ 1910 թվականի հոբելյանական կամ հանդիսավոր միջոցառումների ուսումնասիրությունը, իր հերթին, հնարավորություն է տալիս դիտարկել Կարսի պատմական հիշողության և հասարակական ընկալման ձևավորման առանձնահատկությունները տվյալ ժամանակաշրջանում։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր լինել նաև այն տեսանկյունից, որ ռազմական իրադարձությունները ներկայացվում են ոչ միայն որպես առանձին մարտական գործողություններ, այլև ավելի լայն պատմական գործընթացների բաղադրիչներ՝ կապված տարածաշրջանային իշխանության, տարածքային վերահսկողության և քաղաքական շահերի հետ։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել Կարսի պատմության, տարածաշրջանի ռազմաքաղաքական զարգացումների և համապատասխան ժամանակաշրջանի պատմական իրադարձությունների առավել խորքային ընկալմանը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, ռազմական պատմության մասնագետներին, հայագետներին, տարածաշրջանային պատմության հետազոտողներին, աղբյուրագետներին, ուսուցիչներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է XII դարի վերջից մինչև XIV դարի սկիզբ ընկած ժամանակահատվածում հայկական աշխարհիկ և հոգևոր իշխանությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են Հայաստանի և Կիլիկյան հայկական պետականության քաղաքական, հասարակական և եկեղեցական կյանքի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև աշխարհիկ իշխանության և հոգևոր կառույցների միջև ձևավորված հարաբերությունների տարբեր դրսևորումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում եկեղեցու քաղաքական և հասարակական դերակատարությանը, հոգևոր առաջնորդների և աշխարհիկ իշխանների փոխհարաբերություններին, նրանց իրավասությունների սահմաններին և համագործակցության ու հակասությունների հիմնական ոլորտներին։ Աշխատանքում քննարկվում են նաև եկեղեցական և պետական կառավարման համակարգերի փոխազդեցությունը, հողային և տնտեսական հարաբերությունները, հոգևոր կենտրոնների ազդեցությունը հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև արտաքին քաղաքական և կրոնական գործոնների ազդեցությունը ներքին հարաբերությունների զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով հոգևոր և աշխարհիկ իշխանությունները մասնակցում էին քաղաքական որոշումների ընդունմանը, հասարակական կարգի պահպանմանը և ազգային ինքնության ու մշակութային արժեքների պահպանմանը։ Կարևորվում է նաև ժամանակաշրջանի ներքին ու արտաքին քաղաքական փոփոխությունների ազդեցության գնահատումը իշխանությունների փոխհարաբերությունների վրա։ Աշխատանքը կարևոր է միջնադարյան Հայաստանի պետական և եկեղեցական կառույցների փոխկապակցվածությունը հասկանալու, իշխանության ինստիտուտների զարգացման առանձնահատկությունները բացահայտելու և հայկական միջնադարյան հասարակության քաղաքական կառուցվածքը ուսումնասիրելու տեսանկյունից։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, միջնադարագետներին, հայագետներին, եկեղեցու պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1988 թվականի դեկտեմբերին Հայաստանի հյուսիսային շրջաններում տեղի ունեցած ավերիչ երկրաշարժի հետևանքների և հատկապես Շիրակի մարզում աղետի գոտու վերականգնման գործընթացի ու արդյունքների համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Աշխատանքում ներկայացվում են երկրաշարժի ազդեցության հիմնական դրսևորումները, բնակչության շրջանում առաջացած սոցիալական և տնտեսական ծանր հետևանքները, բնակավայրերի, բնակելի և հասարակական շենքերի, արտադրական ենթակառուցվածքների ու կենսապահովման համակարգերի վնասման մասշտաբները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հետաղետային վերականգնման կազմակերպմանը, բնակչության ժամանակավոր և մշտական բնակեցման խնդիրներին, բնակարանաշինությանը, ենթակառուցվածքների վերականգնմանը, սոցիալական աջակցության ծրագրերին և տարբեր պետական ու միջազգային կառույցների մասնակցությանը։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս գնահատելու վերականգնման ծրագրերի արդյունավետությունը, դրանց իրականացման ընթացքում առաջացած դժվարությունները, ֆինանսական և կազմակերպական խնդիրները, ինչպես նաև երկարաժամկետ ազդեցությունը տարածաշրջանի սոցիալ-տնտեսական զարգացման վրա։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում վերականգնման արդյունքների գնահատմանը՝ բնակչության կենսապայմանների, քաղաքաշինական միջավայրի, տնտեսական գործունեության և համայնքների զարգացման տեսանկյունից։ Միաժամանակ այն հնարավորություն է տալիս բացահայտելու աղետից հետո վերականգնման գործընթացի այն առանձնահատկությունները, որոնք կարող են կարևոր լինել հետագա բնական աղետների ռիսկերի նվազեցման և ճգնաժամային կառավարման համակարգերի կատարելագործման համար։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, աշխարհագրագետներին, քաղաքաշինության և տարածքային զարգացման մասնագետներին, աղետների կառավարման ոլորտի մասնագետներին, սոցիոլոգներին, հետազոտողներին, ուսանողներին և 1988 թվականի երկրաշարժի պատմության ու դրա երկարաժամկետ հետևանքների ուսումնասիրությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Այս գիրքը նվիրված է Խորհրդային Միության հերոս, լեյտենանտ Ս. Մ. Օհանյանի կյանքին, զինվորական ծառայությանը և ռազմական սխրանքներին։ Աշխատության հիմքում անհատական հերոսության և զինվորական պարտքի գաղափարներն են, որոնց միջոցով ներկայացվում է խորհրդային զինվորի կերպարը Հայրենական մեծ պատերազմի տարիներին։ Նյութը կարևոր է ոչ միայն որպես առանձին զինվորականի կենսագրական պատմություն, այլև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի ռազմական իրականության, ռազմաճակատային կյանքի և մարտական ծառայության պայմանների մասին պատկերացում կազմելու աղբյուր։ Պատերազմական տարիների պատմությունը հաճախ ներկայացվում է խոշոր ռազմական գործողությունների, ճակատամարտերի և ռազմավարական որոշումների միջոցով, սակայն նման աշխատությունները հնարավորություն են տալիս այդ իրադարձությունները դիտարկել կոնկրետ մարդու ճակատագրի և անձնական փորձառության միջոցով։ Ս. Մ. Օհանյանի կենսագրության ուսումնասիրության կարևոր մասը նրա ձևավորման տարիների, աշխարհայացքի և զինվորական ուղու ներկայացումն է։ Ռազմաճակատ մեկնելուց հետո նրա կյանքը ենթարկվում է պատերազմի պայմաններին, որտեղ զինվորական պատրաստվածությունը, կարգապահությունը, արագ կողմնորոշվելու ունակությունը և անձնական պատասխանատվությունը դառնում են կենսական նշանակություն ունեցող հատկանիշներ։ Լեյտենանտի կերպարի միջոցով ընդգծվում է հատկապես երիտասարդ հրամանատարի դերը մարտական իրավիճակում՝ երբ անհրաժեշտ է ոչ միայն կատարել վերադաս հրամանները, այլև ինքնուրույն որոշումներ ընդունել և պատասխանատվություն կրել զինվորների ու մարտական առաջադրանքի համար։ Գրքի կարևոր թեմաներից է մարտական սխրանքի գաղափարը։ Խորհրդային ռազմական պատմագրության մեջ հերոսության գաղափարը սովորաբար կապվում է հայրենիքի պաշտպանության, զինվորական երդմանը հավատարմության, անձնազոհության և մարտական առաջադրանքի կատարման հետ։ Օհանյանի կերպարը ներկայացվում է այդ արժեքների համատեքստում՝ շեշտադրելով նրա նվիրվածությունը ծառայությանը և վտանգավոր իրավիճակներում ցուցաբերած քաջությունը։ Այսպիսով, անհատական կենսագրությունը միահյուսվում է Հայրենական մեծ պատերազմի ընդհանուր պատմության հետ։ Հատուկ նշանակություն ունի այն մարտական միջավայրը, որում ձևավորվում է հերոսի գործունեությունը։ Ռազմաճակատային պայմաններում զինվորների գործողությունները պայմանավորված էին ոչ միայն ռազմական հրամաններով, այլև մշտական վտանգով, ֆիզիկական ծանրաբեռնվածությամբ, մարդկային կորուստներով և արագ փոփոխվող իրավիճակներով։ Այդ պայմաններում հրամանատարի անձնական օրինակը կարող էր էական ազդեցություն ունենալ ստորաբաժանման մարտունակության և բարոյահոգեբանական վիճակի վրա։ Հետևաբար Օհանյանի կերպարի միջոցով կարելի է ուսումնասիրել նաև հրամանատարի և զինվորների փոխհարաբերությունները, պատասխանատվության զգացումը և մարտական ընկերակցության նշանակությունը։ Աշխատության պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն անհատական ճակատագրի միջոցով ներկայացնում է պատերազմի ժամանակաշրջանի սոցիալական և ռազմական իրողությունները։ Պատերազմը փոխում է մարդու կյանքի բնական ընթացքը՝ երիտասարդներին ներգրավելով զինվորական ծառայության մեջ և նրանց առջև դնելով գոյաբանական նշանակության խնդիրներ։ Հաղթանակի, պարտքի, կյանքի պահպանման, ընկերոջը պաշտպանելու և սեփական կյանքը վտանգելու որոշումները դառնում են զինվորի առօրյայի մասը։ Այս տեսանկյունից հերոսի պատմությունը կարելի է դիտարկել նաև որպես պատերազմի մարդկային կողմի արտացոլում։ Գրքում կարևոր տեղ է զբաղեցնում Խորհրդային Միության հերոսի բարձրագույն կոչման թեման։ Այդ կոչումը խորհրդային պետական համակարգում համարվում էր բացառիկ ռազմական կամ քաղաքացիական սխրանքի համար տրվող բարձրագույն պարգևներից մեկը։ Հերոսի կոչման արժանանալու հանգամանքների ներկայացումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի գործողություններ էին գնահատվում որպես առանձնահատուկ քաջության և անձնազոհության օրինակներ։ Միաժամանակ այդ փաստը պատմականորեն կապում է անհատական սխրանքը խորհրդային ժամանակաշրջանի պետական պարգևատրման և հիշողության քաղաքականության հետ։ Ուսումնասիրության մեջ ռազմական իրադարձությունները կարող են հետաքրքրություն ներկայացնել նաև ռազմապատմական տեսանկյունից։ Մարտական գործողությունների նկարագրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմել այնպիսի գործոնների մասին, ինչպիսիք են ստորաբաժանումների փոխգործակցությունը, հրամանատարական որոշումները, մարտական առաջադրանքների կատարումը և ռազմաճակատում զինվորների գործողությունների պայմանները։ Այս մանրամասները անհատական կենսագրությունը վերածում են ավելի լայն ռազմական պատմության մի մասի։ Հերոսի կերպարը նաև հիշողության պահպանման կարևոր օրինակ է։ Պատերազմի մասնակիցների մասին կենսագրական աշխատությունները նպաստում են ոչ միայն կոնկրետ մարդու կյանքի վերականգնմանը, այլև հասարակական հիշողության պահպանմանը։ Դրանք հնարավորություն են տալիս հաջորդ սերունդներին պատկերացում կազմել պատերազմի իրական մասնակիցների մասին՝ նրանց կյանքի, ծառայության, դժվարությունների և կատարած սխրանքների միջոցով։ Այս իմաստով գիրքը կարող է դիտարկվել որպես պատմական հիշողության պահպանման միջոց։ Միաժամանակ նյութը արժեքավոր է հայկական ռազմական պատմության տեսանկյունից, քանի որ հայազգի զինվորականների մասնակցությունը Հայրենական մեծ պատերազմին խորհրդային պատմության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հայկական ծագում ունեցող զինվորների և սպաների կենսագրությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս լրացնելու պատերազմի տարիների հայերի մասնակցության վերաբերյալ պատմական պատկերը և ներկայացնելու այն մարդկանց անհատական ճակատագրերը, որոնք ծառայել են խորհրդային բանակում։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը ներկայացնում է Ս. Մ. Օհանյանի կյանքի և զինվորական գործունեության պատմությունը՝ այն կապելով Հայրենական մեծ պատերազմի ռազմաճակատային իրադարձությունների և խորհրդային ռազմական հերոսության գաղափարի հետ։ Այն կարող է հետաքրքրել ռազմական պատմությամբ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի արևելյան ճակատի պատմությամբ, հայ զինվորականների կենսագրություններով և Խորհրդային Միության պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողներին։

Աշխատությունը նվիրված է Պատրիկ Օգանեսի Գազազյանի կյանքին, զինվորական ծառայությանը և Հայրենական մեծ պատերազմի առաջին շրջանի մարտական սխրանքներին։ Այն հրատարակվել է 1943 թվականին Երևանում՝ ԱրմՖԱՆ-ի հրատարակչությունում, Ասատուր Ավետիսովիչ Ասատրյանի հեղինակությամբ, և ընդգրկվել է «Հայաստանի որդիների մարտական սխրանքները» մատենաշարում։ Ազգային գրադարանի շտեմարանի տվյալներով՝ հրատարակությունը բաղկացած է 32 էջից և ներառում է հերոսի դիմանկարը։ Գրքում ներկայացվում է Պատրիկ Գազազյանը որպես խորհրդային կործանիչ օդաչու և 8-րդ արագընթաց ռմբակոծիչ ավիագնդի ավիաէսկադրիլիայի հրամանատարի տեղակալ, որը պատերազմի առաջին ամիսներին մասնակցել է Արևմտյան ռազմաճակատի ծանր մարտերին։ Հետազոտության կարևոր հատվածը վերաբերում է 1941 թվականի հունիսից սկսված մարտական գործողություններին Բելառուսի տարածքում, որտեղ Գազազյանը կատարել է թռիչքներ և հարվածներ հասցրել հակառակորդի կենդանի ուժին, տեխնիկային, տանկային շարասյուներին և անցումներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նրա մարտական խիզախությանը և այն գործողություններին, որոնց շնորհիվ նա դարձավ պատերազմի առաջին շրջանում աչքի ընկած հայ օդաչուներից մեկը։ 1941 թվականի հուլիսի 8-ի ԽՍՀՄ Գերագույն խորհրդի նախագահության հրամանագրով նա պարգևատրվել է Կարմիր դրոշի շքանշանով և համարվում է Հայրենական մեծ պատերազմում այդ բարձր պարգևին արժանացած առաջին հայ զինծառայողը։ Աշխատության մեջ կարևոր տեղ է զբաղեցնում նաև նրա հետագա մարտական ուղին՝ Բրյանսկի, Սուխինիչիի և Օրշայի ուղղություններով մղված մարտերի համատեքստում։ Ըստ պահպանված պատմագիտական աղբյուրների՝ 1941 թվականի հոկտեմբերի 19-ին Օրշայի շրջանում նրա ինքնաթիռը խոցվել է, և այրվող ինքնաթիռը նա գիտակցաբար ուղղել է հակառակորդի ավտոմեքենաների ու տանկերի շարասյան շարժման ուղղությամբ գտնվող կամրջի վրա՝ կատարելով ինքնազոհաբերական մարտական գործողություն։ Այս դրվագը աշխատության մեջ հերոսի ռազմական կերպարի և անձնական խիզախության ամենանշանակալի դրսևորումներից է։ Գրքի պատմական արժեքը պայմանավորված է նաև նրանով, որ այն ստեղծվել է պատերազմի տարիներին՝ հերոսի մասին հիշողությունն ու նրա մարտական սխրանքը ժամանակակիցներին ներկայացնելու նպատակով։ Այն ոչ միայն կենսագրական բնույթի նյութ է, այլև պատերազմի տարիների հայկական պատմական հիշողության և հայրենական քարոզչական-հուշագրական գրականության կարևոր օրինակ։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու պատերազմի սկզբնական շրջանի օդային մարտերի, խորհրդային բանակի կազմում հայ զինծառայողների մասնակցության և նրանց կատարած մարտական առաջադրանքների մասին։ Միաժամանակ այն ներկայացնում է անհատի հերոսական կերպարը՝ համադրելով կենսագրական տեղեկությունները, ռազմական իրադարձությունները և անձնազոհության գաղափարը։ Ընդհանուր առմամբ, գիրքը կարևոր աղբյուր է Պատրիկ Գազազյանի ռազմական կենսագրության, Հայրենական մեծ պատերազմի առաջին շրջանի մարտական գործողություններին հայ օդաչուների մասնակցության և այդ ժամանակաշրջանի հերոսապատումի ուսումնասիրության համար և կարող է հետաքրքրել ռազմական պատմությամբ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի պատմությամբ, հայկական պատմագրությամբ և հայ զինվորականների սխրանքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին ու հետազոտողներին։

Հրատարակությունը տեղեկատու-մատենագիտական բնույթի նյութ է, որը նվիրված է 1981 թվականի հունվար, փետրվար և մարտ ամիսներին համապատասխանող հիշարժան տարեթվերին, պատմական իրադարձություններին, նշանավոր անձանց ծննդյան կամ մահվան տարելիցներին և մշակութային նշանակություն ունեցող այլ ամսաթվերին։ Նման ժողովածուների հիմնական նպատակն է համակարգված ձևով ներկայացնել տվյալ ժամանակահատվածում նշվող կարևոր տարեթվերը՝ դրանք դարձնելով կրթական, գրադարանային, մշակութային և տեղեկատվական աշխատանքների կազմակերպման համար կիրառելի նյութ։ Հրատարակության կառուցվածքը, ըստ էության, հիմնված է օրացուցային սկզբունքի վրա․ յուրաքանչյուր ամիս դիտարկվում է որպես առանձին ժամանակային հատված, որի շրջանակում դասակարգվում են համապատասխան հիշարժան ամսաթվերը։ Նյութը կարող է ներառել Հայաստանի և հայ ժողովրդի պատմությանը, գրականությանը, արվեստին, գիտությանը, մշակույթին և հասարակական կյանքին վերաբերող տարելիցներ, ինչպես նաև համաշխարհային պատմության և մշակույթի նշանակալի իրադարձություններ։ Յուրաքանչյուր ամսաթվի հետ կապված տեղեկությունները հնարավորություն են տալիս ընթերցողին ոչ միայն հիշել տվյալ օրը, այլև պատկերացում կազմել դրա հիմքում ընկած պատմական կամ մշակութային իրադարձության մասին։ Հրատարակությունը հատկապես օգտակար կարող է լինել գրադարանավարների, ուսուցիչների, մշակույթի աշխատողների և կրթական միջոցառումներ կազմակերպողների համար, քանի որ հիշարժան տարեթվերը հաճախ օգտագործվում են ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, թեմատիկ զրույցների, դասախոսությունների, ընթերցողների հետ հանդիպումների և այլ միջոցառումների թեմատիկ հիմք ստեղծելու նպատակով։ Նման տեղեկատուն հնարավորություն է տալիս նախապես պլանավորել միջոցառումները և դրանք կապել տարվա օրացուցային կարևոր ամսաթվերի հետ։ Մատենագիտական տեսանկյունից հրատարակությունը կարող է կարևոր լինել նաև որպես տվյալ ժամանակաշրջանի մշակութային հիշողության և տեղեկատվական քաղաքականության արտացոլում։ Ընտրված տարեթվերի և դրանց ներկայացման ձևի միջոցով հնարավոր է պատկերացում կազմել, թե որ պատմական, գրական, գիտական կամ հասարակական իրադարձություններն էին համարվում հիշարժան և ինչպիսի տեղ էին զբաղեցնում ժամանակի մշակութային-կրթական օրակարգում։ Հունվար, փետրվար և մարտ ամիսների ընդգրկումը հրատարակությունը դարձնում է տարվա առաջին եռամսյակի հիշարժան ամսաթվերի ամբողջական կողմնորոշիչ։ Այն կարող է օգտագործվել նաև գրադարանային ֆոնդերի թեմատիկ ներկայացման և համապատասխան գրականության ընտրության համար․ այսինքն՝ տվյալ ամսաթվի կամ նշանավոր անձի վերաբերյալ գրքերը, հոդվածները և այլ նյութերը կարող են առանձնացվել և ներկայացվել ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես ժամանակագրական և մշակութային տեղեկատու, որի արժեքը պայմանավորված է հիշարժան ամսաթվերի համակարգված ներկայացմամբ և դրանց կիրառական նշանակությամբ։ Այն նպաստում է պատմական հիշողության պահպանմանը, մշակութային իրազեկվածության բարձրացմանը և կրթական ու գրադարանային աշխատանքների նպատակային կազմակերպմանը։

Այս գիրքը նվիրված է Հայկական հարցի և Հայոց ցեղասպանության նկատմամբ Միացյալ Նահանգների քաղաքականության համապարփակ ուսումնասիրությանը՝ հատուկ ուշադրություն դարձնելով ամերիկյան արտաքին քաղաքականության ձևավորման վրա ազդած քաղաքական, տնտեսական, մարդասիրական և աշխարհաքաղաքական գործոններին։ Հեղինակ Սայմոն Փայասլյանը ուսումնասիրությունը կառուցում է XIX դարի սկզբից մինչև XX դարի առաջին քառորդն ընկած ժամանակաշրջանի վրա՝ հետևելով ԱՄՆ-ի և Օսմանյան կայսրության հարաբերությունների զարգացմանը և դրանցում Հայկական հարցի ունեցած տեղին։ Աշխատության կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ ամերիկյան քաղաքականությունը ներկայացվում է ոչ միայն մարդասիրական արձագանքի տեսանկյունից, այլև որպես տարբեր շահերի փոխազդեցության արդյունք։ Հեղինակը քննարկում է ամերիկյան միսիոներական կառույցների գործունեությունը, առևտրային և տնտեսական շահերը, միջազգային մրցակցությունը, աշխարհաքաղաքական հաշվարկները և դրանց ազդեցությունը որոշումների կայացման վրա։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հակասությանը, որ ամերիկյան հասարակության շրջանում Հայերի նկատմամբ բռնությունների վերաբերյալ լայն մարդասիրական մտահոգություն կար, մինչդեռ պետական քաղաքականությունը երկար ժամանակ սահմանափակված էր ավելի զգուշավոր և իրատեսական մոտեցումներով։ Աշխատության մեջ առանձին ուսումնասիրվում են ԱՄՆ-ի հարաբերությունները երիտթուրքական կառավարության հետ, Վուդրո Վիլսոնի վարչակազմի քաղաքականությունը, Առաջին համաշխարհային պատերազմի պայմաններում ամերիկյան չեզոքությունը, ինչպես նաև Կոստանդնուպոլսում ԱՄՆ դեսպան Հենրի Մորգենթաուի քաղաքական դիրքորոշումները և առաջարկությունները։ Այս թեմաների համադրումը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչու մարդասիրական կոչերը և քաղաքական իրականությունը միշտ չէ, որ համընկել են։ Հեղինակը նաև վերլուծում է ռեալիզմի, իրավական մոտեցումների և մարդասիրության միջև առկա լարվածությունը՝ ցույց տալով, թե ինչպես էին արտաքին քաղաքականության առաջնահերթությունները սահմանափակում կամ ձևափոխում Հայկական հարցում հնարավոր ամերիկյան միջամտության շրջանակները։ Ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչ է նաև հետպատերազմյան շրջանը, երբ քննարկվում էին խաղաղության պայմանները, Օսմանյան կայսրության ապագան և Հայաստանի նկատմամբ ԱՄՆ-ի հնարավոր դերակատարությունը։ Գրքի կառուցվածքը ներառում է քաղաքական տնտեսությանը, երիտթուրքական կառավարության հետ հարաբերություններին, Վիլսոնի վարչակազմին, պատերազմական չեզոքությանը, Մորգենթաուի գործունեությանը, խաղաղության գործընթացին և Վիլսոնյան քաղաքականության հետագա ժառանգությանը նվիրված գլուխներ։ Գիրքը հրատարակվել է 2005 թվականին Palgrave Macmillan-ի կողմից և ունի 268 էջ։ Այն կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, Հայոց ցեղասպանության պատմությամբ, ԱՄՆ դիվանագիտական պատմությամբ, միջազգային հարաբերություններով և Մերձավոր Արևելքի պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին, հետազոտողներին և ուսանողներին։ Աշխատության հիմնական արժեքն այն է, որ Հայկական հարցը և ցեղասպանության տարիներին ԱՄՆ-ի արձագանքը ներկայացվում են լայն միջազգային և քաղաքական-տնտեսական համատեքստում՝ փորձելով բացահայտել ոչ միայն ամերիկյան քաղաքականության արտաքին դրսևորումները, այլև այն ներքին և միջազգային շահերը, որոնք պայմանավորել են այդ քաղաքականության ձևավորումն ու սահմանափակումները։

Այս գիրքը նվիրված է Այնթապի հայ համայնքի պատմության, հասարակական կյանքի և մշակութային ժառանգության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով այն միջավայրը, որտեղ դարերի ընթացքում ձևավորվել և զարգացել է տարածաշրջանի հայ բնակչությունը։ Աշխատությունը արժեքավոր է հատկապես Այնթապի հայերի սոցիալական, տնտեսական, կրթական, կրոնական և մշակութային կյանքի մասին պատկերացում կազմելու տեսանկյունից։ Ուսումնասիրության շրջանակում ներկայացվում են համայնքի ներքին կառուցվածքը, ընտանիքի և հասարակական հաստատությունների դերը, եկեղեցական կյանքը, կրթական ավանդույթները, արհեստներն ու առևտուրը, ինչպես նաև հայերի փոխհարաբերությունները տարածաշրջանի մյուս բնակչության հետ։ Կարևոր տեղ է հատկացվում համայնքային ինքնության պահպանման և մշակութային ավանդույթների փոխանցման գործընթացներին, որոնք ձևավորվել էին պատմականորեն բազմազան և փոփոխվող քաղաքական ու սոցիալական պայմաններում։ Գիրքը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու ոչ միայն առանձին ընտանիքների կամ համայնքային հաստատությունների պատմության, այլև ավելի լայն տարածաշրջանային գործընթացների մասին, որոնց ազդեցությունն զգացվել է Այնթապի հայ բնակչության առօրյա կյանքի և հասարակական կազմակերպվածության վրա։ Հատկապես նշանակալի է պատմական իրադարձությունների ազդեցության ուսումնասիրությունը համայնքի ժողովրդագրական, տնտեսական և մշակութային կյանքի վրա, ինչպես նաև հետագա տեղաշարժերի և սփյուռքյան համայնքների ձևավորման հետ դրանց կապը։ Աշխատությունը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել Այնթապի հայերի պատմական ժառանգության, համայնքային հիշողության և հայկական սփյուռքի ձևավորման գործընթացների ուսումնասիրության համար։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում հայագետների, պատմաբանների, ցեղասպանագիտության և սփյուռքագիտության մասնագետների, ինչպես նաև Օսմանյան կայսրության տարածաշրջանային պատմությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։ Գիրքը միաժամանակ կարևոր է որպես պատմական հիշողության պահպանման միջոց, քանի որ համայնքի կյանքի տարբեր կողմերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել տվյալ ժամանակաշրջանի հայկական հասարակության կառուցվածքի, կենսակերպի և մշակութային ինքնության մասին։

Աշխատությունը նվիրված է XI–XV դարերի հայկական վարքագրական գրականության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով միջնադարյան հայ գրականության այս կարևոր ժանրի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական առանձնահատկությունների հիմնական կողմերը։ Հետազոտության կենտրոնում սրբերի և հոգևոր գործիչների կյանքին ու գործունեությանը նվիրված ստեղծագործություններն են, որոնք միաժամանակ արժեքավոր աղբյուրներ են ոչ միայն գրականության, այլև միջնադարյան Հայաստանի հոգևոր, հասարակական, քաղաքական և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Աշխատության մեջ դիտարկվում են տարբեր ժամանակաշրջաններում ստեղծված վարքերը, դրանց կառուցվածքային և բովանդակային առանձնահատկությունները, հեղինակային մոտեցումները, սրբապատկերային կերպարների ձևավորումը և այն գաղափարական արժեքները, որոնք արտացոլվել են այդ երկերում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում սրբի կերպարի կառուցմանը՝ որպես քրիստոնեական հավատքի, բարոյականության, նահատակության, հոգևոր տոկունության և անձնազոհության օրինակ։ Ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, թե ինչպես են վարքագրական երկերում միահյուսվում պատմական իրադարձությունները, կրոնական աշխարհայացքը, ժողովրդական պատկերացումները և գրական գեղարվեստական հնարները։ Ներկայացվում են նաև այն պատմական ու մշակութային պայմանները, որոնց ազդեցությամբ զարգացել է հայկական վարքագրությունը XI–XV դարերում։ Այդ ժամանակաշրջանը կարևոր է հայ մշակույթի համար, քանի որ ներառում է քաղաքական և հասարակական բարդ փոփոխություններ, հայկական տարբեր կենտրոնների մշակութային ակտիվություն և հոգևոր կյանքի շարունակական զարգացում։ Աշխատությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են վարքագրական ստեղծագործությունների միջոցով պահպանվել պատմական հիշողությունը, ազգային-կրոնական ինքնագիտակցությունը և միջնադարյան հասարակության բարոյական պատկերացումները։ Միաժամանակ ուշադրություն է դարձվում ժանրի գրական բնույթին՝ կերպարների ստեղծմանը, պատմողական կառուցվածքին, լեզվական ու ոճական առանձնահատկություններին, հրաշապատում տարրերի կիրառմանը և պատմական ու ավանդական նյութի փոխհարաբերությանը։ Հետազոտությունը կարևոր աղբյուրագիտական նշանակություն ունի նաև այն պատճառով, որ նման երկերում հաճախ պահպանվել են տեղեկություններ Հայաստանի բնակավայրերի, եկեղեցական կենտրոնների, հոգևորականների, քաղաքական իրադարձությունների և ժամանակաշրջանի հասարակական կյանքի վերաբերյալ։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ միջնադարյան գրականությամբ, եկեղեցական պատմությամբ, հայագիտությամբ և միջնադարյան մշակույթի պատմությամբ հետաքրքրվող հետազոտողների և ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հին իտալիկ ժողովուրդների և Ասիայի ժողովուրդների ու մշակույթների միջև հնարավոր պատմական, լեզվական, էթնիկական և մշակութային կապերի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում ընկած է այն հարցի քննությունը, թե որքանով են հին Իտալիայի ժողովուրդների ծագումն ու վաղ զարգացման գործընթացները կապված Ասիայի տարբեր տարածաշրջանների բնակչության, մշակութային ավանդույթների և քաղաքակրթական կենտրոնների հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակում կարող են համադրվել պատմական աղբյուրներ, հնագիտական նյութեր, լեզվական տվյալներ, առասպելաբանական ավանդություններ և մշակութային ընդհանրություններ՝ հին իտալիկների ձևավորման և նրանց հնարավոր արտաքին կապերի վերաբերյալ վարկածները գնահատելու նպատակով։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում լեզվական նմանություններին և տարբերություններին, տեղանուններին, անձնանուններին, կրոնական պատկերացումներին, ծիսական սովորույթներին և նյութական մշակույթի տարրերին, որոնք կարող են տեղեկություն հաղորդել հնագույն ժողովուրդների փոխազդեցությունների մասին։ Աշխատանքը կարող է անդրադառնալ նաև հնդեվրոպական ժողովուրդների տարածման և մշակութային փոխազդեցությունների ավելի լայն համատեքստին՝ փորձելով հին Իտալիայի բնակչության պատմությունը դիտարկել Միջերկրածովյան և Ասիական տարածաշրջանների միջև տեղի ունեցած երկարատև շփումների շրջանակում։ Հետազոտության կարևոր առանձնահատկությունը տարբեր տեսակի աղբյուրների համադրումն է, քանի որ հնագույն ժողովուրդների ծագման և ազգակցական կապերի հարցերը սովորաբար պահանջում են լեզվաբանական, պատմական և հնագիտական տվյալների համալիր վերլուծություն։ Աշխատությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հին ժողովուրդների ինքնության ձևավորման, միգրացիոն գործընթացների և մշակութային փոխանցումների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն կարող է օգտակար լինել հին աշխարհի պատմությամբ, հնդեվրոպագիտությամբ, դասական հնագիտությամբ, համեմատական լեզվաբանությամբ և Միջերկրածովյան քաղաքակրթությունների վաղ պատմությամբ զբաղվող մասնագետների և հետազոտողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է 19-րդ դարի վերջին և 20-րդ դարի սկզբին հայ իրականության մեջ սոցիալական ու ազգային-ազատագրական գաղափարների ձևավորման, զարգացման և փոխազդեցության քննական ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության հիմքում այն հասարակական և քաղաքական փոփոխություններն են, որոնք էապես ազդեցին հայ մտավորականության, քաղաքական գործիչների և հասարակական տարբեր շրջանակների աշխարհայացքի վրա և նպաստեցին ազգային իրավունքների, սոցիալական արդարության, ազատության ու հասարակական վերափոխումների վերաբերյալ նոր պատկերացումների տարածմանը։ Ուսումնասիրության ընթացքում դիտարկվում է հայ հասարակության սոցիալական կառուցվածքը, տնտեսական հարաբերությունները, կրթության և մշակույթի զարգացումը, ինչպես նաև Ռուսական և Օսմանյան կայսրությունների քաղաքական միջավայրը՝ որպես գաղափարական գործընթացների ձևավորման կարևոր պայմաններ։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում ազգային-ազատագրական գաղափարի բովանդակային փոփոխություններին՝ ազգային ինքնության պահպանման, քաղաքական իրավունքների պաշտպանության, ինքնավարության, ազատագրության և պետականության վերականգնման վերաբերյալ տարբեր մոտեցումների համատեքստում։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում է սոցիալական գաղափարների ներթափանցումը հայ հասարակական միտք, մասնավորապես՝ սոցիալական անհավասարության, աշխատանքի, սեփականության, հասարակական արդարության և սոցիալական վերափոխումների վերաբերյալ պատկերացումների զարգացումը։ Աշխատանքի կարևոր առանձնահատկությունն այն է, որ այս երկու գաղափարական ուղղությունները դիտարկվում են ոչ թե մեկուսացված, այլ դրանց փոխազդեցության և երբեմն հակասությունների համատեքստում։ Քննության են առնվում այն հարցերը, թե ինչպես էին ազգային ազատագրության խնդիրները համադրվում սոցիալական վերափոխման ձգտումների հետ, ինչպիսի տարբերություններ էին առաջանում քաղաքական և հասարակական խմբերի միջև, և ինչպես էին միջազգային ու տարածաշրջանային իրադարձությունները ազդում հայ հասարակական մտքի զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է անդրադառնալ նաև ժամանակաշրջանի մամուլին, գրականությանը, հասարակական-քաղաքական հրապարակախոսությանը և կուսակցական ծրագրերին՝ դրանք դիտարկելով որպես գաղափարների տարածման և հասարակական գիտակցության ձևավորման կարևոր աղբյուրներ։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում տարբեր քաղաքական հոսանքների և կազմակերպությունների գաղափարական դիրքորոշումներին, դրանց նպատակների, մեթոդների և սոցիալական հենարանի տարբերություններին։ Քննական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ոչ միայն ներկայացնել տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարները, այլև բացահայտել դրանց ներքին հակասությունները, պատմական պայմանավորվածությունը և հետագա քաղաքական զարգացումների վրա ունեցած ազդեցությունը։ Աշխատության գիտական նշանակությունը կայանում է հայ հասարակական-քաղաքական մտքի կարևոր շրջափուլի համակարգված վերլուծության մեջ, իսկ գործնական արժեքը՝ ազգային և սոցիալական գաղափարների փոխհարաբերությունների պատմական փորձը հասկանալու հնարավորության մեջ։ Այն կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, քաղաքագետներին, սոցիալական մտքի պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, հայագետներին, ուսանողներին և 19-րդ դարի վերջի ու 20-րդ դարի սկզբի հայ հասարակական կյանքի նկատմամբ հետաքրքրություն ունեցող ընթերցողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը հնարավորություն է տալիս խորությամբ հասկանալու հայ հասարակական մտքի գաղափարական վերափոխումները, ազգային ազատագրության և սոցիալական արդարության ձգտումների փոխկապակցվածությունը և այդ գործընթացների ազդեցությունը հայ քաղաքական ու հասարակական կյանքի հետագա զարգացման վրա։

Աշխատությունը նվիրված է XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին Շուշիում գործող բարեգործական ընկերությունների ու անհատ բարերարների գործունեության ուսումնասիրությանը՝ ներկայացնելով նրանց դերը քաղաքի հասարակական, կրթական, մշակութային և սոցիալական կյանքի զարգացման գործում։ Հետազոտությունը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ տվյալ ժամանակաշրջանում Շուշին Անդրկովկասի հայաբնակ խոշոր քաղաքային կենտրոններից էր և ուներ զարգացած կրթական, մշակութային, հրատարակչական ու հասարակական կյանք։ Աշխատության մեջ կարող են ուսումնասիրվել բարեգործական կազմակերպությունների ստեղծման նախադրյալները, դրանց նպատակները, գործունեության ուղղությունները, ֆինանսավորման աղբյուրները և հասարակական նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն կազմակերպություններին, որոնք իրենց միջոցներն ուղղում էին դպրոցների պահպանմանը, կրթության տարածմանը, աղքատների և կարիքավորների օգնությանը, առողջապահական նախաձեռնություններին, մշակութային հաստատությունների աջակցությանը, գրադարանների ու ընթերցարանների ստեղծմանը և հասարակական այլ ծրագրերի իրականացմանը։ Շուշիում բարեգործական գործունեության կարևոր ուղղություններից էր կրթությունը։ Բարերարների և հասարակական կազմակերպությունների աջակցությամբ կրթական հաստատությունները ստանում էին նյութական միջոցներ, գրքեր, գույք և այլ անհրաժեշտ օժանդակություն, իսկ շնորհալի երիտասարդների համար ստեղծվում էին կրթությունը շարունակելու հնարավորություններ։ Այդ գործունեությունը նպաստում էր գրագիտության տարածմանը, ազգային կրթական միջավայրի ամրապնդմանը և նոր կրթված մտավորականության ձևավորմանը։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև կանանց կրթությանն ու հասարակական ակտիվությանը, քանի որ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին հայկական քաղաքային միջավայրում աստիճանաբար ընդլայնվում էր կանանց մասնակցությունը կրթական և բարեգործական նախաձեռնություններին։ Շուշիի հասարակական կյանքում կարևոր տեղ ունեին նաև գրադարաններն ու ընթերցարանները. աղբյուրագիտական նյութերը, օրինակ, հիշատակում են Կովկասի հայոց բարեգործական ընկերության Շուշիի մասնաճյուղի գրադարան-ընթերցարանի գործունեությունը 1899–1900 թվականներին։ Բարեգործական գործունեության մյուս կարևոր ոլորտը մշակույթն էր։ Նվիրատվությունների և կազմակերպությունների միջոցների շնորհիվ աջակցություն էր ցուցաբերվում թատրոնին, երաժշտական և գրական կյանքին, հրատարակչական նախաձեռնություններին ու մշակույթի գործիչներին։ Այս հանգամանքը հատկապես նշանակալի է Շուշիի մշակութային պատմության համատեքստում, քանի որ քաղաքը XIX դարի երկրորդ կեսին և XX դարի սկզբին հայկական մշակույթի կարևոր կենտրոններից էր։ Բարեգործությունը հաճախ դուրս էր գալիս անհատական նվիրատվության շրջանակներից և վերածվում կազմակերպված հասարակական գործունեության, որտեղ քաղաքացիների համատեղ ֆինանսական ու կազմակերպչական ջանքերը ուղղվում էին երկարաժամկետ ծրագրերի իրականացմանը։ Աշխատության կարևոր բաղադրիչ կարող է լինել նաև անհատ բարերարների գործունեության ուսումնասիրությունը։ Հայ գործարարների և մտավորականների մի զգալի մասը բարեգործական գործունեությունը դիտարկում էր որպես ազգային ու հասարակական պարտականություն՝ միջոցներ տրամադրելով դպրոցներին, հիվանդանոցներին, եկեղեցիներին, թատրոններին, մշակույթի գործիչներին և կրթություն ստացող երիտասարդներին։ Այդպիսի գործունեությունը ոչ միայն անմիջական օգնություն էր ապահովում կարիքավորներին, այլև նպաստում էր քաղաքի սոցիալական ենթակառուցվածքների և հասարակական ինստիտուտների զարգացմանը։ Ուսումնասիրության կարևոր կողմերից է բարեգործության և ազգային ինքնության փոխհարաբերության բացահայտումը։ Բարեգործական կազմակերպությունները կարող էին միաժամանակ լուծել սոցիալական խնդիրներ և նպաստել ազգային կրթության, մշակույթի ու հասարակական համերաշխության ամրապնդմանը։ Այս առումով բարեգործությունը հանդես էր գալիս ոչ միայն որպես նյութական օգնության համակարգ, այլև որպես ազգային-հասարակական ինքնակազմակերպման կարևոր ձև։ Աշխատությունը կարող է օգտագործել արխիվային փաստաթղթեր, պարբերական մամուլի նյութեր, կազմակերպությունների հաշվետվություններ, հուշագրություններ, վիճակագրական տվյալներ և ժամանակաշրջանի այլ աղբյուրներ՝ վերականգնելու բարեգործական գործունեության իրական ծավալներն ու ուղղությունները։ Աշխատանքի մատենագիտական նկարագրություններից հայտնի է, որ այն հրատարակվել է Ստեփանակերտում 2017 թվականին՝ որպես 136 էջանոց թեկնածուական ատենախոսություն։ Հետազոտությունը կարող է արժեքավոր լինել Շուշիի հասարակական կյանքի, հայկական բարեգործական շարժման, կրթության ու մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար, քանի որ հնարավորություն է տալիս քաղաքային զարգացման գործընթացները դիտարկել ոչ միայն քաղաքական և տնտեսական, այլև հասարակական ինքնակազմակերպման տեսանկյունից։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել պատմաբաններին, հայագետներին, Արցախի պատմության մասնագետներին, մշակութաբաններին, սոցիալական պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին, բարեգործության պատմության ուսումնասիրողներին, գրադարանագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և XIX–XX դարերի հայ հասարակական ու մշակութային կյանքով հետաքրքրվող ուսանողներին։

Աշխատությունը նվիրված է 1921 թվականի փետրվարին Հայաստանում տեղի ունեցած հակախորհրդային ապստամբության պատճառների, ընթացքի, մասնակից ուժերի և պատմական հետևանքների ուսումնասիրությանը։ Թեման Հայաստանի նորագույն պատմության կարևոր և միաժամանակ վիճահարույց էջերից է, որի վերաբերյալ խորհրդային և հետխորհրդային պատմագրության մեջ ձևավորվել են էապես տարբեր մեկնաբանություններ։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունները ևս ընդգծում են, որ ապստամբության առանձին հարցերի շուրջ չկա բոլորի կողմից ընդունված միասնական գնահատական։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչն է Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո ստեղծված քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական իրավիճակի վերլուծությունը։ 1920 թվականի վերջին խորհրդային իշխանության հաստատումը ուղեկցվեց վարչական համակարգի կտրուկ փոփոխությամբ, քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ հետապնդումներով, ձերբակալություններով և հասարակական լարվածության աճով, ինչն աստիճանաբար նպաստեց դժգոհության խորացմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նախկին Հայաստանի Հանրապետության պետական, ռազմական և քաղաքական գործիչների նկատմամբ վերաբերմունքին, մասնավորապես՝ ձերբակալություններին, աքսորներին և հայկական բանակի նախկին սպաների նկատմամբ իրականացված գործողություններին։ Այս հանգամանքները կարևոր դեր են ունեցել այն միջավայրի ձևավորման գործում, որտեղ զինված դիմադրությունը դարձավ հնարավոր և որոշ շրջանակների համար անհրաժեշտ քայլ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է նաև ապստամբության կազմակերպական կողմը, դրա մասնակիցների կազմը և տարբեր քաղաքական ու հասարակական ուժերի դերակատարությունը։ Հետազոտական գրականության մեջ քննարկվում է այն հարցը, թե որքանով էր շարժումը նախապես կազմակերպված, և որքանով էր այն առաջացել տեղական ու համաժողովրդական դժգոհության հիման վրա։ Այս առումով թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն իրադարձությունների ժամանակագրությունը վերականգնելու, այլև դրանց ներքին շարժառիթներն ու քաղաքական նշանակությունը հասկանալու համար։ Ապստամբությունը բացահայտ փուլ մտավ 1921 թվականի փետրվարի 18-ին, երբ ապստամբական ուժերը մտան Երևան, իսկ խորհրդային իշխանության ներկայացուցիչներն ու Կարմիր բանակի ստորաբաժանումները նահանջեցին դեպի Ղամարլուի ուղղություն։ Երևանում ձևավորվեց «Հայրենիքի փրկության կոմիտե»-ն՝ Սիմոն Վրացյանի գլխավորությամբ, որը նախատեսվում էր որպես ժամանակավոր իշխանության մարմին։ Հետագա փուլում ապստամբական ուժերը բախվեցին Կարմիր բանակի ռազմական գերազանցությանը, և շարժումը աստիճանաբար կորցրեց իր դիրքերը։ Ապստամբության ճնշումը ավարտվեց ապրիլի սկզբին՝ խորհրդային ուժերի կողմից Երևանի վերագրավմամբ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ապստամբության պարտության պատճառներին՝ ռազմական ուժերի անհավասարակշռությանը, կազմակերպչական դժվարություններին, տարբեր քաղաքական խմբերի միջև տարաձայնություններին, արտաքին քաղաքական իրավիճակին և խորհրդային իշխանության ռազմական ռեսուրսներին։ Հետազոտության կարևոր հատված կարող է կազմել նաև ապստամբությունից հետո Հայաստանում հաստատված քաղաքական իրավիճակի ուսումնասիրությունը՝ բռնաճնշումների, ձերբակալությունների, աքսորների և քաղաքական ընդդիմության հետագա ճնշման համատեքստում։ Ապստամբության հետևանքները գնահատելիս կարևոր է հաշվի առնել նաև այն, որ դրա մասին պատմագրական մեկնաբանությունները երկար ժամանակ պայմանավորված էին քաղաքական-գաղափարական դիրքորոշումներով։ Խորհրդային պատմագրության մեջ այն հիմնականում ներկայացվում էր որպես «խռովություն» կամ «ավանտյուրա», մինչդեռ հետխորհրդային ուսումնասիրություններում այն ավելի հաճախ դիտարկվում է որպես հակաբոլշևիկյան կամ ժողովրդական ապստամբություն։ Այդ պատճառով աշխատության արժեքը կարող է պայմանավորված լինել նաև տարբեր պատմագիտական մոտեցումների համադրմամբ և իրադարձությունների հնարավորինս բազմակողմանի գնահատմամբ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, քաղաքագետներին, հասարակական շարժումների ուսումնասիրողներին, Հայաստանի նորագույն պատմության մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և 20-րդ դարի առաջին քառորդի հայ քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

Գիրքը նվիրված է Գարեգին Նժդեհի անձին, գաղափարներին, գործունեությանը և պատմական ժառանգությանը՝ ներկայացնելով նրա կերպարը ոչ միայն որպես ռազմական ու քաղաքական գործիչ, այլև որպես մտածող, հրապարակախոս և ազգային գաղափարախոս։ Աշխատության կառուցվածքում Նժդեհի հետ մտավոր «զրույցների» ձևաչափը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ նրա աշխարհայացքի տարբեր կողմերին, քննարկել հայրենիքի, ազգային ինքնության, պետականության, ժողովրդի պատմական առաքելության, ինքնապաշտպանության և ազգային արժեհամակարգի վերաբերյալ նրա պատկերացումները։ Հեղինակը փորձում է ընթերցողին մոտեցնել Նժդեհի մտքի տրամաբանությանը՝ նրա գործունեությունը դիտարկելով տվյալ ժամանակաշրջանի քաղաքական ու հասարակական իրադարձությունների համատեքստում։ Գրքում կարող են շոշափվել նաև Նժդեհի կյանքի կարևոր փուլերը, նրա քաղաքական պայքարը, ռազմական գործունեությունը, գաղափարական ժառանգությունը և հայ ժողովրդի պատմության բարդ ու հակասական ժամանակաշրջանների հետ կապված հարցերը։ Հատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ աշխատությունը ստեղծվել է Նժդեհի 125-ամյակին նվիրված հիշատակի և արժևորման համատեքստում, ուստի այն միաժամանակ ունի պատմական, հուշագրական և գաղափարական բնույթ։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել Գարեգին Նժդեհի կյանքի ու գործունեության ուսումնասիրությամբ զբաղվող ընթերցողներին, հայոց նորագույն պատմությամբ հետաքրքրվողներին, ազգային-քաղաքական մտքի հետազոտողներին և նրանց, ովքեր ցանկանում են ավելի խորությամբ ծանոթանալ Նժդեհի գաղափարների ու պատմական կերպարի մեկնաբանություններին։

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում բանակաշինության գործընթացի ուսումնասիրությանը 1992-2010 թվականներին՝ անկախ պետականության ձևավորման և ամրապնդման կարևորագույն փուլերից մեկում։ Հետազոտության կենտրոնում Հայաստանի ազգային զինված ուժերի ստեղծման, կազմակերպական կայացման, կառավարման համակարգի ձևավորման, կառուցվածքային զարգացման և պաշտպանական կարողությունների աստիճանական ամրապնդման գործընթացներն են։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բանակաշինությունը դիտարկել որպես նորանկախ պետականության կայացման առանցքային բաղադրիչ, քանի որ Հայաստանի Հանրապետության անվտանգության ապահովումը, սահմանների պաշտպանությունը և պետական ինստիտուտների ամրապնդումը սերտորեն կապված էին արդյունավետ և կազմակերպված զինված ուժերի ձևավորման հետ։ Աշխատանքում կարևոր տեղ է հատկացվում 1990-ականների սկզբի բարդ ռազմաքաղաքական պայմաններին, որոնցում իրականացվեց զինված ուժերի կազմավորման և կառավարման առաջնային համակարգերի ստեղծումը։ Միաժամանակ ուսումնասիրվում են հետագա տարիների վերակազմակերպումները, ռազմական կառավարման կատարելագործումը, զինվորական կրթության և կադրերի պատրաստման զարգացումը, զինված ուժերի նյութատեխնիկական ապահովումը, ռազմական օրենսդրության ձևավորումն ու պաշտպանության ոլորտի պետական կառավարման մեխանիզմների կատարելագործումը։ Հետազոտությունը կարող է անդրադառնալ նաև Հայաստանի զինված ուժերի զարգացման վրա տարածաշրջանային ռազմաքաղաքական իրավիճակի, անվտանգության սպառնալիքների, միջազգային հարաբերությունների և պաշտպանական համագործակցության ազդեցությանը։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի այն հանգամանքը, որ բանակաշինության գործընթացը ներկայացվում է ոչ միայն ռազմական, այլև քաղաքական, հասարակական և պետականաշինական համատեքստում․ զինված ուժերի կայացումը կապված էր պետական կառավարման համակարգի, օրենսդրական դաշտի, հասարակության և պետության հարաբերությունների ու ազգային անվտանգության վերաբերյալ պատկերացումների ձևավորման հետ։ 1992-2010 թվականների ժամանակահատվածի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հետևելու սկզբնական կազմավորման փուլից դեպի ավելի ինստիտուցիոնալացված և կազմակերպականորեն կայացած զինված ուժերի անցմանը։ Աշխատանքը արժեքավոր է նաև պատմագիտական տեսանկյունից, քանի որ այդ տարիների իրադարձությունները ձևավորել են Հայաստանի հետագա պաշտպանական համակարգի զարգացման կարևոր նախադրյալները։ Հետազոտությունը կարող է հետաքրքրել ռազմական պատմությամբ, Հայաստանի նորագույն պատմությամբ, պետականաշինությամբ, քաղաքական գիտությամբ և ազգային անվտանգության խնդիրներով զբաղվող մասնագետներին, ինչպես նաև ուսանողներին և հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը ներկայացնում է անկախ Հայաստանի զինված ուժերի ձևավորման և զարգացման գործընթացը՝ բացահայտելով բանակաշինության հիմնական փուլերը, դրա կազմակերպական ու քաղաքական առանձնահատկությունները և պետականության ամրապնդման գործում ունեցած նշանակությունը։

Աշխատությունը նվիրված է Մխիթար Գոշի կյանքին, գործունեությանը և նրա իրավական ու գրական ժառանգության կարևորագույն ստեղծագործության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրքում ներկայացվում է հեղինակի ապրած ժամանակաշրջանի պատմական, հասարակական և մշակութային միջավայրը, որի պայմաններում ձևավորվել են նրա աշխարհայացքը, գիտական հետաքրքրությունները և իրավական մտածողությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում միջնադարյան հայկական իրավական մտքի զարգացմանը և այն նախադրյալներին, որոնք նպաստել են հայկական իրավական ավանդույթի համակարգված ձևավորմանը։ Աշխատության կենտրոնական թեման է «Գիրք Դատաստանի» երկը, որը դիտարկվում է որպես հայ միջնադարյան իրավագիտության կարևորագույն հուշարձաններից մեկը։ Ուսումնասիրվում են դրա կառուցվածքը, բովանդակությունը, իրավական սկզբունքները և հասարակական հարաբերությունների կարգավորմանն ուղղված դրույթները։ Հեղինակը անդրադառնում է ընտանեկան, գույքային, ժառանգական, քրեական և այլ իրավահարաբերություններին՝ ցույց տալով, թե ինչպես են տարբեր սոցիալական խմբերի և համայնքային հարաբերությունների կարգավորման խնդիրներն արտացոլվել իրավական նորմերում։ Կարևոր տեղ է հատկացվում երկում ներկայացված արդարության, պատասխանատվության, պատժի, իրավունքի և հասարակական կարգի գաղափարներին, ինչպես նաև դրանց կապին ժամանակաշրջանի բարոյական և կրոնական պատկերացումների հետ։ Աշխատության մեջ քննարկվում է նաև ստեղծագործության ազդեցությունը հետագա հայկական իրավական մշակույթի և հասարակական կյանքի վրա, ինչպես նաև դրա տարածումն ու կիրառությունը հայկական և տարածաշրջանային միջավայրերում։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպես են միջնադարյան Հայաստանում իրավական, բարոյական և կրոնական գաղափարները փոխկապակցվել և վերածվել հասարակական հարաբերությունների կարգավորման համակարգված մոտեցումների։ Գիրքը կարևոր է ոչ միայն որպես առանձին պատմաիրավական հուշարձանի ուսումնասիրություն, այլև որպես հայ ժողովրդի իրավական մտածողության, մշակույթի և հասարակական կազմակերպման պատմության վերաբերյալ արժեքավոր աղբյուր։ Այն կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, իրավաբանների, հայագետների, մշակութաբանների, միջնադարագետների, գրականագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար, ինչպես նաև բոլոր նրանց, ովքեր հետաքրքրված են հայկական միջնադարյան իրավական և մշակութային ժառանգությամբ։

Այս գիտական ուսումնասիրությունը նվիրված է 1945–1990 թվականներին Խորհրդային Հայաստանում մշակույթի նկատմամբ պետական իշխանության իրականացրած քաղաքականության ուսումնասիրությանը՝ բացահայտելով մշակութային կյանքի կազմակերպման սկզբունքները, պետական կառավարման մեխանիզմները, գաղափարական վերահսկողության ձևերը և մշակույթի տարբեր ոլորտների զարգացման առանձնահատկությունները։ Աշխատության հիմքում այն հարցադրումն է, թե ինչպես էր խորհրդային պետությունը ձևավորում, ուղղորդում և վերահսկում մշակութային գործընթացները, ինչ նպատակներ էին հետապնդում իշխանական կառույցները և ինչպես էին այդ քաղաքականության պայմաններում զարգանում կրթությունը, գիտությունը, գրականությունը, արվեստը, թատրոնը, երաժշտությունը, կինոն և մշակութային այլ ոլորտներ։ 1945 թվականից հետո Հայաստանի մշակութային կյանքը մտավ զարգացման նոր փուլ․ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմից հետո հանրապետությունում ընդլայնվեցին կրթական և գիտական հաստատությունները, ակտիվացավ մշակութային շինարարությունը, զարգացան արվեստի տարբեր ճյուղերը, իսկ Երևանը աստիճանաբար վերածվեց ոչ միայն հանրապետական, այլև համահայկական մշակութային կենտրոնի։ Միաժամանակ մշակույթի զարգացումը տեղի էր ունենում խորհրդային գաղափարախոսության և կուսակցական վերահսկողության պայմաններում։ Խորհրդային իշխանությունը մշակույթը դիտարկում էր որպես հասարակության գաղափարական դաստիարակության կարևոր միջոց, ուստի գրականության, արվեստի և գիտության զարգացումը սերտորեն կապված էր պետական քաղաքականության հետ։ Այդ համակարգում ստեղծագործական ազատությունը սահմանափակվում էր ընդունված գաղափարական չափանիշներով, իսկ սոցիալիստական ռեալիզմը երկար ժամանակ հանդես էր գալիս որպես գրականության և արվեստի հիմնական պաշտոնական գեղագիտական սկզբունք։ Աշխատության կարևոր ուղղություններից մեկը պետական իշխանության և մշակութային հաստատությունների փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությունն է։ Մշակույթի նախարարությունը, կուսակցական մարմինները, տեղական իշխանությունները և մասնագիտացված կառույցները մասնակցում էին մշակութային կյանքի կազմակերպմանը, ֆինանսավորմանը, կադրային քաղաքականությանը և բովանդակային վերահսկողությանը։ Այդ համակարգի միջոցով պետությունը կարողանում էր որոշակի ուղղություն տալ մշակութային քաղաքականությանը՝ միաժամանակ խրախուսելով այնպիսի ստեղծագործություններ և նախաձեռնություններ, որոնք համապատասխանում էին պաշտոնական գաղափարախոսությանը։ Խորհրդային մշակութային քաղաքականության կարևոր բաղադրիչ էր կրթությունը։ Հետպատերազմյան շրջանում ընդլայնվեց դպրոցների և բարձրագույն ուսումնական հաստատությունների ցանցը, զարգացավ մասնագիտական կրթությունը, իսկ գիտական հաստատությունների գործունեությունը դարձավ հանրապետության մշակութային և մտավոր կյանքի կարևոր մասը։ Հայաստանի գիտական ներուժի զարգացման մեջ առանձնահատուկ դեր ունեցավ գիտահետազոտական հաստատությունների համակարգը, որի ընդլայնումը նպաստեց բնական, տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների առաջընթացին։ Մշակութային քաղաքականության մեկ այլ առանցքային ոլորտը գրականությունն էր։ Պետական կառույցները և գրական կազմակերպությունները մասնակցում էին հրատարակչական գործունեության կազմակերպմանը, գրողների միությունների աշխատանքին, գրական մամուլի և գրքերի տարածմանը։ Միաժամանակ գրական ստեղծագործությունը ենթարկվում էր գաղափարական չափանիշների․ քաղաքական կամ գաղափարական առումով անցանկալի մոտեցումները կարող էին քննադատության արժանանալ, իսկ հեղինակների ստեղծագործական գործունեությունը՝ սահմանափակվել։ Սակայն խորհրդային համակարգի ներսում անգամ ձևավորվեցին այնպիսի գրական և գեղարվեստական արժեքներ, որոնք հետագայում դարձան հայ մշակույթի նշանակալի ձեռքբերումներ։ Արվեստի բնագավառում պետական քաղաքականությունը դրսևորվում էր թատրոնի, կինոյի, կերպարվեստի, երաժշտության և ճարտարապետության կազմակերպման ու ֆինանսավորման միջոցով։ Պետական աջակցությունը հնարավորություն էր տալիս ստեղծել խոշոր մշակութային հաստատություններ, կազմակերպել համերգներ, ցուցահանդեսներ, թատերական ներկայացումներ և կինոարտադրություն, սակայն միաժամանակ պահպանվում էր բովանդակային վերահսկողությունը։ Այս հակասությունը՝ մշակույթի նյութական և ինստիտուցիոնալ զարգացման մի կողմից և գաղափարական սահմանափակումների մյուս կողմից, թեմայի ուսումնասիրության կարևոր բաղադրիչներից է։ Հատուկ ուշադրության է արժանի ազգային մշակույթի և խորհրդային գաղափարախոսության փոխհարաբերությունը։ Հայկական պատմությունը, գրականությունը, լեզուն, ժողովրդական արվեստը և ազգային մշակութային ժառանգությունը շարունակեցին զարգանալ, սակայն դրանց ներկայացումը հաճախ պետք է տեղավորվեր խորհրդային գաղափարական շրջանակներում։ Միաժամանակ հայ մշակույթի որոշ ոլորտներ կարողացան ձեռք բերել լայն ճանաչում նաև ԽՍՀՄ սահմաններից դուրս։ Հայկական երաժշտությունը, կերպարվեստը, գրականությունը, կինոն և ճարտարապետությունը ներկայացվեցին միութենական և միջազգային մշակութային հարթակներում՝ նպաստելով Հայաստանի մշակութային հեղինակության բարձրացմանը։ Հետազոտության համար կարևոր ժամանակահատված է 1960-ական թվականներից սկսվող մշակութային վերելքը։ Այս շրջանը կապված էր հասարակական և մշակութային կյանքի որոշակի աշխուժացման, նոր սերնդի մտավորականների և արվեստագետների ակտիվացման, պատմական հիշողության նկատմամբ հետաքրքրության աճի և ազգային մշակութային թեմաների ավելի լայն շրջանառության հետ։ Մշակույթի տարբեր բնագավառներում ի հայտ եկան նոր գեղարվեստական որոնումներ, որոնք երբեմն դուրս էին գալիս պաշտոնական չափորոշիչների նեղ շրջանակից։ Հետագա տասնամյակներում այդ գործընթացներն ավելի խորացան՝ հատկապես 1980-ականների երկրորդ կեսին, երբ վերակառուցման և հրապարակայնության քաղաքականությունը թուլացրեց նախկին գաղափարական սահմանափակումների մի մասը։ 1988 թվականից հետո Հայաստանում մշակութային կյանքը սերտորեն միահյուսվեց հասարակական և ազգային-քաղաքական շարժումների հետ։ Այդ ժամանակ մշակութային գործիչները, գրողները, արվեստագետները և գիտական հանրությունը սկսեցին ավելի ակտիվորեն արտահայտվել հասարակական խնդիրների շուրջ, իսկ ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և Արցախի հարցի թեմաները դարձան հանրային քննարկումների կարևոր բաղադրիչներ։ ՀՀ կրթական ծրագրերում նույնպես խորհրդահայ մշակույթի ուսումնասիրությունը ներկայացվում է որպես Խորհրդային Հայաստանի պատմության կարևոր բաղադրիչ՝ ընդգծելով մշակույթի զարգացման պայմանները, ձեռքբերումները և Երևանի՝ համահայկական կրթամշակութային կենտրոն դառնալու նշանակությունը։ Աշխատության մատենագիտական տվյալների համաձայն՝ Գագիկ Եթիմյանի այս ուսումնասիրությունը հրատարակվել է Վանաձորում 2012 թվականին և ընդգրկված է Վանաձորի պետական համալսարանի պատմության ամբիոնի հրապարակումների ցանկում։ Հեղինակը նույն թեմային անդրադարձել է նաև «Հայաստանի մշակույթը 1945–1990 թվականներին / Քաղաքականություն և իրականություն» և «Մշակութային քաղաքականությունը Խորհրդային Հայաստանում (1945–1990 թթ.)» աշխատություններում, ինչը վկայում է թեմայի նրա երկարատև և համակարգված ուսումնասիրության մասին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը կարևոր է խորհրդային շրջանի հայկական մշակույթի պատմությունը ոչ միայն ստեղծագործությունների և մշակութային ձեռքբերումների, այլև դրանց ձևավորման քաղաքական ու ինստիտուցիոնալ պայմանների տեսանկյունից հասկանալու համար։ Այն հնարավորություն է տալիս համադրելու պետական վերահսկողությունն ու մշակութային զարգացումը, գաղափարախոսական սահմանափակումներն ու ստեղծագործական որոնումները, ինչպես նաև գնահատելու այն ձեռքբերումները, որոնք ձևավորվեցին խորհրդային համակարգի պայմաններում և հետագայում դարձան ժամանակակից հայ մշակույթի կարևոր ժառանգություն։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել հայոց պատմությամբ, խորհրդային շրջանի պատմությամբ, մշակույթի պատմությամբ, քաղաքականության և մշակույթի փոխհարաբերություններով, գրականության, արվեստի և կրթության պատմությամբ զբաղվող պատմաբաններին, մշակութաբաններին, հետազոտողներին, դասախոսներին, ուսանողներին և ընթերցողներին։