Literature

Այս հրատարակությունը 1881 թվականի համար նախատեսված մանրամասն օրացույց կամ տարեգիրք է, որի վերնագիրը օսմանյան թուրքերենով ներկայացնում է հրատարակության բնույթն ու ժամանակային ընդգրկումը։ «Թաֆսիլաթլը» բառը նշանակում է մանրամասն, հանգամանալից, իսկ «սալնամէ» եզրը գործածվում էր տարեգրքի կամ պարբերաբար հրատարակվող տեղեկատուի իմաստով։ Վերնագրում հիշատակված «Գազամիա» բառը վերաբերում է հրատարակության առանձնահատուկ անվանմանը կամ բնորոշմանը, իսկ «իսավիյէ» ձևը ցույց է տալիս քրիստոնեական ժամանակագրության կիրառությունը՝ հրատարակությունը կապելով 1881 թվականի հետ։ Օրացույցներն ու տարեգրքերը 19-րդ դարում կարևոր տեղեկատու հրատարակություններ էին, որոնք ընթերցողներին հնարավորություն էին տալիս կողմնորոշվելու ժամանակի հաշվարկի, տարվա օրերի, ամսաթվերի և հասարակական կյանքի կազմակերպման մեջ։ Դրանք հաճախ ներառում էին ոչ միայն օրերի ու ամիսների հերթականությունը, այլև տարբեր բնույթի գործնական տեղեկություններ, որոնք օգտակար էին առօրյա, վարչական, առևտրային և հասարակական գործունեության համար։ Այդպիսի հրատարակությունների նշանակությունը պայմանավորված էր նրանով, որ ժամանակի հաշվարկը, տոնական օրերի որոշումը և տարվա ընթացքի կազմակերպումը կարևոր էին ինչպես անհատների ու ընտանիքների, այնպես էլ կրթական հաստատությունների, առևտրականների, պետական ծառայողների և համայնքային կառույցների համար։ Օսմանյան կայսրության բազմալեզու և բազմակրոն միջավայրում օրացույցային հրատարակություններն առանձնահատուկ դեր ունեին, քանի որ տարբեր համայնքներ կիրառում էին ժամանակի հաշվարկի տարբեր համակարգեր՝ ըստ իրենց կրոնական, վարչական և հասարակական ավանդույթների։ Քրիստոնեական թվականության նշումը կարևոր էր այն ընթերցողների համար, որոնք իրենց գործունեության մեջ առաջնորդվում էին Գրիգորյան կամ քրիստոնեական ժամանակագրության այլ ընդունված ձևերով։ Օսմանյան ժամանակաշրջանի տարեգրքերը կարող էին ծառայել նաև որպես ժամանակի հասարակական կյանքի մասին տեղեկություններ ամփոփող նյութեր՝ ներկայացնելով վարչական կազմակերպության, պետական պաշտոնյաների, հաստատությունների, բնակավայրերի կամ այլ հանրային նշանակության տվյալների համակարգված ցանկեր։ Դրանց կազմման հիմքում ընկած էր տեղեկությունների հավաքման և դասակարգման սկզբունքը, որի շնորհիվ տարեգիրքը դառնում էր ոչ միայն ժամանակը հաշվարկելու միջոց, այլև գործնական տեղեկատու։ Նման հրատարակությունների լեզվական ու կառուցվածքային առանձնահատկությունները կապված էին ժամանակի գրավոր մշակույթի և հրատարակչական ավանդույթների հետ։ Օսմանյան թուրքերենի բառապաշարը ներառում էր արաբական և պարսկական ծագում ունեցող բազմաթիվ բառեր, որոնք լայնորեն կիրառվում էին վարչական, գրական և գիտակրթական ոլորտներում։ «Սալնամէ» եզրը հենց այդ ավանդույթի մասն է և վկայում է տարեգրքային հրատարակությունների՝ որպես առանձին տեղեկատու ժանրի կայացած լինելու մասին։ Նման գրքերը կարևոր էին նաև ժամանակագրական տվյալների միասնականացման և տարբեր հաստատությունների ու ընթերցողական շրջանակների միջև տեղեկությունների շրջանառության համար։ Պատմամշակութային տեսանկյունից հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի գրահրատարակչական միջավայրի, օսմանյան տեղեկատու գրականության և ժամանակի հաշվարկի մշակույթի ուսումնասիրության համար։ Կոստանդնուպոլիսը բազմալեզու տպագրության, առևտրի, կրթության և հասարակական կյանքի խոշոր կենտրոն էր, որտեղ շրջանառվում էին տարբեր լեզուներով ու տարբեր համայնքների համար նախատեսված գրքեր։ Օրացույցային ու տարեգրքային հրատարակությունները նպաստում էին ժամանակի մասին տեղեկությունների տարածմանը և գործնական գիտելիքի հասանելիությանը՝ արտացոլելով հասարակության առօրյա կարիքներն ու կազմակերպման եղանակները։ Դրանք նաև կարևոր նյութ են պատմական հետազոտությունների համար, քանի որ նման հրատարակություններում ընդգրկված ժամանակագրական, վարչական կամ հասարակական տվյալները կարող են օգնել վերականգնելու տվյալ ժամանակաշրջանի տեղեկատվական միջավայրը և ընթերցողական պահանջները։ Այս գրքի ընթերցողական արժեքը պայմանավորված է հատկապես նրա տեղեկատու բնույթով և այն հանգամանքով, որ այն ներկայացնում է 19-րդ դարի վերջի օրացույցային մշակույթի մի օրինակ։ Այն կարող է հետաքրքրել օսմանյան գրքի պատմությամբ, հին օրացույցներով, տարեգրքերի կազմման սկզբունքներով, Կոստանդնուպոլսի հրատարակչական կյանքով և ժամանակագրության պատմությամբ զբաղվող հետազոտողներին։ Հրատարակությունը նաև հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու, թե ինչպես էին ժամանակի հաշվարկի և գործնական տեղեկությունների փոխանցման պահանջները դրսևորվում օսմանյան հասարակության մեջ, ինչպես էին ձևավորվում տեղեկատու գրականության ժանրերը և ինչ դեր էին խաղում պարբերաբար կազմվող տարեգրքերը հասարակական ու վարչական կյանքի կազմակերպման գործում։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը 19-րդ դարի տեղեկատու գրականության օրինակ է, որն իր վերնագրով ընդգծում է մանրամասն օրացուցային կամ տարեգրքային բնույթը և ներկայացնում է պատմական հետաքրքրություն օսմանյան ժամանակագրական ու հրատարակչական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

«Թեոֆիլե կամ փոքրիկ ճգնավոր» ստեղծագործությունը պատկանում է կրոնական և հոգևոր-խրատական գրականության այն շրջանակին, որտեղ առանձնահատուկ նշանակություն են ստանում քրիստոնեական հավատը, հոգևոր դաստիարակությունը, բարոյական արժեքների ձևավորումը և մարդու ներաշխարհի կատարելագործումը։ Ստեղծագործության վերնագիրը ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրում է Թեոֆիլեի կերպարի վրա՝ նրան ներկայացնելով որպես փոքրիկ ճգնավոր, որի կերպարի միջոցով ընդգծվում են հոգևոր կյանքի, ինքնազսպման, հավատարմության և բարոյական մաքրության գաղափարները։ Ճգնավորության թեման քրիստոնեական գրականության մեջ ավանդաբար կապված է աշխարհիկ գայթակղություններից հեռանալու, սեփական ցանկությունները վերահսկելու, աղոթքի ու խորհրդածության միջոցով հոգևոր խորություն ձեռք բերելու և աստվածային ճշմարտություններին մոտենալու ձգտման հետ։ Այս համատեքստում ստեղծագործությունը կարելի է դիտարկել որպես հավատքի և անձնական բարոյական պատասխանատվության փոխհարաբերությունն ընդգծող գրական երկ, որտեղ հոգևոր հասունացումը ներկայացվում է ոչ միայն որպես կրոնական պարտավորությունների կատարում, այլև որպես ներքին աշխատանքի, համբերության և սկզբունքներին հավատարիմ մնալու ընթացք։ Փոքրիկ ճգնավորի կերպարը խորհրդանշական առումով կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ հոգևոր առաքինությունները ներկայացվում են երիտասարդ կամ դեռևս ձևավորվող անհատի կերպարի միջոցով՝ ուշադրությունը կենտրոնացնելով դաստիարակության, բնավորության կերտման և բարոյական գիտակցության զարգացման վրա։ Նման կերպարային կառուցվածքը հնարավորություն է տալիս ընթերցողին խորհելու այն մասին, թե ինչպես են ձևավորվում հավատարմությունը, խոնարհությունը, բարությունը, ինքնազսպումը և սեփական արարքների համար պատասխանատվություն ստանձնելու կարողությունը։ Ստեղծագործության գաղափարական առանցքը կապված է քրիստոնեական աշխարհայացքի այն դրույթի հետ, որ մարդու իրական արժեքը պայմանավորված չէ արտաքին դիրքով կամ նյութական ձեռքբերումներով, այլ նրա հոգևոր հատկանիշներով, մտադրությունների մաքրությամբ և վարքագծի բարոյական հիմքերով։ Ճգնավորության թեման այս առումով ձեռք է բերում նաև դաստիարակչական նշանակություն՝ ընթերցողին ուղղորդելով տարբերակելու անցողիկ ցանկությունները և մնայուն արժեքները, գնահատելու ներքին խաղաղությունը և գիտակցելու ինքնակատարելագործման անհրաժեշտությունը։ Հոգևոր-խրատական գրականությանը բնորոշ այսպիսի թեմատիկ շրջանակում կարևոր տեղ են զբաղեցնում նաև համբերության, նվիրվածության, անձնազոհության, ներողամտության և դժվարությունների հանդեպ տոկունության գաղափարները։ Դրանք քրիստոնեական բարոյագիտության հիմնարար սկզբունքներից են և հաճախ ծառայում են որպես անձնական վարքի ու հասարակական հարաբերությունների գնահատման չափանիշներ։ Գրական առումով ստեղծագործության վերնագիրն ընդգծում է կենտրոնական կերպարի և նրա հոգևոր ինքնության կապը՝ ընթերցողի ուշադրությունը կենտրոնացնելով ոչ այնքան արտաքին գործողությունների, որքան բարոյական ընտրության և ներաշխարհի վրա։ Այսպիսի մոտեցումը բնորոշ է այն երկերին, որոնց նպատակն է գեղարվեստական պատումի կամ օրինակելի կերպարի միջոցով փոխանցել կրոնական ու բարոյական գաղափարներ՝ դրանք դարձնելով հասկանալի, ընկալելի և կիրառելի ընթերցողի առօրյա կյանքում։ Հոգևոր գրականության կարևոր առանձնահատկություններից է նաև խորհրդանշական պատկերների, առաքինությունների հակադրության և բարոյական եզրահանգումների միջոցով ընթերցողի հետ մտավոր ու զգացմունքային կապ հաստատելը։ Թեև ստեղծագործության վերնագրից առաջնային է դառնում ճգնավորության և հոգևոր դաստիարակության թեման, դրա նշանակությունը չի սահմանափակվում միայն կրոնական ուսուցմամբ․ այն առնչվում է նաև մարդու ինքնաճանաչման, կամքի ամրապնդման և արժեքային կողմնորոշումների ձևավորման ընդհանուր խնդիրներին։ Այս առումով երկը կարող է հետաքրքրել ինչպես քրիստոնեական գրականության և կրոնական դաստիարակության պատմությամբ զբաղվող ընթերցողներին, այնպես էլ հայ գրքի պատմության, հոգևոր մշակույթի և 19-րդ դարի հայերեն գրական ժառանգության ուսումնասիրողներին։ Վենետիկը հայ տպագրության և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ Մխիթարյան միաբանության գործունեության շնորհիվ զարգանում էին հայերեն գրքի հրատարակությունը, կրոնական ու կրթական գրականության տարածումը, լեզվական մշակույթը և ազգային մտավոր ժառանգության պահպանումը։ Այդ միջավայրում շրջանառվող հոգևոր-խրատական երկերը նպաստում էին քրիստոնեական գիտելիքների փոխանցմանը, ընթերցանության մշակույթի ձևավորմանը և բարոյական դաստիարակության գաղափարների ամրապնդմանը։ Նման ստեղծագործությունների պատմամշակութային արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն դրանց կրոնական բովանդակությամբ, այլև հայերեն գրավոր մշակույթի զարգացման մեջ ունեցած դերով։ Դրանք վկայում են այն մասին, որ հայ տպագիր գրականության շրջանակում կարևոր տեղ էր հատկացվում ոչ միայն պատմական, լեզվաբանական կամ գիտական երկերին, այլև այն հրատարակություններին, որոնք նպատակ ունեին ձևավորելու ընթերցողի աշխարհայացքը, խթանելու հոգևոր ինքնակատարելագործումը և պահպանելու քրիստոնեական բարոյական ավանդույթները։ Ընթերցողական տեսանկյունից ստեղծագործությունը կարող է արժեքավոր լինել որպես հոգևոր գրականության թեմատիկ առանձնահատկությունների, ճգնավորական իդեալի և բարոյական դաստիարակության սկզբունքների ուսումնասիրության նյութ։ Այն հնարավորություն է տալիս անդրադառնալու այն հարցերին, թե ինչ տեղ է զբաղեցնում հավատը անհատի կյանքում, ինչպես է ընկալվում ինքնազսպումը որպես առաքինություն, ինչ դեր ունի ներքին կարգապահությունը բնավորության ձևավորման գործում և ինչպես կարող են հոգևոր սկզբունքները ներգործել մարդու վերաբերմունքի վրա սեփական անձի ու շրջապատի նկատմամբ։ Գրքի նշանակությունը հատկապես ընդգծվում է հայ գրական-մշակութային ժառանգության այն հատվածի համատեքստում, որտեղ կրոնական մտածողությունը, կրթական նպատակները և բարոյական դաստիարակությունը սերտորեն փոխկապակցված էին։ Այսպիսով, ստեղծագործությունը ներկայացնում է հետաքրքրություն ներկայացնող նյութ քրիստոնեական հոգևոր գրականության, ճգնավորական ավանդույթի, հայ տպագրության պատմության և հայ ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար՝ միաժամանակ ընդգծելով հոգևոր արժեքների, բարոյական ինքնակատարելագործման և մարդու ներքին աշխարհի ձևավորման նշանակությունը։

Հրատարակության բովանդակությունն ու գրական ժանրը հնարավոր չէ վստահորեն որոշել միայն մատենագիտական տվյալների հիման վրա։ Վերնագիրը ներկայացված է օսմանյան շրջանի հայատառ կամ հնչյունական գրառման ձևով, և առանց բնագրի կամ լրացուցիչ մատենագիտական տեղեկությունների դժվար է հաստատել դրա ճշգրիտ ընթերցումն ու ստեղծագործության բնույթը։ Առաջին հատորի առկայությունը կարող է վկայել բազմահատոր հրատարակության մասին, սակայն այն ինքնին բավարար չէ պարզելու՝ գիրքը վե՞պ է, պատմվածքների ժողովածո՞ւ, թե՞ այլ տեսակի գրական երկ։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել XIX դարի Կոստանդնուպոլսի տպագրական միջավայրի, հայերեն և օսմաներեն լեզուներով շրջանառվող գրականության, ինչպես նաև այդ ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

Գիրքը ներառում է առակներ, որոնք ներկայացնում են մարդկային վարքի, հասարակական հարաբերությունների և բարոյական ընտրության տարբեր կողմերը։ Առակների միջոցով արտահայտվում են իմաստության, արդարության, ազնվության, խոհեմության և պատասխանատվության գաղափարներ, իսկ մարդկային թերությունները՝ ագահությունը, խորամանկությունը, մեծամտությունն ու անարդարությունը, ներկայացվում են այլաբանական պատկերների և կերպարների միջոցով։ Այս ժանրին բնորոշ են կենդանիների, մարդկանց և պայմանական կերպարների մասնակցությամբ կարճ պատմությունները, որոնցում առօրյա իրավիճակներն օգտագործվում են որոշակի խրատ կամ եզրակացություն փոխանցելու համար։ Վարդան Այգեկցու անվան հետ կապված առակագրական ավանդույթը կարևոր տեղ ունի հայ միջնադարյան գրականության մեջ և նպաստել է բարոյական ու հասարակական գաղափարների տարածմանը։ Ժողովածուի երկրորդ մասը հնարավորություն է տալիս ուսումնասիրելու առակների գրական առանձնահատկությունները, դրանց խրատական ուղղվածությունը և հայ գրական մշակույթում առակագրության նշանակությունը։ Սակայն այս հրատարակության մեջ ընդգրկված առակների ճշգրիտ ցանկը և դրանց աղբյուրները հնարավոր չէ որոշել միայն մատենագիտական տվյալներով։

«Իվանոե» վերնագիրը հավանաբար վերաբերում է շոտլանդացի գրող Վալտեր Սքոթի «Իվանհո» պատմավեպին, որի գործողությունները ծավալվում են միջնադարյան Անգլիայում։ Ստեղծագործությունը ներկայացնում է ասպետական աշխարհի, ֆեոդալական հարաբերությունների, քաղաքական հակամարտությունների և տարբեր հասարակական խմբերի միջև լարվածության գեղարվեստական պատկերը։ Պատմության կենտրոնում ասպետ Ուիլֆրեդ Իվանհոն է, որի ճակատագիրը զարգանում է թագավորական իշխանության, ազնվականների մրցակցության, ասպետական պատվի, սիրո և հավատարմության թեմաների համատեքստում։ Վեպում անդրադարձ է կատարվում նաև նորմանդների և սաքսերի հարաբերություններին, միջնադարյան հասարակության կառուցվածքին և պատմական իրադարձությունների ազդեցությանը անհատների կյանքի վրա։ Երրորդ հատորը կարող է ընդգրկել վեպի սյուժեի շարունակությունը՝ ներկայացնելով հերոսների հետագա փորձությունները, հակամարտությունների զարգացումը և պատմական միջավայրի առանձնահատկությունները։ Այսպիսի հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել համաշխարհային գրականության, պատմավեպի ժանրի և XIX դարի հայերեն թարգմանական գրականության ուսումնասիրության համար։ Այնուամենայնիվ, առանց գրքի տիտղոսաթերթի և բնագրի համեմատության հնարավոր չէ վերջնականապես հաստատել, որ այս հրատարակությունը Վալտեր Սքոթի հայտնի վեպի հայերեն տարբերակն է, ինչպես նաև պարզել թարգմանչին, հրատարակության ամբողջական կառուցվածքը և երրորդ հատորում ընդգրկված հատվածները։

Գրական ստեղծագործություն, որի վերնագիրը ներկայացնում է լեռնային միջավայրում գտնվող գյուղը՝ որպես պատմության հնարավոր հիմնական տարածք։ Լեռների վրա տեղակայված գյուղը կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես գործողությունների վայր, այլև որպես բնակիչների կենսակերպը, փոխհարաբերությունները, սովորույթներն ու աշխարհայացքը ձևավորող միջավայր։ Նման թեմայով ստեղծագործություններում կարող են պատկերվել գյուղական առօրյան, բնության հետ մարդու կապը, համայնքային կյանքի առանձնահատկությունները, ավանդույթների պահպանումը և մարդկանց առջև ծառացած դժվարությունները։ Լեռնային բնապատկերը կարող է ընդգծել գյուղի առանձնացվածությունը, բնակիչների կյանքի պայմանները և արտաքին աշխարհի հետ նրանց կապը։ Ստեղծագործությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև գյուղական բնակավայրերի պատկերման, բնության նկարագրության և XIX դարի հայերեն գրականության թեմատիկ առանձնահատկությունների ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել այն ընթերցողների համար, ովքեր հետաքրքրվում են գյուղական կյանքի, մարդկային հարաբերությունների և բնության ու հասարակության փոխազդեցության գրական արտացոլմամբ։ Սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության հեղինակը, գրական ժանրը, սյուժեն կամ այն, թե ներկայացված գյուղն իրական բնակավայր է, թե գեղարվեստական միջավայր։ Հստակ տեղեկություններ ստանալու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը կամ գրքի բովանդակությունը։

Ստեղծագործություն, որի վերնագիրը մատնանշում է Լևոն անունով հերոսի ապրած վիշտը, ներքին ապրումները և հուզական դժվարությունները։ Վերնագիրը թույլ է տալիս ենթադրել, որ երկի կենտրոնում կարող են լինել անձնական կորուստը, հիասթափությունը, տխրությունը, մարդկային հարաբերությունները կամ կյանքի դժվար հանգամանքների ազդեցությունը մարդու հոգեվիճակի վրա։ Հերոսի անվան ընդգծումը հուշում է, որ պատմությունը կարող է կառուցված լինել նրա անձնական փորձառությունների, ապրումների և դրանց հետևանքով առաջացած փոփոխությունների շուրջ։ Նման ստեղծագործությունները կարող են անդրադառնալ մարդու ներաշխարհին, բարոյական ընտրություններին, ընտանիքի և հասարակության հետ հարաբերություններին, ինչպես նաև դժվարությունների հաղթահարման կամ դրանց հետ հաշտվելու խնդրին։ Գրական տեսանկյունից երկը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել կերպարի հոգեբանական նկարագրության, հուզական հակադրությունների և պատմողական կառուցվածքի ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև XIX դարի հայ գրականության, ընթերցանության մշակույթի և ժամանակաշրջանի գեղարվեստական թեմաների հետազոտության ընթացքում։ Սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ վստահորեն որոշել ստեղծագործության ժանրը, սյուժեն, հեղինակի մտադրությունը կամ այն, թե ինչ իրադարձություններ են պատճառ դարձել Լևոնի վշտին։ Դրանք հստակեցնելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագրի բովանդակությունը կամ գրքի տիտղոսաթերթը։

Այս հրատարակությունը երգերի ժողովածու է, որի վերնագիրը՝ «Լիակատար երգարան», մատնանշում է երգային նյութերի հնարավոր լայն ընդգրկումը։ Երգարանները կարևոր դեր են ունեցել երգերի բառերի պահպանման, տարածման և տարբեր առիթներով դրանց կատարման ավանդույթի շարունակման գործում։ Դրանք կարող էին ներառել ժողովրդական, սիրային, հայրենասիրական, կենցաղային, տոնական կամ այլ բնույթի երգեր, ինչպես նաև ժամանակի հասարակական և մշակութային կյանքում տարածված երգային ստեղծագործություններ։ Երգերի միջոցով արտահայտվել են մարդկանց զգացմունքները, անձնական ապրումները, ընտանեկան հարաբերությունները, ազգային պատկանելության գիտակցումը և առօրյա կյանքի տարբեր կողմերը։ Նման ժողովածուները կարող էին օգտագործվել ընտանեկան հավաքույթների, հասարակական միջոցառումների, ժամանցի կամ խմբային երգեցողության ժամանակ՝ նպաստելով երգերի տարածմանը և հիշողությամբ փոխանցվող ավանդույթների պահպանմանը։ «Լիակատար» բնորոշումը հուշում է, որ կազմողը կամ հրատարակիչը նպատակ է ունեցել ներկայացնել երգերի համեմատաբար ընդգրկուն ընտրանի, սակայն այն ինքնին չի նշանակում, որ ժողովածուն ներառում է տվյալ ժամանակաշրջանում հայտնի բոլոր երգերը։ Առանց բովանդակության ցանկի կամ գրքի բնագրի հնարավոր չէ պարզել երգերի ճշգրիտ քանակը, հեղինակային կամ ժողովրդական ծագումը, թեմատիկ բաժանումը, լեզուն կամ մեղեդիների նոտագրության առկայությունը։ Հրատարակությունը կարող է արժեքավոր աղբյուր լինել XIX դարի հայերեն երգարանների, երգեցողության մշակույթի և Թիֆլիսի հայ հրատարակչական միջավայրի ուսումնասիրության համար՝ օգնելով հասկանալ, թե ինչպիսի երգային նյութեր էին հասանելի հայ ընթերցողին այդ ժամանակաշրջանում։

Այս հրատարակությունը ներկայացված է որպես արևելյան ժողովրդական երգարան, որի վերնագիրը միավորում է հոգեկան ապրումների և ժողովրդական երգարվեստի գաղափարները։ «Խռիւք հոգւոյս» արտահայտությունը կարելի է հասկանալ որպես հոգու հուզումներ, ներքին տագնապներ կամ զգացմունքային ապրումներ, ինչը կարող է մատնանշել երգերի քնարական և հուզական բնույթը։ Ժողովրդական երգարանները կարևոր դեր են ունեցել երգարվեստի տարածման, երգերի պահպանման և բանավոր ավանդույթից գրավոր մշակույթին անցնելու գործում։ Դրանք կարող են ներառել սիրային, կենցաղային, տոնական, հայրենասիրական կամ այլ թեմաներով երգեր, որոնց միջոցով արտահայտվում են ժողովրդի զգացմունքները, աշխարհայացքը, սովորույթներն ու հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը։ «Արևելյան ժողովրդային երգարան» բնորոշումը հուշում է, որ ժողովածուի բովանդակությունը կարող է ընդգրկել արևելյան մշակութային միջավայրին առնչվող ժողովրդական երգեր, սակայն միայն վերնագրից հնարավոր չէ որոշել դրանց ազգային պատկանելությունը, լեզուները, ծագման վայրերը կամ երաժշտական առանձնահատկությունները։ Եթե գրքում ներառված են երգերի բառերը, այն կարող էր ծառայել որպես երգեցողության, անգիր սովորելու և երաժշտական հավաքույթների ընթացքում օգտագործվող նյութ։ Ժողովածուն հետաքրքրություն է ներկայացնում XIX դարի վերջի ժողովրդական երգարվեստի, երգերի գրավոր հավաքման և հրատարակման, ինչպես նաև Կոստանդնուպոլսի մշակութային միջավայրում տարածված երգարանների ուսումնասիրության համար։ Առանց ամբողջական բնագրի կամ բովանդակության ցանկի հնարավոր չէ հստակեցնել ընդգրկված երգերի վերնագրերը, հեղինակային կամ ժողովրդական ծագումը, դրանց թեմատիկ բաժանումը և արդյոք հրատարակությունն ուղեկցվում է մեղեդիների նոտագրությամբ։

Այս ժողովածուն ներկայացնում է օտարազգի հեղինակների երկերից ընտրված հատվածներ՝ ընթերցողին ծանոթացնելով տարբեր ժողովուրդների գրական և մտավոր ժառանգությանը։ «Ծաղկաքաղ» հասկացությունը բնորոշ է ընտրովի ժողովածուներին, որոնցում ընդգրկվում են տարբեր հեղինակների ստեղծագործություններից վերցված առավել ուշագրավ հատվածներ, մտքեր կամ ամբողջական փոքրածավալ երկեր։ Նման աշխատությունները կարող են միավորել գրական, պատմական, փիլիսոփայական, բարոյախոսական և հասարակական բնույթի նյութեր՝ կախված կազմողի ընտրությունից և ժողովածուի նպատակներից։ Օտարազգի մատենագիրների ստեղծագործություններից ընտրված հատվածների ընթերցումը հնարավորություն է տալիս համեմատելու տարբեր մշակույթների աշխարհայացքը, գրական արտահայտչամիջոցները, արժեքային պատկերացումները և մարդու ու հասարակության վերաբերյալ մտքերը։ Ժողովածուն կարող էր ունենալ նաև կրթական նշանակություն՝ նպաստելով ընթերցողների ընդհանուր գիտելիքների ընդլայնմանը, գրական ճաշակի ձևավորմանը և համաշխարհային գրականության ճանաչմանը։ Հայերենով նման նյութերի հրատարակումը կարևոր դեր ուներ եվրոպական և այլ ժողովուրդների գրավոր ժառանգությունը հայ ընթերցողին հասանելի դարձնելու գործում։ Գրքի վերնագիրը չի հստակեցնում, թե որ լեզուների և երկրների հեղինակներն են ընդգրկված, արդյոք հատվածները թարգմանված են հայերեն, թե ներկայացված են այլ ձևով, և ինչ սկզբունքով է կատարվել ընտրությունը։ Այդ պատճառով ժողովածուի կոնկրետ հեղինակային կազմը, թեմատիկ բաժանումը և բովանդակության առանձնահատկությունները կարելի է հաստատել միայն գրքի բովանդակության ցանկի կամ ամբողջական բնագրի ուսումնասիրությամբ։ Այն հետաքրքրություն է ներկայացնում համաշխարհային գրականության հայերեն տարածման, թարգմանական մշակույթի և XIX դարի հայ կրթական-գրական միջավայրի ուսումնասիրության համար։

Այս հրատարակությունը ներառում է երկու վերնագրով ներկայացված գրական նյութ՝ «Ծեր պիգմեյը» և «Զատկական ձվեր», որոնք կարող են տարբեր թեմատիկ ուղղություններ ունենալ։ Առաջին վերնագիրը հուշում է տարեց պիգմեյի կերպարի շուրջ ծավալվող պատմության հնարավոր առկայության մասին, որի միջոցով կարող են ներկայացվել մարդկային բնավորության, կյանքի փորձի, արտաքին տարբերությունների և հասարակության մեջ անհատի տեղի վերաբերյալ հարցեր։ Երկրորդ վերնագիրը կապված է Զատկի տոնի և դրա խորհրդանիշներից մեկի՝ զատկական ձվի հետ, որը քրիստոնեական մշակույթում ավանդաբար առնչվում է նոր կյանքի, վերածննդի և տոնական սովորույթների գաղափարներին։ Այս թեմայով ստեղծագործությունը կարող է անդրադառնալ տոնական ավանդույթներին, ընտանեկան հարաբերություններին, երեխաների աշխարհընկալմանը կամ բարոյական դաստիարակությանը։ Երկու վերնագրերի համատեղ ընդգրկումը կարող է վկայել տարբեր բովանդակությամբ պատմությունների կամ առանձին գրական երկերի միևնույն հատորում հրատարակված լինելու մասին, սակայն առանց ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ հաստատել դրանց սյուժեն, ժանրը, փոխադարձ կապը կամ նախատեսված ընթերցողական շրջանակը։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև XIX դարի հայերեն տպագիր գրականության, մանկապատանեկան ընթերցանության և քրիստոնեական տոնական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։

«Կարոտ ենք» վերնագիրը արտահայտում է կարոտի, բացակայության և որևէ անձի, վայրի կամ անցյալի հետ վերամիավորվելու ցանկության գաղափարը։ Վերնագրի հուզական բնույթը թույլ է տալիս ենթադրել, որ հրատարակությունը կարող է պատկանել գեղարվեստական գրականությանը և անդրադառնալ մարդկային զգացմունքներին, բաժանման ապրումներին, հիշողություններին ու չիրականացած սպասումներին։ Հնարավոր է, որ այն պարունակում է բանաստեղծություններ, քնարական ստեղծագործություններ կամ կարճ արձակ երկեր, որոնց կենտրոնում կարոտի զգացումն է։ Այդ զգացումը կարող է կապված լինել սիրային հարաբերությունների, հարազատների բացակայության, հայրենիքի հանդեպ կապվածության կամ անցած ժամանակների հիշողության հետ։ 19-րդ դարի հայ գրականության մեջ կարոտի թեման հաճախ կարող էր արտահայտել ոչ միայն անձնական ապրումներ, այլև համայնքային ու հայրենասիրական զգացումներ՝ հատկապես այն միջավայրերում, որտեղ մարդկանց կյանքը կապված էր հեռավորության, բաժանման կամ հայրենիքից հեռու ապրելու փորձառության հետ։ Այնուամենայնիվ, այս մեկնաբանությունները հիմնված են միայն վերնագրի իմաստի վրա․ առանց գրքի տեքստին կամ տիտղոսաթերթին ծանոթանալու հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության ժանրը, հեղինակը, թեմատիկ ուղղվածությունը կամ այն, թե կարոտի ինչպիսի դրսևորումներ են ներկայացված։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել 19-րդ դարի հայ գեղարվեստական գրականության, հուզական թեմաների և ժամանակաշրջանի ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության համար։

«Հեղինե կամ գաղտնիք մը ի Կոստանդնուպոլիս» վերնագրով ստեղծագործությունը, դատելով անվանումից, պատկանում է պատմողական գեղարվեստական գրականությանը և հավանաբար կառուցված է գաղտնիքի, անհայտ հանգամանքների կամ մարդկային հարաբերությունների շուրջ ծավալվող պատմության հիման վրա։ Վերնագրում հիշատակված Հեղինե անունը կարող է մատնանշել ստեղծագործության գլխավոր հերոսուհուն, իսկ Կոստանդնուպոլսի հիշատակությունը գործողությունների հավանական միջավայրն է դարձնում Օսմանյան կայսրության մայրաքաղաքը՝ իր բազմազգ հասարակությամբ, աշխույժ քաղաքային կյանքով և սոցիալական բազմազան հարաբերություններով։ «Գաղտնիք մը» ձևակերպումը բնորոշ է այնպիսի վիպական պատմություններին, որոնց սյուժեն զարգանում է թաքնված իրադարձությունների, չբացահայտված հանգամանքների կամ հերոսների անձնական կյանքի շուրջ։ Այդպիսի ստեղծագործություններում գաղտնիքի բացահայտումը հաճախ դառնում է պատմության առաջընթացի հիմնական շարժիչը՝ ընթերցողի հետաքրքրությունը պահպանելով հաջորդական իրադարձությունների և կերպարների փոխհարաբերությունների միջոցով։ Վեպը կարող է անդրադառնալ սիրային հարաբերություններին, ընտանեկան կապերին, հասարակական կարծիքին, պատվի ու բարոյականության պատկերացումներին կամ անհատի՝ միջավայրի սահմանափակումների հետ ունեցած բախմանը։ Սակայն այս թեմաները հնարավոր մեկնաբանություններ են՝ հիմնված վերնագրի վրա, և առանց ամբողջական բնագրի հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործության իրական սյուժեն կամ գլխավոր գաղափարները։ 19-րդ դարի երկրորդ կեսին Կոստանդնուպոլիսը հայ գրական և հրատարակչական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր։ Այստեղ ձևավորվում և զարգանում էր արևմտահայ գրականությունը, հրատարակվում էին վեպեր, թարգմանություններ, պարբերականներ և ընթերցանության համար նախատեսված այլ գործեր։ Քաղաքային միջավայրում ծավալվող վիպական պատմությունները հնարավորություն էին տալիս գրականության միջոցով ներկայացնելու հասարակական հարաբերությունները, տարբեր խավերի կենսակերպը և ժամանակաշրջանի բարոյական ու մշակութային հարցերը։ Ռուբեն Քյուրքչյանի տպարանում հրատարակված այս գիրքը արևմտահայ գրքի պատմության ուսումնասիրության համար հետաքրքրություն ներկայացնող նյութ է։ Առաջին հատորի առկայությունը ցույց է տալիս, որ ստեղծագործությունը նախատեսված էր որպես բազմահատոր հրատարակություն կամ շարունակություն ունեցող պատմություն, թեև հետագա հատորների գոյությունն ու հրատարակման տվյալները միայն այս գրառումից հաստատել հնարավոր չէ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել արևմտահայ վեպի զարգացման, 19-րդ դարի հայ ընթերցողական մշակույթի և Կոստանդնուպոլսի գրական կյանքի պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Հեղինակի, սյուժեի և ստեղծագործության գրական աղբյուրների վերաբերյալ ավելի հստակ եզրակացություններ անելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի տիտղոսաթերթը և բնագիրը։

«Հովուականք» վերնագիրը կապված է հովվերգական գրականության հետ, որի հիմնական թեմաներն են բնությունը, հովիվների կյանքը, գյուղական միջավայրը և մարդու ու բնության ներդաշնակ հարաբերությունները։ Հովվերգական ստեղծագործություններում հաճախ պատկերվում են հովիվների առօրյան, դաշտերի ու լեռների գեղեցկությունը, կենդանիների խնամքը, պարզ ու խաղաղ կյանքի պատկերները, ինչպես նաև սիրո, ընկերության և մարդկային զգացմունքների տարբեր դրսևորումները։ Այս գրական ժանրը ձևավորվել է դեռևս անտիկ աշխարհում և մեծ ազդեցություն է ունեցել եվրոպական ու հայ գրական ավանդույթների վրա։ Հովվերգական երկերում բնությունը սովորաբար հանդես է գալիս ոչ միայն որպես գործողությունների միջավայր, այլև որպես ներքին ապրումների, հոգեկան խաղաղության և գեղեցկության խորհրդանիշ։ «Հովուականք» անվանումը կարող է մատնանշել հովվերգական թեմաներով ստեղծագործությունների ժողովածու կամ դասական հովվերգական գրականությանն առնչվող երկ, սակայն առանց հեղինակի անվան և գրքի բովանդակության հնարավոր չէ հստակ որոշել դրա ժանրային պատկանելությունը, գրական սկզբնաղբյուրը կամ առանձին ստեղծագործությունների կազմը։ Հովվերգական գրականությունը հաճախ հակադրում է գյուղական կյանքի պարզությունն ու բնության ներդաշնակությունը քաղաքային կյանքի բարդություններին՝ ստեղծելով խաղաղության, անմիջականության և բնական գեղեցկության իդեալականացված պատկեր։ Միաժամանակ այն կարող է արտահայտել սիրային ապրումներ, կարոտ, բաժանում, կյանքի անցողիկության գիտակցում և մարդու հոգևոր աշխարհի հետ կապված այլ թեմաներ։ Վենետիկում՝ Սուրբ Ղազարի Մխիթարյան միաբանության տպարանում, հրատարակված այս գիրքը տեղավորվում է հայ գրական և թարգմանական մշակույթի զարգացման պատմության համատեքստում։ Մխիթարյանները կարևոր դեր են ունեցել դասական գրականության ուսումնասիրման, թարգմանության և հայերեն հրատարակությունների տարածման գործում։ Նրանց տպագրական գործունեությունը նպաստել է հայ ընթերցողներին համաշխարհային գրական ժառանգությանը ծանոթացնելուն և գրական տարբեր ժանրերի նկատմամբ հետաքրքրության զարգացմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հովվերգական գրականության, դասական գրականության ազդեցությունների, հայ թարգմանական գրականության և 19-րդ դարի հայ տպագրության պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Գրքի հեղինակին, լեզվական բնույթին և կոնկրետ բովանդակությանը վերաբերող եզրակացությունները, սակայն, հնարավոր կլինի ճշգրտել միայն հրատարակության ամբողջական տեքստի կամ տիտղոսաթերթի ուսումնասիրությամբ։

Գիրքը, դատելով վերնագրում ներկայացված չորս առանձին անվանումներից, հավանաբար միավորում է մի քանի գեղարվեստական ստեղծագործություններ, որոնցում ուշադրության կենտրոնում են հասարակ մարդկանց կյանքը, ընտանեկան հարաբերությունները, մարդկային ապրումները և սոցիալական դժվարությունները։ «Ձկնորսին հյուղը» վերնագիրը կարող է մատնանշել ձկնորսի համեստ կենցաղը, նրա ընտանիքի առօրյան և ապրուստի միջոցների հետ կապված դժվարությունները՝ ընթերցողին ներկայացնելով աշխատավոր մարդու կյանքն ու նրա հոգսերը։ «Որդեկոտոր մայր մը» վերնագիրը վերաբերում է զավակներին կորցրած մոր կերպարին և հուշում է ողբերգական, հուզական բովանդակության մասին։ Այս ստեղծագործության մեջ, ըստ վերնագրի, հնարավոր է, որ շեշտադրված լինեն մայրական սերը, կորստի ցավը, վիշտը և մարդկային տոկունությունը։ «Մանրավաճառին աղջիկը» վերնագիրը ուշադրություն է հրավիրում մանրավաճառի ընտանիքի և նրա դստեր կերպարի վրա՝ հնարավոր հիմք ստեղծելով հասարակական տարբեր խավերի կենցաղը, ընտանեկան դաստիարակությունը, երիտասարդության խնդիրներն ու անձնական ընտրությունները ներկայացնելու համար։ «Ալպեանց խրճիթը» վերնագիրը, իր հերթին, ակնարկում է Ալպյան լեռնաշխարհի միջավայրում ծավալվող պատմություն՝ կապված լեռնային բնակավայրի, համեստ կացարանի և այնտեղ ապրող մարդկանց կյանքի հետ։ Այս չորս վերնագրերի համադրությունը կարող է վկայել տարբեր միջավայրերում ապրող մարդկանց ճակատագրերը ներկայացնելու և ընթերցողի մեջ կարեկցանք, բարոյական դատողություն ու մարդկային արժեքների նկատմամբ ուշադրություն ձևավորելու ձգտման մասին։ Նման ժողովածուները 19-րդ դարի հայալեզու ընթերցանության մշակույթում կարող էին նպաստել գեղարվեստական գրականության տարածմանը և ընթերցողներին ծանոթացնել ընտանիքի, աշխատանքի, աղքատության, կորստի ու հասարակական հարաբերությունների թեմաներին։ Սուրբ Ղազարի տպարանում հրատարակված գրքերի համատեքստում այս հրատարակությունը նաև հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ տպագրության և ընթերցողական մշակույթի պատմության ուսումնասիրության համար։ Սակայն միայն վերնագրերի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել ստեղծագործությունների հեղինակներին, ծագումը, թարգմանված լինելու հանգամանքը կամ դրանց ճշգրիտ սյուժեները։

Այս հրատարակությունը հայ ազգային երգարվեստին առնչվող երգարանային ժողովածու է, որի վերնագիրը շեշտադրում է երգերի ազգային բնույթը և դրանց կապը հայ ժողովրդի մշակութային ինքնության հետ։ Երգարանները կարևոր դեր են ունեցել հայ երաժշտական ու գրական ժառանգության պահպանման, տարածման և սերունդներին փոխանցման գործում։ Դրանք հնարավորություն են տվել երգերը գրավոր ձևով հավաքելու, պահպանելու և հասանելի դարձնելու այն մարդկանց, որոնք հետաքրքրված են եղել երգեցողությամբ, բանաստեղծական խոսքով և ազգային մշակույթով։ «Ազգային երգարան» անվանումը կարող է մատնանշել այնպիսի ստեղծագործությունների ժողովածու, որոնց թեմաները, լեզուն կամ տարածման միջավայրը կապված են հայ ժողովրդի պատմական հիշողության, հայրենիքի գաղափարի, ազգային զգացումների և մշակութային ավանդույթների հետ։ Սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել, թե այս գրքում ընդգրկված են բացառապես հայրենասիրական երգեր, ժողովրդական ստեղծագործություններ, թե նաև այլ բնույթի երգեր։ Այդ հարցը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել ժողովածուի բովանդակությունը։ Հայ ազգային երգարվեստը ձևավորվել է երկարատև պատմական զարգացման ընթացքում՝ միավորելով ժողովրդական երգեցողության ավանդույթները, բանաստեղծական ստեղծագործությունը, պատմական հիշողությունը և տարբեր հասարակական միջավայրերում տարածված երաժշտական ձևերը։ Երգերը հայ ժողովրդի կյանքում հաճախ ծառայել են ոչ միայն որպես գեղարվեստական արտահայտության միջոց, այլև որպես հիշողության պահպանման և զգացմունքների փոխանցման ձև։ Դրանց միջոցով արտահայտվել են հայրենիքի նկատմամբ սերը, պատմական իրադարձությունների հիշատակը, ազատության ձգտումը, ընտանեկան կապերը, անձնական ապրումները և հասարակական կյանքի տարբեր կողմերը։ Եթե ժողովածուն ներառում է ազգային կամ հայրենասիրական երգեր, դրանք կարող էին նպաստել ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը և հայրենիքի մասին պատկերացումների տարածմանը։ Եթե դրանում ընդգրկված են ժողովրդական կամ քնարական երգեր, ապա դրանք կարող են արտացոլել նաև առօրյա կյանքի, մարդկային հարաբերությունների և ժողովրդական բանավոր ստեղծագործության առանձնահատկությունները։ Այնուամենայնիվ, այս թեմաները ներկայացնում են ազգային երգարանների հնարավոր բովանդակային շրջանակը և չեն հաստատում տվյալ գրքի երգերի կոնկրետ կազմը։ Տասնիններորդ դարում հայերեն երգարանների հրատարակությունը կարևոր նշանակություն ուներ ազգային մշակույթի զարգացման համար։ Տպագիր ժողովածուները հնարավորություն էին տալիս երգերը պահպանելու գրավոր տեսքով և տարածելու տարբեր քաղաքներում բնակվող հայերի շրջանում։ Դրանք կարող էին օգտագործվել ընտանեկան միջավայրում, կրթական հաստատություններում, մշակութային հավաքույթների ժամանակ և համայնքային միջոցառումների ընթացքում։ Երգարանները նաև կապ էին ստեղծում բանավոր ավանդույթի և գրավոր մշակույթի միջև՝ հնարավորություն տալով երգերի բառերը պահպանելու, համեմատելու և հետագա սերունդներին փոխանցելու։ Երգերի գրավոր ամրագրումը կարևոր էր հատկապես այն ժամանակաշրջանում, երբ ազգային մշակույթի նկատմամբ հետաքրքրությունն աճում էր, իսկ հայերեն տպագրությունը զարգանում էր ինչպես պատմական հայրենիքում, այնպես էլ սփյուռքի տարբեր կենտրոններում։ «Նոր» բնորոշումը կարող է ցույց տալ, որ ժողովածուն ներկայացվել է որպես նոր կազմված կամ նախկինում տարածված երգարաններից տարբերվող հրատարակություն։ Սակայն առանց նախաբանի, բովանդակության կամ այլ մատենագիտական տեղեկությունների հնարավոր չէ որոշել, թե այդ բնորոշումն ինչի վրա է հիմնված՝ նոր երգերի ընդգրկման, նյութերի ընտրության, դասավորության, թե ավելի վաղ ժողովածուների համեմատության։ Նույն կերպ հնարավոր չէ միայն վերնագրից եզրակացնել, թե երգերն ունեն երաժշտական նոտագրություն, նշված են դրանց հեղինակները կամ մեղեդիների աղբյուրները։ Այդ առանձնահատկությունները պետք է ճշտել գրքի բնագրի ուսումնասիրությամբ։ Ռոստովը տասնիններորդ դարում եղել է հայերի բնակության և հասարակական կյանքի կարևոր կենտրոններից մեկը։ Տարածաշրջանի հայկական համայնքներն ունեցել են իրենց կրթական, եկեղեցական և մշակութային կյանքը, իսկ հայերեն գրքերի հրատարակությունն ու տարածումը նպաստել են համայնքային կապերի պահպանմանը։ Նման միջավայրում ազգային երգարանի հրատարակությունը կարող էր ծառայել հայերեն երգերի տարածմանը և ազգային մշակութային ավանդույթների պահպանմանը։ Այն կարող էր կարևոր լինել նաև այն ընթերցողների ու երգասերների համար, որոնք ցանկանում էին ծանոթանալ հայերեն երգերի ժողովածուներին և դրանք օգտագործել առօրյա կամ համայնքային կյանքում։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ երաժշտական մշակույթի պատմությամբ, ազգային երգերի հավաքման և հրատարակման ավանդույթով, հայերեն երգարանների մատենագիտությամբ ու Ռոստովի հայկական համայնքի մշակութային կյանքով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է նաև արժեք ներկայացնել որպես տասնիններորդ դարի հայերեն տպագիր ժառանգության նմուշ, որի ուսումնասիրությունը կարող է օգնել պարզելու երգարանների տարածման աշխարհագրությունը, ազգային երաժշտական մշակույթի ներկայացման եղանակները և հայերեն գրքի պատմության որոշ առանձնահատկություններ։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը կարելի է բնութագրել որպես ազգային երգարվեստին նվիրված երգարան, որի վերնագիրը շեշտադրում է հայ մշակութային ինքնության և երգեցողության միջև կապը։ Միաժամանակ, երգերի թեմատիկ կազմը, հեղինակային պատկանելությունը, մեղեդիների առկայությունը և ժողովածուի կազմման սկզբունքները ճշգրտորեն նկարագրելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հենց գրքի բովանդակությունը։

Այս հրատարակությունը պատկանում է հայերեն երգարանների և երաժշտական գրականության այն շրջանակին, որը նպաստել է երգարվեստի պահպանմանը, տարածմանը և հայալեզու ընթերցողների ու երգասերների շրջանում երաժշտական մշակույթի զարգացմանը։ «Նոր երգարան կամ Քնար Հայաստանի» վերնագիրը մատնանշում է երգերի ժողովածուի բնույթ ունեցող աշխատություն, որի անվան մեջ «քնար» բառը գործածված է փոխաբերական իմաստով՝ որպես երգի, երաժշտության և բանաստեղծական արտահայտության խորհրդանիշ։ Հայ մշակութային ավանդույթում քնարը հաճախ կապվում է ստեղծագործական ներշնչանքի, երգեցողության և բանաստեղծական խոսքի հետ, ուստի այս անվանումը շեշտում է ժողովածուի կապը ազգային երգարվեստի և գրական-երաժշտական ժառանգության հետ։ Երգարանները կարևոր դեր են ունեցել հայ հասարակական ու ընտանեկան կյանքում՝ ծառայելով երգերի պահպանմանը, սովորելուն և տարբեր միջավայրերում դրանց կատարմանը։ Դրանք կարող էին օգտագործվել տանը, դպրոցում, մշակութային հավաքույթների ժամանակ կամ այլ հասարակական առիթներով՝ կախված ժողովածուի բովանդակությունից և նախատեսված լսարանից։ Երգերի գրավոր հավաքումն ու հրատարակումը հնարավորություն են տվել պահպանելու բանավոր ավանդույթով տարածվող ստեղծագործությունները և դրանք փոխանցելու հաջորդ սերունդներին։ Հայ երգարվեստը ձևավորվել է բազմազան պատմական ու մշակութային ազդեցությունների պայմաններում՝ ներառելով ժողովրդական երգեր, հայրենասիրական ստեղծագործություններ, քնարական երգեցողություն, հոգևոր երաժշտության ավանդույթներ և բանաստեղծական խոսքի հետ սերտորեն կապված այլ ձևեր։ Երգարանները կարող են արտացոլել այդ բազմազանությունը՝ միավորելով տարբեր թեմաներով, տրամադրություններով և գործածության նպատակներով ստեղծված երգեր։ Սակայն տվյալ հրատարակության կոնկրետ բովանդակությունը հնարավոր չէ ամբողջությամբ որոշել միայն վերնագրից, ուստի չի կարելի վստահորեն պնդել, թե ժողովածուն ներառում է հենց ժողովրդական, հայրենասիրական, սիրային, հոգևոր կամ որևէ այլ որոշակի տեսակի երգեր։ Դրա իրական բովանդակությունը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի էջերը և երգերի ցանկը։ «Նոր երգարան» անվանումը կարող է մատնանշել, որ հրատարակությունը ներկայացվել է որպես նոր հավաքածու կամ նախկինում տարածված երգարաններից տարբերվող ժողովածու, իսկ «Քնար Հայաստանի» ենթավերնագիրը շեշտադրում է հայ ազգային մշակույթի հետ դրա կապը։ Այնուամենայնիվ, առանց նախաբանի կամ լրացուցիչ մատենագիտական տեղեկությունների հնարավոր չէ պարզել, թե «նոր» բնորոշումն ինչ սկզբունքով է կիրառվել՝ արդյոք այն վերաբերում է երգերի ընտրությանը, դասավորությանը, հրատարակության ձևին, թե ավելի վաղ ժողովածուների համեմատությանը։ «Մաս Ա» նշումը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունը ներկայացված է որպես ավելի մեծ կամ բաժանված շարքի առաջին մաս, թեև միայն այդ տվյալից հնարավոր չէ հաստատել, թե հաջորդ մասերն իրականում երբևէ լույս են տեսել կամ ինչ բովանդակություն են ունեցել։ Այսպիսի կառուցվածքը կարող էր հնարավորություն տալ երգերը բաժանելու մի քանի հատորների կամ մասերի՝ հաշվի առնելով ժողովածուի ծավալը, թեմատիկ խմբավորումը կամ հրատարակչական կազմակերպումը։ Երգարանների պատմական արժեքը պայմանավորված է ոչ միայն դրանցում ընդգրկված երգերով, այլև այն հանգամանքով, որ դրանք վկայում են երաժշտական մշակույթի գրավոր պահպանման և հանրայնացման գործընթացի մասին։ Դրանց միջոցով կարելի է ուսումնասիրել երգերի վերնագրերը, բանաստեղծական լեզուն, ուղղագրությունը, թեմատիկ նախասիրությունները և տարբեր ժամանակաշրջաններում տարածված մշակութային պատկերացումները։ Եթե ժողովածուում առկա են երաժշտական նշագրություններ, դրանք կարող են նաև նյութ տրամադրել երգերի մեղեդիական կառուցվածքի և գրավոր երաժշտական ավանդույթի ուսումնասիրության համար, սակայն տվյալ հրատարակության մեջ նոտաների առկայությունը պետք է հաստատել բնագրով։ Կոստանդնուպոլիսը տասնիններորդ դարում հայ տպագրության, գրականության և մշակութային կյանքի կարևոր կենտրոններից էր։ Այստեղ հրատարակվել են բազմաթիվ հայերեն գրքեր, պարբերականներ, ուսումնական նյութեր և գեղարվեստական ստեղծագործություններ, որոնք նպաստել են ազգային լեզվի ու մշակույթի զարգացմանը։ Նման միջավայրում երգարանի հրատարակումը կարող էր նպաստել հայերեն երգերի շրջանառությանը, երգեցողության նկատմամբ հետաքրքրության տարածմանը և ազգային մշակութային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ երաժշտական մշակույթի պատմությամբ, երգարանների մատենագիտությամբ, հայ բանաստեղծական խոսքի և երգարվեստի փոխհարաբերությամբ, ինչպես նաև տասնիններորդ դարի Կոստանդնուպոլսի հայ մշակութային միջավայրով զբաղվող հետազոտողներին։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև հին հայերեն գրքերի լեզվական և տպագրական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով դիտարկելու երգերի գրավոր ներկայացման ձևերը և երաժշտական գրականության տարածման պատմությունը։ Ընդհանուր առմամբ, այս հրատարակությունը կարելի է բնութագրել որպես հայ երգարվեստի պատմությանն առնչվող երգարանային ժողովածու, որի վերնագիրն ընդգծում է Հայաստանի մշակութային և երաժշտական ինքնության հետ կապը։ Դրա կոնկրետ ժանրային կազմը, երգերի հեղինակային պատկանելությունը, թեմատիկ բաժանումները և երաժշտական առանձնահատկությունները ճշգրտորեն որոշելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել հենց հրատարակության բնագիրը։

«Ուխտավոր» հասկացության շուրջ ձևավորված այս հրատարակության վերնագիրը կարող է կապվել ուխտագնացության, հոգևոր որոնումների, հավատքի և մարդու ներքին ճանապարհի թեմաների հետ։ Ուխտավորը այն անձն է, որը որոշակի հոգևոր, կրոնական կամ անձնական նպատակով ճանապարհ է անցնում՝ այցելելով սրբավայրեր կամ իրականացնելով իր համար կարևոր ուխտ։ Հայկական մշակութային և կրոնական ավանդույթներում ուխտագնացությունը դարեր շարունակ ունեցել է նշանակալի դեր՝ միավորելով հավատքը, համայնքային հիշողությունը, ազգային սովորույթներն ու անձնական հոգևոր փորձառությունը։ Հայ հավատացյալների համար սրբավայրեր այցելելը հաճախ կապված է եղել աղոթքի, երախտագիտության, ապաշխարության, առողջության կամ բարօրության խնդրանքի և կրոնական պարտավորության կատարման հետ։ Ուխտավորի կերպարը կարող է խորհրդանշել մարդու ձգտումը դեպի հոգևոր կատարելություն, դժվարությունների հաղթահարում, ինքնաճանաչում և կյանքի իմաստի որոնում։ Գրականության մեջ ճանապարհորդության պատկերը հաճախ օգտագործվում է ոչ միայն իրական տեղաշարժը ներկայացնելու, այլև մարդու ներքին փոփոխությունները, ապրումները և աշխարհայացքի զարգացումը բացահայտելու համար։ Այդպիսի ստեղծագործություններում ճանապարհը կարող է ընկալվել որպես փորձությունների, հանդիպումների, հիշողությունների և կարևոր որոշումների հաջորդականություն, որի ընթացքում հերոսը նորովի է գնահատում իր կյանքը, շրջապատող մարդկանց և սեփական համոզմունքները։ Հոգևոր թեմաներով գրականության մեջ ուխտավորի կերպարը կարող է արտահայտել հավատարմություն, համբերություն, խոնարհություն, հույս և դժվարությունների առջև չընկրկելու ձգտում։ Ուխտագնացության գաղափարը նաև առնչվում է մշակութային ժառանգության պահպանմանը, քանի որ սրբավայրերը հաճախ եղել են ոչ միայն կրոնական պաշտամունքի կենտրոններ, այլև պատմական հիշողության, ճարտարապետության, ձեռագրական ավանդույթի և համայնքային ինքնության պահպանման վայրեր։ Հայկական միջավայրում ուխտագնացության ավանդույթները կապված են եղել եկեղեցիների, վանքերի և սրբավայրերի հետ, որոնց շուրջ ձևավորվել են ժողովրդական պատմություններ, ավանդություններ, տոնակատարություններ և համայնքային սովորույթներ։ Այդ ավանդույթների գրավոր արտացոլումը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել ինչպես կրոնական կյանքի, այնպես էլ հայ ժողովրդի սոցիալական և մշակութային պատմության ուսումնասիրության համար։ Հրատարակության փոքրածավալ լինելը կարող է ենթադրել, որ այն նախատեսված է եղել որպես առանձին կարճ ստեղծագործություն, հոգևոր բնույթի ընթերցանության նյութ, բանաստեղծական երկ կամ այլ համառոտ գրական աշխատանք, սակայն էջերի քանակը միայնակ բավարար չէ ժանրը որոշելու համար։ Վերնագիրը չի հաստատում՝ գրքում նկարագրվում է իրական ուխտագնացություն, ներկայացվում է գեղարվեստական հերոս, թե «ուխտավոր» բառը կիրառվում է փոխաբերական կամ այլ իմաստով։ Այդ պատճառով հնարավոր չէ վստահորեն վերագրել ստեղծագործությանը որոշակի սյուժե, գործող անձանց, պատմական դեպքեր կամ կրոնական գաղափարների մանրամասն շարադրանք։ Ժնևում լույս տեսած հայերեն հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև հայ գրքի տարածման պատմության տեսանկյունից։ Եվրոպական քաղաքներում տպագրված հայերեն գրքերը կարող էին շրջանառվել հայ համայնքների, կրթական ու մտավորական շրջանակների և տարբեր երկրներում բնակվող հայ ընթերցողների միջև՝ նպաստելով հայալեզու գրականության պահպանմանը և տարածմանը։ Այդպիսի հրատարակությունները կարևոր են հայ գրքի աշխարհագրության, հայերեն տպագիր մշակույթի միջազգային կապերի և արտերկրում հայերեն ընթերցանության պատմության ուսումնասիրության համար։ Դրանք կարող են տեղեկություններ հաղորդել նաև այն մասին, թե ինչպես էր հայերեն գրականությունը հասանելի դառնում Հայաստանից դուրս գտնվող ընթերցողներին և ինչ դեր էին կատարում եվրոպական հրատարակչական կենտրոնները հայ գրքի շրջանառության մեջ։ Այս աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, հոգևոր ուխտագնացության ավանդույթներով, հայերեն հին հրատարակություններով և արտերկրում հայկական տպագրության պատմությամբ զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Միաժամանակ, քանի որ հայտնի է միայն վերնագիրը և մատենագիտական սահմանափակ տեղեկությունը, նկարագրությունը չի կարող հաստատել ստեղծագործության ճշգրիտ բովանդակությունը, հեղինակի ինքնությունը կամ գրական ձևը։ Հետևաբար, ներկայացված բնութագրումը հիմնված է վերնագրի հնարավոր իմաստային շրջանակի և պատմամշակութային համատեքստի վրա՝ առանց չստուգված մանրամասները որպես հաստատված փաստ ներկայացնելու։

Հրատարակության վերնագիրը, ըստ ներկայացված տառադարձության, հավանաբար վերաբերում է Մաթիլդե անունով հերոսուհու և ոսկե վզնոցի կամ ոսկե զարդի հետ կապված պատմության։ Վերնագրի այս ընթերցումը դեռևս վերջնական չէ, քանի որ սկզբնաղբյուրում օգտագործված տառադարձությունը կարող է տարբեր կերպ վերականգնվել, և առանց գրքի տիտղոսաթերթի կամ բնագրի լրացուցիչ տվյալների հնարավոր չէ վստահորեն որոշել դրա ճշգրիտ իմաստը։ Եթե վերնագրում իսկապես հիշատակվում է Մաթիլդե անունով հերոսուհին և ոսկե զարդը, ապա ստեղծագործության կենտրոնական թեման կարող է առնչվել հերոսուհու անձնական պատմությանը, նրա կյանքի հանգամանքներին և զարդի շուրջ ձևավորվող իրադարձություններին։ Ոսկե զարդերը գեղարվեստական գրականության մեջ հաճախ ունենում են ոչ միայն նյութական արժեք, այլև խորհրդանշական նշանակություն՝ կապված ընտանեկան հիշողությունների, հասարակական դիրքի, անձնական հարաբերությունների, հարստության, պատվի կամ մարդկային ցանկությունների հետ։ Այդպիսի առարկան կարող է դառնալ պատմության իրադարձությունները կապող կարևոր հանգույց, ազդել հերոսների փոխհարաբերությունների վրա կամ բացահայտել նրանց բնավորության առանձնահատկությունները։ Մաթիլդե անունով կերպարի առկայությունը կարող է հուշել, որ պատմությունը կառուցված է անհատական ճակատագրի շուրջ, սակայն միայն վերնագրի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել հերոսուհու բնավորությունը, նրա ապրումները, գործողությունների ընթացքը կամ ստեղծագործության ավարտը։ Եթե գիրքը պատկանում է բարոյախրատական կամ ընտանեկան վիպագրության շրջանակին, այն կարող է անդրադառնալ անձնական ընտրությունների, նյութական արժեքների և մարդկային հարաբերությունների փոխազդեցությանը, ինչպես նաև հասարակական միջավայրի ազդեցությանը անհատի կյանքի վրա։ XIX դարի գեղարվեստական գրականության մեջ հաճախ հանդիպում էին ստեղծագործություններ, որոնց միջոցով ընթերցողին ներկայացվում էին ընտանեկան կյանքին, հասարակական վարքագծին, բարոյական սկզբունքներին և անձնական պատասխանատվությանը վերաբերող հարցեր։ Այդպիսի երկերը կարող էին միաժամանակ ծառայել որպես ժամանցային ընթերցանություն և որպես հասարակական ու բարոյական պատկերացումների փոխանցման միջոց։ Հրատարակության հայերեն լինելը կարևոր է նաև հայ գրատպության և ընթերցողական մշակույթի պատմության տեսանկյունից, քանի որ նման գրքերը նպաստել են գեղարվեստական արձակի տարածմանը և ընթերցողների շրջանակի ընդլայնմանը։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, հին հայերեն հրատարակություններով և XIX դարի ընթերցանության մշակույթով զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Այնուամենայնիվ, ստեղծագործության ժանրը, սկզբնաղբյուրը, հեղինակությունը և սյուժեն այս փուլում հաստատված չեն։ Հետևաբար, վերնագրի և հնարավոր թեմատիկ ուղղվածության մասին այս նկարագրությունը պետք է դիտարկել որպես նախնական մատենագիտական մեկնաբանություն, այլ ոչ թե գրքի բովանդակության ստույգ ամփոփում։

Այս հրատարակությունը ներկայացնում է «Եղբայր Հակոբոս» վերնագրով աշխատություն, որի անվանումը կարող է կապված լինել հոգևոր միջավայրի, կրոնական կերպարի կամ անձի կյանքի ու գործունեության շուրջ կառուցված պատմողական երկի հետ։ «Եղբայր» բառը քրիստոնեական ավանդության մեջ կարող է նշանակել ինչպես հարազատ եղբայր, այնպես էլ հոգևոր եղբայրության անդամ, մասնավորապես՝ վանական կամ եկեղեցական համայնքի ներկայացուցիչ։ Այդ պատճառով վերնագիրը կարող է դիտարկվել կրոնական, բարոյական կամ գեղարվեստական տարբեր համատեքստերում, սակայն աշխատության ճշգրիտ ժանրն ու բովանդակությունը որոշելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել բնագիրը։ XIX դարի հայերեն գրական միջավայրում կրոնական և պատմողական երկերը կարևոր դեր են ունեցել հոգևոր գաղափարների տարածման, բարոյական դաստիարակության և ընթերցողական մշակույթի զարգացման գործում։ Այդ ժամանակաշրջանի հրատարակություններում հաճախ ներկայացվում էին մարդու ներքին ապրումները, հավատքի և պարտքի հարաբերակցությունը, բարոյական ընտրությունները, հասարակական փոխհարաբերությունները և անհատի պատասխանատվությունը։ Եթե աշխատությունն ունի կրոնական ուղղվածություն, այն կարող է առնչվել քրիստոնեական կյանքի սկզբունքներին, հոգևոր ծառայությանը, առաքինություններին և հավատքի դրսևորումներին։ Եթե այն գեղարվեստական պատմողական երկ է, վերնագիրը կարող է մատնանշել գլխավոր հերոսի կերպարի շուրջ զարգացող պատմություն, որի միջոցով բացահայտվում են մարդկային հարաբերությունների կամ բարոյական խնդիրների տարբեր կողմեր։ Կոստանդնուպոլսում տպագրված այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում նաև XIX դարի արևմտահայ տպագրական գործունեության ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այդ ժամանակաշրջանում Կոստանդնուպոլիսը հայերեն գրքի հրատարակման և տարածման կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ լույս էին տեսնում կրոնական, կրթական, գեղարվեստական և պատմական բնույթի բազմաթիվ աշխատություններ։ Նման հրատարակությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հայ ընթերցողական միջավայրի բազմազանությունը, գրահրատարակչական գործունեության զարգացումը և գրական երկերի շրջանառությունը։ Աշխատանքը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, կրոնական գրականությամբ, պատմական մատենագիտությամբ և XIX դարի հայ տպագիր ժառանգությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Այն կարող է ընդգրկվել գրադարանային հավաքածուներում՝ որպես տվյալ ժամանակաշրջանի հայերեն գրքի նմուշ, որը կարևոր է մատենագիտական հաշվառման և հետագա հետազոտությունների համար։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի, հրատարակչական տվյալների և ծավալի հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել հեղինակի ինքնությունը, երկի սկզբնաղբյուրը, գլխավոր հերոսի պատմությունը կամ ստեղծագործության թեմատիկ ուղղվածությունը։ Հետևաբար, այս նկարագրությունը ներկայացնում է վերնագրից բխող հնարավոր գրական և մշակութային շրջանակը՝ առանց չստուգված տեղեկությունները փաստացի տվյալների տեղ ներկայացնելու։ Ընդհանուր առմամբ, հրատարակությունը հայերեն տպագիր ժառանգության միավոր է, որի ճշգրիտ գրական բնույթը և պատմամշակութային նշանակությունը բացահայտելու համար անհրաժեշտ է ծանոթանալ բնագրին կամ լրացուցիչ մատենագիտական տեղեկություններին։

Այս հրատարակությունը պատկանում է երեխաների կրթության, մտավոր զարգացման և բարոյական դաստիարակությանն ուղղված գրականության շրջանակին։ Այն ներկայացնում է այնպիսի ընթերցանության գաղափար, որի հիմնական նպատակն է խրախուսել երեխաների հետաքրքրասիրությունը, գիտելիքներ ձեռք բերելու ձգտումը և անձնական կարողությունների զարգացումը։ Երեխաների համար նախատեսված կրթադաստիարակչական գրականությունը կարևոր դեր է ունեցել ընթերցանության մշակույթի ձևավորման, լեզվական հմտությունների կատարելագործման և բարոյական արժեքների փոխանցման գործում։ Նման հրատարակությունները կարող էին ընդգրկել ուսուցողական պատմություններ, խրատական նյութեր, ճանաչողական տեղեկություններ կամ երեխաների տարիքին համապատասխան այլ գրական ստեղծագործություններ, որոնք միավորում են գիտելիքի փոխանցումն ու դաստիարակչական նպատակը։ Վերնագրում շեշտված խելամտության և ուսման նկատմամբ հետաքրքրության գաղափարները մատնանշում են կրթության կարևորությունը՝ որպես անձի ձևավորման և հասարակության մեջ գիտակցված մասնակցության հիմք։ Ընթերցանության միջոցով երեխաները հնարավորություն են ստանում ընդլայնելու իրենց պատկերացումները շրջապատող աշխարհի մասին, զարգացնելու տրամաբանական մտածողությունը, սովորելու տարբերակել վարքի դրական ու բացասական դրսևորումները և ձևավորելու ինքնուրույն դատողություններ։ Այսպիսի գրականությունը կարող է նաև խթանել աշխատասիրությունը, ազնվությունը, կարգապահությունը, համբերությունը և գիտելիքի նկատմամբ հարգանքը։ XIX դարում հայերեն մանկական և կրթական գրականության զարգացումը սերտորեն կապված էր կրթական հաստատությունների, ուսումնական ծրագրերի և ազգային լեզվով գիտելիքի տարածման հետ։ Մանկական ընթերցանության համար նախատեսված գրքերը նպաստում էին գրագիտության տարածմանը և երեխաների համար հասանելի լեզվով ուսուցողական նյութերի ստեղծմանը։ Մոսկվայի Լազարյան ճեմարանի տպագրական միջավայրում լույս տեսած այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ կրթական պատմության, մանկավարժական մտքի և հայերեն տպագիր մանկական գրականության ուսումնասիրության համար։ Լազարյան ճեմարանը կարևոր դեր է ունեցել հայ կրթական ու մշակութային կյանքի զարգացման մեջ՝ նպաստելով կրթության տարածմանը, գիտական հետաքրքրությունների ձևավորմանը և հայերեն գրավոր ժառանգության պահպանմանը։ Նման հրատարակությունների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու այն կրթական սկզբունքների մասին, որոնք կարևորվում էին երեխաների մտավոր ու բարոյական զարգացման գործում։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել մանկավարժներին, հայագետներին, մանկական գրականության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին և XIX դարի հայկական կրթական հաստատությունների գործունեությունն ուսումնասիրողներին։ Այն արժեքավոր է նաև պատմական գրադարանային հավաքածուների համար՝ որպես ժամանակաշրջանի կրթական նպատակներն ու ընթերցանության մշակույթն արտացոլող տպագիր նյութ։ Միաժամանակ, առանց բնագրի ուսումնասիրության հնարավոր չէ հստակ նշել գրքում ընդգրկված ստեղծագործությունների տեսակները, թեմաները, հեղինակներին կամ նախատեսված տարիքային խմբի սահմանները։ Այդ պատճառով հրատարակության բովանդակային գնահատումը հիմնվում է դրա վերնագրով արտահայտված կրթադաստիարակչական ուղղվածության վրա։ Ընդհանուր առմամբ, այս աշխատությունը ներկայացնում է երեխաների գիտելիքի, խելամտության և ուսման նկատմամբ հետաքրքրության խրախուսման գաղափարը՝ կարևոր տեղ զբաղեցնելով հայերեն մանկական ու կրթական գրականության պատմական ժառանգության մեջ։

Այս հրատարակությունը նվիրված է Ամանորի և նոր տարվա գալստյան գաղափարին՝ ներկայացնելով տոնական առիթով ընթերցվող կամ որպես նվեր նախատեսված գրական նյութի տեսակ։ Նոր տարվա տոնը տարբեր ժողովուրդների մշակույթներում կապված է ժամանակի նոր շրջափուլի սկզբի, անցած տարվա ամփոփման, ապագայի հանդեպ հույսերի և բարեմաղթանքների արտահայտման հետ։ Հայկական ավանդական միջավայրում ևս տարեմուտը կարևոր տեղ է զբաղեցրել ընտանեկան ու հասարակական կյանքում՝ ուղեկցվելով միմյանց շնորհավորելու, բարօրություն մաղթելու և նոր տարվա համար դրական ակնկալիքներ ձևավորելու սովորույթներով։ Տոնական առիթներով հրատարակվող փոքրածավալ գրքերը կարող էին ծառայել որպես խորհրդանշական նվերներ՝ փոխանցելով բարեմաղթանքներ, խրատական մտքեր, գրական ստեղծագործություններ կամ տոնին առնչվող այլ նյութեր։ «Ընծա» հասկացությունն ընդգծում է հրատարակության նվիրատվական բնույթը և դրա հնարավոր կապը տոնական ընթերցանության մշակույթի հետ։ Նման գրքերը հետաքրքրություն են ներկայացնում ոչ միայն գրական բովանդակության, այլև իրենց հասարակական ու մշակութային գործառույթի տեսանկյունից, քանի որ արտացոլում են գրքի՝ որպես նվերի, հաղորդակցության միջոցի և տոնական ավանդույթի մասի նշանակությունը։ XIX դարում հայերեն տպագիր գրականության զարգացումը կարևոր դեր է ունեցել ազգային ընթերցողական միջավայրի ընդլայնման, աշխարհիկ ու հոգևոր թեմաների տարածման և տարբեր քաղաքներում ապրող հայ համայնքների մշակութային կապերի պահպանման գործում։ Սանկտ Պետերբուրգի տպագրական կենտրոնում լույս տեսած այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել նաև հայերեն գրքի աշխարհագրության, հայ ընթերցողների մշակութային կյանքի և Ռուսական կայսրության տարածքում իրականացվող հայկական տպագրական գործունեության ուսումնասիրության համար։ Այն կարող է դիտարկվել որպես պատմական վկայություն այն մասին, թե ինչպես են տոնական առիթները ներգործել տպագիր արտադրանքի ձևավորման և տարածման վրա։ Հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրականության պատմությամբ, տոնական սովորույթներով, հին գրքերի մատենագիտությամբ և հայկական տպագրության պատմությամբ զբաղվող մասնագետներին։ Այն նաև արժեքավոր է գրադարանային հավաքածուների համար՝ որպես XIX դարի հայերեն տպագիր ժառանգության օրինակ, որն արտացոլում է նոր տարվա գաղափարի շուրջ ձևավորված գրական և մշակութային հետաքրքրությունները։ Միաժամանակ, միայն վերնագրի և մատենագիտական տվյալների հիման վրա հնարավոր չէ հաստատել գրքի ներսում ընդգրկված կոնկրետ ստեղծագործությունների, հեղինակների կամ բարեմաղթանքների բնույթը։ Հետևաբար, աշխատության բովանդակության ավելի ճշգրիտ նկարագրության համար անհրաժեշտ է ծանոթանալ բնագրին։ Ընդհանուր առմամբ, այս փոքրածավալ հրատարակությունը կարելի է բնութագրել որպես Ամանորի առթիվ նախատեսված տոնական ընծա, որը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն տպագիր մշակույթի, նվիրատվական գրականության և XIX դարի տոնական ավանդույթների ուսումնասիրման տեսանկյունից։

Այս հրատարակությունը պատկանում է խրատական և դաստիարակչական գրականության այն ավանդույթին, որի նպատակն է ընթերցողին փոխանցել բարոյական գիտելիքներ, հոգևոր արժեքներ և կյանքի տարբեր իրավիճակներում կողմնորոշվելու սկզբունքներ։ Նման բնույթի երկերը կարևոր տեղ են զբաղեցրել հայ գրավոր մշակույթում՝ ծառայելով որպես հոգևոր դաստիարակության, բարոյական ինքնակատարելագործման և հասարակական վարքագծի ձևավորման միջոց։ Դրանցում խրատը հանդես է գալիս ոչ միայն որպես խորհուրդ կամ պատվիրան, այլև որպես մարդկային փորձի, կրոնական համոզմունքների և բարոյական դատողությունների փոխանցման ձև։ Խրատական գրականության հիմնական նպատակներից է ընթերցողին ուղղորդել դեպի առաքինի վարք, խոհեմություն, համբերություն, ազնվություն, չափավորություն և մերձավորների նկատմամբ պատասխանատու վերաբերմունք։ Քրիստոնեական միջավայրում այս արժեքները հաճախ կապվում են հավատքի գիտակցված ընկալման, հոգևոր կյանքի կազմակերպման և աստվածային պատվիրաններին համապատասխան ապրելու գաղափարի հետ։ Նման երկերը կարող են անդրադառնալ մարդու ներքին աշխարհի, բնավորության, խոսքի ու գործի համապատասխանության, ընտանեկան և հասարակական հարաբերությունների, ինչպես նաև բարու և չարի տարբերակման խնդիրներին։ Հրատարակության՝ որպես բազմահատոր աշխատության երկրորդ մասի բնույթը ենթադրում է դրա կապը ավելի ընդարձակ գրական ամբողջության հետ, որի ընդհանուր նպատակը խրատական նյութերի ներկայացումն ու համակարգումն է։ Հատորային կառուցվածքը բնորոշ է այն գրքերին, որոնք ներառում են տարբեր թեմաների շուրջ խորհրդածություններ, բարոյական խորհուրդներ կամ դաստիարակչական նշանակություն ունեցող պատմություններ։ Այդպիսի նյութերը կարող էին ծառայել ինչպես անհատական ընթերցանության, այնպես էլ կրթական ու հոգևոր միջավայրերում օգտագործման համար։ Հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայերեն կրոնական և բարոյախրատական գրականության պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից, քանի որ նման գրքերը կարևոր դեր են ունեցել հոգևոր գիտելիքների տարածման և ավանդական արժեքների փոխանցման գործում։ Այն կարող է օգտակար լինել հայագիտությամբ, եկեղեցական գրականությամբ, պատմական մանկավարժությամբ և հին տպագիր գրքերի մատենագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։ Գրքի ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել նաև XIX դարի հայ ընթերցողական մշակույթի, կրոնական կրթության ձևերի և բարոյական դաստիարակության մասին պատկերացումների բացահայտմանը։ Երուսաղեմի հայ տպագրական միջավայրում լույս տեսած այս հրատարակությունը ներկայացնում է հայերեն գրավոր ժառանգության այն շերտը, որն առնչվում է հոգևոր և բարոյական գիտելիքի պահպանմանն ու տարածմանը։ Միաժամանակ, առանց բնագրի ուսումնասիրության հնարավոր չէ հաստատել գրքում ընդգրկված առանձին խրատների թեմաները, հեղինակությունը, աղբյուրները կամ կառուցվածքային առանձնահատկությունները։ Հետևաբար, աշխատությունը կարելի է բնութագրել որպես խրատական գրականության պատմական հրատարակություն, որի բովանդակային և գիտական նշանակության ավելի մանրամասն գնահատումը պահանջում է ամբողջական տեքստի ուսումնասիրություն։

19-րդ դարի հայ տպագրական մշակույթի այս փոքրածավալ հրատարակությունը վերաբերում է ընտանեկան կյանքին, ընտանիքի անդամների փոխհարաբերություններին և ընտանեկան միջավայրում ձևավորվող բարոյական արժեքներին։ Այն կարող է արտացոլել ժամանակաշրջանի պատկերացումները ընտանեկան համերաշխության, փոխադարձ հարգանքի, հոգատարության, պարտականությունների և դաստիարակության վերաբերյալ։ Վերնագրից ելնելով՝ հրատարակությունը կարելի է դիտարկել որպես ընտանեկան ընթերցանության կամ բարոյախրատական գրականության նմուշ, սակայն առանց ամբողջական բնագրի բովանդակության և ժանրի մասին ավելի որոշակի եզրակացություններ անել հնարավոր չէ։ Գիրքը տպագրվել է 1875 թվականին Երևանում՝ Զաքարիա Գևորգյան Հակոբյանցի տպարանում, բաղկացած է 17 էջից։ Այն արժեքավոր է նաև հայ գրքի պատմության ուսումնասիրության տեսանկյունից՝ որպես 19-րդ դարի երկրորդ կեսի երևանյան տպագրության նմուշ։

Գեղարվեստական արձակ ստեղծագործության այս հրատարակությունը ֆրանսիացի գրող Ալեքսանդր Դյումայի հայտնի արկածային վեպի երրորդ մասն է։ Ստեղծագործության հիմքում ընկած են անարդարության, դավաճանության, վրեժխնդրության, արդարության վերականգնման և մարդկային ճակատագրի փոփոխության թեմաները։ Գլխավոր հերոսի կյանքի ընթացքը փոխվում է դավադրության հետևանքով, և նա անցնում է ծանր փորձությունների միջով՝ ձգտելով բացահայտել իրեն հասցված անարդարությունը և պատասխանատվության ենթարկել մեղավորներին։ Սյուժեն զարգանում է գաղտնիքների բացահայտման, անսպասելի իրադարձությունների, խարդավանքների և կերպարների միջև բարդ հարաբերությունների միջոցով՝ ընթերցողին ներկայացնելով պատվի, հավատարմության, բարոյական ընտրության ու վրեժի հետևանքների հարցերը։ Հրատարակությունը տպագրվել է 1866 թվականին Զմյուռնիայում՝ Տետեյանի տպարանում, բաղկացած է 320 էջից և ներկայացնում է 19-րդ դարի հայերեն տպագրական մշակույթի ու եվրոպական գեղարվեստական գրականության հայերեն տարածման պատմության ուշագրավ նմուշներից մեկը։

Գիրքը անգլիացի բանաստեղծ Ջոն Միլթոնի (1608–1674) նշանավոր էպիկական պոեմի հայերեն թարգմանությունն է, որն իրականացրել է հայ բանաստեղծ, թարգմանիչ և լեզվաբան Մկրտիչ Բագրատունին (1771–1844)։ Ստեղծագործությունը հիմնված է Աստվածաշնչի Հին Կտակարանի՝ աշխարհի արարման, առաջին մարդկանց՝ Ադամի և Եվայի, գայթակղության և Եդեմի պարտեզից արտաքսման պատմությունների վրա։ Պոեմում արծարծվում են ազատ կամքի, բարու և չարի պայքարի, մարդկային ընտրության, հնազանդության, մեղքի և փրկության գաղափարները։ Հեղինակը համադրում է աստվածաշնչյան պատումը, փիլիսոփայական խորհրդածությունները և վիպական պատկերները՝ ստեղծելով լայնածավալ գեղարվեստական երկ։ Հայերեն թարգմանությունը կարևոր տեղ ունի հայ թարգմանական գրականության պատմության մեջ։ Մկրտիչ Բագրատունին աշխատել է հայ բանաստեղծական չափի և տաղաչափության սկզբունքների կիրառմամբ՝ ձգտելով օտարալեզու դասական ստեղծագործության գեղարվեստական առանձնահատկությունները փոխանցել հայերենով։ Գիրքը լույս է տեսել 1861 թվականին Վենետիկում՝ Սուրբ Ղազարի Մխիթարյան միաբանության տպարանում, և բաղկացած է 273 էջից։ Այն արժեքավոր աղբյուր է հայ թարգմանական գրականության, համաշխարհային գրականության հայերեն ընկալման, դասական պոեզիայի և հայ բանաստեղծական արվեստի պատմության ուսումնասիրության համար։

Հրատարակությունը հայատառ թուրքերենով գրված կրոնաբարոյական չափածո երկ է, որի տեքստը կազմված է պեյիթներից՝ երկտող բանաստեղծական միավորներից։ Ստեղծագործության մեջ ներկայացվում են Աստվածաշնչի Հին Կտակարանի երկու կարևոր պատմություններ՝ Աբրահամի կողմից որդու՝ Իսահակի զոհաբերության պատրաստակամության և Հակոբի որդի Հովսեփ Գեղեցիկի կյանքի ու փորձությունների մասին։ Այս պատմությունների միջոցով ընթերցողին փոխանցվում են հավատարմության, աստվածավախության, համբերության, առաքինության և բարոյական տոկունության գաղափարներ։ Չափածո շարադրանքը կրոնական պատմությունները մատչելի է դարձնում ընթերցողների համար՝ միաժամանակ ընդգծելով դրանց դաստիարակչական նշանակությունը։ Հայատառ թուրքերենով գրավոր մշակույթի այս նմուշը վկայում է Օսմանյան կայսրության հայ համայնքներում թուրքերեն խոսող ընթերցողների համար հայատառ գրականության ստեղծման և տարածման ավանդույթի մասին։ Այն կարևոր նյութ է հայատառ թուրքերեն գրականության, կրոնական չափածո ստեղծագործությունների, աստվածաշնչյան պատմությունների ժողովրդականացման և 19-րդ դարի Կոստանդնուպոլսի հրատարակչական կյանքի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը տպագրվել է Կոստանդնուպոլսում 1879 թվականին։

Գիրքը հայ բանասիրական և գրականագիտական մտքի պատմության մեջ կարևոր նշանակություն ունեցող տեսական աշխատություն է, որը նվիրված է բանաստեղծության արվեստին, նրա կառուցվածքին, արտահայտչամիջոցներին և ստեղծագործության գեղարվեստական կազմակերպման սկզբունքներին։ Հեղինակը՝ Էդուարդ Հյուրմյուզյանը (1799–1876), հայ կլասիցիզմի նշանավոր ներկայացուցիչներից էր, Մխիթարյան միաբանության անդամ, բանաստեղծ, բանասեր, լեզվաբան, աստվածաբան և թարգմանիչ։ Նրա տեսական աշխատությունները կարևոր դեր են ունեցել հայ գրականագիտության ձևավորման և բանաստեղծական արվեստի կանոնների համակարգման գործում։ 1839 թվականին Վենետիկի Սուրբ Ղազար կղզում՝ Մխիթարյան միաբանության տպարանում հրատարակված այս աշխատությունը հայերենով բանաստեղծության տեսությունը ներկայացնելու և գրական ստեղծագործության օրինաչափությունները բացահայտելու վաղ փորձերից է։ Այն արտացոլում է դասական գեղագիտության ազդեցությունը հայ գրական մտքի վրա և նպատակ ունի ընթերցողին ծանոթացնել բանաստեղծական խոսքի սկզբունքներին ու չափածո ստեղծագործության առանձնահատկություններին։ Հրատարակությունը արժեքավոր աղբյուր է հայ գրականագիտական տերմինաբանության, 19-րդ դարի հայ կրթական և մշակութային միջավայրի, ինչպես նաև հայ դասական գրականության տեսական հիմքերի ուսումնասիրության համար։ Գիրքը լույս է տեսել գրաբարով և ներկայացնում է այն ժամանակաշրջանի մտավորականների ձգտումը՝ զարգացնելու հայերեն գիտական ու գրական խոսքը՝ հենվելով դասական ավանդույթների վրա։

Աշխատությունը նվիրված է Խիկարի մասին պատմությունների և խրատական զրույցների ուսումնասիրությանը հայ մատենագրության մեջ՝ հինարևելյան գրական ավանդույթների, մշակութային փոխազդեցությունների և գրական ժառանգության փոխանցման պատմության համատեքստում։ Քննարկվում են հինարևելյան իմաստասիրական և խրատական գրականության ձևավորման առանձնահատկությունները, իմաստուն խորհրդատուի կերպարի նշանակությունը և բարոյախրատական գաղափարների արտահայտման գեղարվեստական միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Խիկարի կերպարի ծագմանը, ասորական և մերձավորարևելյան գրական ավանդույթներում նրա մասին պատմությունների տարածմանը, ինչպես նաև դրանց հայերեն տարբերակների ձևավորման և պահպանման հարցերին։ Ուսումնասիրվում են հայկական ձեռագրական աղբյուրները, պատմության տարբեր խմբագրությունները, թարգմանական առանձնահատկությունները և տեքստային տարբերությունների հնարավոր պատճառները։ Դիտարկվում են իմաստության, արդարության, հավատարմության, մարդկային հարաբերությունների, բարոյական պատասխանատվության և խոհեմության վերաբերյալ գաղափարները, որոնք արտահայտվում են պատմողական դրվագների, առակների և խրատների միջոցով։ Կարևորվում են հայ մատենագրության և հինարևելյան գրականության միջև առկա թեմատիկ, կառուցվածքային ու գաղափարական ընդհանրությունները, ինչպես նաև հայկական գրական միջավայրում օտարալեզու ստեղծագործությունների յուրացման և վերամշակման առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատական վերլուծության ենթարկվել հայկական, ասորական և այլ լեզուներով պահպանված տարբերակները՝ բացահայտելու պատմության փոխանցման ուղիները, կերպարային համակարգի փոփոխությունները և բարոյախրատական բովանդակության զարգացումը։ Անդրադարձ է կատարվում միջնադարյան հայկական գրականության մեջ իմաստասիրական զրույցների, առակների և խրատական պատմությունների տարածմանը, դրանց կրթադաստիարակչական նշանակությանը և ընթերցողական ընկալման առանձնահատկություններին։ Առանձնացվում են բանավոր ու գրավոր ավանդույթների փոխհարաբերության, գրական փոխառությունների, տեքստերի խմբագրման և մշակութային միջնորդության հետ կապված խնդիրները։ Կարևորվում են նաև պատմության լեզվաոճական առանձնահատկությունները, պատկերավոր արտահայտությունները, խորհրդանշական դրվագները և դրանց կապը հինարևելյան իմաստության գրականության ավանդույթների հետ։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հայ թարգմանական մատենագրության, միջնադարյան գրական կապերի և հինարևելյան գրական ժառանգության ուսումնասիրության խորացմանը։ Հետազոտությունը նշանակություն ունի հայկական և մերձավորարևելյան մշակույթների փոխազդեցության, գրական տեքստերի պատմական փոխանցման և համեմատական գրականագիտության զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման համար։ Այն օգտակար է հայագետների, գրականագետների, արևելագետների, բանասերների, ձեռագրագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ նշանավոր գրող, դրամատուրգ և հասարակական գործիչ Դերենիկ Դեմիրճյանի գրականագիտական, գեղագիտական և ստեղծագործական հայացքների ուսումնասիրությանը՝ հայ գրականության զարգացման պատմական և մշակութային համատեքստում։ Քննարկվում են գրողի պատկերացումները գրականության էության, հասարակական նշանակության, գեղարվեստական ստեղծագործության նպատակների և գրողի պատասխանատվության վերաբերյալ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Դեմիրճյանի աշխարհայացքի ձևավորման պայմաններին, նրա ստեղծագործական մտածողության զարգացմանը և տարբեր գրական ուղղությունների ու գեղագիտական սկզբունքների նկատմամբ ունեցած վերաբերմունքին։ Ուսումնասիրվում են գրականության և իրականության փոխհարաբերության, գեղարվեստական ճշմարտության, ազգային ինքնության, պատմական հիշողության և մարդկային արժեքների արտացոլման առանձնահատկությունները նրա ստեղծագործական ժառանգության մեջ։ Դիտարկվում են գրողի մոտեցումները գեղարվեստական կերպարի կառուցման, բնավորությունների հոգեբանական բացահայտման, սյուժեի զարգացման, լեզվական արտահայտչամիջոցների և գրական ոճի ձևավորման հարցերին։ Կարևորվում են Դեմիրճյանի արձակ, դրամատիկական և հրապարակախոսական ստեղծագործություններում արտահայտված գաղափարական ու գեղագիտական սկզբունքները, ինչպես նաև դրանց կապը ժամանակաշրջանի հասարակական և մշակութային գործընթացների հետ։ Հետազոտության շրջանակում կարող են վերլուծվել գրողի գրականագիտական հոդվածները, հրապարակախոսական ելույթները, նամակները և ստեղծագործությունները՝ նրա գրական հայացքների ամբողջական պատկերը ներկայացնելու նպատակով։ Անդրադարձ է կատարվում հայ դասական գրականության ավանդույթների նկատմամբ Դեմիրճյանի վերաբերմունքին, ազգային գրական ժառանգության արժևորմանը և նոր գրականության զարգացման վերաբերյալ նրա պատկերացումներին։ Առանձնացվում են գրականության դաստիարակչական նշանակության, հասարակական խնդիրների գեղարվեստական մեկնաբանության և մարդկային բնավորության բարոյահոգեբանական առանձնահատկությունների բացահայտման հարցերը։ Կարևորվում են նաև գրողի ստեղծագործական ինքնատիպությունը, երգիծանքի և հումորի կիրառման առանձնահատկությունները, պատմական թեմաների գեղարվեստական մշակումը և ազգային մշակույթի զարգացման գործում գրականության ունեցած դերը։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Դեմիրճյանի գրական ժառանգության առավել խորքային ընկալմանը, նրա գեղագիտական սկզբունքների համակարգմանը և հայ գրական մտքի պատմության մեջ ունեցած նշանակության գնահատմանը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է հայ նորագույն գրականության, գրական քննադատության և գեղագիտական մտածողության զարգացման օրինաչափությունների բացահայտման համար։ Այն օգտակար է գրականագետների, բանասերների, հայ գրականության ուսուցիչների, մշակութաբանների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Լատիներեն վերնագիրը, որը թարգմանաբար նշանակում է «Իր կյանքի մասին», վերաբերում է ինքնակենսագրական բնույթի ստեղծագործության կամ անձնական կյանքի պատմությանը նվիրված գրական երկի։ Նման աշխատություններում սովորաբար ներկայացվում են հեղինակի կյանքի կարևորագույն իրադարձությունները, անձնական փորձառությունները, մտավոր և հոգևոր զարգացման ընթացքը, ինչպես նաև նրա գործունեության վրա ազդեցություն ունեցած պատմական ու հասարակական հանգամանքները։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունեն ինքնակենսագրական պատումի կառուցվածքը, հիշողությունների ներկայացման եղանակները, հեղինակի ինքնընկալումը և անցյալի իրադարձությունների անհատական մեկնաբանությունը։ Կարող են լուսաբանվել կրթության, ընտանեկան միջավայրի, հասարակական հարաբերությունների, մասնագիտական գործունեության և ժամանակակիցների հետ ունեցած կապերի առանձնահատկությունները։ Ինքնակենսագրական գրականությունը կարևոր աղբյուր է ոչ միայն անհատի կենսագրության վերակազմության, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական մտածողության, մշակութային արժեքների և առօրյա կյանքի ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ նման բնագրերի վերլուծության ընթացքում կարևորվում են պատմական փաստերի և սուբյեկտիվ հիշողությունների տարբերակումը, հեղինակային գնահատականների քննությունը և պատմական համատեքստի բացահայտումը։ Լատիներենով գրված ինքնակենսագրական երկերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս անդրադառնալ նաև դասական և հետդասական գրական ավանդույթներին, պատմողական ոճին, հռետորական միջոցներին և անձնական փորձառության գրական արտահայտման ձևերին։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրություն ներկայացնել գրականագետների, պատմաբանների, դասական բանասիրության մասնագետների, մշակութաբանների և ինքնակենսագրական գրականության ուսումնասիրությամբ զբաղվող հետազոտողների համար։

Մատենագիտական հրատարակությունը նվիրված է հայ նշանավոր բանաստեղծ Ռազմիկ Դավոյանի գրական ժառանգության ներկայացմանը և նրա ստեղծագործությունների ընթերցանության խթանմանը երիտասարդության շրջանում։ Ծանոթագրված ցանկի նպատակն է ընթերցողներին ծանոթացնել գրողի ստեղծագործական աշխարհին, բանաստեղծական մտածողության առանձնահատկություններին և հայ ժամանակակից գրականության զարգացման գործում նրա ունեցած ներդրմանը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բանաստեղծի ստեղծագործություններում արտահայտված հայրենասիրական, մարդասիրական, փիլիսոփայական և բարոյական գաղափարներին, մարդու ներաշխարհի, ազգային ինքնության, սիրո, բնության և ժամանակի վերաբերյալ գեղարվեստական պատկերացումներին։ Հրատարակությունը նախատեսված է գրողի երկերի և նրա ստեղծագործությանը վերաբերող գրականագիտական նյութերի նպատակային ընտրության ու ուսումնասիրության համար։ Մատենագիտական նկարագրություններն ու ծանոթագրությունները հնարավորություն են տալիս ընթերցողներին ընդհանուր պատկերացում կազմելու ներկայացված հրատարակությունների բովանդակության, թեմատիկ ուղղվածության և գրական արժեքի մասին։ Կարևորվում են երիտասարդների ընթերցողական հետաքրքրությունների զարգացումը, գեղագիտական ճաշակի ձևավորումը և հայ պոեզիայի նկատմամբ հետաքրքրության խորացումը։ Ցանկը կարող է օգտագործվել գրադարաններում գրականության հանձնարարական սպասարկման, թեմատիկ ցուցահանդեսների, գրական երեկոների, ընթերցողական քննարկումների և կրթական միջոցառումների կազմակերպման ընթացքում։ Այն նաև նպաստում է գրողի ստեղծագործական ժառանգության հանրահռչակմանը և երիտասարդ սերնդի մշակութային ու գրական կրթության հարստացմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել դպրոցականների, ուսանողների, գրադարանավարների, ուսուցիչների, գրականագետների և հայ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ ժողովրդական հեքիաթներում նվիրատուի և խորհրդատուի կերպարների ուսումնասիրությանը՝ դրանց տիպաբանական առանձնահատկությունների, սյուժետային գործառույթների և համեմատական վերլուծության տեսանկյունից։ Քննարկվում են ժողովրդական հեքիաթի կառուցվածքային օրինաչափությունները, կերպարների փոխհարաբերությունները և հերոսի գործողությունների զարգացման մեջ օժանդակ դերակատարների նշանակությունը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նվիրատուի կերպարին, որը հեքիաթներում կարող է հանդես գալ որպես կախարդական առարկա, արտասովոր կարողություն կամ անհրաժեշտ միջոց տրամադրող անձնավորություն, ինչպես նաև խորհրդատուին, որի խորհուրդներն ու ցուցումները նպաստում են հերոսի փորձությունների հաղթահարմանը։ Ուսումնասիրվում են այս կերպարների դրսևորման տարբեր ձևերը, նրանց գործողությունների շարժառիթները, հերոսի հետ ունեցած հարաբերությունները և պատմողական կառուցվածքում զբաղեցրած տեղը։ Անդրադարձ է կատարվում հեքիաթային կերպարների դասակարգման, կրկնվող սյուժետային մոտիվների բացահայտման և տարբեր պատումների միջև ընդհանրությունների ու տարբերությունների համեմատական քննությանը։ Կարևորվում են ժողովրդական աշխարհայացքի, բարոյական պատկերացումների, ավանդական հավատալիքների և խորհրդանշական մտածողության արտահայտությունները նվիրատուի ու խորհրդատուի կերպարներում։ Դիտարկվում են նաև հայկական հեքիաթների առնչությունները այլ ժողովուրդների բանահյուսական ավանդույթների հետ՝ համընդհանուր հեքիաթային տիպերի և ազգային առանձնահատկությունների բացահայտման նպատակով։ Աշխատությունը կարող է նպաստել հայ ժողովրդական հեքիաթների կառուցվածքային ու տիպաբանական ուսումնասիրության խորացմանը և բանահյուսական ժառանգության մեկնաբանմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել բանագետների, գրականագետների, ազգագրագետների, մշակութաբանների, հայագետների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրող, բանաստեղծ և թարգմանիչ Խաչիկ Դաշտենցի գրական ժառանգության, ստեղծագործական աշխարհայացքի և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են հեղինակի ստեղծագործական ուղու հիմնական փուլերը, նրա գրական մտածողության ձևավորման պատմամշակութային նախադրյալները, ինչպես նաև ազգային ինքնության, հայրենիքի, պատմական հիշողության և մարդկային ճակատագրերի արտացոլումը գեղարվեստական երկերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում արևմտահայության պատմական փորձառության, հայրենի բնաշխարհի, ժողովրդական ավանդույթների և ազգային-ազատագրական պայքարի թեմաների գեղարվեստական մարմնավորմանը։ Ուսումնասիրվում են գրողի արձակի և պոեզիայի գաղափարական ու գեղագիտական առանձնահատկությունները, կերպարների կառուցման սկզբունքները, պատմողական եղանակները, լեզվաոճական միջոցները և ժողովրդական բանահյուսության հետ ունեցած կապերը։ Անդրադարձ է կատարվում հատկապես «Ռանչպարների կանչը» ստեղծագործության պատմական ու գեղարվեստական նշանակությանը, ազգային հիշողության պահպանման և ժողովրդական հերոսների կերպավորման առանձնահատկություններին։ Կարևորվում են Դաշտենցի թարգմանական գործունեությունը, նրա ներդրումը հայ գրական լեզվի հարստացման գործում և ստեղծագործությունների տեղը XX դարի հայ գրականության զարգացման համատեքստում։ Դիտարկվում են գրողի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրության գրականագիտական մոտեցումները, պատմական իրականության և գեղարվեստական երևակայության փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև նրա երկերի մշակութային ու դաստիարակչական նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, հայագետների, բանասերների, մշակութաբանների, դասախոսների, ուսուցիչների, ուսանողների և հայ գրականությամբ հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ գրող Վախթանգ Անանյանի փոքր արձակում բնաշխարհի գեղարվեստական պատկերման, բնության փիլիսոփայական ընկալման և մարդ-բնություն փոխհարաբերությունների ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են գրողի պատմվածքներում և արձակ փոքրածավալ ստեղծագործություններում բնության պատկերների գաղափարական, գեղագիտական և խորհրդանշական նշանակությունը, ինչպես նաև բնական միջավայրի դերը կերպարների աշխարհընկալման, հոգեբանության և բարոյական արժեքների ձևավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հայրենի բնաշխարհի նկարագրություններին, կենդանական և բուսական աշխարհի գեղարվեստական ներկայացմանը, բնության նկատմամբ մարդու վերաբերմունքին և շրջակա միջավայրի հետ ներդաշնակ գոյակցության գաղափարին։ Ուսումնասիրվում են բնապատկերների կառուցվածքային և իմաստային գործառույթները, գրողի լեզվաոճական առանձնահատկությունները, պատկերավորման միջոցները և բնության միջոցով մարդկային զգացմունքների ու կենսափիլիսոփայական պատկերացումների արտահայտման եղանակները։ Անդրադարձ է կատարվում բնության և մարդու բարոյական պատասխանատվության փոխկապակցվածությանը, ազգային բնաշխարհի նկատմամբ սիրո, հայրենասիրության և բնապահպանական մտածողության դրսևորումներին։ Կարևորվում են Անանյանի ստեղծագործական աշխարհում բնության՝ որպես ինքնուրույն գեղարվեստական արժեքի ընկալումը, մարդու և կենդանական աշխարհի հարաբերությունների բարոյագիտական մեկնաբանությունը, ինչպես նաև բնաշխարհի պատկերների դաստիարակչական և ճանաչողական նշանակությունը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, բանասերների, հայ գրականության հետազոտողների, ուսուցիչների, դասախոսների և գրականագիտությամբ հետաքրքրվող ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է հայ պարբերական մամուլի պատմության ուսումնասիրությանը, դրա ձևավորման, զարգացման և հայ հասարակական, քաղաքական ու մշակութային կյանքում ունեցած նշանակության լուսաբանմանը։ Դիտարկվում են հայկական թերթերի և ամսագրերի առաջացման պատմական նախադրյալները, հայ մամուլի զարգացման հիմնական փուլերը և պարբերական հրատարակությունների դերը ազգային ինքնագիտակցության, լուսավորության ու հասարակական մտքի ձևավորման գործում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում տարբեր ժամանակաշրջաններում հրատարակված հայկական պարբերականների գաղափարական ուղղվածությանը, թեմատիկ առանձնահատկություններին, խմբագրական գործունեությանը և ընթերցողական լսարանի ձևավորմանը։ Քննարկվում են հայ պարբերական մամուլի կապերը ազգային-ազատագրական շարժումների, կրթական նախաձեռնությունների, գրականության, գիտության և մշակութային կյանքի զարգացման հետ։ Անդրադարձ է կատարվում հայ լրագրության նշանավոր ներկայացուցիչների գործունեությանը, մամուլի միջոցով հասարակական գաղափարների տարածմանը, ազգային հիմնախնդիրների արծարծմանը և հայալեզու տեղեկատվական միջավայրի ձևավորմանը։ Կարևորվում են Հայաստանի և հայկական սփյուռքի պարբերական հրատարակությունների փոխառնչությունները, տարբեր հասարակական ու քաղաքական պայմաններում մամուլի գործունեության առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գրաքննության և հրատարակչական սահմանափակումների ազդեցությունը լրագրության զարգացման վրա։ Ուսումնասիրությունը կարող է նպաստել հայ պարբերական մամուլի պատմական ժառանգության արժևորմանը, լրագրության ազգային ավանդույթների բացահայտմանը և մամուլի՝ որպես պատմական սկզբնաղբյուրի նշանակության առավել խորքային ըմբռնմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել պատմաբանների, լրագրության հետազոտողների, բանասերների, մշակութաբանների, գրադարանագետների և հայ մամուլի պատմությամբ հետաքրքրվողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է Հայոց ցեղասպանության թեմայի արտացոլմանը իսպանական գրականության մեջ, դրա գեղարվեստական մեկնաբանություններին, պատմական հիշողության պահպանման և գրական ներկայացման առանձնահատկություններին։ Դիտարկվում են Հայոց ցեղասպանության պատմական իրադարձությունների արձագանքները իսպանալեզու գրական միջավայրում, հայ ժողովրդի ողբերգության ընկալման և ներկայացման ձևերը, ինչպես նաև պատմական իրականության ու գեղարվեստական պատումի փոխհարաբերությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում իսպանացի գրողների ստեղծագործություններում հայկական թեմատիկայի դրսևորումներին, պատմական հիշողության, ազգային ինքնության, տեղահանության, հայրենազրկման և մարդկային ճակատագրերի գեղարվեստական արտահայտությանը։ Քննարկվում են ցեղասպանության թեմայի ներկայացման գրական ժանրերը, կերպարների կառուցման սկզբունքները, խորհրդանշական պատկերները և պատմական իրադարձությունների նկատմամբ հեղինակային վերաբերմունքի առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում իսպանական և հայկական գրականությունների մշակութային առնչություններին, պատմական վկայությունների ու գեղարվեստական երևակայության փոխազդեցությանը, ինչպես նաև ցեղասպանության հիշողության փոխանցման գործում գրականության նշանակությանը։ Կարևորվում են համեմատական գրականագիտության մեթոդները, միջմշակութային հաղորդակցության գործընթացները և պատմական ողբերգությունների գրական վերաիմաստավորման խնդիրները։ Աշխատությունը կարող է նպաստել Հայոց ցեղասպանության միջազգային գրական արձագանքների ուսումնասիրությանը և իսպանական գրականության մեջ հայկական թեմատիկայի վերաբերյալ պատկերացումների ընդլայնմանը։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետների, պատմաբանների, ցեղասպանագիտության մասնագետների, իսպանագիտությամբ զբաղվող հետազոտողների, մշակութաբանների և բանասիրական մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Աշխատությունը նվիրված է ամերիկացի գրող Նորման Մեյլերի վեպերում վիպական հերոսի կերպարի ձևավորման, զարգացման և գեղարվեստական վերափոխումների ուսումնասիրությանը։ Դիտարկվում են հեղինակի ստեղծագործական աշխարհայացքի առանձնահատկությունները, նրա վեպերի գաղափարական և գեղագիտական հիմքերը, ինչպես նաև կերպարների կառուցման սկզբունքների փոփոխությունները գրական գործունեության տարբեր փուլերում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հերոսների հոգեբանական նկարագրին, ներքին հակասություններին, անհատականության և հասարակության փոխհարաբերություններին, ազատության, ինքնության, իշխանության և բարոյական ընտրության հիմնախնդիրներին։ Քննարկվում են վիպական հերոսի զարգացման վրա պատմական իրադարձությունների, պատերազմական փորձառության, հասարակական փոփոխությունների և ամերիկյան մշակութային միջավայրի ազդեցությունները։ Անդրադարձ է կատարվում կերպարների հոգեբանական խորության, ներքին մենախոսության, պատմողական տեսանկյունի և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների դերին հերոսի կերպարի ամբողջականացման գործում։ Կարևորվում են Մեյլերի ստեղծագործություններում անհատի և հասարակության հակադրության, անձնական պատասխանատվության, ինքնաճանաչման և գոյաբանական որոնումների թեմաները։ Համեմատական գրականագիտական վերլուծության միջոցով ուսումնասիրվում են հերոսի կերպարի շարունակականությունն ու փոփոխությունները՝ բացահայտելով հեղինակի գեղարվեստական մտածողության զարգացման հիմնական միտումները։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել գրականագետների, ամերիկյան գրականության մասնագետների, բանասերների, գրականության տեսաբանների, հետազոտողների և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողների համար։

Գրականագիտական և թատերագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ գրող Նաիրի Զարյանի դրամատուրգիական ստեղծագործության ուսումնասիրությանը՝ հայ գրականության և թատերական արվեստի զարգացման պատմական ու մշակութային համատեքստում։ Քննության են առնվում գրողի դրամատուրգիական ժառանգության ձևավորման նախադրյալները, ստեղծագործական աշխարհայացքի առանձնահատկությունները և նրա թատերգությունների տեղը հայ խորհրդային շրջանի գրականության մեջ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Նաիրի Զարյանի դրամատիկական երկերի թեմատիկ բազմազանությանը, գաղափարական բովանդակությանը, հասարակական և բարոյական հիմնախնդիրների գեղարվեստական արտացոլմանը։ Վերլուծվում են դրամատիկական գործողության կառուցման սկզբունքները, սյուժետային զարգացումները, հակամարտությունների բնույթը, կերպարների համակարգը և նրանց հոգեբանական ու սոցիալական բնութագրումները։ Քննարկվում են երկխոսությունների կառուցվածքը, հերոսների խոսքային անհատականացումը, դրամատիկական լարվածության ստեղծման միջոցները և հեղինակային դիրքորոշման արտահայտման առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում կարող են դիտարկվել գրողի պատմական և ժամանակակից թեմաներով ստեղծագործությունները, դրանց ժանրային ու ոճական առանձնահատկությունները, ինչպես նաև դրամատուրգիական ավանդույթների և նորարարական մոտեցումների փոխհարաբերությունները։ Անդրադարձ է կատարվում Նաիրի Զարյանի թատերգությունների բեմական մեկնաբանություններին, գրական քննադատության գնահատականներին և նրա դրամատուրգիայի նշանակությանը հայկական թատրոնի խաղացանկի ու գեղարվեստական մտածողության զարգացման գործում։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, դրամայի տեսության, թատերագիտության, գրական քննադատության և Նաիրի Զարյանի ստեղծագործական ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու ուսանողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ նշանավոր գրող Ավետիք Իսահակյանի «Ուստա Կարո» վեպի գաղափարական, թեմատիկ և գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության և հայ գրականության զարգացման համատեքստում։ Քննության են առնվում վեպի ստեղծման պատմական և գրական նախադրյալները, Իսահակյանի աշխարհայացքի առանձնահատկությունները և ստեղծագործության կապը հայ ժողովրդի հասարակական ու ազգային կյանքի հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Ուստա Կարոյի կերպարին, նրա աշխարհընկալմանը, մարդկային հարաբերություններին, բարոյական պատկերացումներին և ազգային բնավորության գեղարվեստական արտահայտությանը։ Վերլուծվում են վեպում ներկայացվող հայրենասիրության, ազատության, արդարության, մարդկային արժանապատվության և հասարակական հակասությունների թեմաները, ինչպես նաև անհատի ու պատմական միջավայրի փոխհարաբերությունները։ Քննարկվում են ստեղծագործության սյուժետային կառուցվածքը, կերպարների համակարգը, պատմողական եղանակները, ժողովրդական խոսքի առանձնահատկությունները և հեղինակին բնորոշ պատկերավորման միջոցները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ժողովրդական բանահյուսության, ազգային ավանդույթների, երգիծանքի և փիլիսոփայական խորհրդածությունների դրսևորումները վեպի գեղարվեստական համակարգում։ Անդրադարձ է կատարվում ստեղծագործության անավարտ լինելու հանգամանքին, դրա գրականագիտական մեկնաբանության խնդիրներին և Ավետիք Իսահակյանի արձակ ստեղծագործության մեջ վեպի ունեցած նշանակությանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, իսահակյանագիտության, գրականության տեսության, գեղարվեստական արձակի և հայ ազգային գրական մտածողության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական, պատմամշակութային և արևելագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է XV–XVI դարերի օսմանյան կին գրողների ստեղծագործությունների թեմատիկ և ժանրային առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ ժամանակաշրջանի գրական ու հասարակական կյանքի համատեքստում։ Քննության են առնվում օսմանյան դասական գրականության ձևավորման և զարգացման պատմական նախադրյալները, պալատական ու քաղաքային մշակութային միջավայրի առանձնահատկությունները և կանանց մասնակցությունը գրական ստեղծագործական գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում կին հեղինակների ստեղծագործություններում սիրո, հոգևոր ապրումների, բարոյական արժեքների, կրոնական պատկերացումների և անհատական զգացմունքների արտահայտման եղանակներին։ Վերլուծվում են ժամանակաշրջանի բանաստեղծական ավանդույթները, մասնավորապես դիվանական պոեզիայի ժանրային համակարգը, գազելի և բանաստեղծական այլ ձևերի կիրառման առանձնահատկությունները, ինչպես նաև պատկերավորման և լեզվաոճական միջոցները։ Քննարկվում են կին հեղինակների ստեղծագործական ինքնարտահայտման հնարավորությունները, գրական ավանդույթների ազդեցությունը նրանց երկերի վրա և կանանց հասարակական դիրքի ու մշակութային գործունեության փոխհարաբերությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են օսմանյան կին բանաստեղծների, այդ թվում՝ Զեյնեփ Հաթունի և Միհրի Հաթունի, գրական ժառանգության ուսումնասիրության հնարավորությունները, նրանց ստեղծագործությունների թեմատիկ ընդհանրություններն ու անհատական առանձնահատկությունները։ Անդրադարձ է կատարվում միջնադարյան օսմանյան գրականության մեջ կանանց հեղինակային ներկայության նշանակությանը, գրական ժանրերի զարգացմանը և կանանց ստեղծագործական ժառանգության պահպանման ու մեկնաբանման հիմնախնդիրներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել թուրքագիտության, օսմանյան գրականության պատմության, համեմատական գրականագիտության, գենդերային ուսումնասիրությունների և միջնադարյան արևելյան մշակույթի հետազոտությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ բանաստեղծ Հրաչյա Սարուխանի պոեզիայի ուսումնասիրությանը, նրա ստեղծագործական աշխարհայացքի, գեղարվեստական մտածողության և բանաստեղծական արտահայտչամիջոցների առանձնահատկությունների բացահայտմանը։ Քննության են առնվում բանաստեղծի ստեղծագործությունների գաղափարական և գեղագիտական հիմքերը, քնարական խոսքի կառուցվածքը, պատկերային համակարգը և անհատական ոճի ձևավորման առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում մարդու ներաշխարհի, հայրենիքի, հիշողության, սիրո, ժամանակի, կյանքի ու գոյության իմաստավորման թեմաների հնարավոր դրսևորումներին նրա բանաստեղծական ժառանգության մեջ։ Վերլուծվում են բանաստեղծական լեզվի արտահայտչական հնարավորությունները, փոխաբերությունների, խորհրդանիշների, պատկերավոր համեմատությունների և հուզական երանգավորման միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են քնարական հերոսի ինքնարտահայտման ձևերը, անհատի և հասարակության փոխհարաբերությունները, ազգային ու համամարդկային արժեքների գեղարվեստական արտացոլման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են բանաստեղծությունների կառուցվածքային և տաղաչափական առանձնահատկությունները, ռիթմի, հնչերանգի և բառապաշարի դերը հեղինակի գեղարվեստական մտածողության արտահայտման գործընթացում։ Անդրադարձ է կատարվում Հրաչյա Սարուխանի պոեզիայի տեղին հայ նորագույն գրականության համատեքստում, նրա ստեղծագործական ինքնատիպության գնահատման և բանաստեղծական ավանդույթների հետ ունեցած առնչությունների ուսումնասիրմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, ժամանակակից հայ պոեզիայի, գրականության տեսության, ոճագիտության և բանաստեղծական տեքստերի վերլուծության ոլորտների մասնագետների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ գրող Հովհաննես Ղուկասյանի ստեղծագործական ժառանգության, գրական աշխարհայացքի և գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հեղինակի գրական գործունեության ձևավորման նախադրյալները, ստեղծագործությունների թեմատիկ ու գաղափարական ուղղվածությունը և դրանց կապը ժամանակաշրջանի պատմական, հասարակական ու մշակութային իրողությունների հետ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում գրողի ստեղծագործություններում մարդու և հասարակության փոխհարաբերությունների, ազգային ինքնագիտակցության, բարոյական արժեքների, մարդկային ապրումների և պատմական հիշողության արտացոլման հնարավորություններին։ Վերլուծվում են ստեղծագործությունների կառուցվածքային առանձնահատկությունները, կերպարների գեղարվեստական բնութագրումները, սյուժետային զարգացումները, հեղինակային խոսքի կազմակերպումը և լեզվաոճական արտահայտչամիջոցները։ Դիտարկվում են գրողի անհատական ստեղծագործական ձեռագիրը, պատկերավորման միջոցների կիրառությունը և գրական կերպարների միջոցով գաղափարական ու գեղագիտական հարցադրումների ներկայացման եղանակները։ Քննարկվում են նաև Հովհաննես Ղուկասյանի ստեղծագործության առնչությունները հայ գրական ավանդույթների, ազգային մշակութային արժեքների և գրական զարգացման ընդհանուր միտումների հետ։ Ուսումնասիրության շրջանակներում ուշադրություն է դարձվում գրական երկերի մեկնաբանության, թեմատիկ ու կառուցվածքային վերլուծության և հեղինակի ստեղծագործական ժառանգության գնահատման գրականագիտական մոտեցումներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, գրականագիտության, գրական քննադատության և հայ արձակի գեղարվեստական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է աբսուրդի դրամայում հերոսի և հակահերոսի կերպարների ձևավորման, դրանց գաղափարական ու գեղարվեստական առանձնահատկությունների և դրամատուրգիական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում աբսուրդի թատրոնի առաջացման պատմամշակութային նախադրյալները, փիլիսոփայական հիմքերը և XX դարի դրամատուրգիայում դրա զարգացման հիմնական միտումները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ավանդական դրամատիկական հերոսի կերպարի վերափոխմանը, անհատի գոյաբանական ճգնաժամին, օտարվածությանը, միայնությանը և կյանքի իմաստի որոնման հիմնախնդիրներին։ Վերլուծվում են հերոսի ու հակահերոսի բնութագրման գեղարվեստական միջոցները, նրանց վարքագծի հակասականությունը, գործողությունների պայմանականությունը և արտաքին աշխարհի հետ փոխհարաբերությունների առանձնահատկությունները։ Քննարկվում են նաև աբսուրդի դրամային բնորոշ երկխոսության խզումները, կրկնությունները, անտրամաբանական իրավիճակները, ժամանակի ու տարածության յուրահատուկ ընկալումը և դրանց ազդեցությունը կերպարների բացահայտման վրա։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են Սամուել Բեքեթի, Էժեն Իոնեսկոյի և աբսուրդի թատրոնի այլ ներկայացուցիչների ստեղծագործություններում հերոսի ու հակահերոսի մեկնաբանման հնարավորությունները։ Անդրադարձ է կատարվում կերպարների միջոցով մարդկային գոյության հակասությունների, հասարակական արժեքների ճգնաժամի և անհատի ինքնության խնդիրների գեղարվեստական արտահայտմանը։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել գրականագիտության, թատերագիտության, համեմատական գրականության և ժամանակակից դրամատուրգիայի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ նշանավոր գրող Լևոն Շանթի արձակ ստեղծագործությունների գաղափարական, գեղարվեստական և ոճական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում հեղինակի վեպերի, վիպակների և պատմվածքների թեմատիկ ուղղությունները, կերպարների հոգեբանական նկարագրերը և մարդկային փոխհարաբերությունների գեղարվեստական արտացոլման եղանակները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում անհատի ներաշխարհի, ազատության, սիրո, բարոյական ընտրության և հասարակական միջավայրի հետ մարդու փոխհարաբերությունների պատկերմանը։ Վերլուծվում են արձակ երկերի սյուժետային կառուցվածքը, կերպարաստեղծման սկզբունքները, պատմողական հնարները, լեզվաոճական արտահայտչամիջոցները և հեղինակային աշխարհայացքի դրսևորումները։ Քննարկվում են նաև գրողի ստեղծագործական մտածողության ձևավորման նախադրյալները, եվրոպական գրական ու փիլիսոփայական հոսանքների հետ առնչությունները և արևմտահայ գրականության զարգացման համատեքստում նրա արձակի առանձնահատկությունները։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են ռոմանտիկական, իրապաշտական և հոգեբանական պատկերման տարրերի փոխհարաբերությունները, ինչպես նաև գեղարվեստական արձակի և հեղինակի դրամատուրգիական մտածողության հնարավոր ընդհանրությունները։ Աշխատանքը հնարավորություն է տալիս առավել ամբողջական պատկերացում կազմելու Լևոն Շանթի արձակ ժառանգության գեղագիտական արժեքի և հայ գրականության պատմության մեջ դրա ունեցած նշանակության վերաբերյալ։ Այն կարող է օգտակար լինել հայ գրականության, գրականագիտության, գրականության տեսության և արևմտահայ մշակույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։