Պատրաստի նյութեր

Արդյունաբերական և կենցաղային թափոնների կառավարումը հանդիսանում է բնական և տեխնոգեն ռեսուրսների պահպանության, շրջակա միջավայրի և մարդու առողջության պաշտպանության կարևոր գործընթաց, որի նպատակն է նվազեցնել թափոնների վնասակար ազդեցությունը և առավելագույնս օգտագործել դրանց ռեսուրսային պոտենցիալը։ Արդյունաբերական թափոնները առաջանում են արտադրական գործընթացներից՝ ներառելով քիմիական, մետաղագործական, էներգետիկ և այլ ոլորտների արտադրանք, իսկ կենցաղային թափոնները կազմված են մարդու ամենօրյա գործունեության հետևանքով առաջացած տուփերից, սննդային մնացորդներից, պլաստիկից և այլ ածխածնային նյութերից։ Թափոնների կառավարման գործընթացը ներառում է խմբավորումը, հավաքումը, տեղափոխումը, պահպանման ու վերամշակման տեխնոլոգիաների կիրառում, ինչպես նաև վնասազերծման և ոչնչացման մեթոդների օգտագործումը՝ նվազեցնելու համար շրջակա միջավայրի և մարդկանց վրա բացասական ազդեցությունը։ Կառավարման արդյունավետությունը պահանջում է համապատասխան օրենսդրական և կազմակերպչական ենթակառուցվածքներ, էկոլոգիական ստանդարտների պահպանում, հասարակության մասնակցություն, նոր տեխնոլոգիաների ներդրում և ճկուն պլանավորում՝ ուղղված ինչպես աղտոտման նվազեցմանը, այնպես էլ տնտեսական և ռեսուրսային շահերի ապահովմանը։ Արդյունաբերական և կենցաղային թափոնների կառավարման համակարգված մոտեցումը նպաստում է էներգիայի և նյութերի խնայողությանը, էկոհամակարգերի պահպանմանը և կայուն սոցիալ-տնտեսական զարգացման ապահովմանը։

Բնապահպանության կրթությունը նպատակ ունի բարձրացնել մարդկանց բնության, բնական ռեսուրսների և շրջակա միջավայրի պահպանության նկատմամբ գիտելիքները, ձևավորել էկոլոգիական մտածողություն, պատասխանատվություն և վարքագիծ, որը способ է ապահովել շրջակա միջավայրի կայուն զարգացումը։ Հայաստանի Հանրապետությունում բնապահպանության կրթությունը առանձնանում է ինտեգրված մոտեցմամբ՝ ընդգրկելով դպրոցական ծրագրերում բնագիտությունը, կենսաբանությունը, սոցիալական գիտությունները, ինչպես նաև լրացուցիչ կրթական ծրագրեր, ճամբարներ և հասարակական արշավներ։ Կրթության կազմակերպումն իրականացվում է պետական, տեղական և ոչ կառավարական հաստատությունների համագործակցությամբ՝ ապահովելով մասնագիտական ուսուցում, գիտական հետազոտությունների աջակցություն և հանրության մասնակցություն բնապահպանական նախագծերում։ Հայաստանի համար հատուկ կարևոր է ներառել տեղական էկոհամակարգերի, ջրային և անտառային ռեսուրսների պահպանության խնդիրները, բնական աղետների կանխարգելման և կլիմայական փոփոխությունների ազդեցության վերաբերյալ կրթությունը։ Բնապահպանության կրթությունը նպաստում է հասարակության էկոլոգիական մտածողության ձևավորմանը, երիտասարդների ակտիվ մասնակցությանը բնապահպանական ծրագրերին և պետական քաղաքականության արդյունավետության բարձրացմանը՝ ապահովելով էկոլոգիական կայուն զարգացման համար անհրաժեշտ գիտելիքներ և հմտություններ։

Բնօգտագործումը ներկայացնում է մարդու գործունեությունը բնական ռեսուրսների ստացման, մշակման և օգտագործման համար՝ ներառելով հող, ջուր, օդ, անտառ, հանքանյութեր և կենսաբազմազանություն, որը ուղղված է տնտեսական, սոցիալական և մշակութային նպատակների ապահովմանը։ Բնօգտագործման կառավարմամբ՝ նախատեսվում է ռեսուրսների արդյունավետ, կայուն և հավասարակշռված օգտագործում՝ հնարավորինս նվազեցնելով բնության վրա բացասական ազդեցությունը, իսկ շրջակա միջավայրի պահպանությունը վերաբերում է այն միջոցառումներին, քաղաքականություններին և գործողություններին, որոնք ուղղված են բնական միջավայրի, էկոհամակարգերի և մարդու առողջության պաշտպանությանը, աղտոտման և ռիսկերի նվազեցմանը։ Բնօգտագործման տեսակները ներառում են հողօգտագործում, ջրօգտագործում, անտառային ռեսուրսների շահագործում, հանքարդյունաբերություն, էներգետիկ ռեսուրսների օգտագործում և բազմաբնույթ բնական ռեսուրսների համակցված կառավարմամբ զբաղվող գործունեություն։ Կառավարման և պահպանության սկզբունքներն են՝ կայունություն, նախազգուշացում, հաշվետվողականություն, առավելագույն տնտեսական և էկոլոգիական արդյունավետություն, հանրային մասնակցություն, իրավական հստակություն և ռեսուրսների հավասարաչափ բաժանում։ Այս համակարգված մոտեցումը հնարավորություն է տալիս ապահովել բնական ռեսուրսների երկարաժամկետ հասանելիություն, նվազեցնել էկոլոգիական վնասները և ստեղծել պայմաններ մարդու առողջության, սոցիալ-տնտեսական զարգացման և էկոհամակարգերի կայունության համար։

ՀՀ ջրային ռեսուրսները ներկայացնում են երկրի մակերևութային և հողի տակ գտնվող ջրերի ամբողջությունն՝ գետերի, լճերի, հիդրոէջերի, ջրամբարների և հորերի տեսքով, որոնք օգտագործվում են խմելու ջուր, ոռոգում, արդյունաբերություն, հիդրոէներգիա և էկոլոգիական նպատակներով։ Հայաստանի ջրային ռեսուրսները խիստ դինամիկ են՝ կախված տեղումների քանակից, տեղանքից և կլիմայական պայմաններից, ուստի դրանց արդյունավետ կառավարումը և պահպանությունը կարևոր է երկրի տնտեսական զարգացման, գյուղատնտեսության և բնակչության կենսապահովման համար։ Ջրային ռեսուրսների կառավարման գործընթացը ներառում է ջրօգտագործման պլանավորում, ոռոգման և ջրամատակարարման համակարգերի զարգացում, ջրային ենթակառուցվածքների պահպանություն, ջրային աղտոտման կանխարգելում և միջազգային ջրային համակարգերի հետ համագործակցություն։ Հայաստանում ջրային ռեսուրսների կայուն կառավարումը նպաստում է բնական աղետների ռիսկերի նվազեցմանը, ջրի պաշարների արդյունավետ օգտագործմանը և սոցիալ-տնտեսական կայուն զարգացման ապահովմանը։ Այսպիսով, ՀՀ ջրային ռեսուրսները հանդիսանում են ռազմավարական կարևորություն ունեցող բնական գործոն՝ երկրի էկոլոգիական, տնտեսական և սոցիալական կայունության համար։

Մարդու էկոլոգիան գիտության ճյուղ է, որը ուսումնասիրում է մարդու և շրջակա միջավայրի փոխազդեցությունը, ինչպես նաև մարդու առողջության, կյանքի որակի և կենսապաշտպանության վրա բնության և տեխնոգեն գործոնների ազդեցությունը։ Այն ընդգրկում է ֆիզիկական, քիմիական, կենսաբանական և սոցիալական ազդեցությունների ուսումնասիրություն, բացահայտում է աղտոտման, աղմուկի, ճառագայթների, ջերմաստիճանային և կենսաբազմազանության փոփոխությունների ազդեցությունը մարդու օրգանիզմի վրա և գնահատում է դրանց կարճաժամկետ ու երկարաժամկետ հետևանքները։ Մարդու էկոլոգիան նպատակ ունի մշակել կանխարգելիչ, պաշտպանական և հիգիենիկ միջոցառումներ՝ ապահովելու համար անվտանգ և առողջ միջավայր, բարելավելու մարդու բարեկեցությունը և նվազեցնելու հիվանդությունների և առողջական խնդիրների ռիսկերը։ Այս գիտությունը համադրում է կենսաբանություն, բժշկություն, հասարակական առողջություն, տեխնոլոգիաների ազդեցության վերլուծություն և սոցիալական գործոնների գնահատում՝ ձևավորելով համապարփակ մոտեցում մարդու և շրջակա միջավայրի միջկապերի ուսումնասիրության համար։ Միաժամանակ, մարդու էկոլոգիան կարևոր գործիք է քաղաքաշինության, արտադրական գործընթացների, կենսապաշտպանության և քաղաքականության նախագծման մեջ՝ նպատակ ունենալով ապահովել կայուն և անվտանգ միջավայր բնակչության համար։

Շրջակա միջավայրի պահպանության կառավարման կառուցվածքն ու բաղադրամասերը ներկայացնում են այն համակարգը, որը նախատեսված է բնական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, էկոլոգիական հավասարակշռության պահպանման և շրջակա միջավայրի աղտոտման նվազեցման համար։ Կառավարման կառուցվածքը ներառում է պետական, տեղական ինքնակառավարման և մասնավոր կազմակերպությունների դերերը, որոնք համագործակցելով մշակում և իրականացնում են քաղաքականություն, ծրագրեր ու չափանիշներ՝ շրջակա միջավայրի պաշտպանության ոլորտում։ Բաղադրամասերը ներառում են օրենսդրական և կանոնակարգային հիմքերը, մոնիտորինգի և վերահսկողության համակարգերը, բնապահպանական տեղեկատվական համակարգերը, կրթական և կրթահասարակային միջոցառումները, ֆինանսավորման և խրախուսումների մեխանիզմները, ինչպես նաև հետազոտական ու գիտահետազոտական աշխատանքները։ Կառավարման գործընթացը ապահովում է ռիսկերի գնահատում, շրջակա միջավայրի վիճակի մշտադիտարկում, էկոլոգիական աղետների կանխարգելում և շրջակա միջավայրի պահպանության ռազմավարական ծրագրերի իրականացում։ Այս կառուցվածքի և բաղադրամասերի համակարգված գործունեությունը նպաստում է բնական ռեսուրսների խնայողությանը, կենսաբազմազանության պահպանմանը և մարդկային առողջության պաշտպանությանը, ինչպես նաև ստեղծում է հիմք երկրում էկոլոգիական կայուն զարգացման համար։

Զբաղվածությունը և գործազրկությունը տնտեսության մեջ ներկայացնում են աշխատուժի ակտիվության և աշխատանքի օգտագործման մակարդակները, որոնք առանցքային են սոցիալ-տնտեսական կայունության և երկրի տնտեսական զարգացման գնահատման համար։ Զբաղվածությունը ցույց է տալիս այն մարդկանց թվաքանակը, որոնք ակտիվորեն ներգրավված են արտադրության կամ ծառայությունների ոլորտում և ստեղծում են արտադրողական արժեք, ինչը բարձրացնում է ազգային եկամուտը, բարելավում հասարակության կենսամակարդակը և նպաստում սոցիալական կայունությանը։ Գործազրկությունը, իր հերթին, հանդիսանում է այն բնակչության մասը, որը պատրաստ է աշխատել, սակայն չի գտնում համապատասխան աշխատատեղ, և նրա բարձր մակարդակը կարող է հանգեցնել եկամուտների կրճատման, սպառողական պահանջարկի նվազման և սոցիալական խնդիրների աճի։ Զբաղվածության և գործազրկության հարաբերակցության վերլուծությունը թույլ է տալիս գնահատել աշխատուժի արդյունավետ օգտագործումը, տնտեսական աճի հեռանկարները, ներդրումների ազդեցությունը և աշխատաշուկայի քաղաքականության արդյունավետությունը։ Աշխատատեղերի ստեղծումը, մասնագիտացված կրթության ապահովումը և աշխատաշուկայի մեխանիզմների բարելավումը նպաստում են զբաղվածության աճին և գործազրկության նվազեցմանը, ինչը, իր հերթին, ամրապնդում է երկրի սոցիալ-տնտեսական զարգացումը։ Այսպիսով, զբաղվածությունն ու գործազրկությունը հանդիսանում են կենտրոնական գործոններ՝ տնտեսության առողջության, սոցիալական կայունության և տնտեսական քաղաքականության արդյունավետության գնահատման համար։

Գործազրկության գնահատումը տնտեսական աճի տեսանկյունից ընդգծում է, թե ինչպես աշխատուժի օգտագործման մակարդակը և անաշխատունակության աստիճանը ազդում են երկրի տնտեսության ընդհանուր զարգացობაზე։ Բարձր գործազրկությունը հանգեցնում է արտադրողականության նվազմանը, ներքին պահանջարկի կրճատվությանը և սոցիալական խնդիրների ավելացմանը, ինչը կարող է ճնշում գործադրել տնտեսական աճի վրա։ Տնտեսական աճի գնահատման ժամանակ գործազրկությունը դիտարկվում է որպես ցուցանիշ՝ արտադրական ռեսուրսների արդյունավետ օգտագործման, աշխատանքի շուկայում հավասարակշռության և սոցիալ-տնտեսական կայունության մակարդակի վերաբերյալ։ Տնտեսագիտության մեջ օգտագործվում են տարբեր մեթոդներ՝ գործազրկության աստիճանի չափման համար, ինչպիսիք են աշխատուժի բաժնի ուսումնասիրությունը, աշխատատեղերի թվային վերլուծությունը և անհատների տնտեսական գործունեության գնահատումը։ Օպտիմալ գործազրկության մակարդակը թույլ է տալիս գնահատել, թե որքանով է տնտեսությունը հզոր և արդյունավետ, ինչպես նաև կանխատեսել տնտեսական քաղաքականության ազդեցությունը երկարաժամկետ զարգացման վրա։ Այսպիսով, գործազրկության գնահատումը տնտեսական աճի տեսանկյունից ծառայում է որպես կարևոր գործիք՝ տնտեսական ռազմավարությունների մշակման, սոցիալական և արտադրական քաղաքականության հարմարեցման և համաչափ զարգացման ապահովման համար։

Շրջանառու կապիտալը տնտեսությունում ներկայացնում է այն ակտիվների ամբողջությունն, որոնք օգտագործվում են արտադրության ընթացիկ գործընթացներում՝ ներառյալ հումքը, նյութական խողովակները, պատրաստի արտադրանքը և կանխիկ միջոցները, որոնք անհրաժեշտ են ընկերության օպերատիվ գործունեության համար։ Շրջանառու կապիտալի էությունը դրսևորվում է որպես արտադրության և ծառայությունների շարունակականությունը ապահովող միջոց, որը կարճաժամկետ տնտեսական ակտիվություն է ապահովում՝ տարբեր փուլերում օգտագործելով ֆինանսական և նյութական ռեսուրսները։ Նրա լրացման աղբյուրները բազմազան են և ներառում են սեփական միջոցները, շահութահարկերը, կարճաժամկետ վարկերը, վարկային միջոցները, առևտրային և ֆինանսական պարտավորությունները, ինչպես նաև պետության կողմից տրամադրվող աջակցությունը և օտարերկրյա ներդրումները։ Շրջանառու կապիտալի արդյունավետ կառավարման միջոցով կազմակերպությունը կարող է նվազեցնել ֆինանսական ռիսկերը, արագ արձագանքել շուկայի փոփոխություններին, ապահովել արտադրության և առևտրային գործընթացների անխափան գործունեություն և խթանել շահույթի կայուն աճը։ Արդյունքում, շրջանառու կապիտալը հանդիսանում է տնտեսության բջիջների արդյունավետության և ընկերության ֆինանսական կայունության կարևոր ցուցիչ։

Բիզնես պլանը մանրակրկիտ փաստաթուղթ է, որը ներկայացնում է ընկերության գործունեության ռազմավարությունը, նպատակներն ու դրանց հասնելու միջոցները, ինչպես նաև ֆինանսական, շուկայական և գործառնական մանրամասները։ Այն ներառում է ընկերության մասին տեղեկատվություն, շուկայի վերլուծություն, արտադրանքի կամ ծառայության ներկայացում, շուկայավարման և վաճառքի ռազմավարություն, կազմակերպչական կառուցվածք, ֆինանսական պլաններ՝ ներառելով եկամուտները, ծախսերը, շահույթը և ներդրումների վերադարձի գնահատումը։ Բիզնես պլանը ծառայում է ոչ միայն ներհամակարգային կառավարման և զարգացման պլանավորման համար, այլև արտահանող կազմակերպությունների, ներդրողների և ֆինանսական հաստատությունների հետ փոխհարաբերությունների համար՝ որպես վստահելի գործիք՝ ռիսկերը գնահատելու և ներդրումներն արդարացնելու համար։ Նա նաև թույլ է տալիս կանխատեսել հնարավոր խնդիրներ, մշակել ռազմավարական լուծումներ և արդյունավետ կառավարել ընկերության ռեսուրսները։ Բիզնես պլանի պատրաստման գործընթացը խթանում է տնտեսավարող անձի կամ թիմի մտածողությունը, նորարարությունը և նպատակասլացությունը, ինչը մեծապես նպաստում է հաջողակ բիզնեսի ստեղծմանը և կայուն զարգացման ապահովմանը։

Հիշողության կազմակերպման ձևերը ուսումնասիրում են, թե ինչպես են մարդու ուղեղը կամ հաշվարկային համակարգերը ընդունում, պահպանում և վերականգնում տեղեկատվությունը տարբեր ձևերով՝ կախված դրա բնույթից, տևողությունից և կիրառման նպատակից։ Մարդկային հոգեբանության մեջ հիմնական հիշողության ձևերն են կարճաժամկետ, երկարաժամկետ և աշխատանքային հիշողությունը։ Կարճաժամկետ հիշողությունը ապահովում է տվյալների պահպանումը փոքր ժամանակահատվածում և օգտագործվում է անմիջական խնդիրների լուծման համար, մինչդեռ երկարաժամկետ հիշողությունը պատասխանատու է տեղեկատվությունը երկար ժամանակ պահպանելու և անհրաժեշտության դեպքում վերականգնելու համար՝ ներառելով գիտելիքներ, հմտություններ և փորձառություն։ Աշխատանքային հիշողությունը թույլ է տալիս միաժամանակ մշակել և կառավարել մի քանի տեղեկատվական միավորներ՝ արդյունավետորեն կատարելով մտավոր գործողություններ։ Տվյալների բազաներում և կոմպյուտերային համակարգերում հիշողությունը կազմակերպվում է similarly՝ հիմնականում հիշողության փնջերով, հիշողության բլոկներով, բջիջներով և կառավարվող հիշողության կառուցվածքներով, որոնք հնարավորություն են տալիս արագ մուտք, վերականգնում և տվյալների արդյունավետ կառավարման մեխանիզմներ ապահովել։ Հիշողության կազմակերպման ձևերի ճիշտ ընտրությունը և կառավարվող կառուցվածքի կիրառումը մեծ նշանակություն ունի ուսուցման, վերլուծության, ծրագրավորման և տեղեկատվական համակարգերի արդյունավետության համար։

Տվյալների բազան տեղեկատվական համակարգ է, որն ուղղված է տվյալների պահպանմանը, կառավարմանը և արդյունավետ հասանելիության ապահովմանը տարբեր ծրագրային և կիրառական համակարգերում։ Տվյալների բազաները կազմավորվում են համակարգված և կառուցվածքային ձևով՝ տրամադրելով տվյալների մուտքագրում, խմբավորում, որոնում, վերլուծություն և հաշվետվություն։ Տվյալների բազաների հիմնական մոդելներն են հիերարխիկ, ցանցային, հարաբերական (Relational) և օբյեկտային մոդելները։ Հիերարխիկ մոդելում տվյալները կազմակերպված են ծառի տեսքով՝ ծնողական և երեխայի հանգույցներով, ինչը հեշտացնում է վերին մակարդակից հասանելիությունը ներքևի մակարդակներին։ Ցանցային մոդելում տվյալները ներկայացված են գրաֆի տեսքով, ինչը թույլ է տալիս միաժամանակ բազմաթիվ կապեր ստեղծել տարրերի միջև և արդյունավետ կառավարել բարդ հարաբերություններ։ Հարաբերական մոդելում տվյալները ներկայացված են աղյուսակների տեսքով, և կապերը դրանց միջև ստեղծվում են կետային սյուների և արտաքնապես սահմանված բանալիների միջոցով, ինչը ապահովում է պարզեցված և ճկուն տվյալների կառավարում։ Օբյեկտային մոդելում տվյալները ներկայացվում են օբյեկտների տեսքով՝ պարունակելով ինչպես տվյալների, այնպես էլ դրանց վրա գործող մեթոդների բնութագրումը, ինչը հեշտացնում է ծրագրային ինտեգրումը և բարդ համակարգերի մշակումն։ Տվյալների բազաների ճիշտ ընտրությունը և կառուցումը կարևոր են տեղեկատվական համակարգերի արդյունավետության, տվյալների անվտանգության և կառավարման գործընթացների օպտիմալացման համար։

Եվրամիությունը (ԵՄ) բազմապետական, քաղաքական և տնտեսական միություն է, որը բաղկացած է 27 անդամ պետություններից և ստեղծվել է նպատակ ունենալով ապահովել խաղաղություն, կայուն զարգացում, ազատ շարժում ապրանքների, ծառայությունների, կապիտալի և մարդկանց միջև, ինչպես նաև համատեղ լուծել քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական խնդիրները։ Եվրամիության կառավարման հիմնական մարմինները ներառում են Եվրոպական խորհուրդը, որը ձևավորվում է անդամ պետությունների ղեկավարներից և որոշում է քաղաքական ուղենիշները, Եվրոպական հանձնաժողովը, որը առաջարկում է օրենսդրական նախաձեռնություններ և վերահսկում է օրենսդրության կատարման գործընթացը, Եվրոպական խորհրդարանը, որը ներկայացնում է քաղաքացիներին և մասնակից է օրենսդրության ընդունման գործընթացում, և Եվրոպական դատարանը, որը ապահովում է Եվրամիության օրենքների ամբողջական և համաչափ կիրառումը։ Ավելին, կային նաև ֆինանսական և արտաքին քաղաքականությամբ զբաղվող այլ կառույցներ, որոնք նպաստում են ԵՄ քաղաքականության, տնտեսական համակարգի և արտաքին հարաբերությունների համակարգման ու իրականացմանը։ Այս կառույցների միջոցով անդամ պետությունները ձգտում են համատեղ լուծել գլոբալ և տարածաշրջանային խնդիրներ, ամրապնդել շուկայի ինտեգրումը, զարգացնել սոցիալական քաղաքականությունը և ապահովել միասնական արտաքին քաղաքականություն։ Այսպիսով, Եվրամիությունն իր կառավարման մարմինների միջոցով ստեղծում է մի խոշոր ինտեգրված համակարգ, որը նպաստում է քաղաքական, տնտեսական և սոցիալական կայունությանը անդամ պետությունների համար։

Արտաքին առևտրի խթանման գործընթացները Հայաստանում ուղղված են երկրի արտադրանքի և ծառայությունների միջազգային շուկաներում մրցունակության բարձրացմանը, արտահանման ծավալների ընդլայնմանը և օտարերկրյա ներդրումների ներգրավմանը։ Այս գործընթացների շրջանակում պետական մարմիններն իրականացնում են մի շարք քաղաքականություններ և միջոցառումներ, որոնք ներառում են հարկային արտոնություններ, մաքսային կանոնակարգերի պարզեցում, արտահանողներին ֆինանսական և խորհրդատվական աջակցություն, պետական ծրագրեր՝ արտադրանքի որակի բարձրացման և միջազգային չափանիշներին համապատասխանեցման համար։ Բացի այդ, խթանման գործընթացներում կարևոր դեր են խաղում բրենդավորման, ցուցահանդեսների, առևտրային առաքելությունների և միջազգային պայմանագրերի կնքման գործողությունները, որոնք նպաստում են հայկական արտադրության ճանաչման և ընդունելիության բարձրացմանը միջազգային շուկաներում։ Արտաքին առևտրի խթանման ռազմավարությունը միտված է նաև դիվերսիֆիկացնել արտահանվող ապրանքների տեսականին, զարգացնել նոր շուկաներ և նվազեցնել արտաքին տնտեսական ռիսկերն, ինչպես նաև ամրապնդել Հայաստանի տնտեսական դերն գլոբալ առևտրային համակարգում։ Այսպիսով, արտերկրյա առևտրի խթանման գործընթացները Հայաստանում հանդիսանում են կարևոր գործիք՝ երկրի տնտեսական զարգացման, նորարարության և միջազգային համագործակցության հարթակների ընդլայնման համար։