Տնտեսական աշխարհագրություն. Մաս 1

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետությունում մաքսասակագնային կարգավորման համակարգի հիմնախնդիրների ուսումնասիրությանը՝ ընդգծելով դրա դերը արտաքին առևտրի կարգավորման, պետական եկամուտների ձևավորման և ներքին շուկայի պաշտպանության գործընթացներում։ Հեղինակը վերլուծում է մաքսային սակագների կառուցվածքը, կիրառման սկզբունքները և դրանց ազդեցությունը ներմուծման ու արտահանման հոսքերի վրա՝ հաշվի առնելով տնտեսության բացության աստիճանը և գլոբալ շուկաների փոխկապակցվածությունը։ Գրքում դիտարկվում են մաքսային քաղաքականության հիմնական գործիքները՝ սակագնային և ոչ սակագնային սահմանափակումներ, դրանց արդյունավետությունը և կիրառման խնդիրները Հայաստանի տնտեսական միջավայրում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մաքսային կարգավորման համապատասխանությանը միջազգային չափորոշիչներին, մասնավորապես Առևտրի համաշխարհային կազմակերպության պահանջներին և տարածաշրջանային տնտեսական միությունների կանոնակարգերին։ Հեղինակը ուսումնասիրում է նաև մաքսային վարչարարության արդյունավետությունը, կոռուպցիոն ռիսկերը և թվայնացման հնարավորությունները՝ որպես համակարգի բարելավման ուղղություններ։ Աշխատությունը առաջարկում է լուծումներ՝ ուղղված մաքսային քաղաքականության թափանցիկության բարձրացմանը, վարչարարական պարզեցմանը և տնտեսական մրցունակության ուժեղացմանը։ Այն օգտակար է տնտեսագետների, մաքսային ծառայողների և պետական քաղաքականության մշակողների համար։

Психология

Տաղանդներն ու հանճարները մարդկային կարողությունների զարգացման բարձր աստիճաններ են, որոնք արտահայտվում են ստեղծագործական, ինտելեկտուալ կամ մասնագիտական բացառիկ ունակություններով։ Տաղանդը սովորաբար դիտարկվում է որպես բնածին կամ վաղ տարիքում դրսևորվող առանձնահատուկ ունակությունների ամբողջություն, որը թույլ է տալիս մարդուն արագ և բարձր մակարդակով յուրացնել որոշակի գործունեության ոլորտ՝ լինի դա արվեստ, գիտություն, սպորտ կամ տեխնիկա։ Տաղանդավոր մարդիկ աչքի են ընկնում արագ մտածողությամբ, ստեղծագործ մոտեցմամբ և սովորելու բարձր կարողությամբ, սակայն նրանց հաջողությունը մեծապես կախված է նաև միջավայրից, կրթությունից և զարգացման հնարավորություններից։ Հանճարը մարդկային կարողությունների ամենաբարձր մակարդակն է, որը բնութագրվում է ոչ միայն արտակարգ ինտելեկտով, այլև նոր գաղափարների ստեղծմամբ, գիտության կամ արվեստի զարգացման վրա հեղափոխական ազդեցությամբ։ Հանճարները հաճախ ձևավորում են նոր ուղղություններ, տեսություններ կամ ստեղծագործական դպրոցներ, որոնք փոխում են մարդկության մտածողությունը և զարգացումը։ Տաղանդի և հանճարի միջև հիմնական տարբերությունն այն է, որ տաղանդը կարող է դրսևորվել որոշակի ոլորտում բարձր արդյունավետությամբ, մինչդեռ հանճարը ստեղծում է նոր արժեքներ և փոխում գոյություն ունեցող համակարգերը։ Այս երևույթների ձևավորման վրա ազդում են ինչպես կենսաբանական, այնպես էլ սոցիալական գործոնները։ Ժառանգականությունը կարող է ապահովել որոշակի նախադրյալներ, սակայն միջավայրը, կրթությունը, մշակույթը և անձի աշխատանքային փորձը վճռորոշ դեր ունեն դրանց զարգացման մեջ։ Մարդու հետաքրքրասիրությունը, համառությունը և ստեղծագործ մտածողությունը նույնպես կարևոր են տաղանդի և հանճարի զարգացման համար։ Պատմության ընթացքում բազմաթիվ տաղանդավոր և հանճարեղ անհատներ զգալի ներդրում են ունեցել մարդկային քաղաքակրթության զարգացման մեջ՝ գիտության, արվեստի, գրականության և տեխնոլոգիայի ոլորտներում։ Ժամանակակից հոգեբանությունը ուսումնասիրում է տաղանդի և հանճարի ձևավորման մեխանիզմները՝ փորձելով բացահայտել այն պայմանները, որոնք նպաստում են բացառիկ ունակությունների զարգացմանը։ Այս ուսումնասիրությունները ցույց են տալիս, որ վաղ հայտնաբերումը և նպատակային զարգացումը կարող են զգալիորեն բարձրացնել մարդու կարողությունների մակարդակը։ Այսպիսով, տաղանդներն ու հանճարները մարդկային ներուժի բարձրագույն դրսևորումներ են, որոնք կարևոր դեր ունեն հասարակության առաջընթացի, մշակույթի զարգացման և գիտական նորարարությունների ստեղծման գործում։

Сельское хозяйство

Հրատարակությունը տեղեկատվական-մատենագիտական բնույթի նյութ է, որը ներկայացնում է գյուղատնտեսության ոլորտում նոր հեղինակային վկայագրերի և գյուտերի արտոնագրերի վերաբերյալ համակարգված տեղեկություններ։ Այն նպատակ ունի ընթերցողին և ոլորտի մասնագետներին հնարավորություն տալու արագ կողմնորոշվել գյուղատնտեսական գիտության և տեխնիկայի զարգացմանն առնչվող նորարարական մշակումների, տեխնիկական լուծումների և գյուտարարական առաջարկների շրջանակում։ Նյութում ընդգրկված տեղեկատվությունը կարող է վերաբերել գյուղատնտեսական արտադրության տարբեր ուղղություններին՝ մշակաբույսերի աճեցման և բերքատվության բարձրացման տեխնոլոգիաներին, հողի մշակմանը, սերմնաբուծությանը, բուսաբուծությանը, անասնապահությանը, կերարտադրությանը, գյուղատնտեսական մեքենաների և սարքավորումների կատարելագործմանը, արտադրական գործընթացների մեխանիզացմանն ու ավտոմատացմանը, ինչպես նաև գյուղատնտեսական արտադրանքի պահպանման և վերամշակման տեխնոլոգիաներին։ Հրատարակության հիմնական արժեքը տեղեկատվության համակարգված ներկայացումն է, որը նպաստում է նոր տեխնիկական լուծումների և գիտատեխնիկական ձեռքբերումների վերաբերյալ տվյալների որոնմանը, համադրմանը և գործնական կիրառման հնարավորությունների գնահատմանը։ Նման տեղեկատու նյութը կարևոր նշանակություն ունի գիտաշխատողների, գյուտարարների, ինժեներների, գյուղատնտեսության մասնագետների, արտադրական կազմակերպությունների և ոլորտային հետազոտություններով զբաղվող կառույցների համար, քանի որ թույլ է տալիս հետևել տեխնոլոգիական նորարարությունների զարգացման ուղղություններին և բացահայտել արդեն առաջարկված լուծումները։ Այն կարող է օգտակար լինել նաև նոր հետազոտությունների և մշակումների պլանավորման ժամանակ՝ նպաստելով առկա տեխնիկական լուծումների ուսումնասիրությանը և հնարավոր կրկնօրինակումների կանխմանը։ Հրատարակությունը միաժամանակ արտացոլում է տվյալ ժամանակաշրջանում գյուղատնտեսության տեխնիկական և տեխնոլոգիական զարգացման հիմնական միտումները՝ ցույց տալով, թե ինչպիսի խնդիրների լուծմանն են ուղղված եղել նոր գյուտերն ու արտոնագրված մշակումները։ Ընդհանուր առմամբ, այն արժեքավոր տեղեկատվական աղբյուր է գյուղատնտեսության ոլորտում նորարարությունների, գյուտարարական գործունեության և գիտատեխնիկական առաջընթացի վերաբերյալ տեղեկություններ ստանալու համար։

История

Աշխատությունը նվիրված է 1921 թվականի փետրվարին Հայաստանում տեղի ունեցած հակախորհրդային ապստամբության պատճառների, ընթացքի, մասնակից ուժերի և պատմական հետևանքների ուսումնասիրությանը։ Թեման Հայաստանի նորագույն պատմության կարևոր և միաժամանակ վիճահարույց էջերից է, որի վերաբերյալ խորհրդային և հետխորհրդային պատմագրության մեջ ձևավորվել են էապես տարբեր մեկնաբանություններ։ Ժամանակակից ուսումնասիրությունները ևս ընդգծում են, որ ապստամբության առանձին հարցերի շուրջ չկա բոլորի կողմից ընդունված միասնական գնահատական։ Հետազոտության կարևոր բաղադրիչն է Հայաստանի խորհրդայնացումից հետո ստեղծված քաղաքական, սոցիալական և տնտեսական իրավիճակի վերլուծությունը։ 1920 թվականի վերջին խորհրդային իշխանության հաստատումը ուղեկցվեց վարչական համակարգի կտրուկ փոփոխությամբ, քաղաքական հակառակորդների նկատմամբ հետապնդումներով, ձերբակալություններով և հասարակական լարվածության աճով, ինչն աստիճանաբար նպաստեց դժգոհության խորացմանը։ Առանձին ուշադրություն է դարձվում նախկին Հայաստանի Հանրապետության պետական, ռազմական և քաղաքական գործիչների նկատմամբ վերաբերմունքին, մասնավորապես՝ ձերբակալություններին, աքսորներին և հայկական բանակի նախկին սպաների նկատմամբ իրականացված գործողություններին։ Այս հանգամանքները կարևոր դեր են ունեցել այն միջավայրի ձևավորման գործում, որտեղ զինված դիմադրությունը դարձավ հնարավոր և որոշ շրջանակների համար անհրաժեշտ քայլ։ Աշխատության շրջանակում ուսումնասիրվում է նաև ապստամբության կազմակերպական կողմը, դրա մասնակիցների կազմը և տարբեր քաղաքական ու հասարակական ուժերի դերակատարությունը։ Հետազոտական գրականության մեջ քննարկվում է այն հարցը, թե որքանով էր շարժումը նախապես կազմակերպված, և որքանով էր այն առաջացել տեղական ու համաժողովրդական դժգոհության հիման վրա։ Այս առումով թեմայի ուսումնասիրությունը կարևոր է ոչ միայն իրադարձությունների ժամանակագրությունը վերականգնելու, այլև դրանց ներքին շարժառիթներն ու քաղաքական նշանակությունը հասկանալու համար։ Ապստամբությունը բացահայտ փուլ մտավ 1921 թվականի փետրվարի 18-ին, երբ ապստամբական ուժերը մտան Երևան, իսկ խորհրդային իշխանության ներկայացուցիչներն ու Կարմիր բանակի ստորաբաժանումները նահանջեցին դեպի Ղամարլուի ուղղություն։ Երևանում ձևավորվեց «Հայրենիքի փրկության կոմիտե»-ն՝ Սիմոն Վրացյանի գլխավորությամբ, որը նախատեսվում էր որպես ժամանակավոր իշխանության մարմին։ Հետագա փուլում ապստամբական ուժերը բախվեցին Կարմիր բանակի ռազմական գերազանցությանը, և շարժումը աստիճանաբար կորցրեց իր դիրքերը։ Ապստամբության ճնշումը ավարտվեց ապրիլի սկզբին՝ խորհրդային ուժերի կողմից Երևանի վերագրավմամբ։ Աշխատությունը կարող է անդրադառնալ նաև ապստամբության պարտության պատճառներին՝ ռազմական ուժերի անհավասարակշռությանը, կազմակերպչական դժվարություններին, տարբեր քաղաքական խմբերի միջև տարաձայնություններին, արտաքին քաղաքական իրավիճակին և խորհրդային իշխանության ռազմական ռեսուրսներին։ Հետազոտության կարևոր հատված կարող է կազմել նաև ապստամբությունից հետո Հայաստանում հաստատված քաղաքական իրավիճակի ուսումնասիրությունը՝ բռնաճնշումների, ձերբակալությունների, աքսորների և քաղաքական ընդդիմության հետագա ճնշման համատեքստում։ Ապստամբության հետևանքները գնահատելիս կարևոր է հաշվի առնել նաև այն, որ դրա մասին պատմագրական մեկնաբանությունները երկար ժամանակ պայմանավորված էին քաղաքական-գաղափարական դիրքորոշումներով։ Խորհրդային պատմագրության մեջ այն հիմնականում ներկայացվում էր որպես «խռովություն» կամ «ավանտյուրա», մինչդեռ հետխորհրդային ուսումնասիրություններում այն ավելի հաճախ դիտարկվում է որպես հակաբոլշևիկյան կամ ժողովրդական ապստամբություն։ Այդ պատճառով աշխատության արժեքը կարող է պայմանավորված լինել նաև տարբեր պատմագիտական մոտեցումների համադրմամբ և իրադարձությունների հնարավորինս բազմակողմանի գնահատմամբ։ Աշխատությունը կարող է հետաքրքրել հայագետներին, պատմաբաններին, քաղաքագետներին, հասարակական շարժումների ուսումնասիրողներին, Հայաստանի նորագույն պատմության մասնագետներին, դասախոսներին, ասպիրանտներին և 20-րդ դարի առաջին քառորդի հայ քաղաքական պատմությամբ հետաքրքրվող ուսանողներին։

История

Այս ուսումնասիրությունը վերաբերում է Պարսկաստանի պատմության հարցերի արտացոլմանը XVII–XVIII դարերի հայ պատմիչների երկերում՝ այն դիտարկելով որպես հայ պատմագրության կարևոր ուղղություններից մեկը, որը միաժամանակ ունի ինչպես աղբյուրագիտական, այնպես էլ տարածաշրջանային պատմության ուսումնասիրության արժեք։ Նյութում վերլուծվում են այն հիմնական պատմական իրադարձությունները, որոնք ներկայացված են հայ հեղինակների մոտ՝ Սեֆյան Պարսկաստանի ներքին քաղաքական զարգացումները, հայ-պարսկական հարաբերությունները, պատերազմները և վարչական համակարգի առանձնահատկությունները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում պատմիչների՝ իրենց ժամանակի քաղաքական և սոցիալական իրականության ընկալման ձևերին, ինչպես նաև Պարսկաստանի վերաբերյալ տեղեկությունների փոխանցման մեթոդներին՝ վկայությունների, անձնական դիտարկումների և բանավոր ավանդության հիման վրա։ Քննարկվում են նաև տարբեր հեղինակների մոտեցումների տարբերությունները, որոնցում արտացոլվում են ինչպես ազգային-կրոնական տեսանկյունները, այնպես էլ քաղաքական շահերի ազդեցությունը պատմական նյութի մեկնաբանության վրա։ Ուսումնասիրությունը ընդգծում է, որ XVII–XVIII դարերի հայ պատմիչների երկերը կարևոր աղբյուր են Պարսկաստանի պատմության ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով վերականգնել տարածաշրջանային գործընթացների բազմաշերտ և համակողմանի պատկեր։

Математика

Աշխատությունը նվիրված է բաղադրյալ էլեկտրաառաձգական միջավայրերում սահքի ալիքների դիֆրակցիայի տեսական և կիրառական ուսումնասիրությանը՝ ճեղքի և էլեկտրոդի առկայության պայմաններում։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են առաձգական և էլեկտրական դաշտերի փոխազդեցության առանձնահատկությունները, ալիքների տարածման օրինաչափությունները, ինչպես նաև նյութի կառուցվածքային արատների՝ մասնավորապես ճեղքերի ազդեցությունը ալիքային գործընթացների վրա։ Հեղինակը մշակում և վերլուծում է մաթեմատիկական մոդելներ, որոնք նկարագրում են էլեկտրաառաձգական համակարգերում առաջացող դիֆրակցիոն երևույթները, սահմանային պայմանների ձևակերպումները և ալիքային դաշտերի փոփոխությունները։ Աշխատության մեջ ուսումնասիրվում են էլեկտրոդի ազդեցությունը, ճեղքի երկրաչափական առանձնահատկությունները և դրանց դերը լարվածադեֆորմացիոն վիճակի ձևավորման գործընթացում։ Հետազոտությունը կարևոր նշանակություն ունի պինդ մարմնի մեխանիկայի, ակուստիկայի, նյութերի ոչ քայքայիչ վերահսկման և պիեզոէլեկտրական նյութերի կիրառական խնդիրների համար՝ նպաստելով բարդ կոմպոզիտային միջավայրերում ալիքային երևույթների առավել խորքային ընկալմանը։