Անձի հոգեբանական որակների շարժընթացը կառավարչի մասնագիտական զարգացման գործընթացում

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի անվանական խմբի կառուցվածքային և շարահյուսական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը՝ մասնավորապես նախադասական ատրիբուտիվ համալիրի կիրառության համատեքստում։ Հետազոտության առանցքում Վ. Ինգվեի առաջադրած վարկածի փորձարկումն է, որի միջոցով ուսումնասիրվում են անվանական խմբի բաղադրիչների փոխհարաբերությունները, դրանց դասավորության օրինաչափությունները և նախադասության կառուցվածքում ունեցած գործառույթները։ Ուսումնասիրությունը հիմնված է հայերեն լեզվական նյութի վրա և նպատակ ունի պարզելու, թե որքանով են տվյալ լեզվի փաստերը համապատասխանում տեսական դրույթներին ու արդյոք անհրաժեշտություն է առաջանում վերանայելու կամ ճշգրտելու առանձին տեսական մոտեցումներ։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում նախադասական ատրիբուտիվ համալիրի կառուցվածքին, դրա բաղադրիչների հաջորդականությանը, անվան և նրան բնորոշող տարրերի կապին, ինչպես նաև այդ կապերի ձևավորման և մեկնաբանման հնարավոր տարբերություններին։ Նյութում լեզվական փաստերը դիտարկվում են ոչ միայն առանձին օրինակների մակարդակում, այլև համակարգային տեսանկյունից՝ հնարավորություն տալով բացահայտելու հայերենի անվանական խմբի կազմակերպման ընդհանուր օրինաչափությունները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև տեսական լեզվաբանության տեսանկյունից, քանի որ հայերենի կոնկրետ նյութի ուսումնասիրության միջոցով անդրադառնում է շարահյուսական կառուցվածքների համընդհանուր և լեզվամասնավոր դրսևորումների փոխհարաբերությանը։ Հետազոտության արդյունքները կարող են նպաստել հայերենի շարահյուսական կառուցվածքի ավելի խորքային ընկալմանը, անվանական խմբի տեսական նկարագրության կատարելագործմանը և լեզվաբանական վարկածների փաստական ստուգմանը։ Աշխատությունը կարող է օգտակար լինել հայերենագիտությամբ, ընդհանուր և տեսական լեզվաբանությամբ, շարահյուսությամբ ու քերականական կառուցվածքների ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, հետազոտողների, դասախոսների և ուսանողների համար։

Педагогика

Կրթագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է Հայաստանի Հանրապետության, Գերմանիայի և Ֆրանսիայի բարձրագույն կրթության համակարգերի կառավարման համեմատական ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում բարձրագույն կրթության կառավարման կառուցվածքը, պետական մարմինների և բուհերի լիազորությունների հարաբերակցությունը, կրթական հաստատությունների ինքնավարության սկզբունքները և կառավարչական մեխանիզմների առանձնահատկությունները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում բարձրագույն կրթության ֆինանսավորման, որակի ապահովման, կրթական ծրագրերի կազմակերպման, ակադեմիական ազատության և բուհերի ներքին կառավարման հարցերին։ Վերլուծվում են երեք երկրների համակարգերի ընդհանրություններն ու տարբերությունները, դրանց ձևավորման պատմական և կազմակերպական նախադրյալները, ինչպես նաև կրթական բարեփոխումների ազդեցությունը կառավարման մեխանիզմների զարգացման վրա։ Քննարկվում են եվրոպական բարձրագույն կրթական տարածքի շրջանակներում իրականացվող գործընթացները և կառավարման տարբեր փորձերի համադրման հնարավորությունները։ Ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու բարձրագույն կրթության կառավարման տարբեր մոդելների առանձնահատկությունները և դրանց կիրառական նշանակությունը կրթական համակարգի կատարելագործման համար։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել կրթության կառավարման, համեմատական մանկավարժության և բարձրագույն կրթության ոլորտների մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Литература

Այս աշխատանքը նվիրված է թարգմանության գործընթացում տեքստի իմաստային վերարտադրության և թարգմանչի անհատական մեկնաբանության միջև գոյություն ունեցող բարդ հարաբերությունների ուսումնասիրությանը, որտեղ դիտարկվում է, թե ինչպես է սկզբնաղբյուրի բովանդակությունը փոխակերպվում տարբեր լեզվամշակութային միջավայրերում։ Հեղինակը վերլուծում է, որ թարգմանությունը չի սահմանափակվում բառացի փոխարինմամբ, այլ ներառում է խորքային իմաստային, ոճական և մշակութային ադապտացիա, որի ընթացքում թարգմանչի լեզվական փորձը, աշխարհընկալումը և ստեղծագործական մոտեցումը կարող են էական ազդեցություն ունենալ վերջնական տեքստի վրա։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում հավասարակշռությանը հավատարմության և ազատ մեկնաբանության միջև՝ ընդգծելով, որ չափազանց ազատ մոտեցումը կարող է աղավաղել սկզբնական իմաստը, մինչդեռ չափազանց բառացիությունը կարող է խաթարել տեքստի բնականությունը թիրախ լեզվում։ Աշխատությունը քննարկում է նաև թարգմանչի «անտեսանելիության» և «տեսանելիության» հարցերը, հեղինակության սահմանների ընդլայնումը թարգմանության մեջ, ինչպես նաև մշակութային համարժեքության ապահովման դժվարությունները։ Ներկայացվում են տարբեր թարգմանական ռազմավարություններ և օրինակներ, որոնք ցույց են տալիս, թե ինչպես է նույն տեքստը կարող ստանալ տարբեր մեկնաբանություններ՝ կախված թարգմանչի ընտրություններից։ Շեշտվում է, որ թարգմանչի անհատական մեկնաբանությունը ոչ միայն հնարավոր է, այլև հաճախ անխուսափելի, և հենց դրա ճիշտ կառավարումն է որոշում թարգմանության որակը և ճշգրտությունը։

История

Այս հրատարակությունը պատկանում է հայերեն պատմագրական գրականության այն շրջանակին, որի միջոցով ընթերցողին ներկայացվել են պատմական անցյալի վերաբերյալ տեղեկություններ, ժամանակագրական հիշողություններ և պատմության մեկնաբանման ավանդական մոտեցումներ։ Վերնագրում օգտագործված «տիեզերական պատմություն» արտահայտությունը պատմական գրականության հին գործածության մեջ կարող է նշանակել համընդհանուր կամ համաշխարհային պատմություն՝ մարդկության, ժողովուրդների, պետությունների և տարբեր ժամանակաշրջանների անցյալի ամբողջական կամ ընդհանրական շարադրանք։ Այն պարտադիր չէ, որ վերաբերի տիեզերքին՝ ժամանակակից աստղագիտական իմաստով. պատմական համատեքստում «տիեզերական» բառը կարող է ընդգծել պատմության համընդհանուր ընդգրկումը և իրադարձությունները լայն պատմական շրջանակում ներկայացնելու ձգտումը։ Վերնագրում հիշատակված Ստեփաննոս վարդապետ Տարոնեցին հայ միջնադարյան պատմագրական ավանդույթի հետ կապվող հեղինակային անուն է, սակայն միայն այս մատենագիտական տվյալներից հնարավոր չէ հաստատել, թե հրատարակության մեջ ներկայացված է նրա ո՛ր կոնկրետ երկը, ինչ բնագրային տարբերակ է օգտագործվել, կամ արդյոք նյութը ներառում է խմբագրական հավելումներ։ Այդ պատճառով գրքի բովանդակության ճշգրիտ կառուցվածքի, պատմական ժամանակաշրջանների ընդգրկման և առանձին իրադարձությունների վերաբերյալ պնդումները պահանջում են հենց հրատարակության տեքստի ուսումնասիրություն։ Ընդհանուր առմամբ, նման վերնագրով պատմագրական աշխատությունը կարող է կարևոր նշանակություն ունենալ անցյալի վերաբերյալ տեղեկությունների համակարգման, պատմական դեպքերի ժամանակագրական ընկալման և տարբեր ժողովուրդների պատմությունը համընդհանուր պատմական ընթացքի մեջ դիտարկելու համար։ Այն կարող է հետաքրքրել հայ պատմագրության, միջնադարյան պատմական մտածողության, պատմական երկերի հետագա հրատարակությունների և հայերեն գրավոր ժառանգության ուսումնասիրությամբ զբաղվողներին։ Գրքի ուսումնասիրությունը կարող է նաև օգնել հասկանալու, թե ինչպես են պատմական տեղեկությունները փոխանցվել տարբեր դարաշրջանների ընթերցողներին, ինչպիսի նշանակություն է տրվել պատմական հիշողությանը և ինչպես է հայերեն գրական միջավայրում ներկայացվել անցյալի մասին գիտելիքը։ Տասնիններորդ դարի հայերեն տպագրական միջավայրում նման աշխատությունների հրատարակումը նպաստել է պատմական երկերի պահպանմանը, շրջանառությանը և ընթերցողների ավելի լայն շրջանակներին հասանելի դառնալուն։ Հրատարակության արժեքը կարող է լինել ոչ միայն պատմական տեղեկությունների մեջ, այլև որպես հայ գրքի պատմության և պատմագրական ժառանգության ուսումնասիրման նյութ։ Միևնույն ժամանակ, առանց գրքի բովանդակության կամ վերնաթերթի լրացուցիչ քննության հնարավոր չէ վստահորեն նշել դրա բաժինները, պատմական պատմությունների հաջորդականությունը, աղբյուրները կամ այն, թե արդյոք այն ներառում է մեկնաբանություններ և ծանոթագրություններ։ Հետևաբար, այս գրառման նկարագրությունը հիմնվում է վերնագրի և մատենագիտական տվյալների պատմագրական իմաստի վրա, իսկ աշխատության կոնկրետ բովանդակության վերջնական բնութագրումը պետք է կատարել հրատարակության ամբողջական օրինակի հիման վրա։

Физика

Աշխատությունը ներկայացնում է «Հաղորդիչներ և կիսահաղորդիչներ» թեմային վերաբերող հանձնարարական գրականության համակարգված մատենագիտական ցանկ, որը նախատեսված է ուսանողների, դասախոսների և հետազոտողների համար որպես ուսումնական և տեղեկատվական ուղեցույց։ Այն ընդգրկում է ինչպես դասական, այնպես էլ ժամանակակից գիտական աղբյուրներ, որոնք վերաբերում են նյութերի էլեկտրական հատկություններին, էլեկտրոնային կառուցվածքին և կիրառական ֆիզիկային։ Գրքում համակարգված կերպով ներկայացված են այն աշխատությունները, որոնք լուսաբանում են հաղորդիչների էլեկտրահաղորդականության մեխանիզմները, մետաղների և համաձուլվածքների հատկությունները, ինչպես նաև կիսահաղորդիչների էներգետիկ գոտիների կառուցվածքը և դրանց կիրառությունները էլեկտրոնային սարքավորումներում։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում միկրոէլեկտրոնիկայի, սենսորային տեխնոլոգիաների և ինտեգրալ սխեմաների զարգացման վերաբերյալ գրականությանը։ Մատենագիտական ցանկը դասակարգված է ըստ թեմատիկ ուղղությունների՝ տեսական հիմունքներ, փորձարարական հետազոտություններ և կիրառական տեխնոլոգիաներ, ինչը հեշտացնում է տեղեկատվության որոնումը և օգտագործումը ուսումնական գործընթացում։ Աշխատությունը կարևոր աղբյուր է ֆիզիկայի և ինժեներական մասնագիտությունների ուսանողների համար՝ նպաստելով նյութագիտության և էլեկտրոնիկայի հիմնարար գիտելիքների խորացմանը։

Лингвистика

Աշխատությունը նվիրված է հայերենի բայական ժամանակային համակարգի կարևոր բաղադրիչներից մեկի ձևաբանական, իմաստաբանական և գործառական առանձնահատկությունների ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության կենտրոնում անցյալում կատարված և ավարտված գործողության արտահայտման լեզվական միջոցներն են, դրանց կազմության օրինաչափությունները, խոնարհման համակարգում զբաղեցրած տեղը և խոսքային տարբեր միջավայրերում կիրառության առանձնահատկությունները։ Քննության են առնվում համապատասխան բայական ձևերի կազմությունը, դեմքի ու թվի քերականական կարգերի արտահայտումը, հաստատական և ժխտական ձևերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև տարբեր խոնարհման տիպերի բայերի ձևաբանական վարքագիծը։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվում կանոնավոր և անկանոն բայերի ձևերին, պատմական զարգացման ընթացքում ձևավորված տարբերություններին և ժամանակակից հայերենի համակարգում դրանց գործառությանը։ Ժամանակային նշանակությունը դիտարկվում է ոչ միայն ձևաբանական, այլև իմաստաբանական տեսանկյունից՝ պարզաբանելով ավարտված գործողության, իրադարձությունների հաջորդականության, պատմողականության և անցյալ ժամանակային հարաբերությունների արտահայտման հնարավորությունները։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել տվյալ ժամանակաձևի հարաբերակցությունը հայերենի մյուս անցյալ ժամանակաձևերի հետ՝ բացահայտելով դրանց իմաստային սահմանները և համատեքստով պայմանավորված ընտրության առանձնահատկությունները։ Կարևոր տեղ է զբաղեցնում խոսքային և գրավոր նյութի ուսումնասիրությունը, քանի որ ժամանակաձևի իրական գործառությունը հնարավորություն է տալիս տեսնելու քերականական կանոնի և կենդանի լեզվական կիրառության փոխհարաբերությունը։ Կարող են դիտարկվել նաև արևելահայերենի և արևմտահայերենի համապատասխան ձևերի առանձնահատկությունները, ինչպես նաև գրաբարի և ժամանակակից հայերենի ժամանակային համակարգերի պատմական կապերը։ Շարահյուսական մակարդակում ուշադրություն է դարձվում բայական ձևի հարաբերությանը նախադասության ժամանակային ցուցիչների, մակբայների և այլ բաղադրիչների հետ, որոնք հստակեցնում են գործողության ժամանակն ու ավարտվածության բնույթը։ Ընդհանուր առմամբ ուսումնասիրությունը համադրում է հայերենի ձևաբանության, իմաստաբանության, պատմական քերականության և գործառական լեզվաբանության մոտեցումները՝ հնարավորություն տալով ամբողջական պատկերացում կազմել անցյալում ավարտված գործողության արտահայտման քերականական համակարգի, դրա կառուցվածքի և լեզվական գործառությունների մասին։