Անօրգանական քիմիա (Գիրք 2). Ոչանցումային տարրերի քիմիա

Право

Աշխատությունը նվիրված է Ռուսաստանի Դաշնությունում և Հայաստանի Հանրապետությունում անհատական սահմանադրական գանգատի ինստիտուտի ձևավորման, զարգացման և իրավական կարգավորման առանձնահատկությունների համեմատական ուսումնասիրությանը։ Քննարկվում են սահմանադրական արդարադատության համակարգում անհատական գանգատի նշանակությունը, մարդու և քաղաքացու սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության մեխանիզմները, ինչպես նաև սահմանադրական վերահսկողության իրականացման տեսական ու գործնական հիմնախնդիրները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում երկու պետությունների սահմանադրական դատարանների իրավասություններին, անհատական գանգատների ներկայացման պայմաններին, դրանց ընդունելիության չափանիշներին և քննության ընթացակարգերին։ Ուսումնասիրվում են սահմանադրական գանգատ ներկայացնելու իրավունք ունեցող սուբյեկտների շրջանակը, դատական պաշտպանության այլ միջոցների սպառման պահանջը և վիճարկվող իրավական նորմերի սահմանադրականության ստուգման առանձնահատկությունները։ Դիտարկվում են Ռուսաստանի և Հայաստանի սահմանադրական օրենսդրությունների ընդհանրություններն ու տարբերությունները, սահմանադրական արդարադատության զարգացման պատմական նախադրյալները և անհատական գանգատի ինստիտուտի իրավական բնույթը։ Կարևորվում են սահմանադրական դատարանների որոշումների իրավական ուժը, դրանց ազդեցությունը իրավակիրառ պրակտիկայի վրա և սահմանադրական իրավունքների խախտումների վերացման հնարավորությունները։ Հետազոտության շրջանակում կարող են համեմատական վերլուծության ենթարկվել երկու երկրների սահմանադրական դատարանների դատական պրակտիկան, համապատասխան օրենսդրական կարգավորումները և անհատական գանգատների քննության ընթացքում առաջացող իրավական խնդիրները։ Անդրադարձ է կատարվում արդար դատաքննության իրավունքի, դատական պաշտպանության մատչելիության, իրավական որոշակիության և համաչափության սկզբունքների նշանակությանը սահմանադրական գանգատների քննության գործընթացում։ Առանձնացվում են անհատական գանգատի արդյունավետության բարձրացման, ընթացակարգային սահմանափակումների հաղթահարման և քաղաքացիների սահմանադրական իրավունքների պաշտպանության երաշխիքների ամրապնդման հնարավորությունները։ Կարևորվում են նաև միջազգային իրավական չափանիշների, մարդու իրավունքների պաշտպանության եվրոպական փորձի և սահմանադրական արդարադատության զարգացման ժամանակակից մոտեցումների ազդեցությունները ազգային իրավական համակարգերի վրա։ Աշխատությունը կարող է նպաստել անհատական սահմանադրական գանգատի ինստիտուտի կատարելագործման ուղղությունների բացահայտմանը, երկու երկրների իրավական փորձի համեմատական գնահատմանը և սահմանադրական վերահսկողության արդյունավետության բարձրացման վերաբերյալ առաջարկությունների մշակմանը։ Հետազոտությունը գիտական և կիրառական նշանակություն ունի սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և դատական համակարգի զարգացման հիմնախնդիրների ուսումնասիրության համար։ Այն օգտակար է իրավաբանների, սահմանադրական իրավունքի մասնագետների, դատավորների, փաստաբանների, իրավագիտության հետազոտողների և ուսանողների համար։

Медицина

Բժշկագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է մակերիկամի կեղևի միներալոկորտիկոիդային ֆունկցիայի առանձնահատկությունների և դրանց հնարավոր փոփոխությունների ուսումնասիրությանը պարբերական հիվանդության զարգացման ու ընթացքի տարբեր փուլերում։ Քննության են առնվում մակերիկամների կառուցվածքային և ֆունկցիոնալ առանձնահատկությունները, միներալոկորտիկոիդային հորմոնների կենսաբանական նշանակությունը և դրանց մասնակցությունը օրգանիզմի ջրաղային հավասարակշռության, էլեկտրոլիտային փոխանակության ու զարկերակային ճնշման կարգավորման գործընթացներին։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում ալդոստերոնի արտազատման մեխանիզմներին, ռենին-անգիոտենզին-ալդոստերոնային համակարգի գործունեությանը և հորմոնային կարգավորման հնարավոր խանգարումներին պարբերական հիվանդության պայմաններում։ Վերլուծվում են հիվանդության նոպաների և միջնոպայական շրջանների ընթացքում էնդոկրին համակարգի ֆունկցիոնալ վիճակի փոփոխությունները, բորբոքային գործընթացների ու հորմոնային կարգավորման փոխկապակցվածությունները։ Քննարկվում են նաև պարբերական հիվանդության կլինիկական դրսևորումները, ժառանգական նախատրամադրվածությունը, հիվանդության ընթացքի առանձնահատկությունները և մակերիկամային ֆունկցիայի գնահատման նշանակությունը։ Ուսումնասիրության շրջանակներում դիտարկվում են հորմոնային ցուցանիշների լաբորատոր հետազոտության, էլեկտրոլիտային հավասարակշռության գնահատման և հիվանդության տարբեր փուլերում ստացված տվյալների համեմատական վերլուծության մոտեցումները։ Անդրադարձ է կատարվում էնդոկրին փոփոխությունների հնարավոր ախտորոշիչ նշանակությանը, հիվանդության զարգացման մեխանիզմների պարզաբանմանը և կլինիկական դիտարկման կատարելագործման հեռանկարներին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել էնդոկրինոլոգիայի, ներքին հիվանդությունների, բժշկական ֆիզիոլոգիայի և պարբերական հիվանդության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների ու հետազոտողների համար։

Лингвистика

Այս ուսումնասիրությունը նվիրված է խորհրդային ժամանակաշրջանում ստեղծված հայոց լեզվի բացատրական բառարանների ուսումնասիրությանը՝ դրանց կազմավորման պատմության, կառուցվածքային առանձնահատկությունների, բառապաշարի ընտրության սկզբունքների և հայ բառարանագրության զարգացման գործում ունեցած նշանակության տեսանկյունից։ Աշխատության կենտրոնում այն բառարաններն են, որոնց հիմնական նպատակն է եղել ներկայացնել հայերենի բառային կազմը, բացատրել բառերի իմաստները, արձանագրել դրանց գործածության տարբեր ոլորտները և հնարավորինս ամբողջական պատկերացում տալ ժամանակի հայերեն լեզվական համակարգի մասին։ Խորհրդային շրջանը հայ բառարանագրության համար առանձնահատուկ փուլ էր, քանի որ այդ ժամանակ ձևավորվեցին մեծածավալ գիտական բառարանագրական աշխատանքներ, ընդլայնվեց բառարանների կազմման մեթոդաբանական հիմքը և համակարգվեց նախորդ դարերից ժառանգված բառագիտական նյութը։ Բացատրական բառարանի հիմնական առանձնահատկությունն այն է, որ այն սահմանափակված չէ բառի պարզ համարժեքի կամ թարգմանության ներկայացմամբ։ Դրա խնդիրն է բացահայտել բառի իմաստը տվյալ լեզվի ներսում՝ հնարավորության դեպքում ներկայացնելով իմաստային տարբերակները, քերականական բնութագրերը, ոճական առանձնահատկությունները, գործածության ոլորտները և օրինակները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանները կարևոր աղբյուր են ոչ միայն լեզվի բառապաշարը ճանաչելու, այլև տվյալ ժամանակաշրջանի լեզվական վիճակն ուսումնասիրելու համար։ Խորհրդային ժամանակաշրջանի բառարանների առանձնահատկություններից է հայերենի բառապաշարի լայն ընդգրկումը։ Դրանցում տեղ են գտել գրական լեզվի բառեր, մասնագիտական և գիտական եզրույթներ, խոսակցական միավորներ, բարբառային կամ հնացած բառեր, նորաբանություններ և տարբեր ոլորտների հետ կապված բառային միավորներ։ Այսպիսի բազմազանությունը պայմանավորված էր նաև հասարակական կյանքի փոփոխություններով․ գիտության, արդյունաբերության, կրթության, տեխնիկայի և մշակույթի զարգացումը հայերենում առաջ էր բերում նոր հասկացություններ և համապատասխան բառապաշար։ Բառարանները պետք է արձանագրեին այդ փոփոխությունները և ներկայացնեին լեզվի զարգացման տվյալ փուլը։ Ուսումնասիրության կարևոր ուղղություններից է բառային նյութի ընտրության սկզբունքը։ Բառարանագիրները կանգնած էին այն խնդրի առաջ, թե լեզվի բառապաշարի որ շերտերն ընդգրկել և ինչ չափանիշներով տարբերակել գրական, խոսակցական, մասնագիտական, բարբառային, հնացած կամ նոր ձևերը։ Այս ընտրությունը բառարանի գիտական արժեքի կարևոր բաղադրիչներից է, քանի որ յուրաքանչյուր բառարան որոշակիորեն արտացոլում է իր ժամանակաշրջանում լեզվի մասին ընդունված գիտական պատկերացումները։ Խորհրդային հայ բառարանագրության զարգացման մեջ կարևոր նշանակություն ունեցավ նաև բառերի իմաստների ճշգրիտ սահմանումը։ Բառի բացատրությունը պետք է լիներ հնարավորինս հակիրճ, բայց միաժամանակ բավարար՝ իմաստային տարբերությունները բացահայտելու համար։ Բազմիմաստ բառերի դեպքում անհրաժեշտ էր տարբերակել դրանց առանձին նշանակությունները և ցույց տալ, թե ինչ պայմաններում է տվյալ իմաստը գործածվում։ Այս աշխատանքը պահանջում էր ոչ միայն լեզվական ինտուիցիա, այլև մեծածավալ բնագրային նյութի ուսումնասիրություն և բառի իրական գործածության վերլուծություն։ Բառարանների արժեքավոր բաղադրիչներից են նաև օրինակները։ Բառի իմաստը հաճախ առավել հստակ է դառնում ոչ թե վերացական սահմանման, այլ կենդանի խոսքի կամ գրական բնագրի միջոցով։ Օրինակների ընտրությունը հնարավորություն է տալիս ցույց տալ բառի գործածական միջավայրը, քերականական կապերը, ոճական երանգավորումը և իմաստային նրբությունները։ Այդ պատճառով բացատրական բառարանների ուսումնասիրությունը ենթադրում է նաև դրանց օրինակային նյութի և աղբյուրագիտական հիմքի գնահատում։ Առանձին ուշադրության է արժանի բառարանների և հայ գրականության փոխհարաբերությունը։ Գրական ստեղծագործությունները բառարանագրական նյութի կարևոր աղբյուր են, քանի որ գրական լեզվի բառապաշարի զարգացման, նոր բառերի առաջացման և բառերի իմաստային փոփոխությունների մասին արժեքավոր տեղեկություններ են պարունակում։ Խորհրդային շրջանի բառարաններում տարբեր ժամանակաշրջանների հայ գրականության նյութի օգտագործումը հնարավորություն է տվել միավորել լեզվի պատմական ժառանգությունը և ժամանակակից գործածությունը։ Այս առումով բառարանները հանդես են գալիս նաև որպես հայ գրական լեզվի զարգացման վկայագրեր։ Ուսումնասիրության կարևոր խնդիրներից է նաև բառարանների կառուցվածքի քննությունը։ Բառարանային հոդվածի կազմակերպումը, գլխաբառի ներկայացումը, քերականական նշումները, ոճական և ոլորտային պիտակները, իմաստների դասավորությունը, դարձվածքների ու կայուն կապակցությունների ընդգրկումը ձևավորում են բառարանի ներքին համակարգը։ Այս տարրերի համադրությունը ցույց է տալիս, թե տվյալ բառարանը ինչպիսի տեսական և գործնական սկզբունքների վրա է հիմնված։ Խորհրդային շրջանի բառարանագիտության մեջ կարևոր էր նաև միասնականացման և նորմավորման ձգտումը։ Գրական լեզվի նորմերի ամրապնդումը պահանջում էր բառերի ուղղագրական, քերականական և իմաստային ներկայացման որոշակի միասնական չափանիշներ։ Բացատրական բառարանները այդ գործընթացում ունեին կարևոր դեր, քանի որ դրանք ոչ միայն արձանագրում էին լեզվական փաստերը, այլև որոշ դեպքերում նպաստում էին գրական լեզվի նորմերի տարածմանը և կայունացմանը։ Միաժամանակ նման մոտեցումը կարող էր առաջացնել որոշակի սահմանափակումներ, երբ կենդանի լեզվական բազմազանությունը անհրաժեշտ էր համապատասխանեցնել ընդունված նորմատիվ պատկերացումներին։ Բառարանների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս դիտարկել նաև հայերենի բառապաշարի պատմական փոփոխությունները։ Տարբեր հրատարակությունների համեմատությունը կարող է ցույց տալ, թե որ բառերն են պահպանվել, որոնք են դուրս եկել ակտիվ գործածությունից, ինչ նոր բառեր են առաջացել և ինչպես են փոխվել առանձին բառերի իմաստները։ Այս տեսանկյունից բացատրական բառարանը դառնում է ոչ միայն տեղեկատու, այլև լեզվի պատմական զարգացման կարևոր փաստաթուղթ։ Հատկապես հետաքրքիր է նորաբանությունների և խորհրդային հասարակական-քաղաքական իրականության հետ կապված բառապաշարի ուսումնասիրությունը։ Այդ ժամանակաշրջանի հասարակական կառուցվածքը, պետական համակարգը, տնտեսական հարաբերությունները, արտադրական գործընթացները և գաղափարական միջավայրը հայերենում ստեղծել կամ տարածել էին բազմաթիվ նոր բառեր և արտահայտություններ։ Դրանց բառարանային արձանագրումը թույլ է տալիս ուսումնասիրել, թե ինչպես է հասարակական փոփոխությունն արտացոլվում լեզվի բառապաշարում։ Միևնույն ժամանակ բառարանների նկատմամբ ժամանակակից լեզվաբանական մոտեցումը հնարավորություն է տալիս տարբերակել բառագիտական փաստի արձանագրումը և տվյալ ժամանակաշրջանի գաղափարական կամ նորմատիվ ազդեցությունը։ Ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև ժամանակակից հայ բառարանագրության զարգացման տեսանկյունից։ Խորհրդային շրջանի բառարանները հետագա բառարանագիտական աշխատանքների համար ստեղծեցին մեծածավալ նյութական և մեթոդաբանական հիմք։ Դրանցում կուտակված բառային, իմաստաբանական և օրինակային հարուստ նյութը կարող է օգտագործվել նոր սերնդի բառարանների, էլեկտրոնային բառարանների և լեզվական կորպուսների ստեղծման ժամանակ։ Միաժամանակ ժամանակակից բառարանագիտությունը հնարավորություն է տալիս վերանայել նախկին սկզբունքները՝ կիրառելով կորպուսային լեզվաբանության, թվային տեխնոլոգիաների և համակարգչային բառարանագրության գործիքները։ Ընդհանուր առմամբ, ուսումնասիրությունը ցույց է տալիս, որ խորհրդային շրջանի հայոց լեզվի բացատրական բառարանները հայ բառարանագրության պատմության կարևորագույն փուլերից են։ Դրանք համակարգել և պահպանել են հայերենի բառային հսկայական նյութ, արձանագրել լեզվի զարգացման որոշակի ժամանակաշրջանի առանձնահատկությունները, նպաստել գրական լեզվի նորմավորման գործընթացին և հիմք ստեղծել հետագա բառարանագիտական ուսումնասիրությունների համար։ Դրանց համակողմանի քննությունը հնարավորություն է տալիս միաժամանակ ուսումնասիրել հայերենի բառապաշարը, իմաստաբանությունը, բառակազմությունը, գրական լեզվի զարգացումը և տվյալ ժամանակաշրջանի հասարակական-մշակութային ազդեցությունը լեզվի վրա։

Литература

Աշխատությունը նվիրված է XX դարի հայ արձակագրության ինքնատիպ ներկայացուցիչներից մեկի կյանքի, ստեղծագործական ուղու և գրական ժառանգության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Գրականագիտական քննության առանցքում հեղինակի արձակի գաղափարական ու գեղարվեստական առանձնահատկություններն են, նրա ստեղծած կերպարների աշխարհը, պատմողական կառուցվածքը, լեզուն և ոճը։ Կարևոր տեղ է հատկացվում այն կենսագրական և մշակութային միջավայրին, որի պայմաններում ձևավորվել է գրողի աշխարհայացքը․ Թեհրանում անցկացրած տարիները, բազմալեզու կրթական միջավայրը և հետագայում Հայաստան տեղափոխվելը նշանակալի ազդեցություն են ունեցել նրա ստեղծագործական փորձառության վրա։ Հետազոտության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել հայրենիքի, մարդու և բնության փոխհարաբերության, հիշողության, բարոյական ընտրության, մարդկային արժանապատվության, սիրո, հավատարմության և անհատի ներաշխարհի թեմաները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն կարող է հատկացվել իրանական միջավայրի և հարավային բնաշխարհի գեղարվեստական արտացոլմանը, որոնք նրա արձակի ճանաչելի շերտերից են և նպաստում են հայ ու իրանական մշակութային աշխարհների միջև յուրահատուկ գրական կապի ձևավորմանը։ Գրական կերպարների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու հերոսների հոգեբանական կառուցվածքը, նրանց հարաբերությունները շրջապատող աշխարհի հետ և այն բարոյական խնդիրները, որոնց շուրջ զարգանում են պատմողական իրավիճակները։ Կարևորվում է նաև բնապատկերի գործառույթը, որը կարող է հանդես գալ ոչ միայն որպես գործողությունների միջավայր, այլև որպես կերպարների հոգեվիճակը, հիշողություններն ու աշխարհընկալումն արտահայտող գեղարվեստական միջոց։ Հետազոտությունը կարող է ընդգրկել պատմվածքների և այլ արձակ ստեղծագործությունների ժանրային առանձնահատկությունների, սյուժետային կառուցվածքի, երկխոսությունների, պատկերավորման համակարգի և հեղինակային խոսքի քննությունը։ Գրողի ստեղծագործությունների համադրումը ժամանակաշրջանի հայ արձակի ընդհանուր զարգացման միտումների հետ հնարավորություն է տալիս որոշելու նրա տեղը նորագույն հայ գրականության պատմության մեջ։ Նրա գրական ժառանգության ուսումնասիրությունը կարևոր է նաև սփյուռքից Խորհրդային Հայաստան ներգաղթած մտավորականի մշակութային փորձառության և տարբեր հասարակական միջավայրերի գեղարվեստական ընկալման տեսանկյունից։ Ընդհանուր առմամբ աշխատությունը համադրում է կենսագրական, պատմագրական և գրականագիտական մոտեցումները՝ ներկայացնելով գրողի ստեղծագործական անհատականությունը, թեմատիկ աշխարհը և գեղարվեստական մտածողության առանձնահատկությունները XX դարի հայ արձակի զարգացման համատեքստում։

География

Ստրաբոն․ Աշխարհագրություն — հին հույն պատմիչ և աշխարհագրագետ Ստրաբոն-ի հանրահայտ աշխատությունն է, որը հայտնի է որպես «Աշխարհագրություն» և համարվում է հնագույն աշխարհի ամենակարևոր գիտական աղբյուրներից մեկը։ Այս երկը բաղկացած է մի քանի գրքերից և ներկայացնում է հին աշխարհի երկրների, ժողովուրդների, քաղաքների և բնական միջավայրի մանրամասն նկարագրություն։ Ստրաբոնը իր աշխատության մեջ համադրում է աշխարհագրական դիտարկումները պատմական տեղեկությունների հետ՝ փորձելով ստեղծել ամբողջական պատկեր հին աշխարհի մասին, ներառյալ Եվրոպան, Ասիան և Աֆրիկայի որոշ հատվածներ։ Հայկական պատմության համար այս աշխատությունը նույնպես կարևոր է, քանի որ այնտեղ կան տեղեկություններ Հայաստանի, նրա սահմանների, քաղաքների, բնակչության և մշակույթի մասին, որոնք արժեքավոր աղբյուր են հին Հայաստանի ուսումնասիրության համար։ Ստրաբոնի նկարագրությունները հաճախ հիմնված են նախորդ հեղինակների գործերի, ճանապարհորդների պատմությունների և սեփական դիտարկումների վրա, ինչը տալիս է աշխատությանը ինչպես գիտական, այնպես էլ պատմական արժեք։ «Աշխարհագրություն»-ը կարևոր է ոչ միայն որպես աշխարհագրական աղբյուր, այլ նաև որպես հին աշխարհի քաղաքական, տնտեսական և մշակութային կյանքի պատկերացում։

Литература

Գրականագիտական բնույթի այս աշխատանքը նվիրված է հայ նշանավոր գրող Մուրացանի ստեղծագործություններում երգիծանքի դրսևորումների, գեղարվեստական առանձնահատկությունների և գաղափարական նշանակության ուսումնասիրությանը։ Քննության են առնվում գրողի գրական ժառանգության մեջ երգիծական տարրերի կիրառությունը, հասարակական երևույթների քննադատական արտացոլումը և կերպարների բնավորությունների բացահայտման գեղարվեստական միջոցները։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում Մուրացանի ստեղծագործություններում մարդկային թուլությունների, բարոյական հակասությունների, հասարակական արատների և սոցիալական անհավասարության նկատմամբ արտահայտված քննադատական վերաբերմունքին։ Վերլուծվում են հեգնանքի, ծաղրի, հակադրության, չափազանցության և երգիծական բնութագրման միջոցների կիրառման առանձնահատկությունները՝ գրողի գեղարվեստական մտածողության և աշխարհայացքի համատեքստում։ Դիտարկվում են երգիծանքի և իրապաշտական պատկերման փոխհարաբերությունները, կերպարների խոսքային բնութագրումները, երկխոսությունների կառուցվածքը և հեղինակային վերաբերմունքի արտահայտման եղանակները։ Քննարկվում են նաև Մուրացանի ստեղծագործական գործունեության պատմական և հասարակական նախադրյալները, XIX դարի հայ հասարակության բարոյահոգեբանական խնդիրների արտացոլումը և երգիծանքի դերը ազգային գրականության զարգացման գործընթացում։ Անդրադարձ է կատարվում գրողի երգիծական մտածողության ինքնատիպությանը, նրա ստեղծագործությունների գաղափարական բովանդակությանը և հայ գրականության քննադատական ավանդույթների հետ ունեցած առնչություններին։ Աշխատանքը կարող է օգտակար լինել հայ գրականության պատմության, գրականագիտության, գեղարվեստական ոճագիտության և երգիծանքի տեսության ուսումնասիրությամբ զբաղվող մասնագետների, ուսանողների ու ընթերցողների համար։