Ազգային ինովացիոն համակարգի ձևավորման և կառավարման հիմնահարցերը Հայաստանի Հանրապետությունում

Другие предметы

Ձգման-սեղղման (առանցքային ձգում/սեղմում) ստատիկորեն անորոշելի խնդիրների լուծումը հիմնվում է ոչ միայն հավասարակշռության հավասարումների, այլ նաև դեֆորմացիաների համատեղելիության և նյութի մեխանիկական հատկությունների կիրառման վրա։ Նախ կազմվում է համակարգի ուժային սխեման և գրվում են հավասարակշռության հավասարումները՝ ∑F = 0 սկզբունքով, սակայն քանի որ անհայտների թիվը գերազանցում է հավասարումների թիվը, համակարգը դառնում է ստատիկորեն անորոշ։ Այդ դեպքում ներմուծվում են լրացուցիչ պայմաններ՝ դեֆորմացիաների համատեղելիություն (օրինակ՝ ընդհանուր երկարության փոփոխության սահմանափակում)։ Յուրաքանչյուր տարրի համար կիրառվում է Հուկի օրենքը՝ ΔL = N·L/(E·A), որտեղ N-ը ներքին ուժն է, L-ը երկարությունը, E-ն Յունգի մոդուլն է, իսկ A-ն լայնական հատույթը։ Այնուհետև կազմվում է դեֆորմացիաների հավասարում՝ կախված հենարանների կոշտությունից կամ երկրաչափական կապերից, և լուծվում է ստացված համակարգը՝ գտնելու անհայտ ներքին ուժերը։ Վերջնական փուլում ստուգվում են ստացված արդյունքները հավասարակշռության պայմաններով և որոշվում են լարումները՝ σ = N/A բանաձևով։ Այս մեթոդը թույլ է տալիս լուծել բարդ կառուցվածքային տարրերի խնդիրներ, որտեղ պարզ ստատիկ հաշվարկները բավարար չեն, և անհրաժեշտ է համատեղել ուժային ու դեֆորմացիոն մոտեցումները։

Религия

Հրատարակությունը նախատեսված է 1835 թվականի օրերի, ամիսների և ամսաթվերի ներկայացման համար՝ զուգահեռ կիրառելով Քրիստոսի ծննդյան և հայոց ՌՄՁԴ թվականությունները։ Երկու թվագրական համակարգերի համադրումը հնարավորություն էր տալիս ընթերցողներին համեմատելու տարբեր ժամանակագրական հաշվարկները և կողմնորոշվելու տարվա ընթացքում։ Օրացույցի գործնական նշանակությունը կապված էր առօրյա կյանքի կազմակերպման, աշխատանքների ու իրադարձությունների պլանավորման և կարևոր օրերի պահպանման հետ։ Հայկական հասարակական ու հոգևոր միջավայրում նման հրատարակություններն ունեին նաև եկեղեցական նշանակություն, քանի որ օրացուցային տվյալները կարող էին ծառայել տոների, սրբերի հիշատակության օրերի և ծիսական արարողությունների ժամանակը որոշելուն։ Հայոց թվականության ընդգրկումը կարևորում էր ազգային ժամանակագրական ավանդույթի շարունակականությունը, իսկ տերունական թվականությունը կապում էր այն քրիստոնեական ընդհանուր թվագրության հետ։ Օրացույցները նաև նպաստում էին ժամանակի հաշվարկման վերաբերյալ գիտելիքի տարածմանը և հասարակության տարբեր շրջանակներում օրացուցային սովորույթների պահպանմանը։ Այս հրատարակությունը հետաքրքրություն է ներկայացնում հայ տոմարագիտության, ժամանակագրության, եկեղեցական մշակույթի և 19-րդ դարի հայկական կրթական ու տպագրական պատմության ուսումնասիրության համար՝ որպես ժամանակի կազմակերպման և ազգային թվագրական ավանդույթի կիրառության վկայություն։

Литература

«Ոստիկ» վերնագրով այս հրատարակությունը հայերեն տպագիր գրականության նմուշներից է, որի բովանդակության ճշգրիտ բնույթը պարզելու համար անհրաժեշտ է ուսումնասիրել գրքի բնագիրը կամ լրացուցիչ մատենագիտական աղբյուրներ։ Վերնագրում օգտագործված «ոստիկ» բառը պատմական հայերենում կարող է առնչվել պաշտոնյայի կամ իշխանության ներկայացուցչի նշանակությանը։ Հայոց պատմության տարբեր ժամանակաշրջաններում այդ բառը գործածվել է որոշակի վարչական կամ իշխանական դեր ունեցող անձանց նշանակելու համար, իսկ միջնադարյան պատմական աղբյուրներում այն հանդիպում է նաև օտար տիրապետության վարչական համակարգերի համատեքստում։ Այդ պատճառով վերնագիրը կարող է ընթերցողի ուշադրությունը հրավիրել իշխանության, հասարակական կարգի, պաշտոնեական պարտականությունների կամ պատմական միջավայրի հետ կապված թեմաների վրա։ Այնուամենայնիվ, միայն բառի նշանակությունից հնարավոր չէ եզրակացնել, որ գիրքը պատմական երկ է կամ որ դրա գլխավոր հերոսը որևէ կոնկրետ պաշտոնյա է։ «Գիրք Ա» նշումը ցույց է տալիս, որ հրատարակությունն ունի առաջին գրքի կամ առաջին մասի բնորոշում, ինչը կարող է նշանակել բազմամաս ստեղծագործության առաջին հատված կամ որևէ շարքի առաջին հատոր։ Առանց ամբողջական մատենագիտական նկարագրության հնարավոր չէ հաստատել՝ արդյոք հաջորդաբար լույս են տեսել այլ գրքեր, թե այդ նշումը պարզապես կիրառվել է ստեղծագործության ներքին կառուցվածքը ներկայացնելու համար։ Եթե վերնագիրը վերաբերում է գեղարվեստական ստեղծագործության, այն կարող է ներառել պատմողական նյութ, կերպարների գործողություններ և հասարակական հարաբերությունների նկարագրություն, իսկ եթե ունի պատմագիտական կամ ուսուցողական բնույթ, ապա կարող է անդրադառնալ տվյալ բառի հետ կապված պատմական կամ վարչական հասկացություններին։ Սակայն այս հնարավորություններից որևէ մեկը հաստատված համարել չի կարելի՝ առանց գրքի տեքստի ուսումնասիրության։ XIX դարի վերջին և XX դարի սկզբին հայերեն տպագիր գրականությունը ներառում էր տարբեր ժանրերի ստեղծագործություններ՝ գեղարվեստական երկերից և թարգմանություններից մինչև պատմական, կրթական ու բարոյախրատական աշխատություններ։ Այդ հրատարակությունները նպաստում էին հայերեն ընթերցանության տարածմանը, գրական ճաշակի ձևավորմանը և հայալեզու մշակութային կյանքի զարգացմանը։ Ալեքսանդրապոլը տվյալ ժամանակաշրջանում հայկական հասարակական, մշակութային և կրթական կյանքի կարևոր կենտրոններից էր, որտեղ տպագրվում էին տարբեր բնույթի հայերեն գրքեր ու այլ նյութեր։ Քաղաքի տպագրական գործունեությունը նպաստում էր գրական ստեղծագործությունների հասանելիությանը և տեղական ընթերցողական միջավայրի զարգացմանը։ Այս հրատարակությունը կարող է հետաքրքրել հայ գրքի պատմությամբ, հին տպագիր նյութերի մատենագիտությամբ և Ալեքսանդրապոլի մշակութային կյանքով զբաղվող ուսումնասիրողներին։ Եթե գրքի բնագիրը հասանելի լինի, հնարավոր կլինի ավելի հստակ որոշել դրա ժանրը, թեմատիկ ուղղվածությունը, հեղինակի մտադրությունը, հիմնական կերպարները կամ քննարկվող պատմական հարցերը։ Մինչ այդ առավել հիմնավոր է այն ներկայացնել որպես XX դարի սկզբի հայերեն տպագիր հրատարակություն՝ առաջին գրքի կամ մասի նշումով, որի կոնկրետ բովանդակությունը վերնագրից միանշանակ չի բացահայտվում։

Литература

Հրատարակությունը գրական ժողովածու է, որի վերնագիրը հուշում է անձնական ապրումների, ներաշխարհի և մարդկային զգացմունքների գեղարվեստական արտահայտման մասին։ Ժողովածուի բնույթը ենթադրում է սրտի, սիրո, կարոտի, հույսի, հիշողության և հոգևոր ապրումների թեմաների անդրադարձ՝ բանաստեղծական կամ արձակ ստեղծագործությունների միջոցով։ Նման գրական էջերում անհատական զգացմունքները կարող են միահյուսվել մարդկային հարաբերությունների, կյանքի գեղեցկության, ուրախության ու տխրության, ինչպես նաև բարոյական և հոգևոր արժեքների պատկերումներին։ Հրատարակությունը ներկայացնում է արևմտահայ գրական միջավայրի տպագիր ժառանգության մի նմուշ և հետաքրքրություն է ներկայացնում 20-րդ դարասկզբի հայ գրական կյանքի, գրահրատարակչական գործունեության ու ընթերցողական մշակույթի ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Ժողովածուի պահպանված լինելը կարևոր է նաև ժամանակաշրջանի գրական լեզվի, ուղղագրական առանձնահատկությունների և գեղարվեստական արտահայտչամիջոցների հետազոտության համար։ Այն կարող է օգտակար լինել գրականագետներին, հայագետներին, արևմտահայ գրականությամբ հետաքրքրվող հետազոտողներին և հայ գրքի պատմությունն ուսումնասիրողներին։

История

Աշխատությունը նվիրված է Հայկական լեռնաշխարհի մշակութային զարգացման ուսումնասիրությանը մ.թ.ա. III հազարամյակում՝ կարևորելով այդ ժամանակաշրջանի հնագիտական ժառանգությունը և վաղ հասարակությունների պատմական առանձնահատկությունները։ Հետազոտության շրջանակում դիտարկվում են տարածաշրջանի հնագիտական մշակույթները, բնակավայրերի կառուցվածքը, նյութական մշակույթի ձևերը, տնտեսական գործունեությունը և հասարակական կյանքի կազմակերպման առանձնահատկությունները։ Հնագիտական գտածոների ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս պատկերացում կազմելու բնակչության կենցաղի, արհեստների, արտադրական հմտությունների, առևտրային կապերի և մշակութային փոխազդեցությունների մասին։ Առանձնահատուկ նշանակություն ունի խեցեղենի, մետաղագործական իրերի, զենքերի, զարդերի, կենցաղային առարկաների և այլ նյութական վկայությունների քննությունը, որոնց միջոցով բացահայտվում են ժամանակաշրջանի տեխնոլոգիական ու գեղարվեստական զարգացումները։ Աշխատությունը կարևոր է նաև Հայկական լեռնաշխարհի հնագույն բնակչության մշակութային կապերի, տարածաշրջանային ընդհանրությունների և տեղական առանձնահատկությունների ուսումնասիրության տեսանկյունից։ Այն նպաստում է վաղ բրոնզի դարի պատմական գործընթացների և մ.թ.ա. III հազարամյակի մշակութային միջավայրի ճանաչմանը։ Հրատարակությունը կարող է օգտակար լինել հնագետների, պատմաբանների, մշակութաբանների, նախապատմական շրջանի ուսումնասիրողների, ուսանողների և Հայաստանի հնագույն անցյալով հետաքրքրվող ընթերցողների համար։

Экономика

Արտաքին առևտրի խթանման գործընթացները Հայաստանում ուղղված են երկրի արտադրանքի և ծառայությունների միջազգային շուկաներում մրցունակության բարձրացմանը, արտահանման ծավալների ընդլայնմանը և օտարերկրյա ներդրումների ներգրավմանը։ Այս գործընթացների շրջանակում պետական մարմիններն իրականացնում են մի շարք քաղաքականություններ և միջոցառումներ, որոնք ներառում են հարկային արտոնություններ, մաքսային կանոնակարգերի պարզեցում, արտահանողներին ֆինանսական և խորհրդատվական աջակցություն, պետական ծրագրեր՝ արտադրանքի որակի բարձրացման և միջազգային չափանիշներին համապատասխանեցման համար։ Բացի այդ, խթանման գործընթացներում կարևոր դեր են խաղում բրենդավորման, ցուցահանդեսների, առևտրային առաքելությունների և միջազգային պայմանագրերի կնքման գործողությունները, որոնք նպաստում են հայկական արտադրության ճանաչման և ընդունելիության բարձրացմանը միջազգային շուկաներում։ Արտաքին առևտրի խթանման ռազմավարությունը միտված է նաև դիվերսիֆիկացնել արտահանվող ապրանքների տեսականին, զարգացնել նոր շուկաներ և նվազեցնել արտաքին տնտեսական ռիսկերն, ինչպես նաև ամրապնդել Հայաստանի տնտեսական դերն գլոբալ առևտրային համակարգում։ Այսպիսով, արտերկրյա առևտրի խթանման գործընթացները Հայաստանում հանդիսանում են կարևոր գործիք՝ երկրի տնտեսական զարգացման, նորարարության և միջազգային համագործակցության հարթակների ընդլայնման համար։