Եղիշե Չարենց: (1897-1957): Բիբլիոգրաֆիա

Лингвистика

Այս աշխատությունը ներկայացնում է 1970-90-ական թվականների անգլո-ամերիկյան լեզվաբանության մեջ ձևավորված կանխենթադրույթի (presupposition) տեսությունների զարգացումը, դրանց հիմնական ուղղությունները, մեթոդաբանական մոտեցումները և գիտական բանավեճերը։ Գրքում մանրամասն քննարկվում է, թե ինչպես են լեզվաբանները փորձել բացատրել այն ենթադրյալ իմաստային բաղադրիչները, որոնք խոսքում չեն արտահայտվում ուղղակիորեն, բայց ենթադրվում են որպես նախապայմաններ հաղորդակցության հաջող իրականացման համար։ Հեղինակը ներկայացնում է տարբեր տեսություններ՝ սկսած տրամաբանական-սեմանտիկ մոտեցումներից, որտեղ կանխենթադրույթը դիտարկվում է որպես նախադասության ճշմարտության պայմանների մաս, մինչև պրագմատիկ ուղղություններ, որոնք շեշտադրում են համատեքստի, խոսքային իրավիճակի և հաղորդակցական նպատակների դերը։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում այն գիտնականների աշխատանքներին, որոնք փորձել են սահմանել կանխենթադրույթների ակտիվացման մեխանիզմները լեզվում, ինչպես նաև դրանց պահպանման կամ չեղարկման պայմանները տարբեր խոսքային կառուցվածքներում։ Գրքում վերլուծվում են նաև քննադատական մոտեցումները, որոնք կասկածի տակ են դնում կանխենթադրույթի խիստ տրամաբանական սահմանումները և առաջարկում են ավելի ճկուն, օգտագործման վրա հիմնված մոդելներ։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատությունը տալիս է համապարփակ պատկերացում այդ շրջանի լեզվաբանական մտածողության զարգացման, տեսական հակասությունների և կանխենթադրույթի երևույթի բազմաշերտ բնույթի մասին, միաժամանակ ցույց տալով դրա կարևորությունը ինչպես սեմանտիկայի, այնպես էլ պրագմատիկայի ուսումնասիրության համար։

Право

Աշխատությունը նվիրված է Մարդու իրավունքների եվրոպական դատարանի ձևավորած նախադեպային իրավունքի նշանակության և Եվրոպայի խորհրդի անդամ պետությունների ներպետական իրավական համակարգերի վրա դրա ազդեցության համակողմանի ուսումնասիրությանը։ Հետազոտության շրջանակում քննության են առնվում մարդու իրավունքների եվրոպական պաշտպանության համակարգի իրավական հիմքերը, Եվրոպական կոնվենցիայի դրույթների մեկնաբանման առանձնահատկությունները և դատական որոշումների դերը մարդու հիմնարար իրավունքների ու ազատությունների պաշտպանության միասնական չափանիշների ձևավորման գործընթացում։ Առանձնահատուկ ուշադրություն է դարձվում այն հարցին, թե ինչպես են դատարանի իրավական դիրքորոշումները ներառվում ազգային իրավական համակարգերում և ինչ ազդեցություն են ունենում օրենսդրության, դատական պրակտիկայի, իրավակիրառ գործունեության և պետական մարմինների որոշումների վրա։ Վերլուծվում են միջազգային և ներպետական իրավունքի փոխհարաբերությունները, դատարանի վճիռների պարտադիր կատարման սկզբունքները և անդամ պետությունների կողմից դրանց իրականացման համար կիրառվող անհատական ու ընդհանուր բնույթի միջոցները։ Քննության են առնվում ազգային դատարանների կողմից նախադեպային իրավունքի օգտագործման եղանակները, իրավական նորմերի մեկնաբանման վրա դրա ազդեցությունը և այն մեխանիզմները, որոնց միջոցով եվրոպական իրավական չափանիշները կարող են նպաստել ներպետական իրավունքի զարգացմանը։ Կարևորվում է նաև պետությունների իրավական համակարգերի և սահմանադրական ավանդույթների բազմազանությունը, որի պայմաններում նույն սկզբունքների ներպետական կիրառումը կարող է ունենալ տարբեր առանձնահատկություններ։ Ուսումնասիրվում են մարդու իրավունքների պաշտպանության ոլորտում ազգային մարմինների հայեցողության սահմանները, միջազգային պարտավորությունների կատարման հետ կապված խնդիրները և դատական նախադեպերի կիրառման ընթացքում առաջացող տեսական ու գործնական հարցերը։ Անդրադարձ է կատարվում նաև այն դեպքերին, երբ դատական որոշումների արդյունքում պետությունները փոփոխություններ են կատարում օրենսդրության կամ իրավակիրառ պրակտիկայի մեջ՝ նպատակ ունենալով կանխել նմանատիպ խախտումները հետագայում։ Համեմատական վերլուծությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու տարբեր անդամ պետություններում նախադեպային իրավունքի ընկալման և կիրառման առանձնահատկությունները։ Աշխատանքը կարևոր նշանակություն ունի միջազգային և սահմանադրական իրավունքի, մարդու իրավունքների պաշտպանության և ազգային իրավական համակարգերի զարգացման ուսումնասիրության համար՝ հնարավորություն տալով ավելի ամբողջական պատկերացում կազմել եվրոպական դատական չափանիշների և ներպետական իրավունքի փոխազդեցության մասին։

Экономика

Աշխատությունը նվիրված է մարքեթինգի համալիրի և կառավարման կազմակերպական կառուցվածքների արդյունավետության ուսումնասիրությանը ՀՀ սննդի արդյունաբերության օրինակով՝ նպատակ ունենալով բացահայտել ոլորտի ձեռնարկությունների մրցունակության և զարգացման վրա ազդող հիմնական կառավարչական ու մարքեթինգային գործոնները։ Գրքում ուսումնասիրվում են մարքեթինգային գործունեության կազմակերպման տեսական և մեթոդաբանական հիմքերը, շուկայի ուսումնասիրության, սպառողների պահանջարկի բացահայտման, ապրանքային քաղաքականության, գնագոյացման, իրացման և առաջխաղացման գործընթացները։ Հատուկ ուշադրություն է դարձվում մարքեթինգի համալիրի առանձին բաղադրիչների փոխկապակցվածությանը և դրանց արդյունավետ կառավարման անհրաժեշտությանը՝ սննդի արդյունաբերության առանձնահատկությունները հաշվի առնելով։ Աշխատության շրջանակում վերլուծվում են նաև ձեռնարկությունների կառավարման կազմակերպական կառուցվածքները, դրանց ձևավորման սկզբունքները, կառավարչական լիազորությունների և պատասխանատվության բաշխումը, ստորաբաժանումների փոխգործակցությունը և կառավարման համակարգի ճկունությունը։ ՀՀ սննդի արդյունաբերության նյութերի ուսումնասիրությունը հնարավորություն է տալիս բացահայտելու այն խնդիրներն ու սահմանափակումները, որոնք կարող են նվազեցնել ձեռնարկությունների մարքեթինգային և կառավարչական գործունեության արդյունավետությունը, ինչպես նաև ներկայացնելու դրանց կատարելագործման հնարավոր ուղղությունները։ Կարևոր տեղ է հատկացվում շուկայական միջավայրի փոփոխություններին հարմարվելու, սպառողների պահանջարկի արագ արձագանքման, արտադրանքի մրցունակության բարձրացման և ձեռնարկությունների կայուն զարգացման հարցերին։ Ուսումնասիրության արդյունքները կարող են կիրառվել սննդի արդյունաբերության ձեռնարկություններում մարքեթինգային կառավարման կատարելագործման, կազմակերպական կառուցվածքների օպտիմալացման, շուկայական դիրքերի ամրապնդման և կառավարման արդյունավետության բարձրացման նպատակով։ Գիրքը կարող է հետաքրքրել մարքեթինգի և կառավարման մասնագետներին, սննդի արդյունաբերության ոլորտի ղեկավարներին, տնտեսագետներին, ձեռնարկատերերին, հետազոտողներին, դասախոսներին և համապատասխան մասնագիտությունների ուսանողներին։

Технология

Այս գիտական աշխատանքը նվիրված է մետալուրգիական արտադրության ընթացքում առաջացող թափոնախարամների օգտագործմամբ ֆերոսիլիցիումի ստացման տեխնոլոգիայի մշակմանը և տեխնոլոգիական գործընթացի արդյունավետության ուսումնասիրմանը։ Հետազոտության հիմնական նպատակն է մետալուրգիական թափոնները վերածել օգտակար երկրորդային հումքի՝ դրանցում պարունակվող երկաթի և սիլիցիումի միացությունները կիրառելով ֆերոսիլիցիումի արտադրության համար։ Նման մոտեցումը կարևոր է ինչպես մետալուրգիական արտադրության թափոնների ծավալը նվազեցնելու, այնպես էլ բնական հանքային հումքի օգտագործումը սահմանափակելու և արտադրական գործընթացների ռեսուրսաարդյունավետությունը բարձրացնելու տեսանկյունից։ Աշխատության շրջանակում կարող են ուսումնասիրվել սկզբնական թափոնախարամների քիմիական և հանքաբանական կազմը, դրանցում երկաթի, սիլիցիումի և այլ բաղադրիչների պարունակությունը, ինչպես նաև նյութի ֆիզիկական հատկությունները։ Հումքի կազմի մանրամասն վերլուծությունը անհրաժեշտ է տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալ պարամետրերը որոշելու համար, քանի որ տարբեր ծագում ունեցող խարամները կարող են զգալիորեն տարբերվել օգտակար բաղադրիչների պարունակությամբ և կառուցվածքով։ Հետազոտության կարևոր ուղղություններից է ֆերոսիլիցիումի ստացման համար հումքի նախապատրաստումը։ Այն կարող է ներառել խարամի մանրացում, տեսակավորում, հարստացում, անհրաժեշտ բաղադրիչների խառնում և վերականգնիչ նյութերի ավելացում։ Նախապատրաստման պայմանների ճիշտ ընտրությունը կարող է էապես ազդել հետագա վերականգնման գործընթացի արդյունավետության և ստացվող համաձուլվածքի որակի վրա։ Աշխատանքում առանձնահատուկ նշանակություն ունի մետալուրգիական վերականգնման գործընթացի ուսումնասիրությունը, որի ընթացքում սիլիցիումի միացություններից ստացվող սիլիցիումը միավորվում է երկաթի հետ՝ ձևավորելով պահանջվող համաձուլվածքը։ Կարող են ուսումնասիրվել ջերմաստիճանի, հումքի բաղադրության, վերականգնիչի քանակի, գործընթացի տևողության և այլ տեխնոլոգիական պարամետրերի ազդեցությունը ֆերոսիլիցիումի ելքի և քիմիական կազմի վրա։ Տեխնոլոգիական գործընթացի օպտիմալացման հիմնական խնդիրներից է օգտակար բաղադրիչների առավելագույն վերականգնումը՝ նվազագույն էներգետիկ և նյութական ծախսերով։ Այդ նպատակով կարող են համեմատվել տարբեր հումքային խառնուրդներ և վերականգնման ռեժիմներ, ինչպես նաև գնահատվել ստացված արտադրանքի մաքրությունը, սիլիցիումի պարունակությունը և մետալուրգիական հատկությունները։ Ստացված ֆերոսիլիցիումի որակի գնահատումը կարող է իրականացվել քիմիական, մետալոգրաֆիական և ֆիզիկաքիմիական մեթոդներով։ Ուսումնասիրվում են համաձուլվածքի հիմնական բաղադրիչների պարունակությունը, կառուցվածքը, հնարավոր խառնուրդների առկայությունը և արտադրանքի համապատասխանությունը հետագա մետալուրգիական կիրառությունների պահանջներին։ Ֆերոսիլիցիումը լայնորեն օգտագործվում է պողպատի և թուջի արտադրության մեջ՝ որպես սիլիցիում պարունակող հավելանյութ և դեզօքսիդացնող նյութ, ուստի ստացված արտադրանքի որակը կարևոր է դրա գործնական արժեքի որոշման համար։ Հետազոտության էական կողմերից է նաև արտադրական թափոնների վերամշակման տնտեսական և բնապահպանական նշանակությունը։ Խարամների օգտակար բաղադրիչների վերադարձը արտադրական շրջանառություն կարող է նվազեցնել դրանց կուտակման հետ կապված բնապահպանական խնդիրները, կրճատել թափոնների պահեստավորման համար անհրաժեշտ տարածքները և միաժամանակ ստեղծել լրացուցիչ հումքային ռեսուրս։ Բացի դրանից, երկրորդային հումքի օգտագործումը կարող է նվազեցնել առաջնային հանքային հումքի արդյունահանման և վերամշակման անհրաժեշտությունը։ Աշխատության գործնական նշանակությունը կայանում է մետալուրգիական թափոնների հիման վրա ֆերոսիլիցիումի ստացման տեխնոլոգիական սխեմայի մշակման հնարավորության մեջ։ Առաջարկվող մոտեցումները կարող են կիրառվել մետալուրգիական ձեռնարկություններում՝ արտադրական թափոնների վերամշակման, օգտակար բաղադրիչների կորզման և հավելյալ արժեք ունեցող արտադրանքի ստացման նպատակով։ Ուսումնասիրությունը կարող է հետաքրքրել մետալուրգներին, նյութագետներին, հանքահարստացման մասնագետներին, արտադրական տեխնոլոգներին և արդյունաբերական թափոնների վերամշակման ոլորտի հետազոտողներին։ Ընդհանուր առմամբ, աշխատանքը համադրում է մետալուրգիական թափոնների վերամշակման և համաձուլվածքների արտադրության խնդիրները՝ նպատակ ունենալով մշակել տեխնոլոգիական և ռեսուրսաարդյունավետ եղանակ, որի միջոցով արտադրական խարամները կարող են վերածվել ֆերոսիլիցիումի ստացման համար պիտանի երկրորդային հումքի՝ միաժամանակ բարձրացնելով մետալուրգիական արտադրության տնտեսական և բնապահպանական արդյունավետությունը։

Другие предметы

Աութսորսինգը (outsourcing) կազմակերպչական ռազմավարություն է, որի դեպքում ընկերությունը որոշ գործառույթներ կամ ծառայություններ փոխանցում է արտաքին մասնագիտացված կազմակերպությունների՝ փոխարենը կենտրոնանալով իր հիմնական գործունեության վրա։ Այս գործառույթները կարող են ներառել հաշվապահություն, տեղեկատվական տեխնոլոգիաներ, մարդկային ռեսուրսների կառավարում, հաճախորդների սպասարկում, լոգիստիկա կամ արտադրական որոշ փուլեր։ Աութսորսինգի էությունը կայանում է ռեսուրսների օպտիմալ օգտագործման և ծախսերի նվազեցման մեջ՝ օգտվելով արտաքին գործընկերների մասնագիտական փորձից և տեխնոլոգիական հնարավորություններից։ Այն թույլ է տալիս ընկերություններին բարձրացնել արդյունավետությունը, արագ հարմարվել շուկայի փոփոխություններին և նվազեցնել ոչ հիմնական գործունեության վրա ծախսվող ժամանակն ու միջոցները։ Աութսորսինգի նշանակությունը ժամանակակից տնտեսությունում մեծ է, քանի որ այն նպաստում է գլոբալ համագործակցությանը, աշխատանքի մասնագիտացման խորացմանը և բիզնես գործընթացների ճկունությանը։ Միևնույն ժամանակ այն կարող է բերել նաև որոշ ռիսկեր՝ կապված վերահսկողության կորստի, տվյալների անվտանգության և կախվածության արտաքին մատակարարներից։

История

Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը եղել է պետական քաղաքականության կարևոր ուղղություններից մեկը, որի նպատակն էր ստեղծել զարգացած գիտական համակարգ և այն ծառայեցնել արդյունաբերականացման, տնտեսության և կրթության առաջընթացին։ Խորհրդային շրջանում Հայաստանում ձևավորվեցին գիտական հաստատություններ, այդ թվում՝ գիտահետազոտական ինստիտուտներ, որոնք համակարգված զբաղվում էին մաթեմատիկայի, ֆիզիկայի, քիմիայի, բժշկության, պատմության և այլ ոլորտների ուսումնասիրությամբ։ Հատկապես մեծ դեր է ունեցել Հայաստանի գիտությունների ակադեմիայի ստեղծումը, որը դարձավ գիտական կյանքի կենտրոն և համակարգեց տարբեր գիտական ուղղությունների զարգացումը։ Այս շրջանում գիտությունը սերտորեն կապված էր բարձրագույն կրթության հետ, և բուհերը հանդիսանում էին գիտական կադրերի պատրաստման հիմնական օջախներ։ Խորհրդային Հայաստանի գիտության զարգացման մեջ կարևոր ձեռքբերումներ են գրանցվել ինչպես բնական, այնպես էլ տեխնիկական և հումանիտար գիտությունների ոլորտներում՝ ներառյալ մաթեմատիկական դպրոցների ձևավորումը, ֆիզիկայի և ռադիոէլեկտրոնիկայի զարգացումը, ինչպես նաև հայագիտության խորացումը։ Միևնույն ժամանակ գիտական զարգացումը իրականացվում էր կենտրոնացված պետական համակարգի պայմաններում, ինչը ապահովում էր ֆինանսավորում և կազմակերպվածություն, սակայն սահմանափակում էր որոշակի ազատ ստեղծագործական նախաձեռնություններ։ Ընդհանուր առմամբ, Խորհրդային Հայաստանում գիտության զարգացումը մեծապես նպաստել է երկրի կրթական մակարդակի բարձրացմանը, գիտական ներուժի ձևավորմանը և ժամանակակից գիտական մտածողության հաստատմանը տարածաշրջանում։